پرچم،رایت،بیرق،نشان لشکر،آنچه به سر نیزه بندند،درفش.در اصطلاح عزادارى حسینى،نام علم و علامت خاصّى است که هر هیئت و دسته،ویژۀ خود دارد و آن را از دسته‌هاى دیگر متمایز مى‌سازد.«نخل،چوب بسیار بلند همچون درخت تبریزى متوسّط که در تعزیه‌خوانى پیشاپیش دسته‌ها برند و بر سر آنگاه، شکل پنجه‌اى از فلز باشد و گاه پارچۀ سیاه بر آن بپوشانند.» [۱]

گرچه سردار علم در خون نشست دستهایت روى رایت مانده است [۲]

در میدان کربلا نیز،علمدار لشکر امام حسین«ع»،حضرت ابا الفضل بود.از شعار عربهاى عراقى عزادار نیز این است:«رفع اللّه رایة العبّاس»،پرچم عباس،افراشته باد.



جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، قم، معارف، ج1، ص 320-321.

  1. لغت‌نامه،دهخدا.
  2. عزیز الله زیادى.