مدهوش تهرانی

از ویکی حسین
نسخهٔ تاریخ ‏۲۹ مهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۱۱:۴۵ توسط Admin (بحث | مشارکت‌ها) (صفحه‌ای تازه حاوی «نام: میرزا اسماعیل تهرانی تخلص: مدهوش تهرانی تاریخ ولادت: نامشخص تاریخ وفات: 1...» ایجاد کرد)
(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)
پرش به ناوبری پرش به جستجو

نام: میرزا اسماعیل تهرانی تخلص: مدهوش تهرانی تاریخ ولادت: نامشخص تاریخ وفات: 1288 ه.ق آثار: دیوان اشعار میرزا اسماعیل تهرانی، متخلّص به «مدهوش» است. او از راه کسب و کار معیشت می‌کرد. ابتدا به حرفۀ علاقبندی پرداخت و در آن کار استادی بی‌مانند بود و در آخر شغل بلور فروشی اختیار کرد و بضاعتی به دست آورد. رفته رفته ایمانی قوی وعشقی معنوی او را به راه عرفان هدایت کرد و او را به جامۀ اهل فقر درآورد. مدهوش دارای استعدادی سرشار و حافظه‌ای قوی بود. او بیشتر قواعد را از یغما گرفته و روش سلسلۀ نعمت‌اللهی داشته است. وی در سال 1288 هـ.ق. وفات یافته است. دیوان اشعار او شامل غزلیات، قصاید، مثنوی، مراثی، رباعیات، دوبیتی‌ها، مقطّعات، تک‌بیتی‌ها و ترجیحات است. قصایدی در مدح و ثنای حضرت باری‌تعالی، پیامبر اکرم (ص)، حضرت علی (ع)، حضرت سیدالشهدا (ع) و حضرت صاحب الزمان (ع) سروده است. در بخش مراثی قطعه‌ای در رثا و مقام حضرت سیدالشهدا (ع) و قطعه‌ای در فداکاری و وفاداری حضرت زینب (س) در پیش کش‌کردن عون وجعفر به پیشگاه والای حضرت امام حسین (ع)، سروده است. نگاه کلی مدهوش در اشعارش عرفانی، پخته و سرشار از کمالات و علم و فضل است و می‌توان گفت او یک شاعر عارف مسلک است. استفاده از تشبیه‌ها واستعاره‌های به جا و پخته، اشعار وی را دل نشین کرده است. می‌توان گفت، نگاه وی به کربلا،‌ نگاهی عرفانی است و ابیاتی که درین زمینه سروده بر مبنای عشق و عرفان است. کتاب شناسی: دیوان مدهوش تهرانی، به کوشش احمد کرمی؛ خط از علی عریانی. تهران: ما، 1368.