ابن سناء الملک‌: تفاوت میان نسخه‌ها

(صفحه‌ای تازه حاوی «قاضی سعید هبة اللّه بن جعفر بن معتمد سناء الملک محمّد السعدی معروف به «ابن سن...» ایجاد کرد)
 
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(۲ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
قاضی سعید هبة اللّه بن جعفر بن معتمد سناء الملک محمّد السعدی معروف به «ابن سناء الملک» به سال 550 ه. ق متولد شده و در ماه رمضان سال 608 ه. ق درگذشت، و در قاهره به خاک سپرده شد. وی از شعرای شیعی قرن هفتم هجری است. <ref>ادب الطف؛ ج 4، ص 18.</ref>
{{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده
| نام                    =  ابن سناء الملک‌
| تصویر                  =
| توضیح تصویر            =
| نام اصلی              =
| زمینه فعالیت          =
| ملیت                  =
| تاریخ تولد            = 550 ه. ق.
| محل تولد                =
| والدین                = 
| تاریخ مرگ              = ماه رمضان سال 608 ه. ق.
| محل مرگ                =
| علت مرگ                =
| محل زندگی              =
| مختصات محل زندگی        =
| مدفن                  = قاهره
|مذهب                  = شیعی
|در زمان حکومت          =
|اتفاقات مهم            =
| نام دیگر              =
|لقب                    =
|بنیانگذار              =
| پیشه                  = شاعر
| سال‌های نویسندگی        =
|سبک نوشتاری            =
|کتاب‌ها                =
|مقاله‌ها                =
|نمایشنامه‌ها            =
|فیلم‌نامه‌ها              =
|دیوان اشعار            =
|تخلص                    = ابن سناء الملک
|فیلم ساخته بر اساس اثر=
| همسر                    =
| شریک زندگی            =
| فرزندان                =
|تحصیلات                  =
|دانشگاه                =
|حوزه                  =
|شاگرد                  =
|استاد                  =
|علت شهرت              =
| تأثیرگذاشته بر        =
| تأثیرپذیرفته از        =
| وب‌گاه                  =
|گفتاورد                =
|امضا                  =
}}
'''ابن سناء الملک'''، از شعرای عرب زبانی است که در رثای [[اهل بیت (ع)|اهل بیت(ع)]] آثاری از خود به یارگار گذاشته است.


== زندگینامه ==
قاضی سعید هبة اللّه بن جعفر بن معتمد سناء الملک محمّد السعدی معروف به «ابن سناء الملک» به سال 550 ه. ق متولد شده و در ماه رمضان سال 608 ه. ق درگذشت، و در قاهره به خاک سپرده شد. وی از شعرای شیعی قرن هفتم هجری است. <ref>ادب الطف؛ ج ۴، ص ۱۸.</ref>


== آثار ==
آثار او عبارتند از: «روح الحیوان»، «فصوص الفصول»، «دیوان رسائل» و «دیوان شعر».
آثار او عبارتند از: «روح الحیوان»، «فصوص الفصول»، «دیوان رسائل» و «دیوان شعر».


 
== نمونه اشعار ==
1- و نظمتها فی یوم عاشوراء من همّی و حزنی
1- و نظمتها فی یوم عاشوراء من همّی و حزنی


2- یوم یناسب غبن من‌قتلوه ظلما مثل غبنی
2- یوم یناسب غبن من‌قتلوه ظلما مثل غبنی


3- یوم یساء به و فیه کل شیعیّ و سنّی <ref>همان؛ ص 17.</ref>
3- یوم یساء به و فیه کل شیعیّ و سنّی <ref>ادب الطف؛ ج ۴، ص ۱۷.</ref>
 
 
من در روز عاشورا همه‌ی حزن و اندوهم را به نظم کشیدم. روزی که شایسته است در اندوه آن شیعه و سنی شریک باشند.
 
 
 


من در روز [[عاشورا]] همه‌ی حزن و اندوهم را به نظم کشیدم. روزی که شایسته است در اندوه آن شیعه و سنی شریک باشند.
==منابع==
==منابع==


دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌1، ص:300.
* دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌1، ص:300.


==پی نوشت==
==پی نوشت==
خط ۲۶: خط ۷۱:
[[رده:شاعران]]
[[رده:شاعران]]
[[رده:شاعران عرب]]
[[رده:شاعران عرب]]
<references />{{شاعران}}

نسخهٔ کنونی تا ‏۹ فوریهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۵:۴۴

ابن سناء الملک، از شعرای عرب زبانی است که در رثای اهل بیت(ع) آثاری از خود به یارگار گذاشته است.

ابن سناء الملک‌
زادروز 550 ه. ق.
مرگ ماه رمضان سال 608 ه. ق.
جایگاه خاکسپاری قاهره
پیشه شاعر
تخلص ابن سناء الملک

زندگینامهویرایش

قاضی سعید هبة اللّه بن جعفر بن معتمد سناء الملک محمّد السعدی معروف به «ابن سناء الملک» به سال 550 ه. ق متولد شده و در ماه رمضان سال 608 ه. ق درگذشت، و در قاهره به خاک سپرده شد. وی از شعرای شیعی قرن هفتم هجری است. [۱]

آثارویرایش

آثار او عبارتند از: «روح الحیوان»، «فصوص الفصول»، «دیوان رسائل» و «دیوان شعر».

نمونه اشعارویرایش

1- و نظمتها فی یوم عاشوراء من همّی و حزنی

2- یوم یناسب غبن من‌قتلوه ظلما مثل غبنی

3- یوم یساء به و فیه کل شیعیّ و سنّی [۲]

من در روز عاشورا همه‌ی حزن و اندوهم را به نظم کشیدم. روزی که شایسته است در اندوه آن شیعه و سنی شریک باشند.

منابعویرایش

  • دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌1، ص:300.

پی نوشتویرایش

  1. ادب الطف؛ ج ۴، ص ۱۸.
  2. ادب الطف؛ ج ۴، ص ۱۷.