ابراهیم سنایی: تفاوت میان نسخهها
پرش به ناوبری
پرش به جستجو
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۷ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۳ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
ابراهیم سنایی شاعر معاصر ایرانی | '''ابراهیم سنایی''' (١٣٤٩ ه. ش) شاعر معاصر ایرانی است. | ||
{{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده | {{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده | ||
| نام = ابراهیم سنایی | | نام = ابراهیم سنایی | ||
| خط ۷: | خط ۷: | ||
| زمینه فعالیت = | | زمینه فعالیت = | ||
| ملیت = | | ملیت = | ||
| تاریخ تولد = | | تاریخ تولد =١٣٤٩ ه.ش | ||
| محل تولد =شهرکرد | | محل تولد =شهرکرد | ||
| والدین = | | والدین = | ||
| خط ۱۳: | خط ۱۳: | ||
| محل مرگ = | | محل مرگ = | ||
| علت مرگ = | | علت مرگ = | ||
| محل زندگی = | | محل زندگی =خوزستان | ||
| مختصات محل زندگی = | | مختصات محل زندگی = | ||
| مدفن = | | مدفن = | ||
| خط ۷۱: | خط ۷۱: | ||
|امضا = | |امضا = | ||
}} | }} | ||
==زندگینامه== | |||
ابراهیم سنایی فرزند خسرو به سال ١٣٤٩ ه. ش در شهرکرد به دنیا آمد ولی در اهواز نشو و نما یافت. تحصیلات خود را تا سطح دیپلم در اهواز ادامه داد و به استخدام وزارت نیرو درآمد. وی فعالیتهای شعری خود را از سال ١٣٦٥ ه. ش شروع نمود. | |||
ابراهیم سنایی علاوه بر اشتغال در سازمان آب و برق، فعالیتهای هنری دیگری چون عضو در واحد ادبیات حوزه هنری اهواز، مسئول شورای شعر کنگره سرداران شهید خوزستان و عضو شورای شعر صدا و سیمای خوزستان را نیز در کارنامه فعالیتی خود دارد. | |||
وی از قوالب شعری به غزل، مثنوی و رباعی بیشتر متمایل است. | |||
==آثار== | |||
سنایی تاکنون دو کتاب شعر گردآوری نموده است: «عصمت سبز» که اشعار شاعران درباره حضرت زهرا (س) میباشد و «پای فوّاره نخل» که غزل معاصر خوزستان است. در دو کتاب «تیغ و زیتون» و «فصلی به رنگ آتش» مجموعه اشعار سنایی منتشر گردیده است. | |||
سنایی تاکنون دو کتاب شعر گردآوری نموده است: «عصمت سبز» که اشعار شاعران درباره حضرت زهرا (س) میباشد و «پای فوّاره نخل» که غزل معاصر خوزستان است. | |||
==اشعار== | ==اشعار== | ||
===بوی خطر=== | ===بوی خطر=== | ||
| خط ۱۱۵: | خط ۱۰۹: | ||
{{ب| تا که صمیمانه به نامش کنیم|از سر اخلاص سلامش کنیم }} | {{ب| تا که صمیمانه به نامش کنیم|از سر اخلاص سلامش کنیم }} | ||
{{ب| فاطمه را نور دو عین آمده|پای بکوبید حسین آمده }} | {{ب| فاطمه را نور دو عین آمده|پای بکوبید [[حسین]] آمده }} | ||
{{پایان شعر}} | {{پایان شعر}} | ||
| خط ۱۸۵: | خط ۱۷۹: | ||
{{ب| سینه گشودم که بخواهی مرا|میکشد این چشم به راهی مرا }} | {{ب| سینه گشودم که بخواهی مرا|میکشد این چشم به راهی مرا }} | ||
{{پایان شعر}} | {{پایان شعر}} | ||
==منابع== | ==منابع== | ||
*دانشنامهی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج | *[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&id=700738&pageStatus=1&sortKeyValue1=sortkey_title&sortKeyValue2=sortkey_author دانشنامهی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج ۲، ص: ۱۶۶۷-۱۶۶۸.] | ||
{{شاعران}} | |||
[[رده:ادبیات]] | [[رده:ادبیات]] | ||
[[رده:شاعران]] | [[رده:شاعران]] | ||
[[رده:شاعران فارسی زبان]] | [[رده:شاعران فارسی زبان]] | ||
[[رده:شاعران معاصر]] | [[رده:شاعران معاصر]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۹ فوریهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۵:۳۸
ابراهیم سنایی (١٣٤٩ ه. ش) شاعر معاصر ایرانی است.
| ابراهیم سنایی | |
|---|---|
خطا در ایجاد بندانگشتی: نمیتوان تصویر بندانگشتی را در مقصد ذخیره کرد | |
| زادروز | ١٣٤٩ ه.ش شهرکرد |
| محل زندگی | خوزستان |
| کتابها | «عصمت سبز»،«پای فوّاره نخل»،«تیغ و زیتون»،«فصلی به رنگ آتش» |
زندگینامه[ویرایش | ویرایش مبدأ]
ابراهیم سنایی فرزند خسرو به سال ١٣٤٩ ه. ش در شهرکرد به دنیا آمد ولی در اهواز نشو و نما یافت. تحصیلات خود را تا سطح دیپلم در اهواز ادامه داد و به استخدام وزارت نیرو درآمد. وی فعالیتهای شعری خود را از سال ١٣٦٥ ه. ش شروع نمود.
ابراهیم سنایی علاوه بر اشتغال در سازمان آب و برق، فعالیتهای هنری دیگری چون عضو در واحد ادبیات حوزه هنری اهواز، مسئول شورای شعر کنگره سرداران شهید خوزستان و عضو شورای شعر صدا و سیمای خوزستان را نیز در کارنامه فعالیتی خود دارد.
وی از قوالب شعری به غزل، مثنوی و رباعی بیشتر متمایل است.
آثار[ویرایش | ویرایش مبدأ]
سنایی تاکنون دو کتاب شعر گردآوری نموده است: «عصمت سبز» که اشعار شاعران درباره حضرت زهرا (س) میباشد و «پای فوّاره نخل» که غزل معاصر خوزستان است. در دو کتاب «تیغ و زیتون» و «فصلی به رنگ آتش» مجموعه اشعار سنایی منتشر گردیده است.
اشعار[ویرایش | ویرایش مبدأ]
بوی خطر[ویرایش | ویرایش مبدأ]
| باز برون آمده ماه از نقاب | بس کن و بیهوده متاب آفتاب | |
| زهره زهرا قمر آورده باز | از همه شوریدهتر آورده باز | |
| آمده ماهی که هزار آفتاب | پیش بلندای حضورش شد آب | |
| عرش خدا زیور از او یافتهست | ساقی ما ساغر از او یافتهست | |
| آنکه شد افلاک گرفتار او | خواجه لولاک گرفتار او | |
| آنکه رخش شعله شد آفاق را | خاکنشین ساخته نه طاق را | |
| دیده گشود آن گل نیلوفری | پیش رخش شمس و قمر مشتری | |
| چشم خدا محو تماشای او | سر و گرفتار بلندای او | |
| ساقی میخانهی دین آمدهست | عرش نشینی به زمین آمدهست | |
| ساغر و پیمانه مهیا کند | یک دل دیوانه مهیا کند | |
| تا که صمیمانه به نامش کنیم | از سر اخلاص سلامش کنیم | |
| فاطمه را نور دو عین آمده | پای بکوبید حسین آمده |
| بستر او دامن پیغمبر است | فاطمه از هر دو پریشانتر است | |
| اشک خدا ریخته بر دامنش | شعله زد آن اشک به پیراهنش | |
| دارد از آینده خبر میدهد | در غم او مرثیه سر میدهد | |
| طاقت زهرا به سر آمد دگر | گفت که جانم به فدایت پدر | |
| بر دلم از گریه زدی نیشتر | آه نسوزانم از این بیشتر | |
| حرف بزن ناله چرا میکنی | دامن صبر از چه رها میکنی | |
| ناله چرا، گریه چرا، شاد باش | شادتر از عالم ایجاد باش | |
| ای که سراپای تو نورانی است | دیدهات از بهر چه بارانی است |
| عاقبت آن گل سخن آغاز کرد | در غم او مرثیهای ساز کرد | |
| گفت ز بالا خبر آمد مرا | کرب و بلا در نظر آمد مرا | |
| زین سبب از خویش برون گشتهام | راهی صحرای جنون گشتهام | |
| کرب و بلا بوی خطر میدهد | یاس در آن معرکه سر میدهد | |
| تیغ جدا میکند از تن سرش | کشته شود در بر او اکبرش | |
| شمع وجودش شود آب ای دریغ | بر لب دریای سراب ای دریغ | |
| آتش داغش شررم میزند | شعله به چشمان ترم میزند | |
| دامن صحرا کفنش میشود | نیزه رها سوی تنش میشود | |
| دامنش آغشته به خون میشود | عقل گرفتار جنون میشود |
| آتش مرثیه که افروختند | حضرت زهرا و علی سوختند | |
| آه عجب مجلسی آماده شد | اشک علی زیور سجاده شد | |
| پیکر زهرا تب ماتم گرفت | محفلشان رنگ محرم گرفت |
| طفل علی غنچهی لب باز کرد | در بَرِ مادر سخن آغاز کرد | |
| گفت خوشم با غم فردای خویش | شادم از آینده زیبای خویش | |
| تیغ بگو تا بپذیرد مرا | تنگ در آغوش بگیرد مرا | |
| این منم اینگونه پذیرای او | تشنه بوسیدن لبهای او | |
| جام لبش شعلهورم میکند | از همه دیوانه ترم میکند | |
| تیغ بگو تا ننماید درنگ | وعده حق را که نشاید درنگ | |
| این همه تأخیر سزاوار نیست | دوری شمشیر سزاوار نیست | |
| سینه گشودم که بخواهی مرا | میکشد این چشم به راهی مرا |