عمار بن‌ ابی‌ سلامه دالانی‌: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی حسین
پرش به ناوبری پرش به جستجو
جز (فارسی نویسی اعداد)
بدون خلاصۀ ویرایش
 
خط ۴۲: خط ۴۲:
[[رده: شهیدان عاشورا]]
[[رده: شهیدان عاشورا]]
[[en:Ammar b. Abi Salama]]
[[en:Ammar b. Abi Salama]]
<references />
<references />{{یاران امام حسین علیه السلام}}

نسخهٔ کنونی تا ‏۱۲ سپتامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۴:۵۹

مزار یاران امام حسین(ع).jpg
اطلاعات اصحاب امام حسین (ع)
نام کامل عمار بن‌ ابی‌ سلامة بن عبدالله بن عمران بن رأس بن دالان
محل زندگی کوفه
نقش های برجسته غروب دوم محرم در کربلا به امام حسین (ع) پیوست‌ و سرانجام در روز عاشورا و در حمله اول به شهادت رسید

عماره بن ابی سلامه دالانی، از اصحاب امام حسین(ع) که در روز عاشورا در کربلا به شهادت رسید.

زندگینامه[ویرایش | ویرایش مبدأ]

عمار بن‌ ابی‌ سلامة بن عبدالله بن عمران بن رأس بن دالان از قبیله بنی دالان تیره‌ای از همدانیان و از قبایل عرب قحطان و یمنی‌الاصل بود که در کوفه ساکن میزیست. پدرش ابو سلامه از اصحاب پیامبر (ص) بود.

ابن حجر او را از یاران پیامبر (ص) دانسته است، [۱] اما به نظر می‌آید سن او کفاف هم‌صحبتی با آن حضرت را ندارد. ممکن است در کودکی محضر پیامبر (ص) را درک کرده باشد.

نقش در واقعه کربلا[ویرایش | ویرایش مبدأ]

عمار غروب دوم محرم در کربلا به امام حسین (ع) پیوست‌ و سرانجام در روز عاشورا و در حمله اول به شهادت رسید. او به هنگام شهادت حدود ۵۶ سال سن داشت. [۲] مجلسی از او به نام سلامة بن همدانی یاد کرده است. [۳]

در زیارت رجبیه و زیارت ناحیه مقدسه به وی سلام داده شده است: «السَّلامُ عَلَی عَمّارِ بنِ اَبی سَلامَة الهَمدانی»

منبع[ویرایش | ویرایش مبدأ]

پی نوشت[ویرایش | ویرایش مبدأ]

  1. الاصابه فی تمییز الصحابه ، ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی، به کوشش علی محمد بجاوی، بیروت: مؤسسه التاریخ العربی،۱۳۲۸ ﻫ ق. ج۵، ص۱۱۳.
  2. ر.ک :رجال طوسی، شیخ طوسی، ابوجعفر محمد بن حسن، به کوشش محمد صادق آل بحر العلوم، نجف: ۱۳۸۱ ﻫ ق.، ص۷۶؛ الاصابه فی تمییز الصحابه ، ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی، به کوشش علی محمد بجاوی، بیروت: مؤسسه التاریخ العربی، ۱۳۲۸ ﻫ ق.، ج۵، ص۱۱۳؛ مناقب آل ابی طالب، ابن شهرآشوب مازندرانی، ابوجعفر رشیدالدین محمدبن علی، قم: انتشارات علامه. ، ج۴، ص۱۱۳.
  3. بحار الانوار الجامعه لدرر الائمه الاطهار (ع)، مجلسی، ملا محمد باقر، تهران: مکتبه الاسلامیه، ۱۳۶۲ ش.، ج۴۵، ص۷۳،۶۴.