احمد عامری: تفاوت بین نسخه‌ها

از ویکی حسین
پرش به: ناوبری، جستجو
جز
 
سطر ۱: سطر ۱:
'''احمد عامری،''' فرزند سلطان که در شعر «عامر» تخلص می‌کند، در فروردین ماه 1324 در شهر رامشیر استان خوزستان دیده به جهان گشود. او از شاعران معاصر فارسی زبان است که در وصف امام حسین (ع)، اشعاری را سروده است.
+
'''احمد عامری''' (١٣٢٤ ه. ش) از شاعران معاصر ایرانی است.
  
 
{{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده
 
{{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده
سطر ۷: سطر ۷:
 
| نام اصلی              =
 
| نام اصلی              =
 
| زمینه فعالیت          =
 
| زمینه فعالیت          =
| ملیت                  =ایرانی
+
| ملیت                  =
| تاریخ تولد            =فروردین ماه 1324 ه.ش
+
| تاریخ تولد            =فروردین ماه ١٣٢٤ ه.ش
| محل تولد                =رامشیر استان خوزستان
+
| محل تولد                =رامشیر، استان خوزستان
 
| والدین                = سلطان
 
| والدین                = سلطان
 
| تاریخ مرگ              =
 
| تاریخ مرگ              =
 
| محل مرگ                =
 
| محل مرگ                =
 
| علت مرگ                =
 
| علت مرگ                =
| محل زندگی              =  تهران
+
| محل زندگی              =   
 
| مختصات محل زندگی        =
 
| مختصات محل زندگی        =
 
| مدفن                  =
 
| مدفن                  =
سطر ۳۶: سطر ۳۶:
 
| شریک زندگی            =
 
| شریک زندگی            =
 
| فرزندان                =
 
| فرزندان                =
|تحصیلات                  = کارشناسی رشته ریاضی از دانشگاه تهران، کارشناسی ارشد رشته علوم بهداشتی از دانشگاه تهران و دکترا رشته بهداشت محیط از دانشگاه تربیت مدرس
+
|تحصیلات                  =  
 
|دانشگاه                =
 
|دانشگاه                =
 
|حوزه                  =
 
|حوزه                  =
سطر ۴۸: سطر ۴۸:
 
|امضا                  =
 
|امضا                  =
 
}}
 
}}
 +
==زندگینامه==
 +
احمد عامری فرزند سلطان متخلص به «عامر»، در فروردین ماه ١٣٢٤  شمسی در شهر «امشیر» استان خوزستان دیده به جهان گشود. او از شاعران معاصر فارسی زبان است که در وصف امام حسین (ع)، اشعاری را سروده است.دوره ابتدایی تحصیلات را در زادگاهش، متوسطه را در شهرستان اهواز و جهت ادامه تحصیل عازم تهران شد. کارشناسی خود را در رشته ریاضی از دانشگاه تهران و کارشناسی ارشدش را در رشته علوم بهداشتی از همان دانشگاه اخذ نمود. سپس برای طی دوره دکترا در رشته بهداشت محیط در دانشگاه تربیت مدرس پذیرفته گردید.
  
 +
عامری بورسیه پزشکی جهت ادامه تحصیلات را در مقطع دکترا در کشور انگلستان به دلیل ضرورت حضور در جبهه، «عملیات خیبر» سال ١٣٦٢ ه. ش را نپذیرفت.
  
 +
وی قبل از انقلاب در دانشگاه مشهد به عنوان کارشناس بهداشت استخدام گردید ولی به دلیل مخالفت‌ها با مسئولین بالای نظام شاهنشاهی به بندرعباس تبعید و سپس اخراج گردید. چند ماهی در آنجا ماند، سپس به اهواز آمد و در وزارت بهداری سابق استخدام گردید.
  
 +
با پیروزی انقلاب مسئولیت‌هایی چون عضویت در شورای مرکزی جهاد استان، شهردار اهواز، مشاور استاندار و مسئولیت امور عشایری استان را تا سال ١٣٦٥ ه. ش برعهده داشت. وی همچنین چهار سال معاون آموزشی و سپس معاون بهداشتی دانشکده علوم پزشکی اهواز گردید و به مدت ١٦ سال رئیس دانشکده بهداشت دانشگاه علوم پزشکی ایران شد و پس از آن دبیر کمیسیون انجمن‌های علمی پزشکی کشور گردید و از سال ١٣٨٧ ه. ش مشاور معاون آموزشی وزیر بهداشت شد. وی عضویت هیئت علمی و استاد تمام دانشگاه علوم پزشکی ایران با پایه ٣٧ را در کارنامه فعالیتی خود دارد.
  
 +
سرودن شعر را از دوران جوانی آغاز کرد و بیشتر شعر آیینی و دفاع مقدس سروده است. البته تغزل‌‏های عاشقانه و عارفانه نیز دارد. وی در تمام قوالب شعری طبع‌آزمایی نموده ولی بیشتر به سرودن غزل تمایل دارد.
 +
==تألیفات==
 +
تألیفات احمد عامری بیشتر در زمینه دانش تخصصی‌‏اش است که می‌‏توان به دو کتاب «میکروبیولوژی مواد غذایی» و «کلیات بهداشت محیط» اشاره نمود. ایشان همچنین بیش از ٥٠ مقاله علمی در مجلات داخلی و خارجی به زبان‌های انگلیسی و فارسی دارد.
  
 
+
دکتر عامری مدیر مسئول مجله سلامت کار ایران است که در سال ١٣٩٢ در جشنواره رازی به عنوان مجله برگزیده کشوری انتخاب و لوح تقدیرش را از ریاست جمهوری دریافت نموده است.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
==تحصیلات==
 
دوره ابتدایی تحصیلات را در زادگاهش، متوسطه را در شهرستان اهواز و جهت ادامه تحصیل به تهران رفت. کارشناسی خود را در رشته ریاضی از دانشگاه تهران و کارشناسی ارشدش را در رشته علوم بهداشتی از همان دانشگاه اخذ نمود. سپس برای طی دوره دکترا در رشته بهداشت محیط در دانشگاه تربیت مدرس پذیرفته گردید.
 
عامری بورسیه پزشکی جهت ادامه تحصیلات را در مقطع دکترا در کشور انگلستان به دلیل ضرورت حضور در جبهه -عملیات خیبر سال 1362- را نپذیرفت.
 
 
 
وی قبل از انقلاب در دانشگاه مشهد به عنوان کارشناس بهداشت استخدام گردید ولی به دلیل مخالفت‌ها با مسئولین بالای نظام شاهنشاهی به بندرعباس تبعید و سپس اخراج گردید. چند ماهی در آنجا ماند، سپس به اهواز آمد و در وزارت بهداری سابق استخدام گردید.
 
 
 
با پیروزی انقلاب مسئولیت‌هایی چون عضویت در شورای مرکزی جهاد استان، شهردار اهواز، مشاور استاندار و مسئولیت امور عشایری استان را تا سال 1365 برعهده داشت. وی همچنین چهار سال معاون آموزشی و سپس معاون بهداشتی دانشکده علوم پزشکی اهواز گردید و به مدت 16 سال رئیس دانشکده بهداشت دانشگاه علوم پزشکی ایران شد و پس از آن دبیر کمیسیون انجمن‌های علمی پزشکی کشور گردید و از سال 1387 تاکنون نیز مشاور معاون آموزشی وزیر بهداشت است. وی عضو هیئت علمی و استاد تمام دانشگاه علوم پزشکی ایران با پایه 37 است.
 
 
 
سرودن شعر را از دوران جوانی آغاز کرد که بیشتر شعر آیینی و دفاع مقدس سروده است. البته تغزل‌‏های عاشقانه و عارفانه نیز دارد. وی در تمام قوالب شعری طبع‌آزمایی نموده ولی بیشتر به سرودن غزل تمایل دارد. تاکنون مجموعه اشعارش را به دست چاپ نسپرده است.
 
==تألیفات احمد عامری==
 
تألیفات احمد عامری بیشتر در زمینه دانش تخصصی‌‏اش است که می‌‏توان به دو کتاب «میکروبیولوژی مواد غذایی» و «کلیات بهداشت محیط» اشاره نمود. ایشان همچنین بیش از 50 مقاله علمی در مجلات داخلی و خارجی به زبان‌های انگلیسی و فارسی دارد.
 
دکتر عامری مدیر مسئول مجله سلامت کار ایران است که در سال 1392 در جشنواره رازی به عنوان مجله برگزیده کشوری انتخاب و لوح تقدیرش را از ریاست جمهوری دریافت نموده است.
 
ایشان هم اکنون ساکن تهران است.
 
  
 
==اشعار==
 
==اشعار==
سطر ۱۲۰: سطر ۹۷:
 
{{ب| «عامرا» بس کن که جن و انس می‌گریند از آنک |شور محشر شد به پا اندر عزایت یا حسین }}
 
{{ب| «عامرا» بس کن که جن و انس می‌گریند از آنک |شور محشر شد به پا اندر عزایت یا حسین }}
 
{{پایان شعر}}
 
{{پایان شعر}}
 
 
 
  
 
{{شعر}}
 
{{شعر}}
سطر ۱۵۲: سطر ۱۲۶:
 
{{ب| اربعین آمد ز راه و جمله یاران غرق ماتم| هست «عامر» بهر یاران تو نوکر ای برادر }}
 
{{ب| اربعین آمد ز راه و جمله یاران غرق ماتم| هست «عامر» بهر یاران تو نوکر ای برادر }}
 
{{پایان شعر}}
 
{{پایان شعر}}
 
 
  
  
سطر ۲۰۱: سطر ۱۷۳:
 
{{ب| آرزوی شفاعتی «عامر» |دارد از تو گه جزا عباس }}
 
{{ب| آرزوی شفاعتی «عامر» |دارد از تو گه جزا عباس }}
 
{{پایان شعر}}
 
{{پایان شعر}}
 
+
{| class="" style="margin: 0 auto; "
 
+
| class="b" |<span class="beyt"> ای علمدار کربلا عباس</span>
 +
| style="width:2em;" |
 +
| class="b" |<span class="beyt"> سرو بستان مرتضی عباس </span>
 +
|-
 +
| class="b" |<span class="beyt"> شیر غران بیشه حیدر </span>
 +
| style="width:2em;" |
 +
| class="b" |<span class="beyt">عشق دنیا و ماسوا عباس </span>
 +
|-
 +
| class="b" |<span class="beyt"> ای نشان‌دار حیدر کرار </span>
 +
| style="width:2em;" |
 +
| class="b" |<span class="beyt">افسر ملک لافتی عباس </span>
 +
|-
 +
| class="b" |<span class="beyt"> قره العین ساقی کوثر</span>
 +
| style="width:2em;" |
 +
| class="b" |<span class="beyt"> ای نظر کرده خدا عباس </span>
 +
|-
 +
| class="b" |<span class="beyt"> از تو در جوشش و خروش آید</span>
 +
| style="width:2em;" |
 +
| class="b" |<span class="beyt"> بحر جانبازی و صفا عباس </span>
 +
|-
 +
| class="b" |<span class="beyt"> بوفضایل تویی به هر دوران </span>
 +
| style="width:2em;" |
 +
| class="b" |<span class="beyt">ای اباالفضل مه‌لقا عباس </span>
 +
|-
 +
| class="b" |<span class="beyt"> ای امیر شجاعت و ایثار </span>
 +
| style="width:2em;" |
 +
| class="b" |<span class="beyt">و ای سراپرده حیا عباس </span>
 +
|-
 +
| class="b" |<span class="beyt"> هر شهیدی به صحنه محشر</span>
 +
| style="width:2em;" |
 +
| class="b" |<span class="beyt"> می‌کشد حسرت تو را عباس </span>
 +
|-
 +
| class="b" |<span class="beyt"> نجل ام‌البنینی لیک </span>
 +
| style="width:2em;" |
 +
| class="b" |<span class="beyt">مادرت دخت مصطفی عباس </span>
 +
|-
 +
| class="b" |<span class="beyt"> ای مه‌هاشمی «بنفسی أنت»</span>
 +
| style="width:2em;" |
 +
| class="b" |<span class="beyt"> گفت با تو حسین أخا عباس </span>
 +
|-
 +
| class="b" |<span class="beyt"> پشت امید شاه دین بودی</span>
 +
| style="width:2em;" |
 +
| class="b" |<span class="beyt"> یوم عاشورا، نینوا عباس </span>
 +
|-
 +
| class="b" |<span class="beyt"> تا ز زین بر زمین چو افتادی </span>
 +
| style="width:2em;" |
 +
| class="b" |<span class="beyt">عرش لرزید در سما عباس </span>
 +
|-
 +
| class="b" |<span class="beyt"> شد روانه چو تیر بر مشکت </span>
 +
| style="width:2em;" |
 +
| class="b" |<span class="beyt">شد روان چشمه بقا عباس </span>
 +
|-
 +
| class="b" |<span class="beyt"> آب شرمنده وفای تو </span>
 +
| style="width:2em;" |
 +
| class="b" |<span class="beyt">مظهر غیت و وفا عباس </span>
 +
|-
 +
| class="b" |<span class="beyt"> تشنه لب بر لب فرات اما </span>
 +
| style="width:2em;" |
 +
| class="b" |<span class="beyt">زمزمی تو به هر کجا عباس </span>
 +
|-
 +
| class="b" |<span class="beyt"> تیر کین تا نشست بر چشمت</span>
 +
| style="width:2em;" |
 +
| class="b" |<span class="beyt"> ناله شد از فلک به پا عباس </span>
 +
|-
 +
| class="b" |<span class="beyt"> کربلا را تو بیمه بنمودی </span>
 +
| style="width:2em;" |
 +
| class="b" |<span class="beyt">با دو دست ز تن جدا عباس </span>
 +
|-
 +
| class="b" |<span class="beyt"> رفتی از علقمه به محضر دوست</span>
 +
| style="width:2em;" |
 +
| class="b" |<span class="beyt"> طائر مروه و صفا عباس </span>
 +
|-
 +
| class="b" |<span class="beyt"> شهپرت سایه افکند هر دم</span>
 +
| style="width:2em;" |
 +
| class="b" |<span class="beyt"> بر سر مشعر و منا عباس </span>
 +
|-
 +
| class="b" |<span class="beyt"> گور ظالم به کربلا کندی </span>
 +
| style="width:2em;" |
 +
| class="b" |<span class="beyt">به خداوندی خدا عباس </span>
 +
|-
 +
| class="b" |<span class="beyt"> سینه چاکان دخت زهراییم</span>
 +
| style="width:2em;" |
 +
| class="b" |<span class="beyt"> حاجت ما روا نما عباس </span>
 +
|-
 +
| class="b" |<span class="beyt"> آرزوی شفاعتی «عامر» </span>
 +
| style="width:2em;" |
 +
| class="b" |<span class="beyt">دارد از تو گه جزا عباس </span>
 +
|}
  
  
سطر ۲۱۲: سطر ۲۷۱:
 
{{پایان شعر}}
 
{{پایان شعر}}
 
==منابع==
 
==منابع==
طرحی نو در دانشنامه شعر عاشورایی، مرضیه محمدزاده، ج 2، ص: 385-389.
+
 
 +
* [http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&id=3623708&pageStatus=1&sortKeyValue1=sortkey_title&sortKeyValue2=sortkey_author طرحی نو در دانشنامه شعر عاشورایی، مرضیه محمدزاده، ج 2، ص: 385-389.]
 +
 
 
[[رده:ادبیات]]
 
[[رده:ادبیات]]
 
[[رده:شاعران]]
 
[[رده:شاعران]]
 
[[رده:شاعران فارسی زبان]]
 
[[رده:شاعران فارسی زبان]]
 
[[رده:شاعران معاصر]]
 
[[رده:شاعران معاصر]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۳۰ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۱۱:۲۵

احمد عامری (١٣٢٤ ه. ش) از شاعران معاصر ایرانی است.

احمد عامری
احمد عامری.jpg
زادروز فروردین ماه ١٣٢٤ ه.ش
رامشیر، استان خوزستان
پدر و مادر سلطان
تخلص عامر

زندگینامه[ویرایش | ویرایش مبدأ]

احمد عامری فرزند سلطان متخلص به «عامر»، در فروردین ماه ١٣٢٤ شمسی در شهر «امشیر» استان خوزستان دیده به جهان گشود. او از شاعران معاصر فارسی زبان است که در وصف امام حسین (ع)، اشعاری را سروده است.دوره ابتدایی تحصیلات را در زادگاهش، متوسطه را در شهرستان اهواز و جهت ادامه تحصیل عازم تهران شد. کارشناسی خود را در رشته ریاضی از دانشگاه تهران و کارشناسی ارشدش را در رشته علوم بهداشتی از همان دانشگاه اخذ نمود. سپس برای طی دوره دکترا در رشته بهداشت محیط در دانشگاه تربیت مدرس پذیرفته گردید.

عامری بورسیه پزشکی جهت ادامه تحصیلات را در مقطع دکترا در کشور انگلستان به دلیل ضرورت حضور در جبهه، «عملیات خیبر» سال ١٣٦٢ ه. ش را نپذیرفت.

وی قبل از انقلاب در دانشگاه مشهد به عنوان کارشناس بهداشت استخدام گردید ولی به دلیل مخالفت‌ها با مسئولین بالای نظام شاهنشاهی به بندرعباس تبعید و سپس اخراج گردید. چند ماهی در آنجا ماند، سپس به اهواز آمد و در وزارت بهداری سابق استخدام گردید.

با پیروزی انقلاب مسئولیت‌هایی چون عضویت در شورای مرکزی جهاد استان، شهردار اهواز، مشاور استاندار و مسئولیت امور عشایری استان را تا سال ١٣٦٥ ه. ش برعهده داشت. وی همچنین چهار سال معاون آموزشی و سپس معاون بهداشتی دانشکده علوم پزشکی اهواز گردید و به مدت ١٦ سال رئیس دانشکده بهداشت دانشگاه علوم پزشکی ایران شد و پس از آن دبیر کمیسیون انجمن‌های علمی پزشکی کشور گردید و از سال ١٣٨٧ ه. ش مشاور معاون آموزشی وزیر بهداشت شد. وی عضویت هیئت علمی و استاد تمام دانشگاه علوم پزشکی ایران با پایه ٣٧ را در کارنامه فعالیتی خود دارد.

سرودن شعر را از دوران جوانی آغاز کرد و بیشتر شعر آیینی و دفاع مقدس سروده است. البته تغزل‌‏های عاشقانه و عارفانه نیز دارد. وی در تمام قوالب شعری طبع‌آزمایی نموده ولی بیشتر به سرودن غزل تمایل دارد.

تألیفات[ویرایش | ویرایش مبدأ]

تألیفات احمد عامری بیشتر در زمینه دانش تخصصی‌‏اش است که می‌‏توان به دو کتاب «میکروبیولوژی مواد غذایی» و «کلیات بهداشت محیط» اشاره نمود. ایشان همچنین بیش از ٥٠ مقاله علمی در مجلات داخلی و خارجی به زبان‌های انگلیسی و فارسی دارد.

دکتر عامری مدیر مسئول مجله سلامت کار ایران است که در سال ١٣٩٢ در جشنواره رازی به عنوان مجله برگزیده کشوری انتخاب و لوح تقدیرش را از ریاست جمهوری دریافت نموده است.

اشعار[ویرایش | ویرایش مبدأ]

عاشقم بر تربت و بر کربلایت یا حسین هم پدر هم مادرم گردد فدایت یا حسین
خون‌بهای خونِ پاکت ذات پاک ایزدی توتیای چشم شاهان خاک پایت یا حسین
شیوه دنیاپرستان قعر ذلت رفتن است لیک هیهات از تو و خیل ولایت یا حسین
رمز خلقت همچنان در پرده سرّ است و غیب مخزن اسرار حق، دشت بلایت یا حسین
می‌دمد جانی به جسم مردگان چون نفخ صور هم شرف بر انس و جان بانگ رسایت یا حسین
دشمن پست و زبونت غیر رسوایی چه دید؟ لیک بر عرش برین شور و نوایت یا حسین
کاخ ظالم عاقبت شد سرنگون در دشت خون چشم عشاق جهان بر کربلایت یا حسین
در مصاف کفر و ایمان این عجب بین عاقبت سیف شد مغلوب دَم در نینوایت یا حسین
در ره حق خود بدادی اصغر و هم اکبرت عزّت و آزادگی تحت لوایت یا حسین
بهر تطهیر زمین از لوث ناپاکان دهر «زمزم»ی جاری شد از خون در «صفا»یت یا حسین
جمله غلتیدند اندر خون خود چون «بسملی» کودک و پیر و جوان اندر «منا»یت یا حسین
چون‌که بستند آب را بر تشنگانت کوفیان شد عطش شرمنده از حلقوم و نایت یا حسین
قلب عالم سوخت هم دل‌های بیدار زمان تا که آتش شعله زد در خیمه‌هایت یا حسین
سوخت سر تا پای زینب با همه دریای صبر چون‌که دید آن نازنین تشت طلایت یا حسین
بی‌کفن بودی ولی بگذاشت با اشک روان سید سجاد اندر بوریایت یا حسین
«عامرا» بس کن که جن و انس می‌گریند از آنک شور محشر شد به پا اندر عزایت یا حسین
اربعین
آمدم از شام غم بی‌یار و یاور ای برادر همره خیل اسیران بار دیگر ای برادر
طعنه‌ها بر ما زدند و از زبان‌ها زخم کاری زخم‌های بدتر از پیکان و خنجر ای برادر
با کلام آتشینم شام را ویران نمودم بر سر و سیمای آن قوم ستمگر ای برادر
همچنین آتش زدم پور زیاد و کوفیان را همره زین‌العباد آن ماه انور ای برادر
همچو شیران شکاری بر ستمگر حمله بردم نیستم من زینب محزون و مضطر ای برادر
قلعه‌های کفر و کین را با توان حیدرآسا فتح بنمودم بسان یوم خیبر ای برادر
با همه سرسختی و آشوب و بیداد زمانه محو کردم خصم را سنگر به سنگر ای برادر
لیک از داغ عزیزان اشک‌ها جاری به دامان همچنین دل‌ها به سان سوز اخگر ای برادر
تا سرت بالای نی اندر تلاوت شد به قرآن کوفه شد یکباره چون صحرای محشر ای برادر
همسفر بودیم با هم هر کجا منزل به منزل سایه رأس تو از نی بود بر سر ای برادر
رنج‌‏ها دیدم به راه شام ای سالار زینب در غیاب اکبر و بازوی عباس دلاور ای برادر
گر لب تشنه جدا کردند از پیکر سرت را گیرد آخر انتقامت قائم آل پیامبر ای برادر
اربعین آمد ز راه و جمله یاران غرق ماتم هست «عامر» بهر یاران تو نوکر ای برادر


ای علمدار کربلا عباس سرو بستان مرتضی عباس
شیر غران بیشه حیدر عشق دنیا و ماسوا عباس
ای نشان‌دار حیدر کرار افسر ملک لافتی عباس
قره العین ساقی کوثر ای نظر کرده خدا عباس
از تو در جوشش و خروش آید بحر جانبازی و صفا عباس
بوفضایل تویی به هر دوران ای اباالفضل مه‌لقا عباس
ای امیر شجاعت و ایثار و ای سراپرده حیا عباس
هر شهیدی به صحنه محشر می‌کشد حسرت تو را عباس
نجل ام‌البنینی لیک مادرت دخت مصطفی عباس
ای مه‌هاشمی «بنفسی أنت» گفت با تو حسین أخا عباس
پشت امید شاه دین بودی یوم عاشورا، نینوا عباس
تا ز زین بر زمین چو افتادی عرش لرزید در سما عباس
شد روانه چو تیر بر مشکت شد روان چشمه بقا عباس
آب شرمنده وفای تو مظهر غیت و وفا عباس
تشنه لب بر لب فرات اما زمزمی تو به هر کجا عباس
تیر کین تا نشست بر چشمت ناله شد از فلک به پا عباس
کربلا را تو بیمه بنمودی با دو دست ز تن جدا عباس
رفتی از علقمه به محضر دوست طائر مروه و صفا عباس
شهپرت سایه افکند هر دم بر سر مشعر و منا عباس
گور ظالم به کربلا کندی به خداوندی خدا عباس
سینه چاکان دخت زهراییم حاجت ما روا نما عباس
آرزوی شفاعتی «عامر» دارد از تو گه جزا عباس
ای علمدار کربلا عباس سرو بستان مرتضی عباس
شیر غران بیشه حیدر عشق دنیا و ماسوا عباس
ای نشان‌دار حیدر کرار افسر ملک لافتی عباس
قره العین ساقی کوثر ای نظر کرده خدا عباس
از تو در جوشش و خروش آید بحر جانبازی و صفا عباس
بوفضایل تویی به هر دوران ای اباالفضل مه‌لقا عباس
ای امیر شجاعت و ایثار و ای سراپرده حیا عباس
هر شهیدی به صحنه محشر می‌کشد حسرت تو را عباس
نجل ام‌البنینی لیک مادرت دخت مصطفی عباس
ای مه‌هاشمی «بنفسی أنت» گفت با تو حسین أخا عباس
پشت امید شاه دین بودی یوم عاشورا، نینوا عباس
تا ز زین بر زمین چو افتادی عرش لرزید در سما عباس
شد روانه چو تیر بر مشکت شد روان چشمه بقا عباس
آب شرمنده وفای تو مظهر غیت و وفا عباس
تشنه لب بر لب فرات اما زمزمی تو به هر کجا عباس
تیر کین تا نشست بر چشمت ناله شد از فلک به پا عباس
کربلا را تو بیمه بنمودی با دو دست ز تن جدا عباس
رفتی از علقمه به محضر دوست طائر مروه و صفا عباس
شهپرت سایه افکند هر دم بر سر مشعر و منا عباس
گور ظالم به کربلا کندی به خداوندی خدا عباس
سینه چاکان دخت زهراییم حاجت ما روا نما عباس
آرزوی شفاعتی «عامر» دارد از تو گه جزا عباس


رباعی

سرکرده عاشقان حسین بن علی‌ست هم خصم ستمگران حسین بن علی‌ست
در کرب و بلا بیرق آزادی را افراشت به جسم و جان حسین بن علی‌ست

منابع[ویرایش | ویرایش مبدأ]