وهب‌ بن‌ عبدالله کلبی‌: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی حسین
پرش به ناوبری پرش به جستجو
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱: خط ۱:
'''وهب‌ بن‌ عبدالله بن جناب کلبی،''' ‌<ref>مناقب آل ابی طالب، ابن شهرآشوب مازندرانی، ابوجعفر رشیدالدین محمدبن علی، قم: انتشارات علامه. ، ج4، ص101.</ref> به‌ همراه‌ مادر و همسرش‌ به‌ کاروان‌ امام حسین (ع) پیوست.  
'''وهب‌ بن‌ عبدالله بن جناب کلبی،''' ‌<ref>مناقب آل ابی طالب، ابن شهرآشوب مازندرانی، ابوجعفر رشیدالدین محمدبن علی، قم: انتشارات علامه. ، ج۴، ص۱۰۱.</ref> به‌ همراه‌ مادر و همسرش‌ به‌ کاروان‌ [[امام حسین (ع)]] پیوست.  


{{جعبه اطلاعات اصحاب امام حسین (ع)
{{جعبه اطلاعات اصحاب امام حسین (ع)
خط ۲۵: خط ۲۵:
| نقش های برجسته              =از یاران امام حسین (ع)
| نقش های برجسته              =از یاران امام حسین (ع)
}}
}}
==نقش در واقعه کربلا==
وهب‌ بن‌ عبدالله بن جناب کلبی پس‌ از اذن‌ امام حسین (ع) به‌ میدان ‌شتافت‌ و کارزاری‌ سخت‌ نمود و افرادی‌ را به‌ هلاکت‌ رسانده‌ و نزد مادر برگشته‌ و پرسید: آیا از من‌ راضی ‌شدی‌؟ مادر با قاطعیت‌ پاسخ‌ داد: خشنودی‌ من‌ هنگامی‌ است‌ که‌ تو در برابر پسر پیامبر (ص) به‌ [[شهادت]]<nowiki/>‌ برسی‌. هرچه‌ زودتر برگرد و به‌ نبرد ادامه‌ بده‌. مبادا محبت‌ همسری‌ تو را از انجام‌ این‌ وظیفه‌ باز دارد.


 
=== شهادت ===
 
بدین‌ گونه‌ وهب ‌نبردی‌ بی‌امان‌ را با دشمنان‌ ادامه‌ داد تا دستانش‌ از بدن‌ جدا شده‌ و سپس‌ به‌ شهادت‌ رسید. غلام [[شمر]] سر عبدالله را از تن جدا کرد و به سوی خیمه‌ها انداخت. مادرش سر را برداشت، پاک کرد و بوسید. آنگاه سر را به طرف میدان پرتاب کرد و گفت: ما چیزی را که در راه خدا داده‌ایم، پس نمی‌گیریم. سپس عمودی به دست گرفت و به سوی دشمن حرکت کرد. امام حسین (ع) دستور داد تا او را به خیمه‌ها برگردانند و خطاب به او فرمود: در راه حمایت از [[اهل بیت (ع)|اهل بیت]] من به پاداش نیک نائل شوید. خداوند رحمتت کند. به سوی خیمه‌ها بازگرد که جهاد از تو برداشته شده است. او بازگشت در حالی که زیر لب زمزمه می‌کرد که خدایا! ناامیدم مگردان و امام حسین (ع) فرمود: خداوند هرگز ناامیدت نسازد. <ref>مقتل الحسین خوارزمی، ج۲، ص۱۲؛ بحار الانوار الجامعه لدرر الائمه الاطهار (ع)، مجلسی، ملا محمد باقر، تهران: مکتبه الاسلامیه، ۱۳۶۲ ش.، ج۴۴، ص۳۲۰-۳۲۱؛ فرهنگ عاشورا، موسوی گرمارودی، سید محمد صادق و دیگران، تهران: سازمان چاپ و انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ۱۳۸۴ ش.، موسوی گرمارودی، سید محمد صادق و دیگران، تهران: سازمان چاپ و انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ۱۳۸۴ ش.، ص۲۶۸.</ref>
 
ابن شهر آشوب از او با عنوان وهب‌ بن‌ عبدالله کلبی نام برده است. <ref>مناقب آل ابی طالب، ابن شهرآشوب مازندرانی، ابوجعفر رشیدالدین محمدبن علی، قم: انتشارات علامه. ، ج۴، ص۱۰۱.</ref> در برخی مصادر تاریخی و رجالی نام او وهب بن وهب ثبت شده است و این مطلب آمده که او ابتدا مسیحی بوده و بعد مسلمان شده است.  
 
در برخی منابع از اسارت او سخن رفته <ref>مناقب آل ابی طالب، ابن شهرآشوب مازندرانی، ابوجعفر رشیدالدین محمدبن علی، قم: انتشارات علامه. ، ج۴، ص۱۰۱؛ بحار الانوار الجامعه لدرر الائمه الاطهار (ع)، مجلسی، ملا محمد باقر، تهران: مکتبه الاسلامیه،۱۳۶۲ ش.، ج۴۴، ص۳۲۰-۳۲۱؛ ج۴۵، ص۱۶-۱۷.</ref> و برخی مصادر تاریخی دیگر گفته‌اند که او در حادثه کربلا کشته شده است.  <ref>برای تفصیل بیشتر ر.ک : ؛ مناقب آل ابی طالب، ابن شهرآشوب مازندرانی، ابوجعفر رشیدالدین محمدبن علی، قم: انتشارات علامه. ، ج۴، ص۱۰۱؛مقتل الحسین خوارزمی، خوارزمی، حسین، به کوشش الشیخ محمد السماوی، نجف: مطبعه الزهراء، ۱۳۶۷ ﻫ ق. ، ج۲، ص۱۲؛ بحار الانوار الجامعه لدرر الائمه الاطهار (ع)، مجلسی، ملا محمد باقر، تهران: مکتبه الاسلامیه، ۱۳۶۲ ش. الجامعه لدرر الائمه الاطهار (ع)، مجلسی، ملا محمد باقر، تهران: مکتبه الاسلامیه، ۱۳۶۲ ش.، ج۴۴، ص۳۲۰-۳۲۱؛ ج۴۵، ص۱۶-۱۷؛ انصار الحسین (ع)، محمد مهدی شمس الدین، ترجمه سید ناصر هاشم زاده، تهران: شرکت چاپ و نشر بین الملل، ۱۳۸۷ ش.، محمد مهدی شمس الدین، ترجمه سید ناصر هاشم زاده، تهران: شرکت چاپ و نشر بین الملل، ۱۳۸۷ ش.، ص۱۲۴-۱۲۵.</ref>
 
 
 
==نقش در واقعه کربلا==
وهب‌ بن‌ عبدالله بن جناب کلبی پس‌ از اذن‌ امام حسین (ع) به‌ میدان ‌شتافت‌ و کارزاری‌ سخت‌ نمود و افرادی‌ را به‌ هلاکت‌ رسانده‌ و نزد مادر برگشته‌ و پرسید: آیا از من‌ راضی ‌شدی‌؟ مادر با قاطعیت‌ پاسخ‌ داد: خشنودی‌ من‌ هنگامی‌ است‌ که‌ تو در برابر پسر پیامبر (ص) به‌ شهادت‌ برسی‌. هرچه‌ زودتر برگرد و به‌ نبرد ادامه‌ بده‌. مبادا محبت‌ همسری‌ تو را از انجام‌ این‌ وظیفه‌ باز دارد. بدین‌ گونه‌ وهب ‌نبردی‌ بی‌امان‌ را با دشمنان‌ ادامه‌ داد تا دستانش‌ از بدن‌ جدا شده‌ و سپس‌ به‌ شهادت‌ رسید. غلام شمر سر عبدالله را از تن جدا کرد و به سوی خیمه‌ها انداخت. مادرش سر را برداشت، پاک کرد و بوسید. آنگاه سر را به طرف میدان پرتاب کرد و گفت: ما چیزی را که در راه خدا داده‌ایم، پس نمی‌گیریم. سپس عمودی به دست گرفت و به سوی دشمن حرکت کرد. امام حسین (ع) دستور داد تا او را به خیمه‌ها برگردانند و خطاب به او فرمود: در راه حمایت از اهل بیت من به پاداش نیک نائل شوید. خداوند رحمتت کند. به سوی خیمه‌ها بازگرد که جهاد از تو برداشته شده است. او بازگشت در حالی که زیر لب زمزمه می‌کرد که خدایا! ناامیدم مگردان و امام حسین (ع) فرمود: خداوند هرگز ناامیدت نسازد. <ref>مقتل الحسین خوارزمی، ج2، ص12؛ بحار الانوار الجامعه لدرر الائمه الاطهار (ع)، مجلسی، ملا محمد باقر، تهران: مکتبه الاسلامیه، 1362 ش.، ج44، ص320-321؛ فرهنگ عاشورا، موسوی گرمارودی، سید محمد صادق و دیگران، تهران: سازمان چاپ و انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، 1384 ش.، موسوی گرمارودی، سید محمد صادق و دیگران، تهران: سازمان چاپ و انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، 1384 ش.، ص268.</ref>
ابن شهر آشوب از او با عنوان وهب‌ بن‌ عبدالله کلبی نام برده است. <ref>مناقب آل ابی طالب، ابن شهرآشوب مازندرانی، ابوجعفر رشیدالدین محمدبن علی، قم: انتشارات علامه. ، ج4، ص101.</ref> در برخی مصادر تاریخی و رجالی نام او وهب بن وهب ثبت شده است و این مطلب آمده که او ابتدا مسیحی بوده و بعد مسلمان شده است.  
در برخی منابع از اسارت او سخن رفته <ref>مناقب آل ابی طالب، ابن شهرآشوب مازندرانی، ابوجعفر رشیدالدین محمدبن علی، قم: انتشارات علامه. ، ج4، ص101؛ بحار الانوار الجامعه لدرر الائمه الاطهار (ع)، مجلسی، ملا محمد باقر، تهران: مکتبه الاسلامیه، 1362 ش.، ج44، ص320-321؛ ج45، ص16-17.</ref> و برخی مصادر تاریخی دیگر گفته‌اند که او در حادثه کربلا کشته شده است.  <ref>برای تفصیل بیشتر ر.ک : ؛ مناقب آل ابی طالب، ابن شهرآشوب مازندرانی، ابوجعفر رشیدالدین محمدبن علی، قم: انتشارات علامه. ، ج4، ص101؛مقتل الحسین خوارزمی، خوارزمی، حسین، به کوشش الشیخ محمد السماوی، نجف: مطبعه الزهراء، 1367 ﻫ ق. ، ج2، ص12؛ بحار الانوار الجامعه لدرر الائمه الاطهار (ع)، مجلسی، ملا محمد باقر، تهران: مکتبه الاسلامیه، 1362 ش. الجامعه لدرر الائمه الاطهار (ع)، مجلسی، ملا محمد باقر، تهران: مکتبه الاسلامیه، 1362 ش.، ج44، ص320-321؛ ج45، ص16-17؛ انصار الحسین (ع)، محمد مهدی شمس الدین، ترجمه سید ناصر هاشم زاده، تهران: شرکت چاپ و نشر بین الملل، 1387 ش.، محمد مهدی شمس الدین، ترجمه سید ناصر هاشم زاده، تهران: شرکت چاپ و نشر بین الملل، 1387 ش.، ص124-125.</ref>
در زیارت نامه‌ها نام وی ذکر نشده است.
در زیارت نامه‌ها نام وی ذکر نشده است.
به نظر می‌آید که عبدالله بن عمیر کلبی و وهب بن عبدالله کلبی یک شخص هستند.
به نظر می‌آید که عبدالله بن عمیر کلبی و وهب بن عبدالله کلبی یک شخص هستند.
==منبع==
==منبع==
مرضیه محمدزاده، شهیدان جاوید، نشر بصیرت، ص 310-311.
 
* [http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&id=2588126&pageStatus=1&sortKeyValue1=sortkey_title&sortKeyValue2=sortkey_author مرضیه محمدزاده، شهیدان جاوید، نشر بصیرت، ص ۳۱۰-۳۱۱.]
 
==پی نوشت==
==پی نوشت==
[[رده: تاریخ]]
[[رده: تاریخ]]
خط ۴۶: خط ۴۳:
[[رده: شهیدان کربلا]]
[[رده: شهیدان کربلا]]
[[رده: شهدای صبح عاشورا]]
[[رده: شهدای صبح عاشورا]]
<references />

نسخهٔ ‏۲۸ سپتامبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۱:۳۹

وهب‌ بن‌ عبدالله بن جناب کلبی،[۱] به‌ همراه‌ مادر و همسرش‌ به‌ کاروان‌ امام حسین (ع) پیوست.

اطلاعات اصحاب امام حسین (ع)
نام کامل وهب‌ بن‌ عبدالله بن جناب کلبی
نقش های برجسته از یاران امام حسین (ع)

نقش در واقعه کربلا

وهب‌ بن‌ عبدالله بن جناب کلبی پس‌ از اذن‌ امام حسین (ع) به‌ میدان ‌شتافت‌ و کارزاری‌ سخت‌ نمود و افرادی‌ را به‌ هلاکت‌ رسانده‌ و نزد مادر برگشته‌ و پرسید: آیا از من‌ راضی ‌شدی‌؟ مادر با قاطعیت‌ پاسخ‌ داد: خشنودی‌ من‌ هنگامی‌ است‌ که‌ تو در برابر پسر پیامبر (ص) به‌ شهادت‌ برسی‌. هرچه‌ زودتر برگرد و به‌ نبرد ادامه‌ بده‌. مبادا محبت‌ همسری‌ تو را از انجام‌ این‌ وظیفه‌ باز دارد.

شهادت

بدین‌ گونه‌ وهب ‌نبردی‌ بی‌امان‌ را با دشمنان‌ ادامه‌ داد تا دستانش‌ از بدن‌ جدا شده‌ و سپس‌ به‌ شهادت‌ رسید. غلام شمر سر عبدالله را از تن جدا کرد و به سوی خیمه‌ها انداخت. مادرش سر را برداشت، پاک کرد و بوسید. آنگاه سر را به طرف میدان پرتاب کرد و گفت: ما چیزی را که در راه خدا داده‌ایم، پس نمی‌گیریم. سپس عمودی به دست گرفت و به سوی دشمن حرکت کرد. امام حسین (ع) دستور داد تا او را به خیمه‌ها برگردانند و خطاب به او فرمود: در راه حمایت از اهل بیت من به پاداش نیک نائل شوید. خداوند رحمتت کند. به سوی خیمه‌ها بازگرد که جهاد از تو برداشته شده است. او بازگشت در حالی که زیر لب زمزمه می‌کرد که خدایا! ناامیدم مگردان و امام حسین (ع) فرمود: خداوند هرگز ناامیدت نسازد. [۲] ابن شهر آشوب از او با عنوان وهب‌ بن‌ عبدالله کلبی نام برده است. [۳] در برخی مصادر تاریخی و رجالی نام او وهب بن وهب ثبت شده است و این مطلب آمده که او ابتدا مسیحی بوده و بعد مسلمان شده است. در برخی منابع از اسارت او سخن رفته [۴] و برخی مصادر تاریخی دیگر گفته‌اند که او در حادثه کربلا کشته شده است. [۵] در زیارت نامه‌ها نام وی ذکر نشده است. به نظر می‌آید که عبدالله بن عمیر کلبی و وهب بن عبدالله کلبی یک شخص هستند.

منبع

پی نوشت

  1. مناقب آل ابی طالب، ابن شهرآشوب مازندرانی، ابوجعفر رشیدالدین محمدبن علی، قم: انتشارات علامه. ، ج۴، ص۱۰۱.
  2. مقتل الحسین خوارزمی، ج۲، ص۱۲؛ بحار الانوار الجامعه لدرر الائمه الاطهار (ع)، مجلسی، ملا محمد باقر، تهران: مکتبه الاسلامیه، ۱۳۶۲ ش.، ج۴۴، ص۳۲۰-۳۲۱؛ فرهنگ عاشورا، موسوی گرمارودی، سید محمد صادق و دیگران، تهران: سازمان چاپ و انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ۱۳۸۴ ش.، موسوی گرمارودی، سید محمد صادق و دیگران، تهران: سازمان چاپ و انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ۱۳۸۴ ش.، ص۲۶۸.
  3. مناقب آل ابی طالب، ابن شهرآشوب مازندرانی، ابوجعفر رشیدالدین محمدبن علی، قم: انتشارات علامه. ، ج۴، ص۱۰۱.
  4. مناقب آل ابی طالب، ابن شهرآشوب مازندرانی، ابوجعفر رشیدالدین محمدبن علی، قم: انتشارات علامه. ، ج۴، ص۱۰۱؛ بحار الانوار الجامعه لدرر الائمه الاطهار (ع)، مجلسی، ملا محمد باقر، تهران: مکتبه الاسلامیه،۱۳۶۲ ش.، ج۴۴، ص۳۲۰-۳۲۱؛ ج۴۵، ص۱۶-۱۷.
  5. برای تفصیل بیشتر ر.ک : ؛ مناقب آل ابی طالب، ابن شهرآشوب مازندرانی، ابوجعفر رشیدالدین محمدبن علی، قم: انتشارات علامه. ، ج۴، ص۱۰۱؛مقتل الحسین خوارزمی، خوارزمی، حسین، به کوشش الشیخ محمد السماوی، نجف: مطبعه الزهراء، ۱۳۶۷ ﻫ ق. ، ج۲، ص۱۲؛ بحار الانوار الجامعه لدرر الائمه الاطهار (ع)، مجلسی، ملا محمد باقر، تهران: مکتبه الاسلامیه، ۱۳۶۲ ش. الجامعه لدرر الائمه الاطهار (ع)، مجلسی، ملا محمد باقر، تهران: مکتبه الاسلامیه، ۱۳۶۲ ش.، ج۴۴، ص۳۲۰-۳۲۱؛ ج۴۵، ص۱۶-۱۷؛ انصار الحسین (ع)، محمد مهدی شمس الدین، ترجمه سید ناصر هاشم زاده، تهران: شرکت چاپ و نشر بین الملل، ۱۳۸۷ ش.، محمد مهدی شمس الدین، ترجمه سید ناصر هاشم زاده، تهران: شرکت چاپ و نشر بین الملل، ۱۳۸۷ ش.، ص۱۲۴-۱۲۵.