احمد مهران‌

از ویکی حسین
پرش به: ناوبری، جستجو

احمد مهران‌ شاعر معاصر ایرانی است. اشعار وی بیشتر حکایت از وطن‌پرستی دارد و نکات عرفانی و اخلاقی و منقبت حضرت علی (ع) نیز جزو مضامین سروده‌های اوست. [۱]

احمد مهران‌
زادروز 1328ه.ش
تهران



درباره‌ی شاعر[ویرایش | ویرایش مبدأ]

احمد مهران در سال 1328 ه. ش در تهران چشم به جهان گشود. پدرش میرزا صادق خان بروجردی است که دیوان اشعار مختصری نیز دارد.

مهران تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در تهران گذرانید. سپس از دانشگاه تهران در رشته‌ی ریاضیات به اخذ درجه‌ی لیسانس نایل آمد و در سال 1311 شمسی وارد دانشکده‌ی افسری تهران شد و در رشته‌ی توپخانه به درجه‌ی افسری رسید.

وی پس از اتمام خدمت دوره‌ی یکساله به استخدام وزارت آموزش و پرورش درآمد و تا مدیر کلی وزارت فرهنگ پیش رفت. در دوره‌ی نوزدهم مجلس شورای ملی از طرف مردم بروجرد به نمایندگی مجلس انتخاب گردید و سرانجام در سال 1369 شمسی درگذشت. احمد مهران از وطن‌پرستان متعصب بود. دیوان اشعارش به همت خودش به نام «مکتب راستی» در سال 1347 شمسی به چاپ رسید.


اشعار[ویرایش | ویرایش مبدأ]

تا ابد جلوه‌گه حق و حقیقت سر توست‌ معنی مکتب تفویض علی اکبر توست
ای حسینی که تویی معنی ایمان به خدا این صفت از پدر و جدّ تو در جوهر توست
طفل شش ماهه تبسّم نکند پس چه کند؟ آن که بر مرگ زند خنده علی اصغر توست
خواهر غمزده‌ات دید سرت بر نی و گفت‌ آن که باید به اسیری برود خواهر توست
خواست زینب بزند بوسه سراپای تو را دید هر جا اثر تیر ز پا تا سر توست
درس مردانگی عبّاس به عالم آموخت‌ چون که شد مست از آن جرعه که در ساغر توست
ای که در کرب و بلا بیکس و یاور ماندی‌ چشم بگشا و ببین، خلق جهان یاور توست
ای حسینی که به هر کوی عزای تو به پاست‌ عاشقان را نظری بر دم جان‌پرور توست


ای دل بنای مکتب توحید محکم است‌ گیرم ز عشق حاصل آزادگان غم است
عاشق نشد کسی که رفاه و صلاح جست‌ راهی‌ست راه عشق که دشوار و پر خم است
آسودگی مجو که به قاموس عشق نیست‌ اجزای عشق ساخته از رنج و ماتم است
آری گذشتن از سرو جان اصل عاشقی‌ست‌ عاشق پی نثار سر و جان مصمّم است
عشاق حق به شأن شهادت رسیده‌اند لیکن حسین فخر شهیدان عالم است
فهم حدیث کرب و بلا درخور کسی است‌ کو با زبان و حالت عشّاق محرم است
ای آنکه دوستدار حسینی بهوش باش‌ کز جور حال دوست پریشان و درهم است




منابع[ویرایش | ویرایش مبدأ]

  • دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌ 2، ص: 1450.

پی نوشت[ویرایش | ویرایش مبدأ]

  1. شاعران تهران از آغاز تا امروز؛ ج 2، ص 1058 و 1059.