اجفر: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی حسین
پرش به ناوبری پرش به جستجو
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱۵: خط ۱۵:
امام درخواست او را نادیده گرفت و به حرکت خود ادامه داد.<ref>طبری، ج5، ص396-395؛ الفتوح، ج5، ص22؛ شیخ مفید، ج2، ص72</ref>
امام درخواست او را نادیده گرفت و به حرکت خود ادامه داد.<ref>طبری، ج5، ص396-395؛ الفتوح، ج5، ص22؛ شیخ مفید، ج2، ص72</ref>


== پانویس ==
{{فاجعه کربلا}}
{{پانویس2}}
 
==پیوند به بیرون==
منبع مقاله:[http://fa.wikishia.net/view/%D8%A7%D8%AC%D9%81%D8%B1 دانشنامه مجازی مکتب اهل بیت (ع)]
== منابع ==
== منابع ==
{{منابع}}
* طبری، محمد بن جریر، تاریخ الأمم و الملوک، تحقیق: محمد أبوالفضل ابراهیم، دارالتراث، بیروت، 1387ق/1967م.
* طبری، محمد بن جریر، تاریخ الأمم و الملوک، تحقیق: محمد أبوالفضل ابراهیم، دارالتراث، بیروت، 1387ق/1967م.
* مقدسی، محمد بن احمد، أحسن التقاسیم فی معرفة الأقالیم، مکتبة مدبولی، القاهره، 1411ق/1991م.
* مقدسی، محمد بن احمد، أحسن التقاسیم فی معرفة الأقالیم، مکتبة مدبولی، القاهره، 1411ق/1991م.
خط ۲۷: خط ۲۸:
* ابن خلدون، عبدالرحمن بن محمد، دیوان المبتدأ و الخبر فی تاریخ العرب و البربر و من عاصرهم من ذوی الشأن الأکبر، تحقیق: خلیل شحادة، دارالفکر، بیروت، 1408ق/1988م.
* ابن خلدون، عبدالرحمن بن محمد، دیوان المبتدأ و الخبر فی تاریخ العرب و البربر و من عاصرهم من ذوی الشأن الأکبر، تحقیق: خلیل شحادة، دارالفکر، بیروت، 1408ق/1988م.
* جعفریان، رسول، اطلس شیعه، انتشارات سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح، تهران، 1387ش.
* جعفریان، رسول، اطلس شیعه، انتشارات سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح، تهران، 1387ش.
{{پایان}}
==پی نوشت==
{{فاجعه کربلا}}
 
[[ar:الأجفر]]
[[en:Al-Ajfur]]
[[ur:اجفر]]


[[رده:مسیر حرکت امام حسین(ع)]]
[[جغرافیا]]
[[رده:مسیر حرکت امام حسین (ع)]]

نسخهٔ ‏۱۵ اکتبر ۲۰۱۶، ساعت ۱۶:۱۵

اَجفُر، از منزل‌گاه‌های مسیر مکه و کوفه که در فاصله بین فید و خزیمیه قرار دارد. در مسیر حرکت به کربلا دیدار و گفتگوی امام حسین(ع) با عبدالله بن ابی مطیع عدوی احتمالاً در این منزل صورت گرفته است.

موقعیت

مکانی بین فید و خزیمیه است. فاصله آن تا خزیمیه 24 و تا فید 36 میل است.[۱] زمخشری آن را آبی متعلق به بنی یربوع دانسته که بنی جذیمه آن را از ایشان گرفته‌اند.[۲]

وقایع

در این مکان بارها کاروان حاجیان مورد غارت راهزنان قرار گرفته است.[۳] از جمله در سال 285ق صالح بن مدرک طائی و دیگران اموال حاجیان را غارت کردند.[۴]

در این مکان بین امام حسین(ع) و عبدالله بن ابی مطیع عدوی دیداری صورت گرفته است.[۵] در گزارش طبری و شیخ مفید مکان این گفتگوی دقیق مشخص نشده است، ولی آن را در کنار آبی از آب‌های عرب پس از حاجر و پیش از زرود دانسته‌اند.[۶] منابع دیگر از این دیدار را در نزدیکی مکه یاد کرده‌اند.[۷]

ابن اثیر ملاقات نخست امام حسین و عبدالله بن مطیع را در مسیر مدینه به مکه گزارش کرده است او به دیدار دوم امام با عبدالله پس از منزل حاجر نیز اشاره دارد.[۸] در این دیدار عبدالله چون از سفر امام به عراق اطلاع یافت حضرت را سوگند داد که از این سفر دست بردارد. سپس گفت:

«اگر از بنی امیه آنچه در دست دارند، طلب کنی به خدا سوگند تو را می‌کشند و اگر چنین شد بعد از شما هیچ کس حرمتی نخواهد داشت».[۹]

امام درخواست او را نادیده گرفت و به حرکت خود ادامه داد.[۱۰]


پیوند به بیرون

منبع مقاله:دانشنامه مجازی مکتب اهل بیت (ع)

منابع

  • طبری، محمد بن جریر، تاریخ الأمم و الملوک، تحقیق: محمد أبوالفضل ابراهیم، دارالتراث، بیروت، 1387ق/1967م.
  • مقدسی، محمد بن احمد، أحسن التقاسیم فی معرفة الأقالیم، مکتبة مدبولی، القاهره، 1411ق/1991م.
  • حموی بغدادی، یاقوت، معجم البلدان، دارصادر، بیروت، 1995 م.
  • ابن اعثم کوفی، احمد بن اعثم، کتاب الفتوح، تحقیق: علی شیری، دارالأضواء، بیروت، 1411ق/1991م.
  • شیخ مفید، الارشاد فی معرفة حجج الله علی العباد، کنگره شیخ مفید، قم، 1413 ق.
  • ابن اثیر، علی بن ابی کرم،الکامل فی التاریخ،‌دار صادر، بیروت، 1385ق/1965م.
  • ابن خلدون، عبدالرحمن بن محمد، دیوان المبتدأ و الخبر فی تاریخ العرب و البربر و من عاصرهم من ذوی الشأن الأکبر، تحقیق: خلیل شحادة، دارالفکر، بیروت، 1408ق/1988م.
  • جعفریان، رسول، اطلس شیعه، انتشارات سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح، تهران، 1387ش.

پی نوشت

جغرافیا

  1. ↑ احسن التقاسیم، ص108
  2. ↑ معجم البلدان، ج1، ص102
  3. ↑ ابن خلدون، ج3، ص440
  4. ↑ ابن اثیر، ج7، ص490؛ طبری، ج10، ص67
  5. ↑ جعفریان، ص66
  6. ↑ طبری، ج5، ص395؛ شیخ مفید، ج2، ص71؛ ابن اثیر، ج4، ص41
  7. ↑ الفتوح، ج5، ص22
  8. ↑ ابن اثیر، ج7، ص490.
  9. ↑ طبری، ج5، ص396-395؛ الفتوح، ج5، ص22؛ مفید، ج2، ص72
  10. ↑ طبری، ج5، ص396-395؛ الفتوح، ج5، ص22؛ شیخ مفید، ج2، ص72