حمیدرضا شکارسری‌: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی حسین
پرش به ناوبری پرش به جستجو
(صفحه‌ای تازه حاوی «حمید رضا شکار سری فرزند محمد ابراهیم در سال 1346 ه. ش در تهران متولد شد. پس از گذ...» ایجاد کرد)
 
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(۵ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۳ کاربر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
حمید رضا شکار سری فرزند محمد ابراهیم در سال 1346 ه. ش در تهران متولد شد. پس از گذراندن تحصیلات متوسطه و ابتدایی، لیسانس خود را در رشته‌ی زمین‌شناسی از دانشگاه شهید بهشتی تهران اخذ نمود و به استخدام وزارت راه و ترابری درآمد.
'''حمیدرضا شکار سری''' (١٣٤٦ ه. ش) شاعر معاصر ایرانی است.
{{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده
| نام                    = حمید رضا شکار سری
| تصویر                  = حمیدرضا شکار سری.jpg
| توضیح تصویر            =
| نام اصلی              =
| زمینه فعالیت          =
| ملیت                  =
| تاریخ تولد            =١٣٤٦ ه. ش
| محل تولد                =تهران
| والدین                = 
| تاریخ مرگ              =
| محل مرگ                =
| علت مرگ                =
| محل زندگی              =
| مختصات محل زندگی        =
| مدفن                  =
|مذهب                    =
|در زمان حکومت          =
|اتفاقات مهم            =
| نام دیگر              =
|لقب                    =
|بنیانگذار              =
| پیشه                  =
| سال‌های نویسندگی        =
|سبک نوشتاری            =
|کتاب‌ها                =
|مقاله‌ها                =
|نمایشنامه‌ها            =
|فیلم‌نامه‌ها              =
|دیوان اشعار            =
|تخلص                    =
|فیلم ساخته بر اساس اثر =
| همسر                    =
| شریک زندگی            =
| فرزندان                =
|تحصیلات                 =
|دانشگاه                =
|حوزه                  =
|شاگرد                  =
|استاد                  =
|علت شهرت              =
| تأثیرگذاشته بر        =
| تأثیرپذیرفته از       =
| وب‌گاه                  =
| imdb_id                =
| soure_id              =
| جوایز اسکار            =
| جوایز آفی              =
| جایزه اریل            =
| جوایز بافتا            =
| جوایز سزار            =
| جوایز امی              =
| filmfareawards        =
| جوایز جمینای            =
| جوایز گوی طلایی        =
| جوایز تمشک طلایی        =
| جوایز گویا            =
| جوایز گرمی            =
| جوایز ایفتا            =
| جوایز لورنس الیور      =
| naacpimageawards      =
| جوایز فیلم ملی        =
| جوایز ساگه            =
| جوایز تونی            =
| جوایز سیمرغ بلورین    =
| جوایز جشن سینمای ایران =
| جوایز حافظ            =
| جوایز                  =
|گفتاورد                =
|امضا                  =
}}
==زندگینامه==


شکارسری از شاعران دوران انقلاب اسلامی محسوب می‌شود که از 16 سالگی شروع به سرودن شعر نمود و نخستین مجموعه شعری خود را با نام «باز جمعه‌ای گذشت» در سال 1375 چاپ و منتشر کرد. دیگر آثار این شاعر عبارتند از: «گزیده ادبیات معاصر شماره 54»، «از تمام روشنایی‌ها»، «حماسه کلمات» و مجموعه نقد ادبی «از سکوت به حرف». وی برای سرودن از قالب‌های غزل، سپید و نیمایی بهره برده است.
حمیدرضا شکارسری فرزند محمدابراهیم در سال ١٣٤٦ ه. ش در تهران متولد شد. پس از گذراندن تحصیلات متوسطه و ابتدایی، لیسانس خود را در رشته‌ی زمین‌شناسی از دانشگاه شهید بهشتی تهران اخذ نمود و به استخدام وزارت راه و ترابری درآمد.


شکار سری با نوشتن دهها مقاله و نقد شعر در نشریات و جراید کشور جزو شاعران پر کار معاصر محسوب میشود ایشان هم چنین دبیر علمی چندین کنگره و همایش ادبی و داوری چندین مسابقه شعر را در کارنامه‌ی فعالیت‌های خود دارد. کتاب حماسه کلمات ایشان که مجموعه نقد و بررسی بیست سال شعر دفاع مقدس می‌باشد در سال 80 به عنوان اثر برگزیده جشنواره دو سالانه انتخاب کتاب دفاع مقدس در بخش شعر شده است.
شکارسری با نوشتن دهها مقاله و نقد شعر در نشریات و جراید کشور جزو شاعران پر کار معاصر محسوب میشود ایشان هم چنین دبیر علمی چندین کنگره و همایش ادبی و داوری چندین مسابقه شعر را در کارنامه‌ی فعالیت‌های خود دارد. کتاب حماسه کلمات ایشان که مجموعه نقد و بررسی بیست سال شعر دفاع مقدس می‌باشد در سال ٨٠ به عنوان اثر برگزیده جشنواره دو سالانه انتخاب کتاب دفاع مقدس در بخش شعر شده‌است.


وی در حال حاضر علاوه بر شغل اداری مسئولیت کانون ادبی فرهنگسرای جوان تهران را بر عهده دارد.
وی در حال حاضر علاوه بر شغل اداری مسئولیت کانون ادبی فرهنگسرای جوان تهران را بر عهده دارد.


==آثار==


شکارسری از شاعران دوران انقلاب اسلامی محسوب می‌شود که از ١٦ سالگی شروع به سرودن شعر نمود و نخستین مجموعه شعری خود را با نام «باز جمعه‌ای گذشت» در سال ١٣٧٥ ه. ش چاپ و منتشر کرد.


دیگر آثار این شاعر عبارتند از: «گزیده ادبیات معاصر شماره ٥٤»، «از تمام روشنایی‌ها»، «حماسه کلمات» و مجموعه نقد ادبی «از سکوت به حرف». وی برای سرودن از قالب‌های غزل، سپید و نیمایی بهره برده‌است.


'''ستایشها:'''
==اشعار==
 
 
'''1'''


===ستایشها===




'''١'''


نیمی از فواره پرواز است‌
نیمی از فواره پرواز است‌
خط ۲۴: خط ۹۸:
چشم‌های جهان‌
چشم‌های جهان‌


به شگفت خیره مانده است
به شگفت خیره مانده‌است


تا ابد
تا ابد


که سرانجام نیمه‌ی دوّمت کجاست؟!  
که سرانجام نیمه‌ی دومت کجاست؟!  
 
 
 
 
'''2'''




'''٢'''




التیام سرنوشت زخمهاست‌
التیام سرنوشت زخمهاست‌


امّا مرا ببخش!  
اما مرا ببخش!  


شرمناک و گریان شکر می‌کنم  
شرمناک و گریان شکر می‌کنم  
خط ۴۶: خط ۱۱۶:
که زخم‌های ترا التیام نیست  
که زخم‌های ترا التیام نیست  


و الّا رگهای جهان را
و الا رگهای جهان را


قرنها پیش از این‌
قرنها پیش از این‌
خط ۵۳: خط ۱۲۳:




 
'''٣'''
 
'''3'''
 
 




خط ۷۰: خط ۱۳۶:
چون دشتی فروتن  
چون دشتی فروتن  


به پایت افتاده است
به پایت افتاده‌است
 
 
 
 
'''4'''




'''٤'''




خط ۹۳: خط ۱۵۵:




 
'''٥'''
 
'''5'''
 
 
 


زیر پایت‌
زیر پایت‌
خط ۱۰۴: خط ۱۶۱:
زمین در چرخشی پر شتاب‌تر  
زمین در چرخشی پر شتاب‌تر  


کربلا را پشت افق پنهان می‌کرد  
[[کربلا]] را پشت افق پنهان می‌کرد  


تا بلکه بار نیفکنی بر او  
تا بلکه بار نیفکنی بر او  
خط ۱۱۳: خط ۱۷۰:




 
'''٦'''
 
'''6'''
 
 
 


به تعداد زخمهای تو
به تعداد زخمهای تو
خط ۱۲۴: خط ۱۷۶:
جهان
جهان


قطره‌قطره گریه کرده است
قطره‌قطره گریه کرده‌است


آسمان پر ستاره را ببین!  
آسمان پر ستاره را ببین!  




 
'''٧'''
 
'''7'''
 
 




خط ۱۴۷: خط ۱۹۵:




 
'''٨'''
 
'''8'''
 
 




خط ۱۶۳: خط ۲۰۷:




 
'''٩'''
 
'''9'''
 
 




خط ۱۸۶: خط ۲۲۶:




 
'''١٠'''
'''10'''
 
 




خط ۱۹۸: خط ۲۳۵:
فراز دست گرفتی  
فراز دست گرفتی  


پاسخ حرمله بر قلب جهان نشست  
پاسخ [[حرمله بن کاهل اسدی|حرمله]] بر قلب جهان نشست  
 
 
 
 
'''11'''
 






'''١١'''


آنقدر اندوه بر زین داشت‌
آنقدر اندوه بر زین داشت‌
خط ۲۱۵: خط ۲۴۷:
پشت جهان را خم می‌کرد
پشت جهان را خم می‌کرد


ذو الجناح‌
[[ذو الجناح]]<nowiki/>‌


چون بی‌سوار برمی‌گشت  
چون بی‌سوار برمی‌گشت  
خط ۲۲۱: خط ۲۵۳:




 
'''۱۲'''
'''12'''
 
 




خط ۲۴۲: خط ۲۷۱:




 
'''۱۳'''
 
'''13'''
 
 




خط ۲۵۶: خط ۲۸۱:




 
'''۱۴'''
 
'''14'''
 
 




خط ۲۷۴: خط ۲۹۵:




 
'''۱۵'''
 
'''15'''
 
 




خط ۲۹۲: خط ۳۰۹:




 
'''۱۶'''
 
'''16'''
 
 




خط ۳۰۷: خط ۳۲۰:
راز اعتراض ملایک  
راز اعتراض ملایک  


 
'''<br />۱۷'''
 
 
'''17'''
 
 




خط ۳۲۳: خط ۳۳۱:
هرچه ترانه در گلوی جهان بود  
هرچه ترانه در گلوی جهان بود  


 
'''۱۸'''
 
 
'''18'''
 
 




خط ۳۴۰: خط ۳۴۳:




 
'''۱۹'''
 
'''19'''
 
 




خط ۳۶۰: خط ۳۵۹:




 
'''۲۰'''
 
'''20'''
 
 




خط ۳۷۷: خط ۳۷۲:
بر آب می‌رود ...
بر آب می‌رود ...


 
===معما===
 
 
'''معمّا:'''
 
 




تا ابد
تا ابد


بزرگترین معمّای تاریخ خواهد بود  
بزرگترین معمای تاریخ خواهد بود  


اینکه تو باشی
اینکه تو باشی
خط ۳۹۵: خط ۳۸۵:
فقط  
فقط  


چهارده قلّه داشته باشد  
چهارده قله داشته باشد  
 
 
 
 
'''بی‌یاس، بی‌عبّاس:'''
 


===بی‌یاس، بی‌[[عباس ابن علی(ع)|عباس]]===




خط ۴۲۵: خط ۴۱۰:
شب تاریخ چه می‌شد  
شب تاریخ چه می‌شد  


بی‌عبّاس؟
بی‌عباس؟
 
 




===شعری دیگر===
{{شعر}}
{{شعر}}
{{ب| ز جا اسطوره‌ی احساس برخاست|درون خیمه، عطر یاس برخاست }}
{{ب| ز جا اسطوره‌ی احساس برخاست|درون خیمه، عطر یاس برخاست }}
خط ۴۶۴: خط ۴۴۸:
{{پایان شعر}}
{{پایان شعر}}


 
===سفر===
'''سفر:'''
{{شعر}}
{{شعر}}


خط ۴۸۳: خط ۴۶۶:
{{ب| سفر آنگاه انتهایش نیست‌|باز راه است و پای آبله‌دار  }}
{{ب| سفر آنگاه انتهایش نیست‌|باز راه است و پای آبله‌دار  }}
{{پایان شعر}}
{{پایان شعر}}


==منابع==
==منابع==


دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌ ص: 1638-1644.
*[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&id=700738&pageStatus=1&sortKeyValue1=sortkey_title&sortKeyValue2=sortkey_author دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌ ۲، ص: ۱۶۳۸-۱۶۴۴.]
 
{{شاعران}}
==پی نوشت==
[[رده:ادبیات]]
[[رده:ادبیات]]
[[رده:شاعران]]
[[رده:شاعران]]
[[رده:شاعران فارسی زبان]]
[[رده:شاعران فارسی زبان]]
[[رده:شاعران معاصر]]
[[رده:شاعران معاصر]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۱۳ فوریهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۲۰

حمیدرضا شکار سری (١٣٤٦ ه. ش) شاعر معاصر ایرانی است.

حمید رضا شکار سری
حمیدرضا شکار سری.jpg
زادروز ١٣٤٦ ه. ش
تهران

زندگینامه[ویرایش | ویرایش مبدأ]

حمیدرضا شکارسری فرزند محمدابراهیم در سال ١٣٤٦ ه. ش در تهران متولد شد. پس از گذراندن تحصیلات متوسطه و ابتدایی، لیسانس خود را در رشته‌ی زمین‌شناسی از دانشگاه شهید بهشتی تهران اخذ نمود و به استخدام وزارت راه و ترابری درآمد.

شکارسری با نوشتن دهها مقاله و نقد شعر در نشریات و جراید کشور جزو شاعران پر کار معاصر محسوب میشود ایشان هم چنین دبیر علمی چندین کنگره و همایش ادبی و داوری چندین مسابقه شعر را در کارنامه‌ی فعالیت‌های خود دارد. کتاب حماسه کلمات ایشان که مجموعه نقد و بررسی بیست سال شعر دفاع مقدس می‌باشد در سال ٨٠ به عنوان اثر برگزیده جشنواره دو سالانه انتخاب کتاب دفاع مقدس در بخش شعر شده‌است.

وی در حال حاضر علاوه بر شغل اداری مسئولیت کانون ادبی فرهنگسرای جوان تهران را بر عهده دارد.

آثار[ویرایش | ویرایش مبدأ]

شکارسری از شاعران دوران انقلاب اسلامی محسوب می‌شود که از ١٦ سالگی شروع به سرودن شعر نمود و نخستین مجموعه شعری خود را با نام «باز جمعه‌ای گذشت» در سال ١٣٧٥ ه. ش چاپ و منتشر کرد.

دیگر آثار این شاعر عبارتند از: «گزیده ادبیات معاصر شماره ٥٤»، «از تمام روشنایی‌ها»، «حماسه کلمات» و مجموعه نقد ادبی «از سکوت به حرف». وی برای سرودن از قالب‌های غزل، سپید و نیمایی بهره برده‌است.

اشعار[ویرایش | ویرایش مبدأ]

ستایشها[ویرایش | ویرایش مبدأ]

١

نیمی از فواره پرواز است‌

نیمی فرود ...

چشم‌های جهان‌

به شگفت خیره مانده‌است

تا ابد

که سرانجام نیمه‌ی دومت کجاست؟!


٢


التیام سرنوشت زخمهاست‌

اما مرا ببخش!

شرمناک و گریان شکر می‌کنم

که زخم‌های ترا التیام نیست

و الا رگهای جهان را

قرنها پیش از این‌

خونی نمانده بود


٣


بلندی‌

چنان بلند

که سر در ابرهای افسانه برده‌ای

و جهان

چون دشتی فروتن

به پایت افتاده‌است


٤


ناگاه‌

در گودال غروب کردی

شب شد

و بغض پشت بغض

در گلوی جهان پیچید

کوهها سر به فلک کشیدند


٥

زیر پایت‌

زمین در چرخشی پر شتاب‌تر

کربلا را پشت افق پنهان می‌کرد

تا بلکه بار نیفکنی بر او

تا بلکه بر نداری

سایه از سر جهان


٦

به تعداد زخمهای تو

جهان

قطره‌قطره گریه کرده‌است

آسمان پر ستاره را ببین!


٧


جهان فراموش نمی‌کند

یک روز و آن همه خورشید؟!

یک روز و آن همه غروب؟!

از آن پس

روزها همه کوتاه‌تر شدند


٨


به اشاره‌ی انگشتت‌

جهان ارادت داشت

چه کور بود چشمی

که تنها انگشترت را دید!


٩


گرد آمدند

تمام ابرهای جهان

به یاری اندوهت

نم اشکی فشاندی

بر آن شانه‌ی بی‌دست

شرم

آن توده‌ی ابر کوچک را تبخیر کرد


١٠


آخرین فریاد را

بی‌صدا

فراز دست گرفتی

پاسخ حرمله بر قلب جهان نشست


١١

آنقدر اندوه بر زین داشت‌

که سُمهایش

پشت جهان را خم می‌کرد

ذو الجناح

چون بی‌سوار برمی‌گشت


۱۲


در خیمه‌های تشنه‌

آن انتظار بزرگ

گویا از ابتدای جهان

تا انتهای آن

نه آب

نه آب‌آور

فاجعه در پایان داشت


۱۳


پرسید: چرا؟

هفتاد و دو دلیل آوردی

جهان مجاب شد


۱۴


پیش از این نیز

بر نیزه رفته بود

جهان شاهد است

این بار اما

چه صوت خوشی دارد!


۱۵


این جوان کیست؟

اینجا کجاست؟

گویا پیامبر

گویا احد

(جهان به یاد می‌آورد)


۱۶


جهان تو را که دید

در هجوم بی‌امان تیر و تیغ

دانست چه بود

راز اعتراض ملایک


۱۷


در حسرت آن پرسشم‌

که پاسخش خیزران بود

آنگاه که می‌خشکید

هرچه ترانه در گلوی جهان بود

۱۸


می‌گذرند

لحظه‌وار می‌گذرند

و تو بر قله‌ی جهان

گذر قرون را به تماشا نشسته‌ای


۱۹


اسبان مست!

اسبان نانجیب!

حریصانه بر چه می‌دوید؟

سُمهای وحشی‌تان شکسته باد!

که ستونهای سپید جهان را

شکسته‌اید


۲۰


در ستایشت ای اندوه متراکم جهان!

واژه‌ای نمانده است

که نریخته باشم از چشم

دفترم

بر آب می‌رود ...

معما[ویرایش | ویرایش مبدأ]

تا ابد

بزرگترین معمای تاریخ خواهد بود

اینکه تو باشی

و سلسله جبال نور

فقط

چهارده قله داشته باشد

بی‌یاس، بی‌عباس[ویرایش | ویرایش مبدأ]

آن مشت آب‌

اگر به لب‌ها می‌رسید

تاریخ چه می‌کرد

بی‌عشق؟

آن دست‌های بریده اگر نبود

تاریخ چه می‌کرد

بی‌تکیه‌گاه؟

باغ تاریخ چه می‌شد؟

بی‌یاس؟

شب تاریخ چه می‌شد

بی‌عباس؟


شعری دیگر[ویرایش | ویرایش مبدأ]

ز جا اسطوره‌ی احساس برخاست درون خیمه، عطر یاس برخاست
عطش در خیمه‌ها بیداد می‌کرد پی آب‌آوری عبّاس برخاست


به سوی علقمه عباس می‌رفت‌ که موجی از غم و احساس می‌رفت
تمام باغ شاهد بود، آن یاس‌ به جنگ لشکری از داس می‌رفت


چو پیدا کرد در خود یاس را آب‌ نفهمید آن همه احساس را آب
چو نومیدانه آن دم آرزو کرد لب خشکیده‌ی عباس را آب


هنوز اسطوره‌ی احساس پیداست‌ میان داس‌ها آن یاس پیداست
هنوز آن دورها بی‌دست پیداست‌ پی آب آوری عبّاس پیداست


عجب پاییز زردی، یاس من کو نکشت این غم مرا احساس من کو
نمی‌خواهم نمی‌خواهم دگر آب‌ خداوندا عمو عبّاس من کو؟

سفر[ویرایش | ویرایش مبدأ]

راه مانده است و پای آبله‌دار شن و صحرا و خشم قافله‌دار
سفر این بار، داغدار و اسیر آه با دست و پای سلسله‌دار
روز، سیلی و تازیانه و زخم‌ شب، سیاه و بلند و نافله‌دار
این طرف اشک‌های پاک و زلال‌ آن طرف خنده‌های مسأله‌دار
سرد و ساکت به شیشه می‌ماند مرد آن آسمان چلچله‌دار
علقمه مانده شرمسار از خود می‌رود کاروان از او گله دار
سفر آنگاه انتهایش نیست‌ باز راه است و پای آبله‌دار

منابع[ویرایش | ویرایش مبدأ]