مروان بن حکم

از ویکی حسین
پرش به ناوبری پرش به جستجو
مشخصات فردی
نام کامل مروان بن حکم
نقش در واقعه کربلا
نقش‌های برجسته نماینده ولی برای بیعت گرفتن از امام حسین(ع) برای یزید

مروان بن حکم از سران مخالف با اهل بیت(ع) و هوادار خط اموى و پسر عموى عثمان که در امور مالى و سیاسى انحرافهاى فاحشى داشت و از محرکین بر ضد آل على بود و سوء استفاده‌هاى بسیارى از بیت المال در زمان عثمان داشت.

مذموم شمردن مروان از طرف آل رسول(ص)[ویرایش | ویرایش مبدأ]

مروان بن حکم به زبان رسول خدا(ص) لعنت شده بود.على(ع) هم روزى به او نگریست و فرمود:واى بر تو و واى بر امت محمد از دست تو و دودمانت،آنگاه که موى سرت سفید شود.على علیه السلام او را پرچمدار گمراهى مى‌دانست.[۱]

مخالفت با سیدالشهداء[ویرایش | ویرایش مبدأ]

مروان از افراد سرشناس بنى امیه بود و پس از مرگ معاویه،ولید والى مدینه وقتى نامۀ یزید را دریافت کرد که به او دستور بیعت گرفتن از حسین(ع) داده بود،با مروان مشورت کرد.مروان هم گفت همین شبانه در پى حسین(ع) بفرست و اگر بیعت نکرد،گردن او را بزن و پیوسته او را تحریک مى‌کرد که به زور از اباعبدالله الحسین بیعت بگیرد. [۲] نسبت به سیدالشهدا(ع) کینۀ شدید داشت. چون پس از احضار امام، قرار بر فرداى آن شب شد، مروان، ولید را تشویق مى‌کرد که همین امشب کار را یکسره کن.در راه هم وقتى به امام حسین(ع) برخورد و او را به بیعت فرا خواند، حسین بن على(ع) ، کلام معروف خویش «على الإسلام السلام،اذ قد بلیت الأمة براع مثل یزید...»را خطاب به او گفت، و میان امام و آن شیطان کین‌توز، سخنان تندى رد و بدل شد. [۳] مروان بعدها به خلافت رسید و در سال ۶۵ هجرى،در سن ۶۳ سالگى مرد. [۴] از کسانى بود که نسبت به شیعه سختگیرى مى‌کرد و چون به حکومت مدینه رسید، هر جمعه در منبر،على(ع) را لعن و سب مى‌کرد. [۵]

منبع[ویرایش | ویرایش مبدأ]

پی‌نوشت[ویرایش | ویرایش مبدأ]

  1. الغدیر،ج ۸،ص ۲۶۰تا ۲۶۷.
  2. حیاة الامام الحسین،ج ۲،ص ۲۵۰.
  3. همان،ص ۲۵۶.
  4. مروج الذهب،ج ۳،ص ۸۹.
  5. حیاة الامام زین العابدین،باقر شریف القرشى،ص ۶۰۵.