خدابخش صفادل: تفاوت بین نسخه‌ها

از ویکی حسین
پرش به: ناوبری، جستجو
جز
 
سطر ۱: سطر ۱:
'''خدابخش صفادل،''' فرزند علی در آبان ماه سال 1332 شمسی در شهر نیشابور دیده به جهان گشود. او از شاعران معاصر فارسی زبان است که در وصف امام حسین (ع)، اشعاری را سروده است.  
+
'''خدابخش صفادل''' (١٣٣٢ ه. ش) از شاعران معاصر ایرانی است.  
  
 
{{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده
 
{{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده
سطر ۷: سطر ۷:
 
| نام اصلی              =
 
| نام اصلی              =
 
| زمینه فعالیت          =
 
| زمینه فعالیت          =
| ملیت                  =ایرانی
+
| ملیت                  =
| تاریخ تولد            =  آبان ماه سال 1332 ه.ش
+
| تاریخ تولد            =  آبان ماه سال ١٣٣٢ ه.ش
 
| محل تولد                = نیشابور
 
| محل تولد                = نیشابور
 
| والدین                =  علی صفادل
 
| والدین                =  علی صفادل
سطر ۳۶: سطر ۳۶:
 
| شریک زندگی            =
 
| شریک زندگی            =
 
| فرزندان                =
 
| فرزندان                =
|تحصیلات                  =  کارشناس زبان و ادبیات فارسی
+
|تحصیلات                  =   
 
|دانشگاه                =
 
|دانشگاه                =
 
|حوزه                  =
 
|حوزه                  =
سطر ۴۸: سطر ۴۸:
 
|امضا                  =
 
|امضا                  =
 
}}
 
}}
 +
==زندگینامه==
 +
خدابخش صفادل فرزند علی در آبان ماه سال ١٣٣٢ شمسی در شهر نیشابور دیده به جهان گشود. او از شاعران معاصر فارسی زبان است که در وصف امام حسین (ع)، اشعاری را سروده است. وی کارشناس زبان و ادبیات فارسی است و تا زمان بازنشستگی دبیر ادبیات بود. 
  
 +
صفادل مسئولیت انجمن شعر رابعه در شهر نیشابور را نیز به عهذه داشته است. 
 +
==آثار==
 +
آثار خدابخش صفادل شامل موارد زیر است:
  
 +
«[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&id=696658&pageStatus=1&sortKeyValue1=sortkey_title&sortKeyValue2=sortkey_author شاعر نبودم، چشم‏‌هایت شاعرم کرد]»، «[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&id=1172266&pageStatus=1&sortKeyValue1=sortkey_title&sortKeyValue2=sortkey_author فصل‌های خالی از کبوتر]»، «ملکوت هفتم»، «[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&id=1301126&pageStatus=1&sortKeyValue1=sortkey_title&sortKeyValue2=sortkey_author آبی‌های لال]» و «ب[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&id=2836057&pageStatus=1&sortKeyValue1=sortkey_title&sortKeyValue2=sortkey_author اران را از سطر بنویس]». ‏‏‏‏‏‏‌‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏<ref>گفت‌وگوی مؤلف با شاعر.</ref>
 +
==اشعار==
  
 
+
=== آخرین مرد به میدان می‌رفت ===
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
==زندگینامه==
 
وی کارشناس زبان و ادبیات فارسی است و تا زمان بازنشستگی دبیر ادبیات بود.
 
صفادل اکنون مسئول انجمن شعر رابعه در شهر نیشابور است. 
 
==آثار خدابخش صفادل==
 
آثار: «شاعر نبودم، چشم‏‌هایت شاعرم کرد»، «فصل‌های خالی از کبوتر»، «ملکوت هفتم»، «آبی‌های لال» و «باران را از سطر بنویس». ‏‏‏‏‏‏‌‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏<ref>گفت‌وگوی مؤلف با شاعر.</ref>
 
==اشعار==
 
'''آخرین مرد به میدان می‌رفت'''
 
 
{{شعر}}
 
{{شعر}}
 
{{ب| یک نفر حوصله‌اش سخت به تنگ آمده بود |          ماه را در شب این صخره پلنگ آمده بود }}
 
{{ب| یک نفر حوصله‌اش سخت به تنگ آمده بود |          ماه را در شب این صخره پلنگ آمده بود }}
سطر ۱۱۴: سطر ۹۷:
 
{{پایان شعر}}
 
{{پایان شعر}}
  
 
+
=== کامل‌ترین حماسه تاریخ ===
'''کامل‌ترین حماسه تاریخ'''
 
 
{{شعر}}
 
{{شعر}}
 
{{ب| افتاده روی خاک درخت تناوری        |            جنگل کبود می‌زند از داغ دیگری  }}
 
{{ب| افتاده روی خاک درخت تناوری        |            جنگل کبود می‌زند از داغ دیگری  }}
سطر ۱۳۶: سطر ۱۱۸:
 
{{پایان شعر}}
 
{{پایان شعر}}
 
==منابع==
 
==منابع==
طرحی نو در دانشنامه شعر عاشورایی، مرضیه محمدزاده، ج 2، ص: 533-534.
+
 
 +
* [http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&id=3623708&pageStatus=1&sortKeyValue1=sortkey_title&sortKeyValue2=sortkey_author طرحی نو در دانشنامه شعر عاشورایی، مرضیه محمدزاده، ج 2، ص: 533-534.]
 +
 
 
==پی نوشت==
 
==پی نوشت==
 
[[رده:ادبیات]]
 
[[رده:ادبیات]]
سطر ۱۴۲: سطر ۱۲۶:
 
[[رده:شاعران فارسی زبان]]
 
[[رده:شاعران فارسی زبان]]
 
[[رده:شاعران معاصر]]
 
[[رده:شاعران معاصر]]
 +
<references />

نسخهٔ کنونی تا ‏۳۰ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۱۴:۴۳

خدابخش صفادل (١٣٣٢ ه. ش) از شاعران معاصر ایرانی است.

خدابخش صفادل
خدابخش صفادل.jpg
زادروز آبان ماه سال ١٣٣٢ ه.ش
نیشابور
پدر و مادر علی صفادل
کتاب‌ها «شاعر نبودم، چشم‏‌هایت شاعرم کرد»، «فصل‌های خالی از کبوتر»، «ملکوت هفتم»، «آبی‌های لال» و «باران را از سطر بنویس»

زندگینامه[ویرایش | ویرایش مبدأ]

خدابخش صفادل فرزند علی در آبان ماه سال ١٣٣٢ شمسی در شهر نیشابور دیده به جهان گشود. او از شاعران معاصر فارسی زبان است که در وصف امام حسین (ع)، اشعاری را سروده است. وی کارشناس زبان و ادبیات فارسی است و تا زمان بازنشستگی دبیر ادبیات بود.

صفادل مسئولیت انجمن شعر رابعه در شهر نیشابور را نیز به عهذه داشته است.

آثار[ویرایش | ویرایش مبدأ]

آثار خدابخش صفادل شامل موارد زیر است:

«شاعر نبودم، چشم‏‌هایت شاعرم کرد»، «فصل‌های خالی از کبوتر»، «ملکوت هفتم»، «آبی‌های لال» و «باران را از سطر بنویس». ‏‏‏‏‏‏‌‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏[۱]

اشعار[ویرایش | ویرایش مبدأ]

آخرین مرد به میدان می‌رفت[ویرایش | ویرایش مبدأ]

یک نفر حوصله‌اش سخت به تنگ آمده بود ماه را در شب این صخره پلنگ آمده بود
باد در زلف پریشان شده‌اش می‌پیچید آخرین مرد از این ایل به جنگ آمده بود
پیش چشمان پدر داشت خرامان می‌رفت پسر ارشد او بود به میدان می‌رفت
یک نفر داشت از آن دور تماشا می‌کرد گاه از این خیمه به آن خیمه هراسان می‌رفت
از همان گوشه به چشمان پسر زل زده بود بین دو پلک خود از گریه کسی پل زده بود
یک نفر در تب اندوه، سراپا می‌سوخت دست امّید به دامان توکّل زده بود
بغض در حنجره‌اش آتشی انداخته بود جز به ویرانی‌اش این عقده، نپرداخته بود
آرزوهای زنی یکسره ویران می‌شد شومی بخت، به یک‌باره به او تاخته بود ...
خواهر کوچک‌اش از غصّه او خواب نداشت دختر، آن لحظه به جز یک دل بی‌تاب نداشت
آخرین نخل از این باغ به غارت می‌رفت دیگر آن لحظه کسی دغدغه آب نداشت
پشت سر منظره‏ای تلخ، پر از آتش و دود روبرو فتنه‌ای از آن همه دل‌های کبود
داشت از تشنگی آن لحظه زبانش می‌سوخت صحنه‌‏ای سخت‌تر از غربت آن مرد نبود...
نخل‌ها، بی‌رمق از دور به او می‌نگرند دیرگاهی‏ست که از قصّه او باخبرند
دیرگاهی‌ست که دل واپس یک واقعه‌اند کاش از این معرکه او را به سلامت ببرند
زن در آن ‏حال دلش داشت کبوتر می‌شد گونه‌‏اش مثل من از داغ پسر تر می‌شد
خوب می‌دید از آن فاصله با چشم خودش غنچه‌‏ای را که در آن مرحله پرپر می‌شد ...
صحنه بعد، درختی به زمین می‌افتد روی پیشانی هر آینه چین می‌افتد
راوی متن در این لحظه دلش می‌گیرد آخرین مرد هم از خانه زین می‌افتد؟!

کامل‌ترین حماسه تاریخ[ویرایش | ویرایش مبدأ]

افتاده روی خاک درخت تناوری جنگل کبود می‌زند از داغ دیگری
در جای جای دشت پراکنده‌اند باز با دست‌های فتنه چه گل‌های پرپری!
آرام دل سپرده به دستان سرنوشت با چشم‌های خیس در آن سمت خواهری
آن سو نگاه‌های پر آشوب کودکان! دلتنگ ایستاده در این سو دلاوری
یاری کن اسب، تا نرود آبروی من همت کن آه! بلکه از این رود بگذری
پر کرده است ذهن مرا این تراژدی: تصویری از شکستن بال کبوتری!
کامل‌ترین حماسه تاریخ دیدنی است خم گشته روی نعش برادر، برادری
بسیار شاهنامه برایت سروده‌اند ای خاک! قرن‌هاست که اسطوره پروری
داری به مرزهای جنون می‌کشانی‌ام ای آفتاب کاش که سر بر نیاوری! ‏‏‏‏‏‏‌‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏[۲]

منابع[ویرایش | ویرایش مبدأ]

پی نوشت[ویرایش | ویرایش مبدأ]

  1. گفت‌وگوی مؤلف با شاعر.
  2. همان.