اسراى اهل بیت (ع): تفاوت بین نسخه‌ها

از ویکی حسین
پرش به: ناوبری، جستجو
جز
 
سطر ۱۵: سطر ۱۵:
 
| یادداشت  =
 
| یادداشت  =
 
}}
 
}}
بازماندگان کاروان شهادت را، پس از عاشورا به اسارت گرفته، به [[کوفه]]، سپس به [[شام]] بردند.  
+
'''اسرای اهل بیت (ع)''' همان بازماندگان روز عاشورا بودند که اسیر شدند. سپاه [[یزید]] کاروان اسرا به [[کوفه]] و [[شام]] برد.  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  
  
سطر ۵۵: سطر ۳۸:
  
 
==شرح==
 
==شرح==
اسیران، تعدادى از دودمان پیامبر (ص) بودند، برخى هم همسران یا فرزندان شهداى دیگر کربلا. [[زنان بنى هاشم]] به شام برده شدند و از آنجا به [[مدینه]] بازگشتند. برخى از زنان غیر بنى هاشم به خاطر وساطت بستگان خود از اسارت رها شده، در کوفه ماندگار شدند و به قبیلۀ خود پیوستند.<ref>''ابصار العین، ص 133.''</ref> در منابع تاریخى و تعبیرات روایى و اشعار، از آنان به نام [[سبایا]] و [[اسارى]] یاد شده است. به اسیرى گرفتن افرادى از اهل بیت (ع) هم بر خلاف مقررات جنگهاى اسلامى بود، هم جسارت و توهین به [[رسول اللّه (ص)]] به شمار مى‌آمد.
+
اسیران، تعدادى از دودمان پیامبر (ص) بودند، برخى هم همسران یا فرزندان شهداى دیگر کربلا. زنان [[بنى هاشم]] به شام برده شدند و از آنجا به مدینه بازگشتند. برخى از زنان غیر بنى هاشم به خاطر وساطت بستگان خود از اسارت رها شده، در کوفه ماندگار شدند و به قبیلۀ خود پیوستند.<ref>''ابصار العین، ص 133.''</ref> در منابع تاریخى و تعبیرات روایى و اشعار، از آنان به نام سبایا و اسارى یاد شده است. به اسیرى گرفتن افرادى از اهل بیت (ع) هم بر خلاف مقررات جنگهاى اسلامى بود، هم جسارت و توهین به رسول اللّه (ص) به شمار مى‌آمد.
 
 
امّا [[امویان]] بر اساس کینه‌اى که از عترت پیامبر خدا داشتند، چنان کردند. این گستاخى در حق عترت پیامبر خدا ریشه در همان [[سقیفه]] و زیر پا گذاشتن سخن آن حضرت داشت. به قول نیّر تبریزى:
 
 
 
  
 +
امّا امویان بر اساس کینه‌اى که از عترت پیامبر خدا داشتند، چنان کردند. این گستاخى در حق عترت پیامبر خدا ریشه در همان سقیفه و زیر پا گذاشتن سخن آن حضرت داشت. به قول نیّر تبریزى:
 
{{شعر}}
 
{{شعر}}
 
{{ب|دانى چه روز دختر زهرا اسیر شد؟ |روزى که طرح بیعت «منّا امیر» شد<ref>''آتشکده، نیّر تبریزى، (چاپ 1372 ق) ص 116.''</ref>}}
 
{{ب|دانى چه روز دختر زهرا اسیر شد؟ |روزى که طرح بیعت «منّا امیر» شد<ref>''آتشکده، نیّر تبریزى، (چاپ 1372 ق) ص 116.''</ref>}}
{{پایان شعر}}
+
{{پایان شعر}}<br />
 
+
حضرت زینب ؟(س) و حضرت سجاد (ع) دو چهرۀ بارز آن جمع بودند و با نطق‌ها و خطابه‌هاى خویش، امویان را رسوا و شهداى کربلا را معرّفى کردند.
 
 
 
 
 
 
حضرت زینب ؟(س) و حضرت سجاد (ع) دو چهرۀ بارز آن جمع بودند و با نطقها و خطابه‌هاى خویش، امویان را رسوا و شهداى کربلا را معرّفى کردند.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
==اسیران کربلا==
 
==اسیران کربلا==
اسامى اسراى کربلا از اهل بیت و دیگران (طبق آنچه در [[منتخب التواریخ]] آمده است) چنین است: <ref>''منتخب التواریخ، محمد هاشم خراسانى، ص 297 (همراه با تفصیل و ذکر مأخذ هر سخن).''</ref>  
+
اسامى اسراى کربلا از اهل بیت و دیگران (طبق آنچه در منتخب التواریخ آمده است) چنین است: <ref>''منتخب التواریخ، محمد هاشم خراسانى، ص 297 (همراه با تفصیل و ذکر مأخذ هر سخن).''</ref>  
  
 
==='''مردان'''===
 
==='''مردان'''===
 
 
 
 
{{ستون شروع}}
 
{{ستون شروع}}
  
 
* امام زین العابدین (ع)
 
* امام زین العابدین (ع)
  
* امام محمد باقر (ع)(چهارساله)
+
* امام محمد باقر (ع) (چهارساله)
  
 
* محمد بن حسین بن على
 
* محمد بن حسین بن على
سطر ۱۰۴: سطر ۶۸:
  
 
{{پایان}}
 
{{پایان}}
 
 
 
==='''بانوان'''===
 
==='''بانوان'''===
 
 
 
 
{{ستون شروع}}
 
{{ستون شروع}}
  
سطر ۱۲۲: سطر ۸۱:
 
*صفیّه  (س)
 
*صفیّه  (س)
  
*ام هانى  (س)(این 6 نفر از دختران على «ع» بودند)
+
*ام هانى  (س) (این 6 نفر از دختران على «ع» بودند.)
  
 
* فاطمه دختر امام حسین (س)
 
* فاطمه دختر امام حسین (س)
  
* سکینه دختر امام حسین (س) دخترى که مى‌گویند در خرابۀ شام جان داد.
+
* سکینه دختر امام حسین (س) دخترى که مى‌گویند در خرابه شام جان داد.
  
 
* رباب همسر امام حسین (س)
 
* رباب همسر امام حسین (س)
سطر ۱۴۴: سطر ۱۰۳:
 
{{پایان}}
 
{{پایان}}
  
نسبت به برخى از این 25 نفر، نقلهاى دیگر هم وجود دارد و همه مورد اتّفاق نیست.
+
نسبت به برخى از این 25 نفر، نقل‌هاى دیگر هم وجود دارد و همه مورد اتّفاق نیست.
  
 
==منابع==
 
==منابع==
* ''جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، قم، معارف، ج1، ص 48-49.''
+
 
 +
*''[[فرهنگ عاشورا|فرهنگ عاشورا، جواد محدثی، قم، معارف، ج1، ص 48-49.]]''
 +
 
 
==پی نوشت==
 
==پی نوشت==
  
 
[[رده:همراهان قافله کربلا]]
 
[[رده:همراهان قافله کربلا]]
 +
<references />

نسخهٔ کنونی تا ‏۹ اکتبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۲:۴۳

صومعه راهبه
لبوء
حمص
حماه
شیرز
کفرطاب
معره
قنسرین
مسکنه
دوسر
رقه
دعوات
تل ابیض
حران
نصیبین
سنجار
تل اعفر
اربیل
جهینه
کجیل
وادی النخله
تکریت
مسکن
رطبه
مسیر عقیل
قطقطانه
بابل
مدائن
میادین
دیر الزور
اخیضر
قناطیر
اسراى اهل بیت (ع)
زمان: سال 61ق
مکان: کربلا، شام، کوفه
مختصات: عراق، سوریه
نتیجه: رسوایی یزید و پیشمانی ظاهری زودهنگام
علت جنگ: پس از شهادت امام حسین، بازماندگان حادثه کربلا که عمدتا زنان و کودکان بودند به اسارت گروه شام و کوفه در آمدند.
فرماندهان:
شمر بن ذی الجوشن طارق بن مُحَفِّز بن ثَعلبه

اسرای اهل بیت (ع) همان بازماندگان روز عاشورا بودند که اسیر شدند. سپاه یزید کاروان اسرا به کوفه و شام برد.











شرح[ویرایش | ویرایش مبدأ]

اسیران، تعدادى از دودمان پیامبر (ص) بودند، برخى هم همسران یا فرزندان شهداى دیگر کربلا. زنان بنى هاشم به شام برده شدند و از آنجا به مدینه بازگشتند. برخى از زنان غیر بنى هاشم به خاطر وساطت بستگان خود از اسارت رها شده، در کوفه ماندگار شدند و به قبیلۀ خود پیوستند.[۱] در منابع تاریخى و تعبیرات روایى و اشعار، از آنان به نام سبایا و اسارى یاد شده است. به اسیرى گرفتن افرادى از اهل بیت (ع) هم بر خلاف مقررات جنگهاى اسلامى بود، هم جسارت و توهین به رسول اللّه (ص) به شمار مى‌آمد.

امّا امویان بر اساس کینه‌اى که از عترت پیامبر خدا داشتند، چنان کردند. این گستاخى در حق عترت پیامبر خدا ریشه در همان سقیفه و زیر پا گذاشتن سخن آن حضرت داشت. به قول نیّر تبریزى:

دانى چه روز دختر زهرا اسیر شد؟ روزى که طرح بیعت «منّا امیر» شد[۲]


حضرت زینب ؟(س) و حضرت سجاد (ع) دو چهرۀ بارز آن جمع بودند و با نطق‌ها و خطابه‌هاى خویش، امویان را رسوا و شهداى کربلا را معرّفى کردند.

اسیران کربلا[ویرایش | ویرایش مبدأ]

اسامى اسراى کربلا از اهل بیت و دیگران (طبق آنچه در منتخب التواریخ آمده است) چنین است: [۳]

مردان[ویرایش | ویرایش مبدأ]

  • امام زین العابدین (ع)
  • امام محمد باقر (ع) (چهارساله)
  • محمد بن حسین بن على
  • عمر بن حسین
  • حسن بن حسین
  • زید بن الحسن المجتبى
  • عمر بن الحسن المجتبى (مجروح شد و به کوفه بردند)
  • محمد بن عمر بن الحسن المجتبى.

بانوان[ویرایش | ویرایش مبدأ]

  • زینب کبرى (س)
  • امّ کلثوم (س)
  • فاطمه (س)
  • رقیّه (س)
  • صفیّه (س)
  • ام هانى (س) (این 6 نفر از دختران على «ع» بودند.)
  • فاطمه دختر امام حسین (س)
  • سکینه دختر امام حسین (س) دخترى که مى‌گویند در خرابه شام جان داد.
  • رباب همسر امام حسین (س)
  • شاه زنان همسر امام سجّاد (س)
  • مادر محسن فرزند سید الشهدا (س)(این فرزند در راه شام سقط شد)
  • دختر مسلم بن عقیل
  • فضّه کنیز فاطمه (س)
  • یکى از کنیزان امام حسین
  • مادر وهب بن عبد اللّه

نسبت به برخى از این 25 نفر، نقل‌هاى دیگر هم وجود دارد و همه مورد اتّفاق نیست.

منابع[ویرایش | ویرایش مبدأ]

پی نوشت[ویرایش | ویرایش مبدأ]

  1. ابصار العین، ص 133.
  2. آتشکده، نیّر تبریزى، (چاپ 1372 ق) ص 116.
  3. منتخب التواریخ، محمد هاشم خراسانى، ص 297 (همراه با تفصیل و ذکر مأخذ هر سخن).