زهیر بن قین بجلى

از ویکی حسین
پرش به: ناوبری، جستجو

زهیر بن قین بجلی از شخصیتهاى برجستۀ کوفه بود که روز عاشورا، افتخار یافت در رکاب حسین بن على(ع) به شهادت برسد.

حکایت همراهی قافله کربلا[ویرایش | ویرایش مبدأ]

زهیر بن قین در میدانهاى جنگ، دلاوریهاى بسیارى نشان داده بود. ابتدا نیز هوادار جناح عثمان بود، اما توفیق یافت که نیک فرجام و از شهداى عالى مقام کربلا شود. وى در سال ۶۰ هجرى (که سیدالشهدا هم از مکه به قصد کوفه حرکت کرده بود) از سفر حج بر مى‌گشت و دوست نداشت که با امام برخورد کند و هم منزل شود. اما در یکى از منزلگاهها ناچار با فرود آمدن کاروان حسینى همزمان شد.امام کسى را نزد او فرستاد.

فرستادۀ حسین(ع)به خیمۀ او رفت و پیام امام را رساند.ابتدا بى‌میلى نشان مى‌داد. اما همسرش او را تشویق کرد تا برود و ببیند خواستۀ امام چیست.زهیر نزد امام رفت. کلمات امام آتشى در دل او افروخت که از «عثمانى»بودن به «حسینى»بودن تبدیل شد. همسرش نیز همراه او آمد و به کاروان حسین(ع)پیوستند.[۱]

سپاه حر وقتى راه را بر امام حسین(ع) بستند، زهیر با اجازۀ سیدالشهدا با آنان سخن گفت و به امام پیشنهاد کرد که با آنان بجنگند، ولى امام نپذیرفت.[۲] شب عاشورا نیز،از جمله کسانى بود که با نطقى پرشور،مراتب اخلاص و حمایت و جانبازى خویش را نسبت به امام کرد و گفت: «اگر هزار بار هم کشته شوم و زنده گردم هرگز دست از یارى پسر پیغمبر بر نخواهم داشت.» [۳]

شهادت[ویرایش | ویرایش مبدأ]

روز عاشورا، سیدالشهدا فرماندهى جناح راست یاران خویش را در میدان به زهیر سپرد.زهیر، پس از امام حسین(ع) اولین کسى بود که سواره و غرق در سلاح مقابل دشمن رفت و به نصیحت آنان پرداخت. شمر به طرف او تیرى افکند. گفتگوهایى بین او و شمر انجام گرفت.[۴] ظهر عاشورا هم او و سعید بن عبدالله جلوى امام ایستادند و سپر تیرها شدند تا امام نماز بخواند. پس از اتمام نماز،به میدان رفت و شجاعانه نبرد کرد و چنین رجز مى‌خواند: «یا لیت نفسى قسمت قسمین [۵]»


انا زهیر و انا ابن القین اذودکم بالسیف عن حسین
ان حسینا احد السبطین من عترة البر التقى الزین
ذاک رسول الله غیر المین اضربکم و لا ارى من شین

مطابق گفته‌اش،با شمشیر از حسین(ع)دفاع کرد و جنگید و کشته شد.امام به بالین او آمد و او را دعا و کشندگانش را نفرین کرد.

منبع[ویرایش | ویرایش مبدأ]

پی‌نوشت[ویرایش | ویرایش مبدأ]

  1. بحار الانوار،ج ۴۴،ص ۳۷۱.
  2. اعیان الشیعة،ج ۷،ص ۷۱.
  3. عنصر شجاعت،ج۱،ص ۲۷۱.
  4. انصار الحسین،ص ۳۷ و عنصر شجاعت،ج۱،ص ۲۵۰.
  5. اعیان الشیعة،ج۷،ص ۷۲.