آتش زدن خیمه ها: تفاوت میان نسخه‌ها

۱۶۰ بایت اضافه‌شده ،  ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۰
جز
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
جزبدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱: خط ۱:
از جنایتهاى سپاه [[عمر سعد]]، '''آتش زدن خیمه‌ها'''ى [[حسین بن علی (ع)|امام حسین (ع)]] و اهل بیت او در روز [[عاشورا]] بود. پس از آنکه امام به [[شهادت]] رسید، [[کوفیان]] به غارت خیمه‌ها پرداختند، زنها را از خیمه‌ها بیرون آوردند، سپس خیمه‌ها را به آتش کشیدند. اهل حرم، گریان و پا برهنه در دشت پراکنده شدند و به اسارت در آمدند.<ref>بحار الأنوار،ج ۴۵،ص ۵۸.</ref>[[امام سجاد (ع)]] در ترسیم آن صحنه فرموده است: به خدا قسم هرگاه به عمه‌ها و خواهرانم نگاه مى‌کنم،اشک در چشمانم مى‌دود و به یاد فرار آنها در روز [[عاشورا]] از خیمه‌اى به خیمۀ دیگر و از پناهگاهى به پناهگاه دیگر مى‌افتم، که آن گروه فریاد مى‌زدند: خانۀ ظالمان را بسوزانید!<ref>حیاة الامام الحسین،ج ۳،ص ۲۹۹.</ref>این آتش، امتداد همان آتش زدنى بود که پس از رحلت پیامبر، در خانۀ زهرا(س) با آن سوخت و آتش کینه‌هایى بود که از بنى هاشم و [[اهل بیت (ع)|اهل بیت]] در سینه‌ها داشتند. به یاد این حادثه، در مراسم [[عاشورا]] در برخى مناطق رسم است که خیمه‌هایى به نشان خیام اهل بیت برپا مى‌کنند، ظهر عاشورا به آتش مى‌کشند، تا احیاگر یاد آن ستمى باشد که روز عاشورا بر خاندان رسالت رفت.
از جنایت‌هاى سپاه [[عمر سعد]]، '''آتش زدن خیمه‌ها'''ى [[حسین بن علی (ع)|امام حسین (ع)]] و اهل بیت او در روز [[عاشورا]] بود. پس از آنکه امام به [[شهادت]] رسید، [[کوفیان]] به غارت خیمه‌ها پرداختند، زن‌ها را از خیمه‌ها بیرون آوردند، سپس خیمه‌ها را به آتش کشیدند. اهل حرم، گریان و پا برهنه در دشت پراکنده شدند و به اسارت در آمدند.<ref>بحار الأنوار، ج 45، ص 58.</ref> [[امام سجاد (ع)]] در ترسیم آن صحنه فرموده است: به خدا قسم هرگاه به عمه‌ها و خواهرانم نگاه مى‌کنم، اشک در چشمانم مى‌دود و به یاد فرار آن‌ها در روز [[عاشورا]] از خیمه‌اى به خیمه دیگر و از پناهگاهى به پناهگاه دیگر مى‌افتم، که آن گروه فریاد مى‌زدند: خانۀ ظالمان را بسوزانید!<ref>حیاة الامام الحسین، ج 3، ص 299.</ref> این آتش، امتداد همان آتش زدنى بود که پس از رحلت پیامبر، در خانۀ زهرا(س) با آن سوخت و آتش کینه‌هایى بود که از بنى هاشم و [[اهل بیت (ع)|اهل بیت]] در سینه‌ها داشتند. به یاد این حادثه، در مراسم [[عاشورا]] در برخى مناطق رسم است که خیمه‌هایى به نشان خیام اهل بیت برپا مى‌کنند، ظهر عاشورا به آتش مى‌کشند، تا احیاگر یاد آن ستمى باشد که روز عاشورا بر خاندان رسالت رفت.


{| style="margin: 0 auto; "
{| style="margin: 0 auto; "
| class="b" |<span class="beyt">آتش به آشیانۀ مرغى نمى‌زنند</span>
| class="b" |<span class="beyt">آتش به آشیانه مرغى نمى‌زنند</span>
| style="width:2em;" |
| style="width:2em;" |
| class="b" |<span class="beyt">گیرم که خیمه،خیمۀ آل عبا نبود</span>
| class="b" |<span class="beyt">گیرم که خیمه، خیمه آل عبا نبود</span>
|}
|}
<br />
<br />
خط ۱۰: خط ۱۰:
==منبع==
==منبع==


*''جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، قم، معارف، ج۱، ص۲۰-۲۱.''
*''[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&id=559291&pageStatus=1&sortKeyValue1=sortkey_title&sortKeyValue2=sortkey_author جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، قم، معارف، ج1، ص20-21.]''


==پی نوشت==
==پی نوشت==
checkuser
۳۱۵

ویرایش