عبدالله بن حصین ازدی: تفاوت میان نسخه‌ها

(صفحه‌ای تازه حاوی «عبدالله‌بن حصین ازدی، یکی از سربازان و نیروهای تحت امر عمربن سعد بود که در ک...» ایجاد کرد)
 
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(۳ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۳ کاربر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
عبدالله‌بن حصین ازدی، یکی از سربازان و نیروهای تحت امر عمربن سعد بود که در کربلا حضور داشت.
{{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا
|اطلاعات قاتل =
| تصویر        =
| توضیح تصویر  =
| نام کامل    =عبدالله‌ بن حصین ازدی
| کنیه        =
| لقب          =
| زادروز/زادگاه =
| محل زندگی    =
| نسب/قبیله    =
| خویشاوندان سرشناس  =
| تاریخ و مکان درگذشت=
| نحوه درگذشت=
| مدفن =
| اقدامات =
| انگیزه    =
| نقش‌های برجسته    =از سربازان و نیروهای تحت امر عمر بن سعد در کربلا
| دیگر فعالیت‌ها  =
| منصب  =
}}'''عبدالله‌ بن حصین ازدی،''' یکی از سربازان و نیروهای تحت امر [[عمر بن سعد]] بود که در [[کربلا]] حضور داشت.
==نقش در واقعه کربلا==
پس از بستن شریعه فرات به دستور [[عبید الله بن زیاد|عبیدالله‌ بن زیاد]]، عبدالله‌ بن حصین به رویارویی [[امام‌ حسین‌ علیه‌ السلام‌|امام‌ حسین‌ (ع)]] آمد و گستاخانه گفت: «ای حسین! آیا این آب را نمی‌‏بینی که همچون دل آسمان می‌‏درخشد؟ به خدا سوگند یک قطره از آن نخواهی چشید، تا تشنه‌‏کام بمیری.»


امام فرمود: «اَلّلهُمَّ اقتُلهُ عَطَشاً وَ لا تَغفِر لَهُ اَبَداً، خدایا او را از تشنگی بمیران و او را هرگز نیامرز.»<ref name=":0">- انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۳، ص۳۸۹.  </ref>
==مرگ==
حمید بن مسلم گوید: پس از آن او مریض شد و من به عیادتش رفتم. سوگند به خدا او را دیدم که پیوسته آب می‌‏خورد و سیراب نمی‌‏شد، سپس آن را پس می‌‏داد و دوباره می‏‌آشامید و سیراب نمی‏‌شد. بدین‌‏گونه بود، تا مُرد.<ref name=":0" />
==منبع==


پس از بستن شریعه فرات به دستور عبیدالله‌بن زیاد، عبدالله‌بن حصین به رویارویی امام‌ حسین‌(ع) آمد و گستاخانه گفت: ای حسین! آیا این آب را نمی‏بینی که همچون دل آسمان می‏درخشد؟ به خدا سوگند یک قطره از آن نخواهی چشید، تا تشنه‏کام بمیری.  
* [http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&id=2960823&pageStatus=1&sortKeyValue1=sortkey_title&sortKeyValue2=sortkey_author مرضیه محمدزاده، دوزخیان جاوید، نشر بصیرت، ص ۲۰۴-۲۰۵.]


==پی نوشت==
[[رده: تاریخ]]
[[رده: افراد]]
[[رده: قاتلان کربلا]]
[[رده: قاتلان اصحاب و خاندان]]
<references />{{navbox
|name = عاملان واقعه کربلا
|title = عاملان واقعه کربلا


امام فرمود: ” اَلّلهُمَّ اقتُلهُ عَطَشاً وَ لا تَغفِر لَهُ اَبَداً“ خدایا او را از تشنگی بمیران و او را هرگز نیامرز.<ref>- انساب الاشراف، ج3، ص389.  </ref>
|group1 = عاملان اصلی
|list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]


|group2 = لشکر عمر بن سعد
|list2 = {{navbox | child


حمیدبن مسلم گوید: پس از آن او مریض شد و من به عیادتش رفتم. سوگند به خدا او را دیدم که پیوسته آب می‏خورد و سیراب نمی‏شد، سپس آن را پس می‏داد و دوباره می‏آشامید و سیراب نمی‏شد. بدین‏گونه بود، تا مُرد.<ref>- همانجا.  </ref>
|group1 = فرماندهان
|list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]


|group2 = قاتلان
|list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]


==منبع==
|group3 = تازندگان بر بدن امام
|list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]


مرضیه محمدزاده، دوزخیان جاوید، نشر بصیرت، ص 204-205.
|group4 = حاملان سر امام
 
|list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]
==پی نوشت==
}}
[[رده: تاریخ]]
|group5 = سایر
[[رده: قاتلان کربلا]]
|list5 = [[حفص بن عمر]]
[[رده: قاتلان اصحاب و خاندان]]
}}

نسخهٔ کنونی تا ‏۶ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۲۴

عبدالله‌ بن حصین ازدی، یکی از سربازان و نیروهای تحت امر عمر بن سعد بود که در کربلا حضور داشت.

مشخصات فردی
نام کامل عبدالله‌ بن حصین ازدی
نقش در واقعه کربلا
نقش‌های برجسته از سربازان و نیروهای تحت امر عمر بن سعد در کربلا

نقش در واقعه کربلاویرایش

پس از بستن شریعه فرات به دستور عبیدالله‌ بن زیاد، عبدالله‌ بن حصین به رویارویی امام‌ حسین‌ (ع) آمد و گستاخانه گفت: «ای حسین! آیا این آب را نمی‌‏بینی که همچون دل آسمان می‌‏درخشد؟ به خدا سوگند یک قطره از آن نخواهی چشید، تا تشنه‌‏کام بمیری.»

امام فرمود: «اَلّلهُمَّ اقتُلهُ عَطَشاً وَ لا تَغفِر لَهُ اَبَداً، خدایا او را از تشنگی بمیران و او را هرگز نیامرز.»[۱]

مرگویرایش

حمید بن مسلم گوید: پس از آن او مریض شد و من به عیادتش رفتم. سوگند به خدا او را دیدم که پیوسته آب می‌‏خورد و سیراب نمی‌‏شد، سپس آن را پس می‌‏داد و دوباره می‏‌آشامید و سیراب نمی‏‌شد. بدین‌‏گونه بود، تا مُرد.[۱]

منبعویرایش

پی نوشتویرایش

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ - انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۳، ص۳۸۹.