حسین مسرور: تفاوت بین نسخه‌ها

از ویکی حسین
پرش به: ناوبری، جستجو
 
سطر ۱: سطر ۱:
'''حسین سخنیار''' یکی از شاعران معاصر ایرانی است.
+
'''حسین مسرور''' (۱۳۰۸ ه. ق-۱۳۴۷ ه. ش) یکی از شاعران معاصر ایرانی است.
 
{{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده
 
{{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده
 
| نام                    = حسین سخنیار
 
| نام                    = حسین سخنیار
سطر ۷: سطر ۷:
 
| زمینه فعالیت          =
 
| زمینه فعالیت          =
 
| ملیت                  =
 
| ملیت                  =
| تاریخ تولد            =1308 ه. ق
+
| تاریخ تولد            =۱۳۰۸ ه. ق
 
| محل تولد                =اصفهان
 
| محل تولد                =اصفهان
 
| والدین                =   
 
| والدین                =   
| تاریخ مرگ              =
+
| تاریخ مرگ              =۱۳۴۷ ه. ش
 
| محل مرگ                =
 
| محل مرگ                =
 
| علت مرگ                =
 
| علت مرگ                =
سطر ۷۲: سطر ۷۲:
 
}}
 
}}
 
==زندگینامه==
 
==زندگینامه==
حسین مسرور که نام خانوادگیش سخنیار و تخلّصش «مسرور» است، در بیستم صفر سال 1308 ه. ق. در «کوپا» از بلوک اصفهان پا به عرصه‌ی وجود گذاشت.
+
حسین سخنیار که تخلّصش «مسرور» است، در بیستم صفر سال ۱۳۰۸ ه. ق در «کوپا» از بلوک اصفهان پا به عرصه‌ی وجود گذاشت.
  
پدرش حاج محمد جواد از نیکوکاران به نام محل بود، علاقه‌ی ملکی و تجارت زندگانی او را مرفّه می‌داشت معهذا راضی به نظر نمی‌رسید و مایل بود فرزندانش صاحب علم و دانش شوند و وسایل این کار در بلوک فراهم نبود از این رو با خانواده به شهر اصفهان کوچ کرده و فرزندان را به معلّمین و مربیان آن زمان سپرد. در آن زمان مدارس و حوزه‌های علم و ادب اصفهان شهرت و رونق به سزا داشت و دیری نپایید که مسرور در سایه‌ی نبوغ ذاتی، تحصیلات مقدماتی را پشت سر گذاشته و به مراکز علم و دانش دست یافت و از درس استادان نامی کسب نور نمود.
+
پدرش حاج محمدجواد از نیکوکاران به نام محل بود، علاقه‌ی ملکی و تجارت زندگانی او را مرفّه می‌داشت معهذا راضی به نظر نمی‌رسید و مایل بود فرزندانش صاحب علم و دانش شوند و وسایل این کار در بلوک فراهم نبود از این رو با خانواده به شهر اصفهان کوچ کرده و فرزندان را به معلّمین و مربیان آن زمان سپرد. در آن زمان مدارس و حوزه‌های علم و ادب اصفهان شهرت و رونق به سزا داشت و دیری نپایید که مسرور در سایه‌ی نبوغ ذاتی، تحصیلات مقدماتی را پشت سر گذاشته و به مراکز علم و دانش دست یافت و از درس استادان نامی کسب نور نمود.
  
مسرور از 9 سالگی اشعاری سرود و در 12 سالگی اشعار خود را در انجمن ادبی اصفهان خواند و در محضر شادروان دهقان سامانی مایه تحسین و تعجب شعرا گشت. پس از چندی عازم شیراز شد و زبانهای قدیم و خطوط باستانی را در محضر فرصت شیرازی آموخت و در مراجعت به اصفهان اشعار انتقادی خود را با امضای مستعار در جراید اصفهان و تهران منتشر ساخت.
+
مسرور از ۹ سالگی اشعاری سرود و در ۱۲ سالگی اشعار خود را در انجمن ادبی اصفهان خواند و در محضر شادروان دهقان سامانی مایه تحسین و تعجب شعرا گشت. پس از چندی عازم شیراز شد و زبانهای قدیم و خطوط باستانی را در محضر [[فرصت شیرازی]] آموخت و در مراجعت به اصفهان اشعار انتقادی خود را با امضای مستعار در جراید اصفهان و تهران منتشر ساخت.
  
وی برای کسب دانش به خراسان و کاشان نیز سفر کرد. دو سال نیز در تهران به خدمت وزارت فرهنگ در آمد و از سال 1302 ه. ش. به مدت 36 سال عهده‌دار تعلیم و تربیت مردان امروز بود.  
+
وی برای کسب دانش به خراسان و کاشان نیز سفر کرد. دو سال نیز در تهران به خدمت وزارت فرهنگ در آمد و از سال ۱۳۰۲ ه. ش به مدت ۳۶ سال عهده‌دار تعلیم و تربیت بود.  
استاد مسرور علاوه بر تبحّر در فنون شعر و ادب در ریشه‌ی لغات قدیمی و اشعار و اصطلاحات مشکل شعری غریزه‌ی الهام بخشی داشت. <ref>دیوان حسین مسرور؛ مقدّمه.</ref>
+
 
 +
استاد مسرور علاوه بر تبحّر در فنون شعر و ادب در ریشه‌ی لغات قدیمی و اشعار و اصطلاحات مشکل شعری غریزه‌ی الهام بخشی داشت.<ref>دیوان حسین مسرور؛ مقدّمه.</ref>
  
 
==اشعار==
 
==اشعار==
 
===بزمگاه شهیدان===
 
===بزمگاه شهیدان===
 
  
 
{{شعر}}
 
{{شعر}}
سطر ۱۰۴: سطر ۱۰۴:
 
{{ب| مسیحا اگر بیند این رستخیز|صلیب و سلب <ref>سلب: جامه و پوشش.</ref> را کند ریز ریز }}
 
{{ب| مسیحا اگر بیند این رستخیز|صلیب و سلب <ref>سلب: جامه و پوشش.</ref> را کند ریز ریز }}
  
{{ب| محمّد سر از غرفه آرد برون‌|ببیند جگر گوشه را غرق خون <ref>راز الهام؛ ص 47.</ref>  }}
+
{{ب| محمّد سر از غرفه آرد برون‌|ببیند جگر گوشه را غرق خون <ref>راز الهام؛ ص ۴۷.</ref>  }}
 
{{پایان شعر}}
 
{{پایان شعر}}
 
==منابع==
 
==منابع==
  
* [http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&id=700738&pageStatus=1&sortKeyValue1=sortkey_title&sortKeyValue2=sortkey_author دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌ 2، ص: 1115.]
+
*[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&id=700738&pageStatus=1&sortKeyValue1=sortkey_title&sortKeyValue2=sortkey_author دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌ 2، ص: 1115.]
  
 
==پی نوشت==
 
==پی نوشت==

نسخهٔ کنونی تا ‏۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۲:۴۴

حسین مسرور (۱۳۰۸ ه. ق-۱۳۴۷ ه. ش) یکی از شاعران معاصر ایرانی است.

حسین سخنیار
حسین مسرور.jpg
زادروز ۱۳۰۸ ه. ق
اصفهان
مرگ ۱۳۴۷ ه. ش
تخلص مسرور

زندگینامه[ویرایش | ویرایش مبدأ]

حسین سخنیار که تخلّصش «مسرور» است، در بیستم صفر سال ۱۳۰۸ ه. ق در «کوپا» از بلوک اصفهان پا به عرصه‌ی وجود گذاشت.

پدرش حاج محمدجواد از نیکوکاران به نام محل بود، علاقه‌ی ملکی و تجارت زندگانی او را مرفّه می‌داشت معهذا راضی به نظر نمی‌رسید و مایل بود فرزندانش صاحب علم و دانش شوند و وسایل این کار در بلوک فراهم نبود از این رو با خانواده به شهر اصفهان کوچ کرده و فرزندان را به معلّمین و مربیان آن زمان سپرد. در آن زمان مدارس و حوزه‌های علم و ادب اصفهان شهرت و رونق به سزا داشت و دیری نپایید که مسرور در سایه‌ی نبوغ ذاتی، تحصیلات مقدماتی را پشت سر گذاشته و به مراکز علم و دانش دست یافت و از درس استادان نامی کسب نور نمود.

مسرور از ۹ سالگی اشعاری سرود و در ۱۲ سالگی اشعار خود را در انجمن ادبی اصفهان خواند و در محضر شادروان دهقان سامانی مایه تحسین و تعجب شعرا گشت. پس از چندی عازم شیراز شد و زبانهای قدیم و خطوط باستانی را در محضر فرصت شیرازی آموخت و در مراجعت به اصفهان اشعار انتقادی خود را با امضای مستعار در جراید اصفهان و تهران منتشر ساخت.

وی برای کسب دانش به خراسان و کاشان نیز سفر کرد. دو سال نیز در تهران به خدمت وزارت فرهنگ در آمد و از سال ۱۳۰۲ ه. ش به مدت ۳۶ سال عهده‌دار تعلیم و تربیت بود.

استاد مسرور علاوه بر تبحّر در فنون شعر و ادب در ریشه‌ی لغات قدیمی و اشعار و اصطلاحات مشکل شعری غریزه‌ی الهام بخشی داشت.[۱]

اشعار[ویرایش | ویرایش مبدأ]

بزمگاه شهیدان[ویرایش | ویرایش مبدأ]

نکوتر بتاب امشب ای روی ماه‌ که روشن کنی روی این بزمگاه
بسا شمع رخشنده تابناک‌ ز باد حوادث فرو مرده پاک
حریفان به یکدیگر آمیخته‌ صراحی شکسته قدح ریخته
به یکسوی ساقی برفته ز دست‌ به سوی دگر مطرب افتاده مست
بتاب ای مه امشب که افلاکیان‌ ببینند جان بازی خاکیان
مگر نوح ببیند کز این موج خون‌ چسان کشتی آورد باید برون
ببیند خلیل خداوندگار ز قربانی خود شود شرمسار
کند جامه موسی به تن چاک چاک‌ عصا بشکند بر سر آب و خاک
مسیحا اگر بیند این رستخیز صلیب و سلب [۲] را کند ریز ریز
محمّد سر از غرفه آرد برون‌ ببیند جگر گوشه را غرق خون [۳]

منابع[ویرایش | ویرایش مبدأ]

پی نوشت[ویرایش | ویرایش مبدأ]

  1. دیوان حسین مسرور؛ مقدّمه.
  2. سلب: جامه و پوشش.
  3. راز الهام؛ ص ۴۷.