سلیمان بن صرد خزاعى: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی حسین
پرش به ناوبری پرش به جستجو
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(۶ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد)
خط ۵: خط ۵:
|توضیح تصویر        =
|توضیح تصویر        =
| نام کامل          =سلیمان بن صرد خزاعی
| نام کامل          =سلیمان بن صرد خزاعی
| لقب                =
| لقب                =امیرالتوابین
| نسب                =
| نسب                =
| خویشاوندان سرشناس  =
| خویشاوندان سرشناس  =
خط ۱۲: خط ۱۲:
| کشور تولد          =
| کشور تولد          =
| محل زندگی          =کوفه
| محل زندگی          =کوفه
| تاریخ وفات/شهادت  =
| تاریخ وفات/شهادت  =26 ربیع الاخر سال 65 هجری قمری
| شهر وفات/شهادت    =
| شهر وفات/شهادت    =عین الاورده
| نحوه وفات/شهادت    =
| نحوه وفات/شهادت    =
| مدفن              =
| مدفن              =
| از یاران          =
| از یاران          =پیامبر(ص)، امام علی(ع)، امام حسن(ع) و امام حسین(ع)
| فعالیت‌های اجتماعی  =
| فعالیت‌های اجتماعی  =
| مشایخ              =
| مشایخ              =
خط ۲۴: خط ۲۴:
}}'''سلیمان بن صرد خزاعی''' رهبر نهضت [[توابین|توابین]] در [[کوفه]] که به خونخواهى [[حسین بن على (ع)|سیدالشهدا(ع)]] قیام کرد و شهید شد.
}}'''سلیمان بن صرد خزاعی''' رهبر نهضت [[توابین|توابین]] در [[کوفه]] که به خونخواهى [[حسین بن على (ع)|سیدالشهدا(ع)]] قیام کرد و شهید شد.
==زندگی‌نامه==
==زندگی‌نامه==
سلیمان بن صرد، از چهره‌های سرشناس شیعه در کوفه و از بزرگان طایفه خودش به شمار مى‌رفت. نامش در جاهلیت، «یسار» بود. نام «سلیمان» را پیامبر(ص) بر او نهاد. کنیه‌اش «ابوالمطرف» بود. از اصحاب پیامبر محسوب مى‌شد و در جنگ صفین و نبرهای دیگر نیز در رکاب علی(ع)بود.
سلیمان بن صرد بن جون بن ابی الجون بن منقذ بن ربیعه بن اصرم بن ضبیس بن حرام بن حبشه بن سلول بن کعب بن عمرو بن ربیعه، از چهره‌های سرشناس شیعه در کوفه و از بزرگان طایفه خزاعه به شمار مى‌رفت.<ref>اسدالغابه، ج۲، ص۴۴۹؛ الاصابه،ج۲، ص۷۶</ref> نامش در جاهلیت، «یسار»<ref>اسدالغابه، ج۲، ص۴۴۹؛ الاصابه،ج۲، ص۷۶</ref> یا «صلعم»<ref>مجمع الرجال ج ۳ ص ۱۶۸</ref> بود. نام «سلیمان» را پیامبر(ص) بر او نهاد. کنیه‌اش «ابوالمطرف» بود. از اصحاب پیامبر محسوب مى‌شد و در جنگ صفین و نبرهای دیگر نیز در رکاب علی(ع) بود. برخی او را از صحابه و بعضی دیگر از تابعین دانسته اند.
 
خزاعه نام گروهی از قبیله ازد است که از مکه خارج شدند و در مدینه ساکن شدند و به خزاعه معروف گردیدند. بعد از رحلت پیامبر نیز، سلیمان به کوفه آمد و در آنجا ساکن شد.


از اولین مسلمانانى بود که ساکن [[کوفه]] شد. وى از کسانى بود که پس از مرگ [[معاویه]]، به امام حسین(ع) نامه نوشت و از آن حضرت خواست که به کوفه بیاید.در قیام [[مسلم بن عقیل]]، فعالیت داشت، اما [[عبید الله بن زیاد|ابن زیاد]] او را در کوفه به زندان افکند. از این رو توفیق شرکت در حماسه [[عاشورا]] را نداشت.
از اولین مسلمانانى بود که ساکن [[کوفه]] شد. وى از کسانى بود که پس از مرگ [[معاویه]]، به امام حسین(ع) نامه نوشت و از آن حضرت خواست که به کوفه بیاید.در قیام [[مسلم بن عقیل]]، فعالیت داشت، اما [[عبید الله بن زیاد|ابن زیاد]] او را در کوفه به زندان افکند. از این رو توفیق شرکت در حماسه [[عاشورا]] را نداشت.


== قیام برای خونخواهی شهدای کربلا ==
== حضور در زمان امام علی(ع) ==
برخی از تاریخ نگاران نوشته‌اند سلیمان بن صرد در تمام نبردها در کنار امیرالمومنین(ع) حضور داشته است گرچه برخی دیگر در مورد حضور وی در نبرد جمل تردید دارند. سلیمان در نبرد صفین از سپه سالاران جناح راست سپاه امام بود و حوشب ذوظلیم از فرماندهان سپاه معاویه به دست او به هلاکت رسید.
 
== حضور در زمان امام حسن(ع) ==
پس از صلح تحمیلی امام حسن(ع) با معاویه، سلیمان بن صرد خزاعی به همراه گروهی نزد امام آمده و ایشان اعتراض نمودند.
 
==قیام برای خونخواهی شهدای کربلا==
سلیمان پس از نبرد [[کربلا]] که کوفیان از کوتاهى خود در یارى امام حسین(ع) پشیمان شده بودند، رهبرى نهضت «[[توابین]]» را بر عهده گرفت و با هم‌پیمانان خود، در سال ۶۵ هجرى قیام کرد. شعار توابین، «یا لثارات الحسین»بود.<ref>بحار الأنوار، ج ۴۵، ص ۳۵۸.</ref> او را «امیر التوابین» نیز مى‌گفتند.
سلیمان پس از نبرد [[کربلا]] که کوفیان از کوتاهى خود در یارى امام حسین(ع) پشیمان شده بودند، رهبرى نهضت «[[توابین]]» را بر عهده گرفت و با هم‌پیمانان خود، در سال ۶۵ هجرى قیام کرد. شعار توابین، «یا لثارات الحسین»بود.<ref>بحار الأنوار، ج ۴۵، ص ۳۵۸.</ref> او را «امیر التوابین» نیز مى‌گفتند.


سرانجام، در درگیرى با سپاه [[عبید الله بن زیاد|ابن زیاد]] در «[[عین الورده]]»، همراه با جمعى از یارانش شهید شد. بعضى نیز شهادتش را در درگیرى با نیروهاى اعزامى از شام که به حجاز آمده بودند دانسته‌اند. سلیمان بن صرد، هنگام شهادت ۹۳ سال داشت. پس از شهادت، سر او را نزد مروان حکم در [[شام]] بردند.<ref>سفینة البحار، ج۱، ص ۶۵۰.</ref>
سرانجام، در درگیرى با سپاه [[عبید الله بن زیاد|ابن زیاد]] در «[[عین الورده]]»، در 26 ربیع الاخر سال 65 هجری در سن 93 سالگی بر اثر تیری که [[یزید بن حصین بن نمیر]] به وی زد، شهید شد. بعضى نیز شهادتش را در درگیرى با نیروهاى اعزامى از شام که به حجاز آمده بودند، دانسته‌اند. پس از شهادت، سر او و [[مسیب بن نجبه فرازى|مسیب بن نجه فرازی]]، یکی دیگر از فرماندهان سپاه توابین را جدا کرده و نزد [[مروان بن حکم|مروان حکم]] به [[شام]] بردند.<ref>سفینة البحار، ج۱، ص ۶۵۰.</ref>


==منبع==
==منبع==


*[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&id=559291&pageStatus=1&sortKeyValue1=sortkey_title&sortKeyValue2=sortkey_author جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، قم، معارف، ج۱، ص ۲۳۰.]
*[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&id=559291&pageStatus=1&sortKeyValue1=sortkey_title&sortKeyValue2=sortkey_author جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، قم، معارف، ج۱، ص ۲۳۰.]
*[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&id=718075&pageStatus=1&sortKeyValue1=sortkey_title&sortKeyValue2=sortkey_author محمدعلی چنارانی، قیام توابین، انتشارات آستان قدس رضوی، ص 35-49]


==پی‌نوشت==
==پی‌نوشت==
<references />
<references />
[[رده:افراد]]
[[رده:افراد]]
[[رده:خونخواهان امام حسین(ع)]]
[[رده:قیام کنندگان علیه بنی‌امیه]]
[[رده:دعوت‌کنندگان امام حسین به کوفه]]
[[رده:فرمانده‌هان قیام توابین]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۱ سپتامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۲:۵۳

اطلاعات اصحاب امام حسین (ع)
نام کامل سلیمان بن صرد خزاعی
لقب امیرالتوابین
محل زندگی کوفه
وفات/شهادت 26 ربیع الاخر سال 65 هجری قمری - عین الاورده
از یاران پیامبر(ص)، امام علی(ع)، امام حسن(ع) و امام حسین(ع)
نقش های برجسته خونخواهی شهدای کربلا

سلیمان بن صرد خزاعی رهبر نهضت توابین در کوفه که به خونخواهى سیدالشهدا(ع) قیام کرد و شهید شد.

زندگی‌نامه[ویرایش | ویرایش مبدأ]

سلیمان بن صرد بن جون بن ابی الجون بن منقذ بن ربیعه بن اصرم بن ضبیس بن حرام بن حبشه بن سلول بن کعب بن عمرو بن ربیعه، از چهره‌های سرشناس شیعه در کوفه و از بزرگان طایفه خزاعه به شمار مى‌رفت.[۱] نامش در جاهلیت، «یسار»[۲] یا «صلعم»[۳] بود. نام «سلیمان» را پیامبر(ص) بر او نهاد. کنیه‌اش «ابوالمطرف» بود. از اصحاب پیامبر محسوب مى‌شد و در جنگ صفین و نبرهای دیگر نیز در رکاب علی(ع) بود. برخی او را از صحابه و بعضی دیگر از تابعین دانسته اند.

خزاعه نام گروهی از قبیله ازد است که از مکه خارج شدند و در مدینه ساکن شدند و به خزاعه معروف گردیدند. بعد از رحلت پیامبر نیز، سلیمان به کوفه آمد و در آنجا ساکن شد.

از اولین مسلمانانى بود که ساکن کوفه شد. وى از کسانى بود که پس از مرگ معاویه، به امام حسین(ع) نامه نوشت و از آن حضرت خواست که به کوفه بیاید.در قیام مسلم بن عقیل، فعالیت داشت، اما ابن زیاد او را در کوفه به زندان افکند. از این رو توفیق شرکت در حماسه عاشورا را نداشت.

حضور در زمان امام علی(ع)[ویرایش | ویرایش مبدأ]

برخی از تاریخ نگاران نوشته‌اند سلیمان بن صرد در تمام نبردها در کنار امیرالمومنین(ع) حضور داشته است گرچه برخی دیگر در مورد حضور وی در نبرد جمل تردید دارند. سلیمان در نبرد صفین از سپه سالاران جناح راست سپاه امام بود و حوشب ذوظلیم از فرماندهان سپاه معاویه به دست او به هلاکت رسید.

حضور در زمان امام حسن(ع)[ویرایش | ویرایش مبدأ]

پس از صلح تحمیلی امام حسن(ع) با معاویه، سلیمان بن صرد خزاعی به همراه گروهی نزد امام آمده و ایشان اعتراض نمودند.

قیام برای خونخواهی شهدای کربلا[ویرایش | ویرایش مبدأ]

سلیمان پس از نبرد کربلا که کوفیان از کوتاهى خود در یارى امام حسین(ع) پشیمان شده بودند، رهبرى نهضت «توابین» را بر عهده گرفت و با هم‌پیمانان خود، در سال ۶۵ هجرى قیام کرد. شعار توابین، «یا لثارات الحسین»بود.[۴] او را «امیر التوابین» نیز مى‌گفتند.

سرانجام، در درگیرى با سپاه ابن زیاد در «عین الورده»، در 26 ربیع الاخر سال 65 هجری در سن 93 سالگی بر اثر تیری که یزید بن حصین بن نمیر به وی زد، شهید شد. بعضى نیز شهادتش را در درگیرى با نیروهاى اعزامى از شام که به حجاز آمده بودند، دانسته‌اند. پس از شهادت، سر او و مسیب بن نجه فرازی، یکی دیگر از فرماندهان سپاه توابین را جدا کرده و نزد مروان حکم به شام بردند.[۵]

منبع[ویرایش | ویرایش مبدأ]

پی‌نوشت[ویرایش | ویرایش مبدأ]

  1. اسدالغابه، ج۲، ص۴۴۹؛ الاصابه،ج۲، ص۷۶
  2. اسدالغابه، ج۲، ص۴۴۹؛ الاصابه،ج۲، ص۷۶
  3. مجمع الرجال ج ۳ ص ۱۶۸
  4. بحار الأنوار، ج ۴۵، ص ۳۵۸.
  5. سفینة البحار، ج۱، ص ۶۵۰.