صبر: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی حسین
پرش به ناوبری پرش به جستجو
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(۲ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
ایستادگى، مقاومت و پایدارى. مقابله با عواملى که انسان را از تلاش در راه هدف بازمى‌دارد ،تحمّل سختیها و ناگواریها به خاطر پیروز شدن و انجام وظیفه.
'''صبر،''' ایستادگى، مقاومت و پایدارى. مقابله با عواملى که انسان را از تلاش در راه هدف بازمى‌دارد ،تحمل سختیها و ناگواریها به خاطر پیروز شدن و انجام وظیفه است.


== جلوه‌های صبر در نهضت عاشورا ==
==جلوه‌های صبر در نهضت عاشورا==
در حادثۀ [[کربلا]]، زیباترین جلوه‌هاى صبر و پایدارى در راه عقیده و تحمّل مشکلات مبارزه ترسیم شده و سبب ماندگارى و جاودانگى آن حماسه و پیروزى ابدى آن گروه اندک بر دشمنان انبوه شده است؛همانگونه که قرآن کریم مى‌فرماید: «کَمْ مِنْ فِئَةٍ قَلِیلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً کَثِیرَةً بِإِذْنِ اللّٰهِ وَ اللّٰهُ مَعَ الصّٰابِرِینَ» <ref>بقره،آیه ۲۴۹.</ref> و امیر مؤمنان(ع)فرمود:«الصّبر یهوّن الفجیعة» <ref>غرر الحکم.</ref> مقاومت،فاجعه و حادثۀ سخت را آسان مى‌کند.از سوى دیگر،براى مؤمنان،بر عامل غلبه بر سختیهاست و هرچه میزان تحمّل بیشتر باشد،سختى مصیبت کاسته مى‌شود و پروردگار نیز موهبت صبر را به مؤمنان عطا مى‌کند و به فرمودۀ امام صادق(ع)،خداوند صبر را به اندازۀ مصیبت بر دلها وارد مى‌کند:«انّ الله ینزّل الصّبر على قدر المصیبة». <ref>من لا یحضره الفقیه،ج ۴،ص ۴۱۶.</ref>
در حادثۀ [[کربلا]]، زیباترین جلوه‌هاى صبر و پایدارى در راه عقیده و تحمل مشکلات مبارزه ترسیم شده و سبب ماندگارى و جاودانگى آن حماسه و پیروزى ابدى آن گروه اندک بر دشمنان انبوه شده است؛ همانگونه که قرآن کریم مى‌فرماید: «کَمْ مِنْ فِئَةٍ قَلِیلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً کَثِیرَةً بِإِذْنِ اللٰهِ وَ اللٰهُ مَعَ الصٰابِرِینَ» <ref>بقره،آیه ۲۴۹.</ref> و امیر مؤمنان(ع)فرمود:«الصبر یهون الفجیعة» <ref>غرر الحکم.</ref> مقاومت،فاجعه و حادثۀ سخت را آسان مى‌کند.از سوى دیگر،براى مؤمنان،بر عامل غلبه بر سختیهاست و هرچه میزان تحمل بیشتر باشد،سختى مصیبت کاسته مى‌شود و پروردگار نیز موهبت صبر را به مؤمنان عطا مى‌کند و به فرمودۀ امام صادق(ع)،خداوند صبر را به اندازۀ مصیبت بر دلها وارد مى‌کند:«ان الله ینزل الصبر على قدر المصیبة». <ref>من لا یحضره الفقیه،ج ۴،ص ۴۱۶.</ref>


در حماسۀ [[عاشورا]]،«صبر»هم در گفتارها و شعارها و هم در عملها و رفتارها مشهود است، هم در شخص [[حسین بن على (ع)|سیدالشهدا(ع)]]،هم در عترت و یاران صبور و وفادارش.امام حسین(ع)آنگاه که مى‌خواست از مکّه به قصد عراق خارج شود،خطبه‌اى خواند که در ضمن آن آمده است:«رضى الله رضانا اهل البیت،نصبر على بلائه و یوفّینا اجر الصّابرین». <ref>اعیان الشیعة،ج۱،ص ۵۹۳.</ref> رضایت و پسند ما خانواده،همان رضاى الهى است،بر بلا و آزمون او صبر مى‌کنیم،او نیز پاداش صابران را به ما عطا مى‌کند.در یکى از منازل میان راه نیز،با توجّه دادن همراهان به سختى مسیر و استقبال از نیزه‌ها و شمشیرها و نیاز میدان عاشورا به دلیر مردانى مقاوم و شکیبا بر زخم و مرگ و شهادت،فرمود:«ایّها الناس!فمن کان منکم یصبر على حدّ السّیف و طعن الأسنّة فلیقم معنا و الاّ فلینصرف عنّا». <ref>ینابیع المودّة،ص ۴۰۶.</ref> اى مردم!هر کدام از شما که تحمّل تیزى شمشیر و ضربت نیزه‌ها را دارد با ما بماند، وگرنه بر گردد!یاران آن حضرت نیز همانگونه بودند که او مى‌خواست.در میدان«صبر»،پایدار ماندند و بر تشنگى، محاصره،هجوم دشمن،کمى یاران و شهادت همرزمان مقاومت مى‌کردند و از خوش‌حالى در پوست خود نمى‌گنجیدند.حتّى بعضى شان روز عاشورا خوش‌حالى و شوخى مى‌کردند و مى‌گفتند:میان ما و بهشت،جز ساعتى جنگ و تحمّل ضربت تیغها و نیزه‌ها و تیرها نیست و پس از آن،بهشت جاودان الهى است.اباعبدالله(ع) نیز آنان را چنان بار آورده و تعلیم داده بود که پایدارى را پل عبور به بهشت بدانند.روز عاشورا به آنان چنین خطاب کرد:«صبرا بنى الکرام!فما الموت الاّ قنطرة تعبر بکم عن البؤس و الضّرّاء الى الجنان الواسعة و النّعیم الدّائمة...»، <ref>نفس المهموم،ص ۱۳۵.</ref> مقاومت!اى بزرگ‌زادگان،که مرگ،پلى است که شما را از رنج و سختى به سوى بهشتهاى گسترده و نعمتهاى ابدى عبور مى‌دهد.درس صبر را،حتّى به اهل بیت خویش مى‌داد و آنان را در مقابل شهادت خویش،دعوت به شکیبایى و تحمّل مى‌کرد و این که گریبان چاک نزنند و صورت نخراشند:«انظروا اذا انا قتلت فلا تشقّقنّ علىّ جیبا و لا تخمشن وجها». <ref>لهوف،ص ۸۱.</ref> خود امام بر کشته شدن و داغ فرزندان و یاران صبر کرد،خواهر صبورش زینب،صبورانه بار این حماسۀ خونین را به دوش کشید و لحظه لحظۀ حوادث کربلا،جلوه‌هاى مقاومت و پایدارى بود.حتّى آخرین کلمات سید الشهدا(ع)نیز در قتلگاه که بر زمین افتاده و با پروردگارش مناجات مى‌کرد،حاکى از همین روحیه بود:«صبرا على قضائک». <ref>مقتل الحسین،مقرّم،ص ۳۵۷.</ref>
در حماسۀ [[عاشورا]]،«صبر»هم در گفتارها و شعارها و هم در عملها و رفتارها مشهود است، هم در شخص [[حسین بن على (ع)|سیدالشهدا(ع)]]،هم در عترت و یاران صبور و وفادارش.[[امام حسین(ع)]] آنگاه که مى‌خواست از مکه به قصد عراق خارج شود،خطبه‌اى خواند که در ضمن آن آمده است:«رضى الله رضانا اهل البیت،نصبر على بلائه و یوفینا اجر الصابرین». <ref>اعیان الشیعة،ج۱،ص ۵۹۳.</ref> رضایت و پسند ما خانواده،همان رضاى الهى است،بر بلا و آزمون او صبر مى‌کنیم،او نیز پاداش صابران را به ما عطا مى‌کند.در یکى از منازل میان راه نیز،با توجه دادن همراهان به سختى مسیر و استقبال از نیزه‌ها و شمشیرها و نیاز میدان عاشورا به دلیر مردانى مقاوم و شکیبا بر زخم و مرگ و شهادت،فرمود:«ایها الناس!فمن کان منکم یصبر على حد السیف و طعن الأسنة فلیقم معنا و الا فلینصرف عنا». <ref>ینابیع المودّة،ص ۴۰۶.</ref> اى مردم!هر کدام از شما که تحمل تیزى شمشیر و ضربت نیزه‌ها را دارد با ما بماند، وگرنه بر گردد!یاران آن حضرت نیز همانگونه بودند که او مى‌خواست.در میدان«صبر»،پایدار ماندند و بر تشنگى، محاصره،هجوم دشمن،کمى یاران و شهادت همرزمان مقاومت مى‌کردند و از خوش‌حالى در پوست خود نمى‌گنجیدند.حتى بعضى شان روز عاشورا خوش‌حالى و شوخى مى‌کردند و مى‌گفتند:میان ما و بهشت،جز ساعتى جنگ و تحمل ضربت تیغها و نیزه‌ها و تیرها نیست و پس از آن،بهشت جاودان الهى است.اباعبدالله(ع) نیز آنان را چنان بار آورده و تعلیم داده بود که پایدارى را پل عبور به بهشت بدانند.روز عاشورا به آنان چنین خطاب کرد:«صبرا بنى الکرام!فما الموت الا قنطرة تعبر بکم عن البؤس و الضراء الى الجنان الواسعة و النعیم الدائمة...»، <ref>نفس المهموم،ص ۱۳۵.</ref> مقاومت!اى بزرگ‌زادگان،که مرگ،پلى است که شما را از رنج و سختى به سوى بهشتهاى گسترده و نعمتهاى ابدى عبور مى‌دهد.درس صبر را،حتى به اهل بیت خویش مى‌داد و آنان را در مقابل شهادت خویش،دعوت به شکیبایى و تحمل مى‌کرد و این که گریبان چاک نزنند و صورت نخراشند:«انظروا اذا انا قتلت فلا تشققن على جیبا و لا تخمشن وجها». <ref>لهوف،ص ۸۱.</ref> خود امام بر کشته شدن و داغ فرزندان و یاران صبر کرد،خواهر صبورش زینب،صبورانه بار این حماسۀ خونین را به دوش کشید و لحظه لحظۀ حوادث کربلا،جلوه‌هاى مقاومت و پایدارى بود.حتى آخرین کلمات سید الشهدا(ع)نیز در قتلگاه که بر زمین افتاده و با پروردگارش مناجات مى‌کرد،حاکى از همین روحیه بود:«صبرا على قضائک». <ref>مقتل الحسین،مقرّم،ص ۳۵۷.</ref>


== منبع ==
==منبع==


* [http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&id=559291&pageStatus=1&sortKeyValue1=sortkey_title&sortKeyValue2=sortkey_author جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، قم، معارف، ج۱، ص ۲۶۷-۲۶۹.]
*[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&id=559291&pageStatus=1&sortKeyValue1=sortkey_title&sortKeyValue2=sortkey_author جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، قم، معارف، ج۱، ص ۲۶۷-۲۶۹.]


== پی‌نوشت ==
==پی‌نوشت==
<references />
<references />
[[رده:مفاهیم]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۲۸ آوریل ۲۰۲۱، ساعت ۱۰:۳۳

صبر، ایستادگى، مقاومت و پایدارى. مقابله با عواملى که انسان را از تلاش در راه هدف بازمى‌دارد ،تحمل سختیها و ناگواریها به خاطر پیروز شدن و انجام وظیفه است.

جلوه‌های صبر در نهضت عاشورا[ویرایش | ویرایش مبدأ]

در حادثۀ کربلا، زیباترین جلوه‌هاى صبر و پایدارى در راه عقیده و تحمل مشکلات مبارزه ترسیم شده و سبب ماندگارى و جاودانگى آن حماسه و پیروزى ابدى آن گروه اندک بر دشمنان انبوه شده است؛ همانگونه که قرآن کریم مى‌فرماید: «کَمْ مِنْ فِئَةٍ قَلِیلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً کَثِیرَةً بِإِذْنِ اللٰهِ وَ اللٰهُ مَعَ الصٰابِرِینَ» [۱] و امیر مؤمنان(ع)فرمود:«الصبر یهون الفجیعة» [۲] مقاومت،فاجعه و حادثۀ سخت را آسان مى‌کند.از سوى دیگر،براى مؤمنان،بر عامل غلبه بر سختیهاست و هرچه میزان تحمل بیشتر باشد،سختى مصیبت کاسته مى‌شود و پروردگار نیز موهبت صبر را به مؤمنان عطا مى‌کند و به فرمودۀ امام صادق(ع)،خداوند صبر را به اندازۀ مصیبت بر دلها وارد مى‌کند:«ان الله ینزل الصبر على قدر المصیبة». [۳]

در حماسۀ عاشورا،«صبر»هم در گفتارها و شعارها و هم در عملها و رفتارها مشهود است، هم در شخص سیدالشهدا(ع)،هم در عترت و یاران صبور و وفادارش.امام حسین(ع) آنگاه که مى‌خواست از مکه به قصد عراق خارج شود،خطبه‌اى خواند که در ضمن آن آمده است:«رضى الله رضانا اهل البیت،نصبر على بلائه و یوفینا اجر الصابرین». [۴] رضایت و پسند ما خانواده،همان رضاى الهى است،بر بلا و آزمون او صبر مى‌کنیم،او نیز پاداش صابران را به ما عطا مى‌کند.در یکى از منازل میان راه نیز،با توجه دادن همراهان به سختى مسیر و استقبال از نیزه‌ها و شمشیرها و نیاز میدان عاشورا به دلیر مردانى مقاوم و شکیبا بر زخم و مرگ و شهادت،فرمود:«ایها الناس!فمن کان منکم یصبر على حد السیف و طعن الأسنة فلیقم معنا و الا فلینصرف عنا». [۵] اى مردم!هر کدام از شما که تحمل تیزى شمشیر و ضربت نیزه‌ها را دارد با ما بماند، وگرنه بر گردد!یاران آن حضرت نیز همانگونه بودند که او مى‌خواست.در میدان«صبر»،پایدار ماندند و بر تشنگى، محاصره،هجوم دشمن،کمى یاران و شهادت همرزمان مقاومت مى‌کردند و از خوش‌حالى در پوست خود نمى‌گنجیدند.حتى بعضى شان روز عاشورا خوش‌حالى و شوخى مى‌کردند و مى‌گفتند:میان ما و بهشت،جز ساعتى جنگ و تحمل ضربت تیغها و نیزه‌ها و تیرها نیست و پس از آن،بهشت جاودان الهى است.اباعبدالله(ع) نیز آنان را چنان بار آورده و تعلیم داده بود که پایدارى را پل عبور به بهشت بدانند.روز عاشورا به آنان چنین خطاب کرد:«صبرا بنى الکرام!فما الموت الا قنطرة تعبر بکم عن البؤس و الضراء الى الجنان الواسعة و النعیم الدائمة...»، [۶] مقاومت!اى بزرگ‌زادگان،که مرگ،پلى است که شما را از رنج و سختى به سوى بهشتهاى گسترده و نعمتهاى ابدى عبور مى‌دهد.درس صبر را،حتى به اهل بیت خویش مى‌داد و آنان را در مقابل شهادت خویش،دعوت به شکیبایى و تحمل مى‌کرد و این که گریبان چاک نزنند و صورت نخراشند:«انظروا اذا انا قتلت فلا تشققن على جیبا و لا تخمشن وجها». [۷] خود امام بر کشته شدن و داغ فرزندان و یاران صبر کرد،خواهر صبورش زینب،صبورانه بار این حماسۀ خونین را به دوش کشید و لحظه لحظۀ حوادث کربلا،جلوه‌هاى مقاومت و پایدارى بود.حتى آخرین کلمات سید الشهدا(ع)نیز در قتلگاه که بر زمین افتاده و با پروردگارش مناجات مى‌کرد،حاکى از همین روحیه بود:«صبرا على قضائک». [۸]

منبع[ویرایش | ویرایش مبدأ]

پی‌نوشت[ویرایش | ویرایش مبدأ]

  1. ↑ بقره،آیه ۲۴۹.
  2. ↑ غرر الحکم.
  3. ↑ من لا یحضره الفقیه،ج ۴،ص ۴۱۶.
  4. ↑ اعیان الشیعة،ج۱،ص ۵۹۳.
  5. ↑ ینابیع المودّة،ص ۴۰۶.
  6. ↑ نفس المهموم،ص ۱۳۵.
  7. ↑ لهوف،ص ۸۱.
  8. ↑ مقتل الحسین،مقرّم،ص ۳۵۷.