عبدالله بن‌ علی‌ (ع)

از ویکی حسین
پرش به: ناوبری، جستجو

عبدالله بن‌ علی، فرزند ‌امام علی (ع)، مادرش فاطمه (ام‌ّ البنین) دختر حزام بن خالد بن ربیعه از قبیله بنی‌ کلاب است.[۱] او دومین فرزند ام‌ّ البنین است. او را عبدالله اکبر و کنیه‌اش را ابو محمد نوشته‌اند.

اطلاعات اصحاب امام حسین (ع)
نام کامل عبدالله بن‌ علی
خویشاوندان
سرشناس
پدرش، امام علی (ع) و مادرش فاطمه (ام‌ّ البنین) دختر حزام بن خالد بن ربیعه از قبیله بنی‌ کلاب
نقش های برجسته از اصحاب امام حسین (ع)


زندگینامه[ویرایش | ویرایش مبدأ]

عبدالله نزدیک به پنج سال با پدر بزرگوارش ‌امام علی (ع)، پانزده سال با برادرش امام حسن (ع) و بیست و پنج سال با برادرانش امام حسین (ع) و حضرت عباس زندگی کرد و رشادت، شجاعت، جوانمردی، وفاداری، صبر و مقاومت، پاک‌بازی و فداکاری و بصیرت در دین را آموخت و خود متخلق به آن صفات گردید.

نقش در واقعه کربلا[ویرایش | ویرایش مبدأ]

عبدالله از آغاز سفر از مدینه تا کربلا همراه برادر بزرگوارش امام حسین (ع) بود و همچون سه برادرش به رغم خواسته امام حسین (ع)، حاضر به ترک او نگردید و امان‌نامه عبیدالله بن زیاد را نپذیرفت. در بین فرزندان ام‌ّ البنین، او نخستین فرزند شهیدش است که به اشارت برادرش عباس (ع) به میدان شتافت و در حالی‌ که رجز می‌خواند، می‌جنگید:[۲]

رجزخوانی[ویرایش | ویرایش مبدأ]

اَنَا ابنُ ذی النَّجدةِ وَ الافضال
سَیفُ رَسول اللهِ ذوالنِّکال
ذاک عَلِی الخَیرِ ذوالفِعال
فی کُّلِ قَومٍ (یومٍ) ظاهِرُ الاَحوالِ

من پسر مرد دلاور و بخشنده‌ام. آن مرد علی نیکوکار است که شمشیر پیامبر اکرم (ص) بود و کیفردهنده‌ای که آثار ترس از او در هر جماعتی آشکار است.

شهادت[ویرایش | ویرایش مبدأ]

او پس از‌ نبردی‌ سخت و از پای درآوردن تنی چند‌ بالاخره‌ با هانی ‌بن‌ شبیب‌ (ثبیت) حضرمی‌ به‌ مبارزه‌ پرداخت‌ و با دو ضربت‌ که‌ در میان‌شان‌ رد و بدل‌ شد، به‌ دست‌ هانی‌ به ‌شهادت‌ رسید. هانی‌ سر او را از تن‌ جدا نمود. برخی نوشته‌اند با نیزه خولی بن یزید اصبحی و به دست مردی از بنی‌تمیم و پس از زخم‌های فراوان به شهادت رسید. عبدالله فرزندی نداشت و در هنگام شهادت‌ بیست‌ و پنج‌ سال‌ سن‌ داشت‌.[۳]

در زیارت رجبیه از او نام برده شده است و در زیارت ناحیه مقدسه به وی چنین سلام داده شده است: ”السَّلامُ عَلَی عَبدِاللهِ بنِ اَمیرِ المُؤمِنینَ مُبلَی البَلاءِ وَ المُنادِی بِالوِلاءِ فی عَرصَةِ کَربَلاءَ المَضروبِ مُقبِلاً وَ مُدبِراً لَعَنَ اللهُ قاتِلَهُ هانِی بنَ ثَُبََیتٍ الحَضرَمِی“ سلام بر عبدالله بن امیرالمؤمنین علی (ع)، آزمایش کننده بلا و منادی ولایت آل رسول (ص) در میدان کربلا، آنکه از پس و پیش ضربه‌ها خورد و زخم‌ها دید. خداوند قاتل او هانی بن ثبیت حضرمی را لعنت کند.

منبع[ویرایش | ویرایش مبدأ]

مرضیه محمدزاده، شهیدان جاوید، نشر بصیرت، ص 442-443.

پی نوشت[ویرایش | ویرایش مبدأ]

  1. - 5. ابصار العین فی انصار الحسین (ع)، محمد مهدی شمس الدین، ترجمه سید ناصر هاشم زاده، تهران: شرکت چاپ و نشر بین الملل، 1387 ش. (ع)، سماوی، محمد بن طاهر، تحقیق محمد جعفر طبنسی، مرکز الدراسات الاسلامیه لحرس الثوره.، ص67.
  2. - همانجا.
  3. - برای تفصیل بیشتر ر.ک : تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمد بن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: 1382 – 1387 ﻫ ق / 1962 – 1967 م.، ج5، ص469؛ مروج الذهب و معادن الجوهر، مسعودی، علی بن الحسین، چاپ باربیه دومنار و پاوه دوکورتی، پاریس: 1877-1861 م. ، ج3، ص63؛ مقتل الحسین خوارزمی، خوارزمی، حسین، به کوشش الشیخ محمد السماوی، نجف: مطبعه الزهراء، 1367 ﻫ ق. ، ج2، ص28؛ انصار الحسین (ع)، محمد مهدی شمس الدین، ترجمه سید ناصر هاشم زاده، تهران: شرکت چاپ و نشر بین الملل، 1387 ش.، ص145-146.