جندب بن حجیر کندی خولانی

از ویکی حسین
پرش به: ناوبری، جستجو

جُندَب بن حُجَیر (حُجر) کندی خولانی کوفی، خولان قبیله‌ای از کهلان و از اعراب قحطانی (عرب جنوب) که اصالت یمنی داشت. جُندب بن حُجَیر علی‌رغم دشواری‌های بسیار توانست از کوفه خارج شود و در منزل بطن العقبه به امام حسین (ع) بپیوندد.

اطلاعات اصحاب امام حسین (ع)
نام کامل جُندَب بن حُجَیر (حُجر) کندی خولانی کوفی
نقش های برجسته از شهدای صبح عاشورا که در حمله اول به شهادت رسید

زندگینامه[ویرایش | ویرایش مبدأ]

او امیر دو قبیله بنی‌ کنده و ازد و از بزرگان شیعه در کوفه بود. او پیامبر (ص) را درک کرده بود. وی از دعات به امامت امام علی (ع) بوده و در جنگ‌ها در رکاب آن حضرت می‌جنگید. در جنگ صفین فرماندهی دو قبیله ازد و کنده را برعهده داشت.

نقش در واقعه کربلا[ویرایش | ویرایش مبدأ]

جُندب از شهدای صبح عاشورا است که در حمله اول به شهادت رسید. [۱] در زیارت رجبیه و زیارت ناحیه مقدسه به وی سلام داده شده است: ”السَّلامُ عَلَی جُندَبِ بنِ حُجرٍ اَو حُجَیرِ الخَولانی“

منبع[ویرایش | ویرایش مبدأ]

مرضیه محمدزاده، شهیدان جاوید، نشر بصیرت، ص 276.

پی نوشت[ویرایش | ویرایش مبدأ]

  1. ر.ک : رجال طوسی، شیخ طوسی، ابوجعفر محمد بن حسن، به کوشش محمد صادق آل بحر العلوم، نجف: 1381 ﻫ ق.، ص72؛ مختصر تاریخ دمشق، ابن منظور انصاری، محمد بن مکّرم، دمشق: دار الفکر، 1405 ﻫ ق. ، ج11، ص304؛ اعیان الشیعه، امین، سید محسن، چاپ حسن امین، بیروت: 1403 ﻫ ق.، ج1، ص611، ج4، ص242؛ بحار الانوار الجامعه لدرر الائمه الاطهار (ع)، مجلسی، ملا محمد باقر، تهران: مکتبه الاسلامیه، 1362 ش.، ج45، ص82؛ 5. ابصار العین فی انصار الحسین (ع)، محمد مهدی شمس الدین، ترجمه سید ناصر هاشم زاده، تهران: شرکت چاپ و نشر بین الملل، 1387 ش.، سماوی، محمد بن طاهر، تحقیق محمد جعفر طبنسی، مرکز الدراسات الاسلامیه لحرس الثوره.، ص174؛ فرسان الهیجاء، محلاتی، ذبیح الله، مرکز نشر کتاب، 1390 ه ق.، ج1، ص77؛ منتهی الآمال، قمی، شیخ عباس، تهران: انتشارات فراروی، 1381 ش. ، ج1، ص353؛ انصار الحسین (ع)، محمد مهدی شمس الدین، ترجمه سید ناصر هاشم زاده، تهران: شرکت چاپ و نشر بین الملل، 1387 ش.، ص90-91معجم رجال الحدیث و تفصیل طبقات الرواه، خویی، سید ابوالقاسم، نشر توحید، 1413 ﻫ ق. ، ج4، ص162؛ وسیله الدارین فی انصار الحسین، موسوی زنجانی، بیروت: مؤسسه اعلمی، 1402 ﻫ ق. ، ص114.