https://fa.wikihussain.com/api.php?action=feedcontributions&feedformat=atom&user=Hanie.mehralizadeh 2026-04-24T05:06:19Z مشارکت‌های کاربر MediaWiki 1.39.1 https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D8%A7%D9%88%D8%AD%D8%AF%D8%A7%D9%84%D8%AF%DB%8C%D9%86_%D9%85%D8%B1%D8%A7%D8%BA%DB%8C%E2%80%8C&diff=17360 2018-08-29T11:55:44Z

<p>Hanie.mehralizadeh: /* اشعار */</p> <hr /> <div>'''اوحدالدین مراغی‌''' از شاعران ایرانی قرن هشتم است.<br /> {{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده<br /> | نام = اوحدالدین مراغی‌<br /> | تصویر = اوحدالدین مراغی‌.jpeg<br /> | توضیح تصویر = <br /> | نام اصلی = رکن الدّین، اوحد الدّین مراغی اصفهانی<br /> | زمینه فعالیت = <br /> | ملیت = <br /> | تاریخ تولد = سال 670 ه.ق<br /> | محل تولد = مراغه آذربایجان<br /> | والدین = <br /> | تاریخ مرگ = 738 هجری<br /> | محل مرگ = مراغه<br /> | علت مرگ =<br /> | محل زندگی =<br /> | مختصات محل زندگی = <br /> | مدفن =<br /> |مذهب = <br /> |در زمان حکومت =<br /> |اتفاقات مهم =<br /> | نام دیگر =<br /> |لقب = <br /> |بنیانگذار =<br /> | پیشه =<br /> | سال‌های نویسندگی = <br /> |سبک نوشتاری =<br /> |کتاب‌ها =<br /> |مقاله‌ها =<br /> |نمایشنامه‌ها =<br /> |فیلم‌نامه‌ها =<br /> |دیوان اشعار = مثنوی «جام‌جم»،مثنوی «ده نامه»<br /> |تخلص = اوحدالدین<br /> |فیلم ساخته بر اساس اثر=<br /> | همسر =<br /> | شریک زندگی =<br /> | فرزندان =<br /> |تحصیلات = <br /> |دانشگاه = <br /> |حوزه =<br /> |شاگرد =<br /> |استاد =<br /> |علت شهرت =<br /> | تأثیرگذاشته بر =<br /> | تأثیرپذیرفته از = <br /> | وب‌گاه = <br /> |گفتاورد =<br /> |امضا =<br /> }}<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ==زندگینامه==<br /> رکن الدّین، اوحد الدّین مراغی اصفهانی، شاعر متصوّف قرن هشتم هجری به سبب ولادت در مراغه به «مراغی» و به سبب مدت سکونت در اصفهان به اصفهانی مشهورست. او در سال 670 ه.ق در مراغه آذربایجان متولد شد. تخلّص او از لقب اوحد الدّین ابو حامد اوحدین احمد کرمانی که به یک واسطه مریدش بوده مأخوذ است. او علاوه بر اینکه مرید اوحد الدّین کرمانی که از اکابر اولیا و شاعری گرانمایه و عارفی بلند پایه بود که صاحب غزلهای بسیار روان و شورانگیز است. مرید شیخ الاسلام شهاب الدّین سهروردی نیز بوده است.<br /> اوحدی قسمت اخیر عمر خود را در آذربایجان به سر برده و در آن جا مثنوی «جام‌جم» را پرداخته است. که در میان فضلا بسیار مکرّم بوده است. وی دیوانی شامل قصاید و غزلیات و رباعیات دارد. که در هند به چاپ رسیده است. ترجیع او در میان موحّدان شهرتی عظیم دارد. و دیوانش شامل ده هزار بیت است. دیوانش در غایت لطافت و ترجیعات او مشتمل بر حقایق و معارف مثنوی بر وزن و اسلوب حدیقة الحقیقه شیخ سنایی است. او مثنوی «ده نامه» را در سال 705 هجری و مثنوی «جام جم» را در سال 733 هجری به پایان رسانید. شیخ اوحد الدّین به سال 738 هجری در مراغه درگذشت. &lt;ref&gt;مجالس المؤمنین؛ ج 2، ص 122 و 123. سیمای شاعران؛ ص 21.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==اشعار==<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| اهل بیت تو سر به سر نورند|بر زمین حرّ و بر فلک خورند }}<br /> <br /> {{ب| وارثانند دین و علمت را|حارسان گشته مریقینت را }}<br /> <br /> {{ب| هر که چیزی بیافت زیشان یافت‌|گم شد آن کس که روی از ایشان تافت }}<br /> <br /> {{ب| دیدم از خوان آن نفیس عرب‌|متّصل نفس کربلا به کرب }}<br /> <br /> {{ب| نشود جور بر چنان شاهی‌|مگر از چون یزید گمراهی }}<br /> <br /> {{ب| بخت آن کس که سر به خواب کشید|تیغ بر روی آفتاب کشید }}<br /> <br /> {{ب| بهر خون حسین، خون یزید|به نمی‌ریختند خود نسزید }}<br /> <br /> {{ب| که کشد بهر میر مار بچه‌|گر بیابند از او هزار بچه }}<br /> <br /> {{ب| زده بر گردن عراق به تیغ‌|گر چنان کس بود عراق دریغ }}<br /> <br /> {{ب| چون سزد خاک بصره جا او را|به سر عرش خاک پا او را }}<br /> <br /> {{ب| من بگویم نترسم از کس زود|کاولین فتنه از معاویه بود }}<br /> <br /> {{ب| کین او از عداوتِ آباست‌|زانکه فرزند، وارثِ باباست }}<br /> <br /> {{ب| شاخ عربش ز بیخ بیشی رست‌|زانکه بر وحی نیز پیشی جست }}<br /> <br /> {{ب| اینکه اصل علی ندیدی و فرع‌|گوش کن بر حدیث صاحب شرع }}<br /> <br /> {{ب| «لحم» و «دم» گفته مصطفی او را|چه کنی خسته‌ی جفا او را }}<br /> <br /> {{ب| خود گرفتم که مال داری و جاه‌|لحم و دم کی بود چو کفش و کلاه }}<br /> <br /> {{ب| حور بودند بر به نظاره‌|که علی دَر بِکند از باره }}<br /> <br /> {{ب| چیست نظار کی خنک یلان‌|خار و خاشاک پیش کوه کلان }}<br /> <br /> {{ب| کوهلا روز حمله‌ی غازی‌|مطبخی را به ناوک اندازی }}<br /> <br /> {{ب| با دم ذو الفقار در صف جنگ‌|بچه ارزد کلوخ و قلماسنگ }}<br /> <br /> {{ب| نه ببازیست این بلندی نام‌|مشنوی گفتگوی ناکس عام }}<br /> <br /> {{ب| اسد اللّه را چه غم ز حسد|روح را کی زیان رسد ز جسد }}<br /> <br /> {{ب| خود چو نقصان موسی و هرون‌|به زمین گر فرو رود قارون }}<br /> <br /> {{ب| هر چراغی که حق برافروزد|تا ابد ریش مدعی سوزد }}<br /> <br /> {{ب| گرچه بسیار داوری‌ها رفت‌|در خلافت سخنوری‌ها رفت }}<br /> <br /> {{ب| با حقیقت نشد مجاز یکی‌|کوس محمود و طبل باز یکی }}<br /> <br /> {{ب| نوش کن زهر در میان گزند|خود بخوردند و خود زیان کردند &lt;ref&gt; مجالس المؤمنین؛ ج 2، ص 124 و 125 به نقل از جام‌جم.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌ 2، ص: 762-763.<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> <br /> [[رده:ادبیات]]<br /> [[رده:شاعران]]<br /> [[رده:شاعران فارسی زبان]]<br /> [[رده:شاعران متقدم]]</div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D8%A7%D9%88%D8%AD%D8%AF%D8%A7%D9%84%D8%AF%DB%8C%D9%86_%D9%85%D8%B1%D8%A7%D8%BA%DB%8C%E2%80%8C&diff=17359 2018-08-29T11:55:17Z

<p>Hanie.mehralizadeh: </p> <hr /> <div>'''اوحدالدین مراغی‌''' از شاعران ایرانی قرن هشتم است.<br /> {{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده<br /> | نام = اوحدالدین مراغی‌<br /> | تصویر = اوحدالدین مراغی‌.jpeg<br /> | توضیح تصویر = <br /> | نام اصلی = رکن الدّین، اوحد الدّین مراغی اصفهانی<br /> | زمینه فعالیت = <br /> | ملیت = <br /> | تاریخ تولد = سال 670 ه.ق<br /> | محل تولد = مراغه آذربایجان<br /> | والدین = <br /> | تاریخ مرگ = 738 هجری<br /> | محل مرگ = مراغه<br /> | علت مرگ =<br /> | محل زندگی =<br /> | مختصات محل زندگی = <br /> | مدفن =<br /> |مذهب = <br /> |در زمان حکومت =<br /> |اتفاقات مهم =<br /> | نام دیگر =<br /> |لقب = <br /> |بنیانگذار =<br /> | پیشه =<br /> | سال‌های نویسندگی = <br /> |سبک نوشتاری =<br /> |کتاب‌ها =<br /> |مقاله‌ها =<br /> |نمایشنامه‌ها =<br /> |فیلم‌نامه‌ها =<br /> |دیوان اشعار = مثنوی «جام‌جم»،مثنوی «ده نامه»<br /> |تخلص = اوحدالدین<br /> |فیلم ساخته بر اساس اثر=<br /> | همسر =<br /> | شریک زندگی =<br /> | فرزندان =<br /> |تحصیلات = <br /> |دانشگاه = <br /> |حوزه =<br /> |شاگرد =<br /> |استاد =<br /> |علت شهرت =<br /> | تأثیرگذاشته بر =<br /> | تأثیرپذیرفته از = <br /> | وب‌گاه = <br /> |گفتاورد =<br /> |امضا =<br /> }}<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ==زندگینامه==<br /> رکن الدّین، اوحد الدّین مراغی اصفهانی، شاعر متصوّف قرن هشتم هجری به سبب ولادت در مراغه به «مراغی» و به سبب مدت سکونت در اصفهان به اصفهانی مشهورست. او در سال 670 ه.ق در مراغه آذربایجان متولد شد. تخلّص او از لقب اوحد الدّین ابو حامد اوحدین احمد کرمانی که به یک واسطه مریدش بوده مأخوذ است. او علاوه بر اینکه مرید اوحد الدّین کرمانی که از اکابر اولیا و شاعری گرانمایه و عارفی بلند پایه بود که صاحب غزلهای بسیار روان و شورانگیز است. مرید شیخ الاسلام شهاب الدّین سهروردی نیز بوده است.<br /> اوحدی قسمت اخیر عمر خود را در آذربایجان به سر برده و در آن جا مثنوی «جام‌جم» را پرداخته است. که در میان فضلا بسیار مکرّم بوده است. وی دیوانی شامل قصاید و غزلیات و رباعیات دارد. که در هند به چاپ رسیده است. ترجیع او در میان موحّدان شهرتی عظیم دارد. و دیوانش شامل ده هزار بیت است. دیوانش در غایت لطافت و ترجیعات او مشتمل بر حقایق و معارف مثنوی بر وزن و اسلوب حدیقة الحقیقه شیخ سنایی است. او مثنوی «ده نامه» را در سال 705 هجری و مثنوی «جام جم» را در سال 733 هجری به پایان رسانید. شیخ اوحد الدّین به سال 738 هجری در مراغه درگذشت. &lt;ref&gt;مجالس المؤمنین؛ ج 2، ص 122 و 123. سیمای شاعران؛ ص 21.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==اشعار==<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| اهل بیت تو سر به سر نورند|بر زمین حرّ و بر فلک حورند }}<br /> <br /> {{ب| وارثانند دین و علمت را|حارسان گشته مریقینت را }}<br /> <br /> {{ب| هر که چیزی بیافت زیشان یافت‌|گم شد آن کس که روی از ایشان تافت }}<br /> <br /> {{ب| دیدم از خوان آن نفیس عرب‌|متّصل نفس کربلا به کرب }}<br /> <br /> {{ب| نشود جور بر چنان شاهی‌|مگر از چون یزید گمراهی }}<br /> <br /> {{ب| بخت آن کس که سر به خواب کشید|تیغ بر روی آفتاب کشید }}<br /> <br /> {{ب| بهر خون حسین، خون یزید|به نمی‌ریختند خود نسزید }}<br /> <br /> {{ب| که کشد بهر میر مار بچه‌|گر بیابند از او هزار بچه }}<br /> <br /> {{ب| زده بر گردن عراق به تیغ‌|گر چنان کس بود عراق دریغ }}<br /> <br /> {{ب| چون سزد خاک بصره جا او را|به سر عرش خاک پا او را }}<br /> <br /> {{ب| من بگویم نترسم از کس زود|کاولین فتنه از معاویه بود }}<br /> <br /> {{ب| کین او از عداوتِ آباست‌|زانکه فرزند، وارثِ باباست }}<br /> <br /> {{ب| شاخ عربش ز بیخ بیشی رست‌|زانکه بر وحی نیز پیشی جست }}<br /> <br /> {{ب| اینکه اصل علی ندیدی و فرع‌|گوش کن بر حدیث صاحب شرع }}<br /> <br /> {{ب| «لحم» و «دم» گفته مصطفی او را|چه کنی خسته‌ی جفا او را }}<br /> <br /> {{ب| خود گرفتم که مال داری و جاه‌|لحم و دم کی بود چو کفش و کلاه }}<br /> <br /> {{ب| حور بودند بر به نظاره‌|که علی دَر بِکند از باره }}<br /> <br /> {{ب| چیست نظار کی خنک یلان‌|خار و خاشاک پیش کوه کلان }}<br /> <br /> {{ب| کوهلا روز حمله‌ی غازی‌|مطبخی را به ناوک اندازی }}<br /> <br /> {{ب| با دم ذو الفقار در صف جنگ‌|بچه ارزد کلوخ و قلماسنگ }}<br /> <br /> {{ب| نه ببازیست این بلندی نام‌|مشنوی گفتگوی ناکس عام }}<br /> <br /> {{ب| اسد اللّه را چه غم ز حسد|روح را کی زیان رسد ز جسد }}<br /> <br /> {{ب| خود چو نقصان موسی و هرون‌|به زمین گر فرو رود قارون }}<br /> <br /> {{ب| هر چراغی که حق برافروزد|تا ابد ریش مدعی سوزد }}<br /> <br /> {{ب| گرچه بسیار داوری‌ها رفت‌|در خلافت سخنوری‌ها رفت }}<br /> <br /> {{ب| با حقیقت نشد مجاز یکی‌|کوس محمود و طبل باز یکی }}<br /> <br /> {{ب| نوش کن زهر در میان گزند|خود بخوردند و خود زیان کردند &lt;ref&gt; مجالس المؤمنین؛ ج 2، ص 124 و 125 به نقل از جام‌جم.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌ 2، ص: 762-763.<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> <br /> [[رده:ادبیات]]<br /> [[رده:شاعران]]<br /> [[رده:شاعران فارسی زبان]]<br /> [[رده:شاعران متقدم]]</div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D9%BE%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%87:%D8%A7%D9%88%D8%AD%D8%AF%D8%A7%D9%84%D8%AF%DB%8C%D9%86_%D9%85%D8%B1%D8%A7%D8%BA%DB%8C%E2%80%8C.jpeg&diff=17358 2018-08-29T11:49:16Z

<p>Hanie.mehralizadeh: </p> <hr /> <div></div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D9%85%D9%88%D9%84%D9%88%DB%8C%E2%80%8C&diff=17357 2018-08-29T11:45:48Z

<p>Hanie.mehralizadeh: </p> <hr /> <div>'''مولوی‌''' از بزرگترین شاعران قرن هفتم است.<br /> {{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده<br /> | نام = مولوی‌<br /> | تصویر = مولوی.jpg<br /> | توضیح تصویر = <br /> | نام اصلی = جلال الدّین محمّد<br /> | زمینه فعالیت = <br /> | ملیت = <br /> | تاریخ تولد = ششم ربیع الاول سال 604 ه.ق<br /> | محل تولد = بلخ<br /> | والدین = <br /> | تاریخ مرگ = 5 جمادی‌الثانی 672 قمری<br /> | محل مرگ = قونیه<br /> | علت مرگ =<br /> | محل زندگی =<br /> | مختصات محل زندگی = <br /> | مدفن =<br /> |مذهب = <br /> |در زمان حکومت =<br /> |اتفاقات مهم =<br /> | نام دیگر =<br /> |لقب = مولانا<br /> |بنیانگذار =<br /> | پیشه =<br /> | سال‌های نویسندگی = <br /> |سبک نوشتاری =<br /> |کتاب‌ها =<br /> |مقاله‌ها =<br /> |نمایشنامه‌ها =<br /> |فیلم‌نامه‌ها =<br /> |دیوان اشعار =<br /> |تخلص =<br /> |فیلم ساخته بر اساس اثر=<br /> | همسر =<br /> | شریک زندگی =<br /> | فرزندان =<br /> |تحصیلات = <br /> |دانشگاه = <br /> |حوزه =<br /> |شاگرد =<br /> |استاد =<br /> |علت شهرت =<br /> | تأثیرگذاشته بر =<br /> | تأثیرپذیرفته از = <br /> | وب‌گاه = <br /> |گفتاورد =<br /> |امضا =<br /> }}<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ==زندگینامه==<br /> جلال الدّین محمّد فرزند سلطان العلماء محمّد بن حسین خطیبی معروف به بهاء الدّین در ششم ربیع الاول سال 604 ه.ق در بلخ به دنیا آمد. پدر وی از علماء و صوفیان بزرگ زمان خود بود. بهاء الدّین به سبب رنجش خاطر سلطان محمّد خوارزمشاه در هنگامی که جلال الدّین کودک بود، از بلخ به قونیه رفت جلال الدّین تحقیقات مقدماتی را نزد پدر به پایان رسانید و پس از فوت پدر تحت ارشاد برهان الدّین محقّق ترمذی درآمد. برهان الدّین محقّق، مولانا را مدتی برای تکمیل علوم و معلومات در حلب و دمشق که از بزرگترین مراکز علمی و ادبی آن زمان بود، فرستاد. و مولانا پس از پایان کار به قونیه بازگشت و به تدریس و تعلیم و وعظ و تذکیر مشغول شد. تا اینکه در سال 642 هجری با شمس الدّین محمّد بن علی بن ملک داد معروف به شمس تبریزی ملاقات کرد. این ملاقات انقلابی روحانی در مولانا پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوی گشت و این امر سبب نارضایتی مردم قونیه و اعتراض مریدان وی گشت. شمس تبریزی تحت فشار مریدان مولانا به دمشق رفت. هجران وی مولانا را مضطرب و مشوش کرد و بالاخره پسر خود سلطان ولد را همراه گروهی در طلب شمس به دمشق فرستاد. شمس باز آمد و با مولانا بود تا در سال 645 هجری که به ناگاه ناپدید گردید. این که گفته‌اند وی را جماعتی از مردم قونیه کشته‌اند، نباید پایه و اساسی داشته باشد. پس از فقدان شمس، مولانا مسند تدریس و فتوی را ترک گفت و به مراقبت باطن و تهذیب نفس پرداخت. ارتباط او با صلاح الدین زرکوب و حسام الدین چلبی در این دوره از عمر یک چند او را مشغول داشت و به تشویق حسام الدّین، مولانا به سرودن مثنوی پرداخت.<br /> <br /> ==آثار==<br /> آثار مولانا از نظم و نثر عبارتند از: <br /> <br /> '''1-''' «مثنوی» در 6 جلد و شامل 26 هزار بیت که در بحر رمل سروده شده است. محتویات مثنوی حکایات مسلسل منظومی است که از آنها نتایج دینی و عرفانی گرفته شده و حقایق معنوی به زبان ساده بیان گشته است.<br /> <br /> '''2-''' دیوان غزلیات معروف به «دیوان کبیر» یا کلیات شمس مشتمل بر 50000 بیت.<br /> <br /> '''3-''' «رباعیات».<br /> <br /> '''4-''' «مکتوبات مولانا».<br /> <br /> '''5-''' «فیه ما فیه».<br /> <br /> '''6-''' «مجالس سبعه». &lt;ref&gt; فرهنگ معین.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==اشعار==<br /> ===شعر1===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| کجایید ای شهیدان خدایی‌|بلا جویان دشت کربلایی }}<br /> <br /> {{ب| کجایید ای سبک روحان عاشق‌|پرنده‌تر ز مرغان هوایی }}<br /> <br /> {{ب| کجایید ای شهان آسمانی‌|بدانسته فلک را در گُشایی }}<br /> <br /> {{ب| کجایید ای ز جان و جا رهیده‌|کسی مر عقل را گوید کجایی }}<br /> <br /> {{ب| کجایید ای در زندان شکسته‌|بداده وامداران را رهایی }}<br /> <br /> {{ب| کجایید ای در مخزن گشاده‌|کجایید ای نوای بی‌نوایی }}<br /> <br /> {{ب| در آن بحرید کاین عالم کف اوست‌|زمانی بیش دارید آشنایی }}<br /> <br /> {{ب| کف دریاست صورت‌های عالم‌|ز کف بگذر اگر اهل صفایی }}<br /> <br /> {{ب| دلم کف کرد کاین نقش سخن شد|بِهِل نقش و به دل رَواگر ز مایی &lt;ref&gt;دیوان غزلیات شمس تبریزی؛ ص 1093.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> <br /> ===شعر2===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| تا به شب ای عارف شیرین نوا|آن مایی آن مایی آن ما }}<br /> <br /> {{ب| تا به شب امروز ما را عشرتست‌|الصلا ای پاک بازان الصلا }}<br /> <br /> {{ب| در خرام ای جان جان هر سماع‌|مه لقایی مه لقایی مه لقا }}<br /> <br /> {{ب| بس غریبی بس غریبی بس غریب‌|از کجایی از کجایی از کجا }}<br /> <br /> {{ب| با که می‌باشی و همراز تو کیست‌|با خدایی با خدایی با خدا }}<br /> <br /> {{ب| ای گزیده نقش از نقّاش خود|کی جدایی کی جدایی کی جدا }}<br /> <br /> {{ب| با همه بیگانه‌ای و با غمش‌|آشنایی آشنایی آشنا }}<br /> <br /> {{ب| جزو جزو تو فکنده در فلک‌|ربّنا و ربّنا و ربّنا }}<br /> <br /> {{ب| دل‌شکسته هین چرایی برشکن‌|قلبها و قلبها و قلبها }}<br /> <br /> {{ب| آخر ای جان اول هر چیز را|منتهایی منتهایی منتها }}<br /> <br /> {{ب| یوسفا در چاه شاهی تو و لیک‌|بی‌لوایی بی‌لوایی بی‌لوا }}<br /> <br /> {{ب| چاه را چون قصر قیصر کرده‌ای‌|کیمیایی کیمیایی کیمیا }}<br /> <br /> {{ب| یک دلی کی خوانمت که صد هزار|اولیایی اولیایی اولیا }}<br /> <br /> {{ب| حشرگاه هر حسینی گر کنون‌|کربلایی کربلایی کربلا }}<br /> <br /> {{ب| مشک را بربند ای جان گرچه تو|خوش سقایی خوش سقایی خوش سقا &lt;ref&gt;گلچینی از غزلیات شمس تبریزی؛ ص 35 و 36.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌ 2، ص: 760-761.<br /> ==پی نوشت==<br /> <br /> [[رده:ادبیات]]<br /> [[رده:شاعران]]<br /> [[رده:شاعران فارسی زبان]]<br /> [[رده:شاعران متقدم]]</div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D9%85%D9%88%D9%84%D9%88%DB%8C%E2%80%8C&diff=17356 2018-08-29T11:45:38Z

<p>Hanie.mehralizadeh: </p> <hr /> <div>'''مولوی‌''' از بزرگترین شاعران قرن هفتم است.<br /> {{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده<br /> | نام = مولوی‌<br /> | تصویر = مولوی.jpg<br /> | توضیح تصویر = <br /> | نام اصلی = جلال الدّین محمّد<br /> | زمینه فعالیت = <br /> | ملیت = <br /> | تاریخ تولد = ششم ربیع الاول سال 604 ه.ق<br /> | محل تولد = بلخ<br /> | والدین = <br /> | تاریخ مرگ = 5 جمادی‌الثانی 672 قمری<br /> | محل مرگ = قونیه<br /> | علت مرگ =<br /> | محل زندگی =<br /> | مختصات محل زندگی = <br /> | مدفن =<br /> |مذهب = <br /> |در زمان حکومت =<br /> |اتفاقات مهم =<br /> | نام دیگر =<br /> |لقب = مولانا<br /> |بنیانگذار =<br /> | پیشه =<br /> | سال‌های نویسندگی = <br /> |سبک نوشتاری =<br /> |کتاب‌ها =<br /> |مقاله‌ها =<br /> |نمایشنامه‌ها =<br /> |فیلم‌نامه‌ها =<br /> |دیوان اشعار =<br /> |تخلص =<br /> |فیلم ساخته بر اساس اثر=<br /> | همسر =<br /> | شریک زندگی =<br /> | فرزندان =<br /> |تحصیلات = <br /> |دانشگاه = <br /> |حوزه =<br /> |شاگرد =<br /> |استاد =<br /> |علت شهرت =<br /> | تأثیرگذاشته بر =<br /> | تأثیرپذیرفته از = <br /> | وب‌گاه = <br /> |گفتاورد =<br /> |امضا =<br /> }}<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ==زندگینامه==<br /> جلال الدّین محمّد فرزند سلطان العلماء محمّد بن حسین خطیبی معروف به بهاء الدّین در ششم ربیع الاول سال 604 ه.ق در بلخ به دنیا آمد. پدر وی از علماء و صوفیان بزرگ زمان خود بود. بهاء الدّین به سبب رنجش خاطر سلطان محمّد خوارزمشاه در هنگامی که جلال الدّین کودک بود، از بلخ به قونیه رفت جلال الدّین تحقیقات مقدماتی را نزد پدر به پایان رسانید و پس از فوت پدر تحت ارشاد برهان الدّین محقّق ترمذی درآمد. برهان الدّین محقّق، مولانا را مدتی برای تکمیل علوم و معلومات در حلب و دمشق که از بزرگترین مراکز علمی و ادبی آن زمان بود، فرستاد. و مولانا پس از پایان کار به قونیه بازگشت و به تدریس و تعلیم و وعظ و تذکیر مشغول شد. تا اینکه در سال 642 هجری با شمس الدّین محمّد بن علی بن ملک داد معروف به شمس تبریزی ملاقات کرد. این ملاقات انقلابی روحانی در مولانا پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوی گشت و این امر سبب نارضایتی مردم قونیه و اعتراض مریدان وی گشت. شمس تبریزی تحت فشار مریدان مولانا به دمشق رفت. هجران وی مولانا را مضطرب و مشوش کرد و بالاخره پسر خود سلطان ولد را همراه گروهی در طلب شمس به دمشق فرستاد. شمس باز آمد و با مولانا بود تا در سال 645 هجری که به ناگاه ناپدید گردید. این که گفته‌اند وی را جماعتی از مردم قونیه کشته‌اند، نباید پایه و اساسی داشته باشد. پس از فقدان شمس، مولانا مسند تدریس و فتوی را ترک گفت و به مراقبت باطن و تهذیب نفس پرداخت. ارتباط او با صلاح الدین زرکوب و حسام الدین چلبی در این دوره از عمر یک چند او را مشغول داشت و به تشویق حسام الدّین، مولانا به سرودن مثنوی پرداخت.<br /> <br /> ==آثار==<br /> آثار مولانا از نظم و نثر عبارتند از: <br /> <br /> '''1-''' «مثنوی» در 6 جلد و شامل 26 هزار بیت که در بحر رمل سروده شده است. محتویات مثنوی حکایات مسلسل منظومی است که از آنها نتایج دینی و عرفانی گرفته شده و حقایق معنوی به زبان ساده بیان گشته است.<br /> <br /> '''2-''' دیوان غزلیات معروف به «دیوان کبیر» یا کلیات شمس مشتمل بر 50000 بیت.<br /> <br /> '''3-''' «رباعیات».<br /> <br /> '''4-''' «مکتوبات مولانا».<br /> <br /> '''5-''' «فیه ما فیه».<br /> <br /> '''6-''' «مجالس سبعه». &lt;ref&gt; فرهنگ معین.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==اشعار==<br /> ===شعر1===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| کجایید ای شهیدان خدایی‌|بلا جویان دشت کربلایی }}<br /> <br /> {{ب| کجایید ای سبک روحان عاشق‌|پرنده‌تر ز مرغان هوایی }}<br /> <br /> {{ب| کجایید ای شهان آسمانی‌|بدانسته فلک را در گُشایی }}<br /> <br /> {{ب| کجایید ای ز جان و جا رهیده‌|کسی مر عقل را گوید کجایی }}<br /> <br /> {{ب| کجایید ای در زندان شکسته‌|بداده وامداران را رهایی }}<br /> <br /> {{ب| کجایید ای در مخزن گشاده‌|کجایید ای نوای بی‌نوایی }}<br /> <br /> {{ب| در آن بحرید کاین عالم کف اوست‌|زمانی بیش دارید آشنایی }}<br /> <br /> {{ب| کف دریاست صورت‌های عالم‌|ز کف بگذر اگر اهل صفایی }}<br /> <br /> {{ب| دلم کف کرد کاین نقش سخن شد|بِهِل نقش و به دل رَواگر ز مایی &lt;ref&gt;دیوان غزلیات شمس تبریزی؛ ص 1093.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> <br /> ===شعر2===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| تا به شب ای عارف شیرین نوا|آن مایی آن مایی آن ما }}<br /> <br /> {{ب| تا به شب امروز ما را عشرتست‌|الصلا ای پاک بازان الصلا }}<br /> <br /> {{ب| در خرام ای جان جان هر سماع‌|مه لقایی مه لقایی مه لقا }}<br /> <br /> {{ب| بس غریبی بس غریبی بس غریب‌|از کجایی از کجایی از کجا }}<br /> <br /> {{ب| با که می‌باشی و همراز تو کیست‌|با خدایی با خدایی با خدا }}<br /> <br /> {{ب| ای گزیده نقش از نقّاش خود|کی جدایی کی جدایی کی جدا }}<br /> <br /> {{ب| با همه بیگانه‌ای و با غمش‌|آشنایی آشنایی آشنا }}<br /> <br /> {{ب| جزو جزو تو فکنده در فلک‌|ربّنا و ربّنا و ربّنا }}<br /> <br /> {{ب| دل‌شکسته هین چرایی برشکن‌|قلبها و قلبها و قلبها }}<br /> <br /> {{ب| آخر ای جان اول هر چیز را|منتهایی منتهایی منتها }}<br /> <br /> {{ب| یوسفا در چاه شاهی تو و لیک‌|بی‌لوایی بی‌لوایی بی‌لوا }}<br /> <br /> {{ب| چاه را چون قصر قیصر کرده‌ای‌|کیمیایی کیمیایی کیمیا }}<br /> <br /> {{ب| یک دلی کی خوانمت که صد هزار|اولیایی اولیایی اولیا }}<br /> <br /> {{ب| حشرگاه هر حسینی گر کنون‌|کربلایی کربلایی کربلا }}<br /> <br /> {{ب| مشک را بربند ای جان گرچه تو|خوش سقایی خوش سقایی خوش سقا &lt;ref&gt;گلچینی از غزلیات شمس تبریزی؛ ص 35 و 36.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌ 2، ص: 760-761.<br /> ==پی نوشت==<br /> <br /> [[رده:ادبیات]]<br /> [[رده:شاعران]]<br /> [[رده:شاعران فارسی زبان]]<br /> [[رده:شاعران متقدم]]</div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D9%85%D9%88%D9%84%D9%88%DB%8C%E2%80%8C&diff=17355 2018-08-29T11:45:28Z

<p>Hanie.mehralizadeh: </p> <hr /> <div>'''مولوی‌''' از بزرگترین شاعران قرن هفتم است.<br /> {{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده<br /> | نام = مولوی‌<br /> | تصویر = مولوی.jpg<br /> | توضیح تصویر = <br /> | نام اصلی = جلال الدّین محمّد<br /> | زمینه فعالیت = <br /> | ملیت = <br /> | تاریخ تولد = ششم ربیع الاول سال 604 ه.ق<br /> | محل تولد = بلخ<br /> | والدین = <br /> | تاریخ مرگ = 5 جمادی‌الثانی 672 قمری<br /> | محل مرگ = قونیه<br /> | علت مرگ =<br /> | محل زندگی =<br /> | مختصات محل زندگی = <br /> | مدفن =<br /> |مذهب = <br /> |در زمان حکومت =<br /> |اتفاقات مهم =<br /> | نام دیگر =<br /> |لقب = مولانا<br /> |بنیانگذار =<br /> | پیشه =<br /> | سال‌های نویسندگی = <br /> |سبک نوشتاری =<br /> |کتاب‌ها =<br /> |مقاله‌ها =<br /> |نمایشنامه‌ها =<br /> |فیلم‌نامه‌ها =<br /> |دیوان اشعار =<br /> |تخلص =<br /> |فیلم ساخته بر اساس اثر=<br /> | همسر =<br /> | شریک زندگی =<br /> | فرزندان =<br /> |تحصیلات = <br /> |دانشگاه = <br /> |حوزه =<br /> |شاگرد =<br /> |استاد =<br /> |علت شهرت =<br /> | تأثیرگذاشته بر =<br /> | تأثیرپذیرفته از = <br /> | وب‌گاه = <br /> |گفتاورد =<br /> |امضا =<br /> }}<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ==زندگینامه==<br /> جلال الدّین محمّد فرزند سلطان العلماء محمّد بن حسین خطیبی معروف به بهاء الدّین در ششم ربیع الاول سال 604 ه.ق در بلخ به دنیا آمد. پدر وی از علماء و صوفیان بزرگ زمان خود بود. بهاء الدّین به سبب رنجش خاطر سلطان محمّد خوارزمشاه در هنگامی که جلال الدّین کودک بود، از بلخ به قونیه رفت جلال الدّین تحقیقات مقدماتی را نزد پدر به پایان رسانید و پس از فوت پدر تحت ارشاد برهان الدّین محقّق ترمذی درآمد. برهان الدّین محقّق، مولانا را مدتی برای تکمیل علوم و معلومات در حلب و دمشق که از بزرگترین مراکز علمی و ادبی آن زمان بود، فرستاد. و مولانا پس از پایان کار به قونیه بازگشت و به تدریس و تعلیم و وعظ و تذکیر مشغول شد. تا اینکه در سال 642 هجری با شمس الدّین محمّد بن علی بن ملک داد معروف به شمس تبریزی ملاقات کرد. این ملاقات انقلابی روحانی در مولانا پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوی گشت و این امر سبب نارضایتی مردم قونیه و اعتراض مریدان وی گشت. شمس تبریزی تحت فشار مریدان مولانا به دمشق رفت. هجران وی مولانا را مضطرب و مشوش کرد و بالاخره پسر خود سلطان ولد را همراه گروهی در طلب شمس به دمشق فرستاد. شمس باز آمد و با مولانا بود تا در سال 645 هجری که به ناگاه ناپدید گردید. این که گفته‌اند وی را جماعتی از مردم قونیه کشته‌اند، نباید پایه و اساسی داشته باشد. پس از فقدان شمس، مولانا مسند تدریس و فتوی را ترک گفت و به مراقبت باطن و تهذیب نفس پرداخت. ارتباط او با صلاح الدین زرکوب و حسام الدین چلبی در این دوره از عمر یک چند او را مشغول داشت و به تشویق حسام الدّین، مولانا به سرودن مثنوی پرداخت.<br /> <br /> ==آثار==<br /> آثار مولانا از نظم و نثر عبارتند از: <br /> <br /> '''1-''' «مثنوی» در 6 جلد و شامل 26 هزار بیت که در بحر رمل سروده شده است. محتویات مثنوی حکایات مسلسل منظومی است که از آنها نتایج دینی و عرفانی گرفته شده و حقایق معنوی به زبان ساده بیان گشته است.<br /> <br /> '''2-''' دیوان غزلیات معروف به «دیوان کبیر» یا کلیات شمس مشتمل بر 50000 بیت.<br /> <br /> '''3-''' «رباعیات».<br /> <br /> '''4-''' «مکتوبات مولانا».<br /> <br /> '''5-''' «فیه ما فیه».<br /> <br /> '''6-''' «مجالس سبعه». &lt;ref&gt; فرهنگ معین.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==اشعار==<br /> ===شعر1===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| کجایید ای شهیدان خدایی‌|بلا جویان دشت کربلایی }}<br /> <br /> {{ب| کجایید ای سبک روحان عاشق‌|پرنده‌تر ز مرغان هوایی }}<br /> <br /> {{ب| کجایید ای شهان آسمانی‌|بدانسته فلک را در گُشایی }}<br /> <br /> {{ب| کجایید ای ز جان و جا رهیده‌|کسی مر عقل را گوید کجایی }}<br /> <br /> {{ب| کجایید ای در زندان شکسته‌|بداده وامداران را رهایی }}<br /> <br /> {{ب| کجایید ای در مخزن گشاده‌|کجایید ای نوای بی‌نوایی }}<br /> <br /> {{ب| در آن بحرید کاین عالم کف اوست‌|زمانی بیش دارید آشنایی }}<br /> <br /> {{ب| کف دریاست صورت‌های عالم‌|ز کف بگذر اگر اهل صفایی }}<br /> <br /> {{ب| دلم کف کرد کاین نقش سخن شد|بِهِل نقش و به دل رَواگر ز مایی &lt;ref&gt;دیوان غزلیات شمس تبریزی؛ ص 1093.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> <br /> ===شعر2===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| تا به شب ای عارف شیرین نوا|آن مایی آن مایی آن ما }}<br /> <br /> {{ب| تا به شب امروز ما را عشرتست‌|الصلا ای پاک بازان الصلا }}<br /> <br /> {{ب| در خرام ای جان جان هر سماع‌|مه لقایی مه لقایی مه لقا }}<br /> <br /> {{ب| بس غریبی بس غریبی بس غریب‌|از کجایی از کجایی از کجا }}<br /> <br /> {{ب| با که می‌باشی و همراز تو کیست‌|با خدایی با خدایی با خدا }}<br /> <br /> {{ب| ای گزیده نقش از نقّاش خود|کی جدایی کی جدایی کی جدا }}<br /> <br /> {{ب| با همه بیگانه‌ای و با غمش‌|آشنایی آشنایی آشنا }}<br /> <br /> {{ب| جزو جزو تو فکنده در فلک‌|ربّنا و ربّنا و ربّنا }}<br /> <br /> {{ب| دل‌شکسته هین چرایی برشکن‌|قلبها و قلبها و قلبها }}<br /> <br /> {{ب| آخر ای جان اول هر چیز را|منتهایی منتهایی منتها }}<br /> <br /> {{ب| یوسفا در چاه شاهی تو و لیک‌|بی‌لوایی بی‌لوایی بی‌لوا }}<br /> <br /> {{ب| چاه را چون قصر قیصر کرده‌ای‌|کیمیایی کیمیایی کیمیا }}<br /> <br /> {{ب| یک دلی کی خوانمت که صد هزار|اولیایی اولیایی اولیا }}<br /> <br /> {{ب| حشرگاه هر حسینی گر کنون‌|کربلایی کربلایی کربلا }}<br /> <br /> {{ب| مشک را بربند ای جان گرچه تو|خوش سقایی خوش سقایی خوش سقا &lt;ref&gt;گلچینی از غزلیات شمس تبریزی؛ ص 35 و 36.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌ 2، ص: 760-761.<br /> ==پی نوشت==<br /> <br /> [[رده:ادبیات]]<br /> [[رده:شاعران]]<br /> [[رده:شاعران فارسی زبان]]<br /> [[رده:شاعران متقدم]]</div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D9%BE%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%87:%D9%85%D9%88%D9%84%D9%88%DB%8C.jpg&diff=17354 2018-08-29T11:40:04Z

<p>Hanie.mehralizadeh: </p> <hr /> <div></div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%DA%A9%D9%85%D8%A7%D9%84_%D8%A7%D9%84%D8%AF%DB%8C%D9%86_%D8%A7%D8%B5%D9%81%D9%87%D8%A7%D9%86%DB%8C%E2%80%8C&diff=17352 2018-08-29T11:31:30Z

<p>Hanie.mehralizadeh: </p> <hr /> <div>'''کمال الدین اصفهانی‌''' از شاعران ایرانی سده‌ی هفتم است.<br /> {{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده<br /> | نام = کمال الدین اصفهانی‌<br /> | تصویر = کمال الدین اصفهانی‌.gif<br /> | توضیح تصویر = <br /> | نام اصلی = اسماعیل بن جمال الدّین محمّد بن عبد الرزّاق اصفهانی<br /> | زمینه فعالیت = <br /> | ملیت = <br /> | تاریخ تولد = <br /> | محل تولد = <br /> | والدین = <br /> | تاریخ مرگ = 635 هجری <br /> | محل مرگ = اصفهان<br /> | علت مرگ = قتل عام مردم اصفهان در حمله مغولان<br /> | محل زندگی =<br /> | مختصات محل زندگی = <br /> | مدفن =<br /> |مذهب = <br /> |در زمان حکومت =<br /> |اتفاقات مهم =<br /> | نام دیگر =<br /> |لقب = خلّاق المعانی<br /> |بنیانگذار =<br /> | پیشه =<br /> | سال‌های نویسندگی = <br /> |سبک نوشتاری =<br /> |کتاب‌ها =<br /> |مقاله‌ها =<br /> |نمایشنامه‌ها =<br /> |فیلم‌نامه‌ها =<br /> |دیوان اشعار =<br /> |تخلص =<br /> |فیلم ساخته بر اساس اثر=<br /> | همسر =<br /> | شریک زندگی =<br /> | فرزندان =<br /> |تحصیلات = <br /> |دانشگاه = <br /> |حوزه =<br /> |شاگرد =<br /> |استاد =<br /> |علت شهرت =<br /> | تأثیرگذاشته بر =<br /> | تأثیرپذیرفته از = <br /> | وب‌گاه = <br /> |گفتاورد =<br /> |امضا =<br /> }}<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ==زندگینامه==<br /> اسماعیل بن جمال الدّین محمّد بن عبد الرزّاق اصفهانی ملقب به «خلّاق المعانی»، شاعر قصیده سرای ایرانی است. پدرش جمال الدّین نیز شاعری معروف است. سبب شهرت او را به خلّاق المعانی آن دانسته‌اند که: «در شعر او معانی دقیقه مضمر است که بعد از چند نوبت مطالعه، ظاهر می‌شود.» از جمله‌ی ممدوحان او رکن الدّین مسعود از آل صاعد اصفهانی، جلال الدّین منکبرنی خوارزمشاه، حسام الدّین اردشیر از آل باوند و اتابک سعد بن زنگی هستند.<br /> <br /> وی دوره‌ی وحشتناک حمله‌ی مغول را درک کرد و به چشم خویش قتل عام مردم اصفهان را به دست مغولان به سال 633 ه.ق دید.<br /> <br /> کمال الدّین در آوردن معانی دقیق و باریک‌اندیشی مهارت دارد و در التزامات صعب و تقیید به آوردن مفاهیم مشکل، چیره دست است. دیوان او به طبع رسیده است. &lt;ref&gt; فرهنگ معین.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> نظم خوب دارد و خیالات شیرین انگیخته و رسائل را نیز به کمال دارد.<br /> <br /> کمال الدّین به سال 635 هجری در اصفهان به دست مغولان به شهادت رسید و با خون خود این دو رباعی بر دیوار نوشت:<br /> <br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب| دل خون شد و شرط جان‌گدازی اینست‌|در مذهب ما کمینه سازی این است }}<br /> <br /> {{ب| با این همه هم هیچ نمی‌یارم گفت‌|شاید که مگر بنده نوازی این است }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب| کو دل که دمی بر وطن خود گرید|بر حال من و واقعه‌ی بد گرید }}<br /> <br /> {{ب| دی بر سر مرده‌ای دو صد گریان بود|امروز یکی نیست که بر صد گرید &lt;ref&gt; تاریخ گزیده؛ ص 746.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ==اشعار==<br /> کمال الدّین اصفهانی اشعاری در مرثیه‌ی عاشورا دارد که بعضی ابیات آن را می‌آوریم:<br /> <br /> ===شعر1===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| این واقعه‌ی هایل جانسوز ببینید|وین حادثه‌ی صعب جگر سوز ببینید }}<br /> <br /> {{ب| بر باز ببینید ستم کردن گنجشک‌|بر شیر، شغالان شده پیروز ببینید }}<br /> <br /> {{ب| آن سلطنت و قاعده‌ی حکم که دی بود|وین عجز و پریشانی امروز ببینید }}<br /> <br /> {{ب| از دود دل خلق درین ماتم خونبار|یک شهر پر از آتش دلسوز ببینید }}<br /> <br /> {{ب| ور عیسی یک روزه ندیدی که سخن گفت‌|نقّالی این طفل نوآموز ببینید }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> <br /> ===شعر2===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| چون محرّم رسید و عاشورا|خنده بر لب حرام باید کرد }}<br /> <br /> {{ب| وز پی ماتم حسین علی‌|گریه از ابر وام باید کرد }}<br /> <br /> {{ب| لعنت دشمنانش باید گفت‌|دوستداری تمام باید کرد }}<br /> <br /> {{ب| اگر کسی پسری را از آن تو بکشد|به عمر خویش ره لعنتش رها نکنی }}<br /> <br /> {{ب| اگر کشنده‌ی فرزند مصطفی‌ست یزید|حدیث لعنت و نفرین او چرا نکنی؟ }}<br /> <br /> {{ب| تو بر کشنده‌ی فرزند خود مکن لعنت‌|چو برکشنده‌ی فرزند مصطفی نکنی &lt;ref&gt;سیری در مرثیه عاشورایی؛ ص 180 و 181.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌ 2، ص: 758-759.<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده:ادبیات]]<br /> [[رده:شاعران]]<br /> [[رده:شاعران فارسی زبان]]<br /> [[رده:شاعران متقدم]]</div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%DA%A9%D9%85%D8%A7%D9%84_%D8%A7%D9%84%D8%AF%DB%8C%D9%86_%D8%A7%D8%B5%D9%81%D9%87%D8%A7%D9%86%DB%8C%E2%80%8C&diff=17351 2018-08-29T11:31:17Z

<p>Hanie.mehralizadeh: </p> <hr /> <div>'''کمال الدین اصفهانی‌''' از شاعران ایرانی سده‌ی هفتم است.<br /> {{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده<br /> | نام = کمال الدین اصفهانی‌<br /> | تصویر = کمال الدین اصفهانی‌.gif<br /> | توضیح تصویر = <br /> | نام اصلی = اسماعیل بن جمال الدّین محمّد بن عبد الرزّاق اصفهانی<br /> | زمینه فعالیت = <br /> | ملیت = <br /> | تاریخ تولد = <br /> | محل تولد = <br /> | والدین = <br /> | تاریخ مرگ = 635 هجری <br /> | محل مرگ = اصفهان<br /> | علت مرگ = قتل عام مردم اصفهان در حمله مغولان<br /> | محل زندگی =<br /> | مختصات محل زندگی = <br /> | مدفن =<br /> |مذهب = <br /> |در زمان حکومت =<br /> |اتفاقات مهم =<br /> | نام دیگر =<br /> |لقب = خلّاق المعانی<br /> |بنیانگذار =<br /> | پیشه =<br /> | سال‌های نویسندگی = <br /> |سبک نوشتاری =<br /> |کتاب‌ها =<br /> |مقاله‌ها =<br /> |نمایشنامه‌ها =<br /> |فیلم‌نامه‌ها =<br /> |دیوان اشعار =<br /> |تخلص =<br /> |فیلم ساخته بر اساس اثر=<br /> | همسر =<br /> | شریک زندگی =<br /> | فرزندان =<br /> |تحصیلات = <br /> |دانشگاه = <br /> |حوزه =<br /> |شاگرد =<br /> |استاد =<br /> |علت شهرت =<br /> | تأثیرگذاشته بر =<br /> | تأثیرپذیرفته از = <br /> | وب‌گاه = <br /> |گفتاورد =<br /> |امضا =<br /> }}<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ==زندگینامه==<br /> اسماعیل بن جمال الدّین محمّد بن عبد الرزّاق اصفهانی ملقب به «خلّاق المعانی»، شاعر قصیده سرای ایرانی است. پدرش جمال الدّین نیز شاعری معروف است. سبب شهرت او را به خلّاق المعانی آن دانسته‌اند که: «در شعر او معانی دقیقه مضمر است که بعد از چند نوبت مطالعه، ظاهر می‌شود.» از جمله‌ی ممدوحان او رکن الدّین مسعود از آل صاعد اصفهانی، جلال الدّین منکبرنی خوارزمشاه، حسام الدّین اردشیر از آل باوند و اتابک سعد بن زنگی هستند.<br /> <br /> وی دوره‌ی وحشتناک حمله‌ی مغول را درک کرد و به چشم خویش قتل عام مردم اصفهان را به دست مغولان به سال 633 ه.ق دید.<br /> <br /> کمال الدّین در آوردن معانی دقیق و باریک‌اندیشی مهارت دارد و در التزامات صعب و تقیید به آوردن مفاهیم مشکل، چیره دست است. دیوان او به طبع رسیده است. &lt;ref&gt; فرهنگ معین.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> نظم خوب دارد و خیالات شیرین انگیخته و رسائل را نیز به کمال دارد.<br /> <br /> کمال الدّین به سال 635 هجری در اصفهان به دست مغولان به شهادت رسید و با خون خود این دو رباعی بر دیوار نوشت:<br /> <br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب| دل خون شد و شرط جان‌گدازی اینست‌|در مذهب ما کمینه سازی این است }}<br /> <br /> {{ب| با این همه هم هیچ نمی‌یارم گفت‌|شاید که مگر بنده نوازی این است }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب| کو دل که دمی بر وطن خود گرید|بر حال من و واقعه‌ی بد گرید }}<br /> <br /> {{ب| دی بر سر مرده‌ای دو صد گریان بود|امروز یکی نیست که بر صد گرید &lt;ref&gt; تاریخ گزیده؛ ص 746.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ==اشعار==<br /> کمال الدّین اصفهانی اشعاری در مرثیه‌ی عاشورا دارد که بعضی ابیات آن را می‌آوریم:<br /> <br /> ===شعر1===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| این واقعه‌ی هایل جانسوز ببینید|وین حادثه‌ی صعب جگر سوز ببینید }}<br /> <br /> {{ب| بر باز ببینید ستم کردن گنجشک‌|بر شیر، شغالان شده پیروز ببینید }}<br /> <br /> {{ب| آن سلطنت و قاعده‌ی حکم که دی بود|وین عجز و پریشانی امروز ببینید }}<br /> <br /> {{ب| از دود دل خلق درین ماتم خونبار|یک شهر پر از آتش دلسوز ببینید }}<br /> <br /> {{ب| ور عیسی یک روزه ندیدی که سخن گفت‌|نقّالی این طفل نوآموز ببینید }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> <br /> ===شعر2===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| چون محرّم رسید و عاشورا|خنده بر لب حرام باید کرد }}<br /> <br /> {{ب| وز پی ماتم حسین علی‌|گریه از ابر وام باید کرد }}<br /> <br /> {{ب| لعنت دشمنانش باید گفت‌|دوستداری تمام باید کرد }}<br /> <br /> {{ب| اگر کسی پسری را از آن تو بکشد|به عمر خویش ره لعنتش رها نکنی }}<br /> <br /> {{ب| اگر کشنده‌ی فرزند مصطفی‌ست یزید|حدیث لعنت و نفرین او چرا نکنی؟ }}<br /> <br /> {{ب| تو بر کشنده‌ی فرزند خود مکن لعنت‌|چو برکشنده‌ی فرزند مصطفی نکنی &lt;ref&gt;سیری در مرثیه عاشورایی؛ ص 180 و 181.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌ 2، ص: 758-759.<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده:ادبیات]]<br /> [[رده:شاعران]]<br /> [[رده:شاعران فارسی زبان]]<br /> [[رده:شاعران متقدم]]</div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%DA%A9%D9%85%D8%A7%D9%84_%D8%A7%D9%84%D8%AF%DB%8C%D9%86_%D8%A7%D8%B5%D9%81%D9%87%D8%A7%D9%86%DB%8C%E2%80%8C&diff=17350 2018-08-29T11:31:06Z

<p>Hanie.mehralizadeh: </p> <hr /> <div>'''کمال الدین اصفهانی‌''' از شاعران ایرانی سده‌ی هفتم است.<br /> {{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده<br /> | نام = کمال الدین اصفهانی‌<br /> | تصویر = کمال الدین اصفهانی‌.gif<br /> | توضیح تصویر = <br /> | نام اصلی = اسماعیل بن جمال الدّین محمّد بن عبد الرزّاق اصفهانی<br /> | زمینه فعالیت = <br /> | ملیت = <br /> | تاریخ تولد = <br /> | محل تولد = <br /> | والدین = <br /> | تاریخ مرگ = 635 هجری <br /> | محل مرگ = اصفهان<br /> | علت مرگ = قتل عام مردم اصفهان در حمله مغولان<br /> | محل زندگی =<br /> | مختصات محل زندگی = <br /> | مدفن =<br /> |مذهب = <br /> |در زمان حکومت =<br /> |اتفاقات مهم =<br /> | نام دیگر =<br /> |لقب = خلّاق المعانی<br /> |بنیانگذار =<br /> | پیشه =<br /> | سال‌های نویسندگی = <br /> |سبک نوشتاری =<br /> |کتاب‌ها =<br /> |مقاله‌ها =<br /> |نمایشنامه‌ها =<br /> |فیلم‌نامه‌ها =<br /> |دیوان اشعار =<br /> |تخلص =<br /> |فیلم ساخته بر اساس اثر=<br /> | همسر =<br /> | شریک زندگی =<br /> | فرزندان =<br /> |تحصیلات = <br /> |دانشگاه = <br /> |حوزه =<br /> |شاگرد =<br /> |استاد =<br /> |علت شهرت =<br /> | تأثیرگذاشته بر =<br /> | تأثیرپذیرفته از = <br /> | وب‌گاه = <br /> |گفتاورد =<br /> |امضا =<br /> }}<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ==زندگینامه==<br /> اسماعیل بن جمال الدّین محمّد بن عبد الرزّاق اصفهانی ملقب به «خلّاق المعانی»، شاعر قصیده سرای ایرانی است. پدرش جمال الدّین نیز شاعری معروف است. سبب شهرت او را به خلّاق المعانی آن دانسته‌اند که: «در شعر او معانی دقیقه مضمر است که بعد از چند نوبت مطالعه، ظاهر می‌شود.» از جمله‌ی ممدوحان او رکن الدّین مسعود از آل صاعد اصفهانی، جلال الدّین منکبرنی خوارزمشاه، حسام الدّین اردشیر از آل باوند و اتابک سعد بن زنگی هستند.<br /> <br /> وی دوره‌ی وحشتناک حمله‌ی مغول را درک کرد و به چشم خویش قتل عام مردم اصفهان را به دست مغولان به سال 633 ه.ق دید.<br /> <br /> کمال الدّین در آوردن معانی دقیق و باریک‌اندیشی مهارت دارد و در التزامات صعب و تقیید به آوردن مفاهیم مشکل، چیره دست است. دیوان او به طبع رسیده است. &lt;ref&gt; فرهنگ معین.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> نظم خوب دارد و خیالات شیرین انگیخته و رسائل را نیز به کمال دارد.<br /> <br /> کمال الدّین به سال 635 هجری در اصفهان به دست مغولان به شهادت رسید و با خون خود این دو رباعی بر دیوار نوشت:<br /> <br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب| دل خون شد و شرط جان‌گدازی اینست‌|در مذهب ما کمینه سازی این است }}<br /> <br /> {{ب| با این همه هم هیچ نمی‌یارم گفت‌|شاید که مگر بنده نوازی این است }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب| کو دل که دمی بر وطن خود گرید|بر حال من و واقعه‌ی بد گرید }}<br /> <br /> {{ب| دی بر سر مرده‌ای دو صد گریان بود|امروز یکی نیست که بر صد گرید &lt;ref&gt; تاریخ گزیده؛ ص 746.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ==اشعار==<br /> کمال الدّین اصفهانی اشعاری در مرثیه‌ی عاشورا دارد که بعضی ابیات آن را می‌آوریم:<br /> <br /> ===شعر1===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| این واقعه‌ی هایل جانسوز ببینید|وین حادثه‌ی صعب جگر سوز ببینید }}<br /> <br /> {{ب| بر باز ببینید ستم کردن گنجشک‌|بر شیر، شغالان شده پیروز ببینید }}<br /> <br /> {{ب| آن سلطنت و قاعده‌ی حکم که دی بود|وین عجز و پریشانی امروز ببینید }}<br /> <br /> {{ب| از دود دل خلق درین ماتم خونبار|یک شهر پر از آتش دلسوز ببینید }}<br /> <br /> {{ب| ور عیسی یک روزه ندیدی که سخن گفت‌|نقّالی این طفل نوآموز ببینید }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> <br /> ===شعر2===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| چون محرّم رسید و عاشورا|خنده بر لب حرام باید کرد }}<br /> <br /> {{ب| وز پی ماتم حسین علی‌|گریه از ابر وام باید کرد }}<br /> <br /> {{ب| لعنت دشمنانش باید گفت‌|دوستداری تمام باید کرد }}<br /> <br /> {{ب| اگر کسی پسری را از آن تو بکشد|به عمر خویش ره لعنتش رها نکنی }}<br /> <br /> {{ب| اگر کشنده‌ی فرزند مصطفی‌ست یزید|حدیث لعنت و نفرین او چرا نکنی؟ }}<br /> <br /> {{ب| تو بر کشنده‌ی فرزند خود مکن لعنت‌|چو برکشنده‌ی فرزند مصطفی نکنی &lt;ref&gt;سیری در مرثیه عاشورایی؛ ص 180 و 181.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌ 2، ص: 758-759.<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده:ادبیات]]<br /> [[رده:شاعران]]<br /> [[رده:شاعران فارسی زبان]]<br /> [[رده:شاعران متقدم]]</div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%DA%A9%D9%85%D8%A7%D9%84_%D8%A7%D9%84%D8%AF%DB%8C%D9%86_%D8%A7%D8%B5%D9%81%D9%87%D8%A7%D9%86%DB%8C%E2%80%8C&diff=17349 2018-08-29T11:30:14Z

<p>Hanie.mehralizadeh: </p> <hr /> <div>'''کمال الدین اصفهانی‌''' از شاعران ایرانی سده‌ی هفتم است.<br /> {{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده<br /> | نام = کمال الدین اصفهانی‌<br /> | تصویر = کمال الدین اصفهانی‌.gif<br /> | توضیح تصویر = <br /> | نام اصلی = اسماعیل بن جمال الدّین محمّد بن عبد الرزّاق اصفهانی<br /> | زمینه فعالیت = <br /> | ملیت = <br /> | تاریخ تولد = <br /> | محل تولد = <br /> | والدین = <br /> | تاریخ مرگ = 635 هجری <br /> | محل مرگ = اصفهان<br /> | علت مرگ = قتل عام مردم اصفهان در حمله مغولان<br /> | محل زندگی =<br /> | مختصات محل زندگی = <br /> | مدفن =<br /> |مذهب = <br /> |در زمان حکومت =<br /> |اتفاقات مهم =<br /> | نام دیگر =<br /> |لقب = خلّاق المعانی<br /> |بنیانگذار =<br /> | پیشه =<br /> | سال‌های نویسندگی = <br /> |سبک نوشتاری =<br /> |کتاب‌ها =<br /> |مقاله‌ها =<br /> |نمایشنامه‌ها =<br /> |فیلم‌نامه‌ها =<br /> |دیوان اشعار =<br /> |تخلص =<br /> |فیلم ساخته بر اساس اثر=<br /> | همسر =<br /> | شریک زندگی =<br /> | فرزندان =<br /> |تحصیلات = <br /> |دانشگاه = <br /> |حوزه =<br /> |شاگرد =<br /> |استاد =<br /> |علت شهرت =<br /> | تأثیرگذاشته بر =<br /> | تأثیرپذیرفته از = <br /> | وب‌گاه = <br /> |گفتاورد =<br /> |امضا =<br /> }}<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ==زندگینامه==<br /> اسماعیل بن جمال الدّین محمّد بن عبد الرزّاق اصفهانی ملقب به «خلّاق المعانی»، شاعر قصیده سرای ایرانی است. پدرش جمال الدّین نیز شاعری معروف است. سبب شهرت او را به خلّاق المعانی آن دانسته‌اند که: «در شعر او معانی دقیقه مضمر است که بعد از چند نوبت مطالعه، ظاهر می‌شود.» از جمله‌ی ممدوحان او رکن الدّین مسعود از آل صاعد اصفهانی، جلال الدّین منکبرنی خوارزمشاه، حسام الدّین اردشیر از آل باوند و اتابک سعد بن زنگی هستند.<br /> <br /> وی دوره‌ی وحشتناک حمله‌ی مغول را درک کرد و به چشم خویش قتل عام مردم اصفهان را به دست مغولان به سال 633 ه.ق دید.<br /> <br /> کمال الدّین در آوردن معانی دقیق و باریک‌اندیشی مهارت دارد و در التزامات صعب و تقیید به آوردن مفاهیم مشکل، چیره دست است. دیوان او به طبع رسیده است. &lt;ref&gt; فرهنگ معین.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> نظم خوب دارد و خیالات شیرین انگیخته و رسائل را نیز به کمال دارد.<br /> <br /> کمال الدّین به سال 635 هجری در اصفهان به دست مغولان به شهادت رسید و با خون خود این دو رباعی بر دیوار نوشت:<br /> <br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب| دل خون شد و شرط جان‌گدازی اینست‌|در مذهب ما کمینه سازی این است }}<br /> <br /> {{ب| با این همه هم هیچ نمی‌یارم گفت‌|شاید که مگر بنده نوازی این است }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب| کو دل که دمی بر وطن خود گرید|بر حال من و واقعه‌ی بد گرید }}<br /> <br /> {{ب| دی بر سر مرده‌ای دو صد گریان بود|امروز یکی نیست که بر صد گرید &lt;ref&gt; تاریخ گزیده؛ ص 746.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ==اشعار==<br /> کمال الدّین اصفهانی اشعاری در مرثیه‌ی عاشورا دارد که بعضی ابیات آن را می‌آوریم:<br /> <br /> ===شعر1===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| این واقعه‌ی هایل جانسوز ببینید|وین حادثه‌ی صعب جگر سوز ببینید }}<br /> <br /> {{ب| بر باز ببینید ستم کردن گنجشک‌|بر شیر، شغالان شده پیروز ببینید }}<br /> <br /> {{ب| آن سلطنت و قاعده‌ی حکم که دی بود|وین عجز و پریشانی امروز ببینید }}<br /> <br /> {{ب| از دود دل خلق درین ماتم خونبار|یک شهر پر از آتش دلسوز ببینید }}<br /> <br /> {{ب| ور عیسی یک روزه ندیدی که سخن گفت‌|نقّالی این طفل نوآموز ببینید }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> <br /> ===شعر2===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| چون محرّم رسید و عاشورا|خنده بر لب حرام باید کرد }}<br /> <br /> {{ب| وز پی ماتم حسین علی‌|گریه از ابر وام باید کرد }}<br /> <br /> {{ب| لعنت دشمنانش باید گفت‌|دوستداری تمام باید کرد }}<br /> <br /> {{ب| اگر کسی پسری را از آن تو بکشد|به عمر خویش ره لعنتش رها نکنی }}<br /> <br /> {{ب| اگر کشنده‌ی فرزند مصطفی‌ست یزید|حدیث لعنت و نفرین او چرا نکنی؟ }}<br /> <br /> {{ب| تو بر کشنده‌ی فرزند خود مکن لعنت‌|چو برکشنده‌ی فرزند مصطفی نکنی &lt;ref&gt;سیری در مرثیه عاشورایی؛ ص 180 و 181.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌ 2، ص: 758-759.<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده:ادبیات]]<br /> [[رده:شاعران]]<br /> [[رده:شاعران فارسی زبان]]<br /> [[رده:شاعران متقدم]]</div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D9%BE%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%87:%DA%A9%D9%85%D8%A7%D9%84_%D8%A7%D9%84%D8%AF%DB%8C%D9%86_%D8%A7%D8%B5%D9%81%D9%87%D8%A7%D9%86%DB%8C%E2%80%8C.gif&diff=17348 2018-08-29T11:25:11Z

<p>Hanie.mehralizadeh: </p> <hr /> <div></div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D8%B9%D8%B7%D8%A7%D8%B1_%D9%86%DB%8C%D8%B4%D8%A7%D8%A8%D9%88%D8%B1%DB%8C%E2%80%8C&diff=17347 2018-08-29T11:18:30Z

<p>Hanie.mehralizadeh: /* خصوصیت آثاراش */</p> <hr /> <div>'''عطار نیشابوری‌''' از شاعران ایرانی در پایان سده‌ی ششم و آغاز سده‌ی هفتم است.<br /> {{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده<br /> | نام = عطار نیشابوری‌<br /> | تصویر = عطار نیشابوری.jpg<br /> | توضیح تصویر = <br /> | نام اصلی = فرید الدّین ابو حامد محمّد بن ابی بکر ابراهیم بن اسحق نیشابوری<br /> | زمینه فعالیت = <br /> | ملیت = <br /> | تاریخ تولد = ششم شعبان سال 513 یا 530 ه.ق<br /> | محل تولد = قریه «کدکن» از نیشابور<br /> | والدین = <br /> | تاریخ مرگ = نیمه‌ی دوم ماه صفر سال 618 هجری<br /> | محل مرگ = شاریاخ<br /> | علت مرگ = در حادثه‌ی فتح نیشابور به دست مغولان کشته شد<br /> | محل زندگی =<br /> | مختصات محل زندگی = <br /> | مدفن =<br /> |مذهب = <br /> |در زمان حکومت =<br /> |اتفاقات مهم =<br /> | نام دیگر =<br /> |لقب = <br /> |بنیانگذار =<br /> | پیشه =<br /> | سال‌های نویسندگی = <br /> |سبک نوشتاری =<br /> |کتاب‌ها =<br /> |مقاله‌ها =<br /> |نمایشنامه‌ها =<br /> |فیلم‌نامه‌ها =<br /> |دیوان اشعار =<br /> |تخلص = «عطّار» یا «فرید»<br /> |فیلم ساخته بر اساس اثر=<br /> | همسر =<br /> | شریک زندگی =<br /> | فرزندان =<br /> |تحصیلات = <br /> |دانشگاه = <br /> |حوزه =<br /> |شاگرد =<br /> |استاد =<br /> |علت شهرت =<br /> | تأثیرگذاشته بر =<br /> | تأثیرپذیرفته از = <br /> | وب‌گاه = <br /> |گفتاورد =<br /> |امضا =<br /> }}<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ==زندگینامه==<br /> فرید الدّین ابو حامد محمّد بن ابی بکر ابراهیم بن اسحق نیشابوری متخلص به «عطّار» یا «فرید» در ششم شعبان سال 513 یا 530 ه.ق در قریه «کدکن» از اعمال نیشابور تولد یافت. پدر و مادرش هر دو زاهد و صوفی و اهل معنی بودند. پدرش ابراهیم مدتی طولانی می‌زیسته و تا هنگامی که عطّار اسرار نامه را به نظم در آورد، در قید حیات بود.<br /> <br /> جامی، عطّار را مرید سلطان العاشقین مجد الدّین بغدادی می‌داند، و قاضی نور اللّه شوشتری معتقد است که عطّار، خرقه از دست وی پوشیده است. اهتمام و علاقه‌ی او به گردآوری قصص آموزنده‌ی صوفیه امری آشکار و شایان توجه است. چنانکه از مقدمه‌ی «تذکرة الاولیاء» برمی‌آید و آثار عطّار هم گواهی می‌دهند او به تتبّع احوال و جمع اقوال مشایخ صوفیه و گردآوری حکایات آنان عشقی شگفت داشته است. عطّار در کتاب تذکرة الاولیاء 980 حکایت و 2864 سخن از مشایخ را گرد آورده و ذخیره‌ی عظیم و بسیار گران‌بهایی به زبان فارسی تقدیم نموده است.<br /> <br /> در مورد مذهب عطّار بدون شک او پیرو مذهب اهل سنّت بود. اما اخلاص و ارادت و نحوه‌ی ستایش او از حضرت علی (ع) و فرزندان آن بزرگوار به طور صدق‌آمیز و مبتنی بر حسن اعتقاد است، که قاضی نور اللّه شوشتری وی را شیعه‌ی پاک و خالص شمرده، اما سخن راست آن است که بزرگان اهل سنت هرگز منکر فضایل علی (ع) نبوده و نیستند. به همین سبب عطار در مناقب اهل بیت (ع) و تعرّض به اعدای جفا کار ایشان، اشعاری سروده است.<br /> <br /> مطالعه در آثار عطّار نشان می‌دهد که بر علوم عقلی و نقلی تسلّط و آشنایی داشته و مطّلع از علوم و فنون ادبی و حکمت و کلام و نجوم و محیط بر علوم دینی بخصوص تفسیر قرآن و حدیث و قصص و روایات و فقه بوده است. و به اقتضای شغل خود بصیر در گیاه‌شناسی و معرفت خواص ادویه و عقاقیر و آگاهی از مبادی طب داشته است.<br /> <br /> عطّار در حادثه‌ی فتح نیشابور و کشتار عام آن شهر به دست مغولان در نیمه‌ی دوم ماه صفر سال 618 هجری در موضعی به نام «شاریاخ» که اکنون قبر او در آنجا می‌باشد، به شهادت رسید. &lt;ref&gt;شرح احوال و نقد و تحلیل آثار شیخ عطّار نیشابوری؛ مقدمه با تلخیص. دیوان عطّار نیشابوری؛ مقدمه با تلخیص.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==آثار==<br /> '''آثار منظوم''' او پر از حکایات و قصص است، و در چهار مثنوی «منطق الطیر»، «اسرار نامه»، «الهی نامه» و «مصیبت نامه» 897 حکایت از صوفیان آورده است. و شاید بتوان گفت در آثار هیچیک از شعرای فارسی زبان، این مایه از قصص نتوان یافت.<br /> <br /> <br /> '''آثار مسلّم''' عطّار عبارتند از: چهار مثنوی «منطق الطیر یا مقامات طیور»، «اسرار نامه»، «الهی نامه» و «مصیبت نامه»، همچنین کتاب «خسرو نامه» که در میان مثنویات شیخ عطّار تنها منظومه‌ایست که چون ویس و رامین، خسرو و شیرین، لیلی و مجنون از ماجرای عشق دو دلداده و داستان زندگانی دو شاهزاده سخن می‌گوید. عطّار که بعد از نوشتن چهار مثنوی، سه سال لب فرو بسته و خاموش بود، این داستان را با دستاویز بیان حقایق معارف و عرفان به نظم کشید. ابیات خسرو نامه به اختلاف از 7600 تا 8364 بیت آمده است. &lt;ref&gt;خسرو نامه؛ ص 13.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> از '''دیگر آثار''' عطّار: «جواهر نامه»، «شرح القلب»، «دیوان قصاید و عزلیات»، «مختار نامه» می‌باشد. اگر به این 9 کتاب منظوم کتاب «تذکرة الاولیاء» را که به نثر نوشته شده، بیفزاییم آثار او به ده کتاب بالغ می‌شود.<br /> <br /> ==خصوصیت آثار==<br /> بالاترین خصوصیت آثار منظوم و منثور عطّار آن است که برای هدایت و راهنمایی جامعه گفته شده و در روزگاری که غالب شعرا فکر خود را در مدح و هجو و هزل به کار می‌بردند، او نظر خود را از امرا و حکام به جامعه‌ی انسانی و خدمت به حقیقت معطوف ساخته و بشر را به یگانگی و وحدت و بلند نظری و دوری از تعصّب دعوت کرده است.<br /> <br /> ==اشعار==<br /> ===شعر1===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| امامی کآفتاب خافقین &lt;ref&gt;خافقین: کناره عالم، مشرق و مغرب.&lt;/ref&gt; است‌|امام از ماه تا ماهی، حسین است }}<br /> <br /> {{ب| چو خورشیدی جهان را خسرو آمد|که نُه معصوم پاکش، پس رو آمد }}<br /> <br /> {{ب| چو آن خورشید اصل خاندان است‌|به مهرش نُه فَلک از پی روان است }}<br /> <br /> {{ب| چراغ آسمان مکرمت بود|جهان علم و بحر معرفت بود }}<br /> <br /> {{ب| به همّت هر دو عالم کم گرفته‌|ولی نورش همه عالم گرفته }}<br /> <br /> {{ب| رخ او بود خورشید الهی‌|شب تاریک، مویش از سیاهی }}<br /> <br /> {{ب| کسی کو آفتاب و شب به هم خواست‌|حسن آن از حسین آمد به هم راست }}<br /> <br /> {{ب| امام ده و دو حق کرد قسمت‌|که هر یک پرده‌یی سازد ز عصمت }}<br /> <br /> {{ب| ده و دو پرده زان آمد پدیدار|حسینی بود امّا پرده‌یی زار }}<br /> <br /> {{ب| ببرد این راه او گر مبتلا بود|ولی خونریز او در کربلا بود }}<br /> <br /> {{ب| اگر هستی تو اهل پرده‌ی راز|ازین پرده به زاری می‌ده آواز }}<br /> <br /> {{ب| بسی خون کرده‌اند اهل ملامت‌|ولی این خون نخسبد تا قیامت }}<br /> <br /> {{ب| هر آن خونی که بر روی زمانه‌ست‌|برفت از چشم و این خون جاودانه‌ست }}<br /> <br /> {{ب| چو ذات آفتابش جاودان بود|ز خون او شفق باقی از آن بود }}<br /> <br /> {{ب| چو آن خورشید دین شد ناپدیدار|در آن خون چرخ می‌گردد چو پرگار &lt;ref&gt; خسرو نامه؛ ص 25.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> این چند بیت عمق اخلاص و ارادت عطّار را نشان می‌دهد.<br /> <br /> <br /> ===شعر2===<br /> '''«آفتاب آسمان معرفت»:'''<br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب| کیست حق را و پیمبر را ولی‌|آن حسن سیرت، حسین بن علی }}<br /> <br /> {{ب| آفتاب آسمان معرفت‌|آن محمّد صورت و حیدر صفت }}<br /> <br /> {{ب| نُه فلک را تا ابد مخدوم بود|ز آنکه او سلطان ده معصوم بود }}<br /> <br /> {{ب| قرّة العین آن امام مجتبی‌|شاهد زهرا شهید کربلا }}<br /> <br /> {{ب| تشنه او را دشنه آغشته به خون‌|نیم کشته گشته، سرگشته به خون }}<br /> <br /> {{ب| آن چنان سر را که بُرَّد؟ ای دریغ!|کآفتاب از درد آن شد زیر میغ }}<br /> <br /> {{ب| گیسوی او تا به خون آلوده شد|خون گردون از شفق پالوده شد }}<br /> <br /> {{ب| کی کنند این کافران با این همه؟|کو محمّد؟ کو علی؟ کو فاطمه؟ }}<br /> <br /> {{ب| صد هزاران جان پاک انبیاء|صف زده بینم به خاک کربلا }}<br /> <br /> {{ب| در تموز کربلا تشنه جگر|سر بریدندش چه باشد زین بتر }}<br /> <br /> {{ب| با جگر گوشه‌ی پیمبر این کنند|و انگهی دعویّ داد و دین کنند }}<br /> <br /> {{ب| کفرم آید هر که این را دین شمرد|قطع باد از بُن ز فانی کین شمرد }}<br /> <br /> {{ب| هر که در رویی چنین آورد تیغ‌|لعنتم از حق بدو آید دریغ }}<br /> <br /> {{ب| کاشکی ای من سگ هندوی &lt;ref&gt;هندو: پاسبان، نگهبان.&lt;/ref&gt; او|کمترین سگ بودمی در کوی او }}<br /> <br /> {{ب| یا در آن تشویر &lt;ref&gt; تشویر: آشفتگی و شرم و پریشانی «شور و اضطراب».&lt;/ref&gt; آبی گشتمی‌|در جگر او را شرابی گشتمی &lt;ref&gt; مصیبت نامه؛ ص 37.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر3===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| ای گوهر کان فضل و دریای علوم‌|وز رای تو درّ درج گردون منظوم }}<br /> <br /> {{ب| بر هفت فلک ندید و بر هشت بهشت‌|نُه چرخ چو تو پیش رو ده معصوم &lt;ref&gt; شرح احوال عطّار؛ ص 61 به نقل از رباعی مختار نامه در مدح امام حسین (ع).&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر4===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| ز مشرق تا به مغرب گر امام است‌|علی و آل او ما را تمام است }}<br /> <br /> {{ب| گرفته این جهان وصف سِنانش‌|گذشته ز آن جهان وصف سه نانش &lt;ref&gt;مقصود سه قرص نان است که در سه شب متوالی به فقیر و مسکین و اسیر بخشید.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| چو در سرّ عطا اخلاص او راست‌|سه نان را هفده آیه &lt;ref&gt;هفده آیه: منظور هفده آیه از سوره دهر (انسان) است که در شأن خانواده علی (ع) نازل شده است.&lt;/ref&gt; خاص او راست }}<br /> <br /> {{ب| سه قرصش چون دو قرص ماه و خورشید|دو عالم را به خوان بنشاند جاوید }}<br /> <br /> {{ب| پیمبر گفت با آن نور دیده‌|ز یک نوریم هر دو آفریده }}<br /> <br /> {{ب| علی چون با نبی باشد ز یک نور|یکی باشند هر دو از دویی دور }}<br /> <br /> {{ب| چنان در شهر دانش باب آمد|که جنّت را به حق بوّاب آمد }}<br /> <br /> {{ب| چنان مطلق شد اندر فقر و فاقه‌|که زرّ و نقره بودش سه طلاقه &lt;ref&gt;مجالس المؤمنین؛ ج 2، ص 100 به نقل از الهی نامه.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌ 2، ص: 755-757.<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده:ادبیات]]<br /> [[رده:شاعران]]<br /> [[رده:شاعران فارسی زبان]]<br /> [[رده:شاعران متقدم]]</div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D8%B9%D8%B7%D8%A7%D8%B1_%D9%86%DB%8C%D8%B4%D8%A7%D8%A8%D9%88%D8%B1%DB%8C%E2%80%8C&diff=17346 2018-08-29T11:18:07Z

<p>Hanie.mehralizadeh: </p> <hr /> <div>'''عطار نیشابوری‌''' از شاعران ایرانی در پایان سده‌ی ششم و آغاز سده‌ی هفتم است.<br /> {{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده<br /> | نام = عطار نیشابوری‌<br /> | تصویر = عطار نیشابوری.jpg<br /> | توضیح تصویر = <br /> | نام اصلی = فرید الدّین ابو حامد محمّد بن ابی بکر ابراهیم بن اسحق نیشابوری<br /> | زمینه فعالیت = <br /> | ملیت = <br /> | تاریخ تولد = ششم شعبان سال 513 یا 530 ه.ق<br /> | محل تولد = قریه «کدکن» از نیشابور<br /> | والدین = <br /> | تاریخ مرگ = نیمه‌ی دوم ماه صفر سال 618 هجری<br /> | محل مرگ = شاریاخ<br /> | علت مرگ = در حادثه‌ی فتح نیشابور به دست مغولان کشته شد<br /> | محل زندگی =<br /> | مختصات محل زندگی = <br /> | مدفن =<br /> |مذهب = <br /> |در زمان حکومت =<br /> |اتفاقات مهم =<br /> | نام دیگر =<br /> |لقب = <br /> |بنیانگذار =<br /> | پیشه =<br /> | سال‌های نویسندگی = <br /> |سبک نوشتاری =<br /> |کتاب‌ها =<br /> |مقاله‌ها =<br /> |نمایشنامه‌ها =<br /> |فیلم‌نامه‌ها =<br /> |دیوان اشعار =<br /> |تخلص = «عطّار» یا «فرید»<br /> |فیلم ساخته بر اساس اثر=<br /> | همسر =<br /> | شریک زندگی =<br /> | فرزندان =<br /> |تحصیلات = <br /> |دانشگاه = <br /> |حوزه =<br /> |شاگرد =<br /> |استاد =<br /> |علت شهرت =<br /> | تأثیرگذاشته بر =<br /> | تأثیرپذیرفته از = <br /> | وب‌گاه = <br /> |گفتاورد =<br /> |امضا =<br /> }}<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ==زندگینامه==<br /> فرید الدّین ابو حامد محمّد بن ابی بکر ابراهیم بن اسحق نیشابوری متخلص به «عطّار» یا «فرید» در ششم شعبان سال 513 یا 530 ه.ق در قریه «کدکن» از اعمال نیشابور تولد یافت. پدر و مادرش هر دو زاهد و صوفی و اهل معنی بودند. پدرش ابراهیم مدتی طولانی می‌زیسته و تا هنگامی که عطّار اسرار نامه را به نظم در آورد، در قید حیات بود.<br /> <br /> جامی، عطّار را مرید سلطان العاشقین مجد الدّین بغدادی می‌داند، و قاضی نور اللّه شوشتری معتقد است که عطّار، خرقه از دست وی پوشیده است. اهتمام و علاقه‌ی او به گردآوری قصص آموزنده‌ی صوفیه امری آشکار و شایان توجه است. چنانکه از مقدمه‌ی «تذکرة الاولیاء» برمی‌آید و آثار عطّار هم گواهی می‌دهند او به تتبّع احوال و جمع اقوال مشایخ صوفیه و گردآوری حکایات آنان عشقی شگفت داشته است. عطّار در کتاب تذکرة الاولیاء 980 حکایت و 2864 سخن از مشایخ را گرد آورده و ذخیره‌ی عظیم و بسیار گران‌بهایی به زبان فارسی تقدیم نموده است.<br /> <br /> در مورد مذهب عطّار بدون شک او پیرو مذهب اهل سنّت بود. اما اخلاص و ارادت و نحوه‌ی ستایش او از حضرت علی (ع) و فرزندان آن بزرگوار به طور صدق‌آمیز و مبتنی بر حسن اعتقاد است، که قاضی نور اللّه شوشتری وی را شیعه‌ی پاک و خالص شمرده، اما سخن راست آن است که بزرگان اهل سنت هرگز منکر فضایل علی (ع) نبوده و نیستند. به همین سبب عطار در مناقب اهل بیت (ع) و تعرّض به اعدای جفا کار ایشان، اشعاری سروده است.<br /> <br /> مطالعه در آثار عطّار نشان می‌دهد که بر علوم عقلی و نقلی تسلّط و آشنایی داشته و مطّلع از علوم و فنون ادبی و حکمت و کلام و نجوم و محیط بر علوم دینی بخصوص تفسیر قرآن و حدیث و قصص و روایات و فقه بوده است. و به اقتضای شغل خود بصیر در گیاه‌شناسی و معرفت خواص ادویه و عقاقیر و آگاهی از مبادی طب داشته است.<br /> <br /> عطّار در حادثه‌ی فتح نیشابور و کشتار عام آن شهر به دست مغولان در نیمه‌ی دوم ماه صفر سال 618 هجری در موضعی به نام «شاریاخ» که اکنون قبر او در آنجا می‌باشد، به شهادت رسید. &lt;ref&gt;شرح احوال و نقد و تحلیل آثار شیخ عطّار نیشابوری؛ مقدمه با تلخیص. دیوان عطّار نیشابوری؛ مقدمه با تلخیص.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==آثار==<br /> '''آثار منظوم''' او پر از حکایات و قصص است، و در چهار مثنوی «منطق الطیر»، «اسرار نامه»، «الهی نامه» و «مصیبت نامه» 897 حکایت از صوفیان آورده است. و شاید بتوان گفت در آثار هیچیک از شعرای فارسی زبان، این مایه از قصص نتوان یافت.<br /> <br /> <br /> '''آثار مسلّم''' عطّار عبارتند از: چهار مثنوی «منطق الطیر یا مقامات طیور»، «اسرار نامه»، «الهی نامه» و «مصیبت نامه»، همچنین کتاب «خسرو نامه» که در میان مثنویات شیخ عطّار تنها منظومه‌ایست که چون ویس و رامین، خسرو و شیرین، لیلی و مجنون از ماجرای عشق دو دلداده و داستان زندگانی دو شاهزاده سخن می‌گوید. عطّار که بعد از نوشتن چهار مثنوی، سه سال لب فرو بسته و خاموش بود، این داستان را با دستاویز بیان حقایق معارف و عرفان به نظم کشید. ابیات خسرو نامه به اختلاف از 7600 تا 8364 بیت آمده است. &lt;ref&gt;خسرو نامه؛ ص 13.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> از '''دیگر آثار''' عطّار: «جواهر نامه»، «شرح القلب»، «دیوان قصاید و عزلیات»، «مختار نامه» می‌باشد. اگر به این 9 کتاب منظوم کتاب «تذکرة الاولیاء» را که به نثر نوشته شده، بیفزاییم آثار او به ده کتاب بالغ می‌شود.<br /> <br /> ==خصوصیت آثاراش==<br /> بالاترین خصوصیت آثار منظوم و منثور عطّار آن است که برای هدایت و راهنمایی جامعه گفته شده و در روزگاری که غالب شعرا فکر خود را در مدح و هجو و هزل به کار می‌بردند، او نظر خود را از امرا و حکام به جامعه‌ی انسانی و خدمت به حقیقت معطوف ساخته و بشر را به یگانگی و وحدت و بلند نظری و دوری از تعصّب دعوت کرده است.<br /> <br /> <br /> ==اشعار==<br /> ===شعر1===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| امامی کآفتاب خافقین &lt;ref&gt;خافقین: کناره عالم، مشرق و مغرب.&lt;/ref&gt; است‌|امام از ماه تا ماهی، حسین است }}<br /> <br /> {{ب| چو خورشیدی جهان را خسرو آمد|که نُه معصوم پاکش، پس رو آمد }}<br /> <br /> {{ب| چو آن خورشید اصل خاندان است‌|به مهرش نُه فَلک از پی روان است }}<br /> <br /> {{ب| چراغ آسمان مکرمت بود|جهان علم و بحر معرفت بود }}<br /> <br /> {{ب| به همّت هر دو عالم کم گرفته‌|ولی نورش همه عالم گرفته }}<br /> <br /> {{ب| رخ او بود خورشید الهی‌|شب تاریک، مویش از سیاهی }}<br /> <br /> {{ب| کسی کو آفتاب و شب به هم خواست‌|حسن آن از حسین آمد به هم راست }}<br /> <br /> {{ب| امام ده و دو حق کرد قسمت‌|که هر یک پرده‌یی سازد ز عصمت }}<br /> <br /> {{ب| ده و دو پرده زان آمد پدیدار|حسینی بود امّا پرده‌یی زار }}<br /> <br /> {{ب| ببرد این راه او گر مبتلا بود|ولی خونریز او در کربلا بود }}<br /> <br /> {{ب| اگر هستی تو اهل پرده‌ی راز|ازین پرده به زاری می‌ده آواز }}<br /> <br /> {{ب| بسی خون کرده‌اند اهل ملامت‌|ولی این خون نخسبد تا قیامت }}<br /> <br /> {{ب| هر آن خونی که بر روی زمانه‌ست‌|برفت از چشم و این خون جاودانه‌ست }}<br /> <br /> {{ب| چو ذات آفتابش جاودان بود|ز خون او شفق باقی از آن بود }}<br /> <br /> {{ب| چو آن خورشید دین شد ناپدیدار|در آن خون چرخ می‌گردد چو پرگار &lt;ref&gt; خسرو نامه؛ ص 25.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> این چند بیت عمق اخلاص و ارادت عطّار را نشان می‌دهد.<br /> <br /> <br /> ===شعر2===<br /> '''«آفتاب آسمان معرفت»:'''<br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب| کیست حق را و پیمبر را ولی‌|آن حسن سیرت، حسین بن علی }}<br /> <br /> {{ب| آفتاب آسمان معرفت‌|آن محمّد صورت و حیدر صفت }}<br /> <br /> {{ب| نُه فلک را تا ابد مخدوم بود|ز آنکه او سلطان ده معصوم بود }}<br /> <br /> {{ب| قرّة العین آن امام مجتبی‌|شاهد زهرا شهید کربلا }}<br /> <br /> {{ب| تشنه او را دشنه آغشته به خون‌|نیم کشته گشته، سرگشته به خون }}<br /> <br /> {{ب| آن چنان سر را که بُرَّد؟ ای دریغ!|کآفتاب از درد آن شد زیر میغ }}<br /> <br /> {{ب| گیسوی او تا به خون آلوده شد|خون گردون از شفق پالوده شد }}<br /> <br /> {{ب| کی کنند این کافران با این همه؟|کو محمّد؟ کو علی؟ کو فاطمه؟ }}<br /> <br /> {{ب| صد هزاران جان پاک انبیاء|صف زده بینم به خاک کربلا }}<br /> <br /> {{ب| در تموز کربلا تشنه جگر|سر بریدندش چه باشد زین بتر }}<br /> <br /> {{ب| با جگر گوشه‌ی پیمبر این کنند|و انگهی دعویّ داد و دین کنند }}<br /> <br /> {{ب| کفرم آید هر که این را دین شمرد|قطع باد از بُن ز فانی کین شمرد }}<br /> <br /> {{ب| هر که در رویی چنین آورد تیغ‌|لعنتم از حق بدو آید دریغ }}<br /> <br /> {{ب| کاشکی ای من سگ هندوی &lt;ref&gt;هندو: پاسبان، نگهبان.&lt;/ref&gt; او|کمترین سگ بودمی در کوی او }}<br /> <br /> {{ب| یا در آن تشویر &lt;ref&gt; تشویر: آشفتگی و شرم و پریشانی «شور و اضطراب».&lt;/ref&gt; آبی گشتمی‌|در جگر او را شرابی گشتمی &lt;ref&gt; مصیبت نامه؛ ص 37.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر3===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| ای گوهر کان فضل و دریای علوم‌|وز رای تو درّ درج گردون منظوم }}<br /> <br /> {{ب| بر هفت فلک ندید و بر هشت بهشت‌|نُه چرخ چو تو پیش رو ده معصوم &lt;ref&gt; شرح احوال عطّار؛ ص 61 به نقل از رباعی مختار نامه در مدح امام حسین (ع).&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر4===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| ز مشرق تا به مغرب گر امام است‌|علی و آل او ما را تمام است }}<br /> <br /> {{ب| گرفته این جهان وصف سِنانش‌|گذشته ز آن جهان وصف سه نانش &lt;ref&gt;مقصود سه قرص نان است که در سه شب متوالی به فقیر و مسکین و اسیر بخشید.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| چو در سرّ عطا اخلاص او راست‌|سه نان را هفده آیه &lt;ref&gt;هفده آیه: منظور هفده آیه از سوره دهر (انسان) است که در شأن خانواده علی (ع) نازل شده است.&lt;/ref&gt; خاص او راست }}<br /> <br /> {{ب| سه قرصش چون دو قرص ماه و خورشید|دو عالم را به خوان بنشاند جاوید }}<br /> <br /> {{ب| پیمبر گفت با آن نور دیده‌|ز یک نوریم هر دو آفریده }}<br /> <br /> {{ب| علی چون با نبی باشد ز یک نور|یکی باشند هر دو از دویی دور }}<br /> <br /> {{ب| چنان در شهر دانش باب آمد|که جنّت را به حق بوّاب آمد }}<br /> <br /> {{ب| چنان مطلق شد اندر فقر و فاقه‌|که زرّ و نقره بودش سه طلاقه &lt;ref&gt;مجالس المؤمنین؛ ج 2، ص 100 به نقل از الهی نامه.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌ 2، ص: 755-757.<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده:ادبیات]]<br /> [[رده:شاعران]]<br /> [[رده:شاعران فارسی زبان]]<br /> [[رده:شاعران متقدم]]</div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D8%B9%D8%B7%D8%A7%D8%B1_%D9%86%DB%8C%D8%B4%D8%A7%D8%A8%D9%88%D8%B1%DB%8C%E2%80%8C&diff=17345 2018-08-29T11:17:54Z

<p>Hanie.mehralizadeh: </p> <hr /> <div>'''عطار نیشابوری‌''' از شاعران ایرانی در پایان سده‌ی ششم و آغاز سده‌ی هفتم است.<br /> {{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده<br /> | نام = عطار نیشابوری‌<br /> | تصویر = عطار نیشابوری.jpg<br /> | توضیح تصویر = <br /> | نام اصلی = فرید الدّین ابو حامد محمّد بن ابی بکر ابراهیم بن اسحق نیشابوری<br /> | زمینه فعالیت = <br /> | ملیت = <br /> | تاریخ تولد = ششم شعبان سال 513 یا 530 ه.ق<br /> | محل تولد = قریه «کدکن» از نیشابور<br /> | والدین = <br /> | تاریخ مرگ = نیمه‌ی دوم ماه صفر سال 618 هجری<br /> | محل مرگ = شاریاخ<br /> | علت مرگ = در حادثه‌ی فتح نیشابور به دست مغولان کشته شد<br /> | محل زندگی =<br /> | مختصات محل زندگی = <br /> | مدفن =<br /> |مذهب = <br /> |در زمان حکومت =<br /> |اتفاقات مهم =<br /> | نام دیگر =<br /> |لقب = <br /> |بنیانگذار =<br /> | پیشه =<br /> | سال‌های نویسندگی = <br /> |سبک نوشتاری =<br /> |کتاب‌ها =<br /> |مقاله‌ها =<br /> |نمایشنامه‌ها =<br /> |فیلم‌نامه‌ها =<br /> |دیوان اشعار =<br /> |تخلص = «عطّار» یا «فرید»<br /> |فیلم ساخته بر اساس اثر=<br /> | همسر =<br /> | شریک زندگی =<br /> | فرزندان =<br /> |تحصیلات = <br /> |دانشگاه = <br /> |حوزه =<br /> |شاگرد =<br /> |استاد =<br /> |علت شهرت =<br /> | تأثیرگذاشته بر =<br /> | تأثیرپذیرفته از = <br /> | وب‌گاه = <br /> |گفتاورد =<br /> |امضا =<br /> }}<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ==زندگینامه==<br /> فرید الدّین ابو حامد محمّد بن ابی بکر ابراهیم بن اسحق نیشابوری متخلص به «عطّار» یا «فرید» در ششم شعبان سال 513 یا 530 ه.ق در قریه «کدکن» از اعمال نیشابور تولد یافت. پدر و مادرش هر دو زاهد و صوفی و اهل معنی بودند. پدرش ابراهیم مدتی طولانی می‌زیسته و تا هنگامی که عطّار اسرار نامه را به نظم در آورد، در قید حیات بود.<br /> <br /> جامی، عطّار را مرید سلطان العاشقین مجد الدّین بغدادی می‌داند، و قاضی نور اللّه شوشتری معتقد است که عطّار، خرقه از دست وی پوشیده است. اهتمام و علاقه‌ی او به گردآوری قصص آموزنده‌ی صوفیه امری آشکار و شایان توجه است. چنانکه از مقدمه‌ی «تذکرة الاولیاء» برمی‌آید و آثار عطّار هم گواهی می‌دهند او به تتبّع احوال و جمع اقوال مشایخ صوفیه و گردآوری حکایات آنان عشقی شگفت داشته است. عطّار در کتاب تذکرة الاولیاء 980 حکایت و 2864 سخن از مشایخ را گرد آورده و ذخیره‌ی عظیم و بسیار گران‌بهایی به زبان فارسی تقدیم نموده است.<br /> <br /> در مورد مذهب عطّار بدون شک او پیرو مذهب اهل سنّت بود. اما اخلاص و ارادت و نحوه‌ی ستایش او از حضرت علی (ع) و فرزندان آن بزرگوار به طور صدق‌آمیز و مبتنی بر حسن اعتقاد است، که قاضی نور اللّه شوشتری وی را شیعه‌ی پاک و خالص شمرده، اما سخن راست آن است که بزرگان اهل سنت هرگز منکر فضایل علی (ع) نبوده و نیستند. به همین سبب عطار در مناقب اهل بیت (ع) و تعرّض به اعدای جفا کار ایشان، اشعاری سروده است.<br /> <br /> مطالعه در آثار عطّار نشان می‌دهد که بر علوم عقلی و نقلی تسلّط و آشنایی داشته و مطّلع از علوم و فنون ادبی و حکمت و کلام و نجوم و محیط بر علوم دینی بخصوص تفسیر قرآن و حدیث و قصص و روایات و فقه بوده است. و به اقتضای شغل خود بصیر در گیاه‌شناسی و معرفت خواص ادویه و عقاقیر و آگاهی از مبادی طب داشته است.<br /> <br /> عطّار در حادثه‌ی فتح نیشابور و کشتار عام آن شهر به دست مغولان در نیمه‌ی دوم ماه صفر سال 618 هجری در موضعی به نام «شاریاخ» که اکنون قبر او در آنجا می‌باشد، به شهادت رسید. &lt;ref&gt;شرح احوال و نقد و تحلیل آثار شیخ عطّار نیشابوری؛ مقدمه با تلخیص. دیوان عطّار نیشابوری؛ مقدمه با تلخیص.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==آثار==<br /> '''آثار منظوم''' او پر از حکایات و قصص است، و در چهار مثنوی «منطق الطیر»، «اسرار نامه»، «الهی نامه» و «مصیبت نامه» 897 حکایت از صوفیان آورده است. و شاید بتوان گفت در آثار هیچیک از شعرای فارسی زبان، این مایه از قصص نتوان یافت.<br /> <br /> <br /> '''آثار مسلّم''' عطّار عبارتند از: چهار مثنوی «منطق الطیر یا مقامات طیور»، «اسرار نامه»، «الهی نامه» و «مصیبت نامه»، همچنین کتاب «خسرو نامه» که در میان مثنویات شیخ عطّار تنها منظومه‌ایست که چون ویس و رامین، خسرو و شیرین، لیلی و مجنون از ماجرای عشق دو دلداده و داستان زندگانی دو شاهزاده سخن می‌گوید. عطّار که بعد از نوشتن چهار مثنوی، سه سال لب فرو بسته و خاموش بود، این داستان را با دستاویز بیان حقایق معارف و عرفان به نظم کشید. ابیات خسرو نامه به اختلاف از 7600 تا 8364 بیت آمده است. &lt;ref&gt;خسرو نامه؛ ص 13.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> از '''دیگر آثار''' عطّار: «جواهر نامه»، «شرح القلب»، «دیوان قصاید و عزلیات»، «مختار نامه» می‌باشد. اگر به این 9 کتاب منظوم کتاب «تذکرة الاولیاء» را که به نثر نوشته شده، بیفزاییم آثار او به ده کتاب بالغ می‌شود.<br /> <br /> ==خصوصیت آثاراش==<br /> بالاترین خصوصیت آثار منظوم و منثور عطّار آن است که برای هدایت و راهنمایی جامعه گفته شده و در روزگاری که غالب شعرا فکر خود را در مدح و هجو و هزل به کار می‌بردند، او نظر خود را از امرا و حکام به جامعه‌ی انسانی و خدمت به حقیقت معطوف ساخته و بشر را به یگانگی و وحدت و بلند نظری و دوری از تعصّب دعوت کرده است.<br /> <br /> <br /> ==اشعار==<br /> ===شعر1===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| امامی کآفتاب خافقین &lt;ref&gt;خافقین: کناره عالم، مشرق و مغرب.&lt;/ref&gt; است‌|امام از ماه تا ماهی، حسین است }}<br /> <br /> {{ب| چو خورشیدی جهان را خسرو آمد|که نُه معصوم پاکش، پس رو آمد }}<br /> <br /> {{ب| چو آن خورشید اصل خاندان است‌|به مهرش نُه فَلک از پی روان است }}<br /> <br /> {{ب| چراغ آسمان مکرمت بود|جهان علم و بحر معرفت بود }}<br /> <br /> {{ب| به همّت هر دو عالم کم گرفته‌|ولی نورش همه عالم گرفته }}<br /> <br /> {{ب| رخ او بود خورشید الهی‌|شب تاریک، مویش از سیاهی }}<br /> <br /> {{ب| کسی کو آفتاب و شب به هم خواست‌|حسن آن از حسین آمد به هم راست }}<br /> <br /> {{ب| امام ده و دو حق کرد قسمت‌|که هر یک پرده‌یی سازد ز عصمت }}<br /> <br /> {{ب| ده و دو پرده زان آمد پدیدار|حسینی بود امّا پرده‌یی زار }}<br /> <br /> {{ب| ببرد این راه او گر مبتلا بود|ولی خونریز او در کربلا بود }}<br /> <br /> {{ب| اگر هستی تو اهل پرده‌ی راز|ازین پرده به زاری می‌ده آواز }}<br /> <br /> {{ب| بسی خون کرده‌اند اهل ملامت‌|ولی این خون نخسبد تا قیامت }}<br /> <br /> {{ب| هر آن خونی که بر روی زمانه‌ست‌|برفت از چشم و این خون جاودانه‌ست }}<br /> <br /> {{ب| چو ذات آفتابش جاودان بود|ز خون او شفق باقی از آن بود }}<br /> <br /> {{ب| چو آن خورشید دین شد ناپدیدار|در آن خون چرخ می‌گردد چو پرگار &lt;ref&gt; خسرو نامه؛ ص 25.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> این چند بیت عمق اخلاص و ارادت عطّار را نشان می‌دهد.<br /> <br /> <br /> ===شعر2===<br /> '''«آفتاب آسمان معرفت»:'''<br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب| کیست حق را و پیمبر را ولی‌|آن حسن سیرت، حسین بن علی }}<br /> <br /> {{ب| آفتاب آسمان معرفت‌|آن محمّد صورت و حیدر صفت }}<br /> <br /> {{ب| نُه فلک را تا ابد مخدوم بود|ز آنکه او سلطان ده معصوم بود }}<br /> <br /> {{ب| قرّة العین آن امام مجتبی‌|شاهد زهرا شهید کربلا }}<br /> <br /> {{ب| تشنه او را دشنه آغشته به خون‌|نیم کشته گشته، سرگشته به خون }}<br /> <br /> {{ب| آن چنان سر را که بُرَّد؟ ای دریغ!|کآفتاب از درد آن شد زیر میغ }}<br /> <br /> {{ب| گیسوی او تا به خون آلوده شد|خون گردون از شفق پالوده شد }}<br /> <br /> {{ب| کی کنند این کافران با این همه؟|کو محمّد؟ کو علی؟ کو فاطمه؟ }}<br /> <br /> {{ب| صد هزاران جان پاک انبیاء|صف زده بینم به خاک کربلا }}<br /> <br /> {{ب| در تموز کربلا تشنه جگر|سر بریدندش چه باشد زین بتر }}<br /> <br /> {{ب| با جگر گوشه‌ی پیمبر این کنند|و انگهی دعویّ داد و دین کنند }}<br /> <br /> {{ب| کفرم آید هر که این را دین شمرد|قطع باد از بُن ز فانی کین شمرد }}<br /> <br /> {{ب| هر که در رویی چنین آورد تیغ‌|لعنتم از حق بدو آید دریغ }}<br /> <br /> {{ب| کاشکی ای من سگ هندوی &lt;ref&gt;هندو: پاسبان، نگهبان.&lt;/ref&gt; او|کمترین سگ بودمی در کوی او }}<br /> <br /> {{ب| یا در آن تشویر &lt;ref&gt; تشویر: آشفتگی و شرم و پریشانی «شور و اضطراب».&lt;/ref&gt; آبی گشتمی‌|در جگر او را شرابی گشتمی &lt;ref&gt; مصیبت نامه؛ ص 37.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر3===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| ای گوهر کان فضل و دریای علوم‌|وز رای تو درّ درج گردون منظوم }}<br /> <br /> {{ب| بر هفت فلک ندید و بر هشت بهشت‌|نُه چرخ چو تو پیش رو ده معصوم &lt;ref&gt; شرح احوال عطّار؛ ص 61 به نقل از رباعی مختار نامه در مدح امام حسین (ع).&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر4===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| ز مشرق تا به مغرب گر امام است‌|علی و آل او ما را تمام است }}<br /> <br /> {{ب| گرفته این جهان وصف سِنانش‌|گذشته ز آن جهان وصف سه نانش &lt;ref&gt;مقصود سه قرص نان است که در سه شب متوالی به فقیر و مسکین و اسیر بخشید.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| چو در سرّ عطا اخلاص او راست‌|سه نان را هفده آیه &lt;ref&gt;هفده آیه: منظور هفده آیه از سوره دهر (انسان) است که در شأن خانواده علی (ع) نازل شده است.&lt;/ref&gt; خاص او راست }}<br /> <br /> {{ب| سه قرصش چون دو قرص ماه و خورشید|دو عالم را به خوان بنشاند جاوید }}<br /> <br /> {{ب| پیمبر گفت با آن نور دیده‌|ز یک نوریم هر دو آفریده }}<br /> <br /> {{ب| علی چون با نبی باشد ز یک نور|یکی باشند هر دو از دویی دور }}<br /> <br /> {{ب| چنان در شهر دانش باب آمد|که جنّت را به حق بوّاب آمد }}<br /> <br /> {{ب| چنان مطلق شد اندر فقر و فاقه‌|که زرّ و نقره بودش سه طلاقه &lt;ref&gt;مجالس المؤمنین؛ ج 2، ص 100 به نقل از الهی نامه.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌ 2، ص: 755-757.<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده:ادبیات]]<br /> [[رده:شاعران]]<br /> [[رده:شاعران فارسی زبان]]<br /> [[رده:شاعران متقدم]]</div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D9%BE%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%87:%D8%B9%D8%B7%D8%A7%D8%B1_%D9%86%DB%8C%D8%B4%D8%A7%D8%A8%D9%88%D8%B1%DB%8C.jpg&diff=17344 2018-08-29T11:17:29Z

<p>Hanie.mehralizadeh: </p> <hr /> <div></div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D9%82%D9%88%D8%A7%D9%85%DB%8C_%D8%B1%D8%A7%D8%B2%DB%8C%E2%80%8C&diff=17343 2018-08-29T10:46:32Z

<p>Hanie.mehralizadeh: </p> <hr /> <div>'''قوامی رازی‌''' از شاعران قرن ششم است.<br /> {{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده<br /> | نام = قوامی رازی‌<br /> | تصویر = <br /> | توضیح تصویر = <br /> | نام اصلی = شرف الشعراء امیر بدر الدّین قوامی خبّاز رازی<br /> | زمینه فعالیت = <br /> | ملیت = <br /> | تاریخ تولد = نیمه‌ی اول قرن ششم هجری<br /> | محل تولد = <br /> | والدین = <br /> | تاریخ مرگ =<br /> | محل مرگ =<br /> | علت مرگ =<br /> | محل زندگی =<br /> | مختصات محل زندگی = <br /> | مدفن =<br /> |مذهب = تشیع<br /> |در زمان حکومت =<br /> |اتفاقات مهم =<br /> | نام دیگر =<br /> |لقب = خبّاز<br /> |بنیانگذار =<br /> | پیشه =<br /> | سال‌های نویسندگی = <br /> |سبک نوشتاری =<br /> |کتاب‌ها =<br /> |مقاله‌ها =<br /> |نمایشنامه‌ها =<br /> |فیلم‌نامه‌ها =<br /> |دیوان اشعار =<br /> |تخلص = قوامی<br /> |فیلم ساخته بر اساس اثر=<br /> | همسر =<br /> | شریک زندگی =<br /> | فرزندان =<br /> |تحصیلات = <br /> |دانشگاه = <br /> |حوزه =<br /> |شاگرد =<br /> |استاد =<br /> |علت شهرت =<br /> | تأثیرگذاشته بر =<br /> | تأثیرپذیرفته از = <br /> | وب‌گاه = <br /> |گفتاورد =<br /> |امضا =<br /> }}<br /> <br /> <br /> <br /> ==زندگینامه==<br /> شرف الشعراء امیر بدر الدّین قوامی خبّاز رازی از شاعران معروف نیمه‌ی اول قرن ششم هجری است که به مواعظ و حکم و مناقب خاندان رسالت شهرت دارد.<br /> <br /> لقب «خبّاز» او از آن جهت رایج بود که در اوایل حال، نانوایی می‌کرد، و دکان خبّازی داشته است و تخلّص او به «قوامی» به جهت نام قوام الدّین طغرایی که ممدوح او بوده گرفته شده است.<br /> <br /> قوامی از شاعرانی است که تاریخ تولد و وفات و چگونگی دوران کودکی و بزرگی و شرایط رشد و تعلیم و تربیت وی معلوم نیست. تذکره‌های قدیمی شرح حال مناسبی از او نمی‌دهند و تنها به بیان عظمت شاعر می‌پردازند. اولین بار نامش در کتاب «النقض» &lt;ref&gt; کتاب النقض موسوم به «بعض مثالب النواصب فی نقض بعض فضائح الروافض» تألیف نصیر الدّین ابی الرشید عبد الجلیل بن الحسین القزوینی می‌باشد.&lt;/ref&gt; آورده شده که مؤلف وی را در ردیف شعرای شیعه قرار می‌دهد. به نظر می‌رسد چون شاعر در سال 512 هجری به خدمت قوام الدّین راه یافته و در آن زمان به برنایی خود اشاره کرده است، باید ولادتش در اواخر قرن پنجم باشد. و چون صاحب النقض (م 560 ه) از او یاد کرده باید وفاتش قبل از این تاریخ باشد.<br /> <br /> قوامی مردی شیعی مذهب بود و در آثارش اشعار زیادی در منقبت خاندان رسالت (ع) و رثای آنان دیده می‌شود.<br /> <br /> قوامی در شعر مقام والایی داشت و شعرش از روانی و حلاوت خاصی برخوردار است و غالبا مشتمل بر مضامین اخلاقی و پند و موعظه می‌باشد. او شعر را در خدمت تبلیغ عقیده و دعوت به خداپرستی و اثبات عدل و ترغیب به آخرت قرار داده است. آنچه که باعث شهرت و رونق قوامی در مجامع تشیع شده، صراحت کلامی است که درباره شرایط امامت از قبیل نص و علم و عصمت داشته است. قوامی کلام منظوم خود را در خدمت تبلیغ مذهب قرار داده است. و چون روی سخنش با عامه مردم است لذا شعرش از لفظ پردازی خالی است.<br /> <br /> <br /> '''مهمترین قصیده:'''<br /> قوامی علاوه بر قصیده به تغزل نیز پرداخته است. مهمترین قصیده‌اش در رثای سید الشهداء می‌باشد. قصایدی نیز در موعظت و حقانیت مذهب اثنی عشری، عدل خدای تعالی، امامت ائمه اثنی عشری، مدح خاتم الانبیاء (ص)، توحید و ستایش دارد.<br /> <br /> در مورد آثارش متأسفانه فقط مقدار قابلی شعر به جا مانده و دیوانش از بین رفته است. اما آنچه امروز در دسترس است اشعار و ابیات پراکنده‌ای است که در جنگها و مجموعه‌های خطی دیده می‌شود و یک نسخه خطی که در کتابخانه «بریتیش میوزیوم لندن» موجود است و مرحوم مینوی از آن عکسبرداری نموده و به ایران آورده است، مشتمل بر 3359 بیت می‌باشد. &lt;ref&gt;النقض؛ ص 224 و 232. مقدمه دیوان قوامی رازی. تاریخ ادبیات ایران؛ ج 2، ص 697.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==اشعار==<br /> <br /> '''رثای سیّد الشّهدا (ع):'''<br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب| روز دهم ز ماه محرّم به کربلا|ظلمی صریح رفت بر اولاد مصطفی (ص) }}<br /> <br /> {{ب| هرگز مباد روز چو عاشور در جهان‌|کان روز بود قتل شهیدان به کربلا }}<br /> <br /> {{ب| آن تشنگان آل محمد اسیروار|بر دشت کربلا به بلا گشته مبتلا }}<br /> <br /> {{ب| اطفال و عورتان پیغمبر برهنه تن‌|از پرده‌ی رضا همه افتاده بر قضا }}<br /> <br /> {{ب| فرزند مصطفی و جگر گوشه‌ی رسول‌|سر بر سر سنان و بدن بر سر ملا &lt;ref&gt;در ملا- ملاء: آشکار، در میان مردم.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| عریان بمانده پردگیان سرای وحی‌|مقتول گشته شاه سرا پرده‌ی عبا }}<br /> <br /> {{ب| قتل حسین و بردگی اهل بیت او|هست اعتبار و موعظه‌ی ما و غیر ما }}<br /> <br /> {{ب| دل در جهان مبند کزو جان نبرده‌اند|پرورده‌ی پیمبر و فرزند پادشا }}<br /> <br /> {{ب| هر گه که یادم آید از آن سیّد شهید|عیشم شود منغّص و عمرم شود هبا &lt;ref&gt; هبا- هباء: گرد و غبار.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| ای بس بلا و رنج که بر جان او رسید|از جور و ظلم امّت بی‌رحم و بی‌حیا }}<br /> <br /> {{ب| در آرزوی آب چنویی بداد جان‌|لعنت برین جهان به نفرین بی‌وفا }}<br /> <br /> {{ب| آن روزها که بود در آن شوم جایگاه‌|مانده چو مرغ در قفس از خوف بی‌رجا }}<br /> <br /> {{ب| با هر کسی همی به تلطّف حدیث کرد|آن سیّد کریم نکو خُلق خوش لقا }}<br /> <br /> {{ب| تا آن شبی که روز دگر بود قتل او|میدادشان نوید و همی گفتشان ثنا }}<br /> <br /> {{ب| گویند کاین قدر شب عاشور گفته بود|آمد شب وداع چو تاریک شد هوا }}<br /> <br /> {{ب| روز دگر چنان که شنیدی مصاف کرد|حاضر شده ز پیش و پس اعدا و اولیا }}<br /> <br /> {{ب| بر تن زره کشیده و بر دل گره زده‌|رویش ز غبن تافته، پشتش ز غم دو تا }}<br /> <br /> {{ب| از آسمان دولت او ماه گشته گم‌|و ز آفتاب صورت او گم گشته ضیا }}<br /> <br /> {{ب| در بوستان چهره و شاخ زبان او|از گل برفته رنگ و ز بلبل شده نوا }}<br /> <br /> {{ب| خونش چکیده از سر شمشیر بر زمین‌|یاقوت در فشانده ز مینا به کهربا }}<br /> <br /> {{ب| از بهر شربتی به بَر لشکر یزید|بر «من یزید» &lt;ref&gt;من یزید: مزایده- حراج.&lt;/ref&gt; داشته جان گران‌بها }}<br /> <br /> {{ب| لب خشک از آتش دل و رخ ز آب دیده‌تر|دل با خدای برده و تن داده در قضا }}<br /> <br /> {{ب| بگرفته روی آب، سپاه یزید شوم‌|بی‌آب چشم و سینه پر از آتش هوا }}<br /> <br /> {{ب| از نیزه‌ها چو بیشه شده حربگاهشان‌|ایشان در او خروشان چون شیر و اژدها }}<br /> <br /> {{ب| بر آهوان خوب، مسلّط سگان زشت‌|بر عدل، ظلم چیره شده بر بقا، فنا }}<br /> <br /> {{ب| اینان در آب تشنه و ایشان به خونشان‌|از مهر سیر گشته و ز کینه ناشتا }}<br /> <br /> {{ب| بر قهر خاندان نبوّت کشیده تیغ‌|تا چون کنندشان به جفا سر ز تن جدا }}<br /> <br /> {{ب| آهخته تیغ بر پسر شیر کردگار|آن یاغیانِ باقیِ شمشیرِ مرتضی }}<br /> <br /> {{ب| ایشان قوی ز آلت و ساز و سلاح و اسب‌|و اینان ضعیف و تشنه و بی‌برگ و بی‌نوا }}<br /> <br /> {{ب| میرو امام شرع، حسین علی (ع) که بود|خورشید آسمان هُدی، شاه اوصیا }}<br /> <br /> {{ب| از چپ و راست حمله همی کرد چون پدر|تا بود در تنش نفسیّ و رگی به جا }}<br /> <br /> {{ب| خویش و تبار او شده از پیش او شهید|فرد و وحید مانده در آن موضع بلا }}<br /> <br /> {{ب| افتاده غلغل ملکوت اندر آسمان‌|برداشته حجاب افق امر کبریا }}<br /> <br /> {{ب| بر خلد منقطع شده انفاس حور عین‌|بر عرش مضطرب شده ارواح انبیا }}<br /> <br /> {{ب| خورشید و ماه تیره و تاریک بر فلک‌|آرامش زمین شده چون جنبش هوا }}<br /> <br /> {{ب| زهرا و مصطفی و علی سوخته ز درد|ماتم سرای ساخته بر سدره منتها }}<br /> <br /> {{ب| در پیش مصطفی شده زهرای تنگدل‌|گریان که چیست درد حسین مرا دوا؟ }}<br /> <br /> {{ب| تا کی ز امّت تو به ما رنجها رسد|دانم که پدر ندهی تو بدین رضا }}<br /> <br /> {{ب| فرزند من که هست تو را آشنای جان‌|در خون همی کند به مصاف اندر، آشنا &lt;ref&gt; آشنا: شنا.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| از تشنگی روانش بی‌صبر و بی‌شکیب‌|گرمای کربلا شده بی‌حّد و منتها }}<br /> <br /> {{ب| او در میان آن همه تیغ و سنان و تیر|دانی همی که جان و جگر خون شود مرا }}<br /> <br /> {{ب| زنده نمانده هیچکس از دوستان او|در دست دشمنانش چرا کرده‌ای رها؟ }}<br /> <br /> {{ب| یک ره بنال پیش خداوند دادگر|تا از شفاعت تو کند حاجتم روا }}<br /> <br /> {{ب| گفتا رسول: باش که جان شریف او|زان قتلگاه زود خرامد بَرِ شما }}<br /> <br /> {{ب| ایشان درین، که کرد حسین علی سلام‌|جدّش جواب داد و پدر گفت مرحبا }}<br /> <br /> {{ب| زهرا ز جای جست و به رویش در اوفتاد|گفت: ای عزیز ما، تو کجایی و ما کجا؟ }}<br /> <br /> {{ب| چون رستی از مصاف و چه کردند با تو قوم؟|مادر در انتظار تو، دیر آمدی چرا؟ }}<br /> <br /> {{ب| کار چو تو بزرگ نه کاری بود حقیر|قتل چو تو شهید، نه قتلی بود خطا }}<br /> <br /> {{ب| فرزند آن کسی که ز ایزد برای اوست‌|در باغ وحی، جلوه‌ی طاووس «هَلْ أَتی» &lt;ref&gt;هل اتی: منظور سوره‌ی دهر می‌باشد، این سوره به عقیده‌ی اکثر مفسران در شأن امیر المؤمنین علی (ع) و همسر و فرزندان او فرود آمده است.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| در خانه‌ی نبوّت و عصمت برای تو|سادات را جمال شد، اسلام را بها }}<br /> <br /> {{ب| شاه امام نسل پیغمبر نسب تویی‌|کشته به تیغ قهر ترا لشکر جفا }}<br /> <br /> {{ب| آب فرات بر تو ببستند ناکسان‌|آمیختند خون تو با خاک کربلا }}<br /> <br /> {{ب| بر جان تو گشاده کمین، دشمنان کین‌|با تو نمانده هیچ کس از دوست و آشنا }}<br /> <br /> {{ب| نه هیچ مهربان که تولّا کند به تو|نه هیچ سنگدل که محابا کند تو را }}<br /> <br /> {{ب| سینه دریده، حلق بریده، فکنده دست‌|غلتان به خون و خاک، سر از تن شده جدا }}<br /> <br /> {{ب| بر سینه‌ی عزیز تو بر اسب تاخته‌|ای هم چو مصطفی ز همه عالم اصطفا }}<br /> <br /> {{ب| اندام تو چگونه بود زیر نعل اسب‌|کز روی لعل تو نزدی گرد گل صبا؟ }}<br /> <br /> {{ب| رخت و بنه به غارت و فرزند و زن اسیر|در دست آن جماعت پر زرق بی‌حیا }}<br /> <br /> {{ب| اولاد و آل تو متحیّر شده ز بیم‌|وز آه سردشان متغیّر شده هوا &lt;ref&gt; دیوان قوامی رازی؛ ص 125.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌ 2، ص: 752-754.<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده:ادبیات]]<br /> [[رده:شاعران]]<br /> [[رده:شاعران فارسی زبان]]<br /> [[رده:شاعران متقدم]]</div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D9%82%D9%88%D8%A7%D9%85%DB%8C_%D8%B1%D8%A7%D8%B2%DB%8C%E2%80%8C&diff=17342 2018-08-29T10:46:07Z

<p>Hanie.mehralizadeh: </p> <hr /> <div>قوامی رازی‌ از شاعران قرن ششم است.<br /> {{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده<br /> | نام = قوامی رازی‌<br /> | تصویر = <br /> | توضیح تصویر = <br /> | نام اصلی = شرف الشعراء امیر بدر الدّین قوامی خبّاز رازی<br /> | زمینه فعالیت = <br /> | ملیت = <br /> | تاریخ تولد = نیمه‌ی اول قرن ششم هجری<br /> | محل تولد = <br /> | والدین = <br /> | تاریخ مرگ =<br /> | محل مرگ =<br /> | علت مرگ =<br /> | محل زندگی =<br /> | مختصات محل زندگی = <br /> | مدفن =<br /> |مذهب = تشیع<br /> |در زمان حکومت =<br /> |اتفاقات مهم =<br /> | نام دیگر =<br /> |لقب = خبّاز<br /> |بنیانگذار =<br /> | پیشه =<br /> | سال‌های نویسندگی = <br /> |سبک نوشتاری =<br /> |کتاب‌ها =<br /> |مقاله‌ها =<br /> |نمایشنامه‌ها =<br /> |فیلم‌نامه‌ها =<br /> |دیوان اشعار =<br /> |تخلص = قوامی<br /> |فیلم ساخته بر اساس اثر=<br /> | همسر =<br /> | شریک زندگی =<br /> | فرزندان =<br /> |تحصیلات = <br /> |دانشگاه = <br /> |حوزه =<br /> |شاگرد =<br /> |استاد =<br /> |علت شهرت =<br /> | تأثیرگذاشته بر =<br /> | تأثیرپذیرفته از = <br /> | وب‌گاه = <br /> |گفتاورد =<br /> |امضا =<br /> }}<br /> <br /> <br /> <br /> ==زندگینامه==<br /> شرف الشعراء امیر بدر الدّین قوامی خبّاز رازی از شاعران معروف نیمه‌ی اول قرن ششم هجری است که به مواعظ و حکم و مناقب خاندان رسالت شهرت دارد.<br /> <br /> لقب «خبّاز» او از آن جهت رایج بود که در اوایل حال، نانوایی می‌کرد، و دکان خبّازی داشته است و تخلّص او به «قوامی» به جهت نام قوام الدّین طغرایی که ممدوح او بوده گرفته شده است.<br /> <br /> قوامی از شاعرانی است که تاریخ تولد و وفات و چگونگی دوران کودکی و بزرگی و شرایط رشد و تعلیم و تربیت وی معلوم نیست. تذکره‌های قدیمی شرح حال مناسبی از او نمی‌دهند و تنها به بیان عظمت شاعر می‌پردازند. اولین بار نامش در کتاب «النقض» &lt;ref&gt; کتاب النقض موسوم به «بعض مثالب النواصب فی نقض بعض فضائح الروافض» تألیف نصیر الدّین ابی الرشید عبد الجلیل بن الحسین القزوینی می‌باشد.&lt;/ref&gt; آورده شده که مؤلف وی را در ردیف شعرای شیعه قرار می‌دهد. به نظر می‌رسد چون شاعر در سال 512 هجری به خدمت قوام الدّین راه یافته و در آن زمان به برنایی خود اشاره کرده است، باید ولادتش در اواخر قرن پنجم باشد. و چون صاحب النقض (م 560 ه) از او یاد کرده باید وفاتش قبل از این تاریخ باشد.<br /> <br /> قوامی مردی شیعی مذهب بود و در آثارش اشعار زیادی در منقبت خاندان رسالت (ع) و رثای آنان دیده می‌شود.<br /> <br /> قوامی در شعر مقام والایی داشت و شعرش از روانی و حلاوت خاصی برخوردار است و غالبا مشتمل بر مضامین اخلاقی و پند و موعظه می‌باشد. او شعر را در خدمت تبلیغ عقیده و دعوت به خداپرستی و اثبات عدل و ترغیب به آخرت قرار داده است. آنچه که باعث شهرت و رونق قوامی در مجامع تشیع شده، صراحت کلامی است که درباره شرایط امامت از قبیل نص و علم و عصمت داشته است. قوامی کلام منظوم خود را در خدمت تبلیغ مذهب قرار داده است. و چون روی سخنش با عامه مردم است لذا شعرش از لفظ پردازی خالی است.<br /> <br /> <br /> '''مهمترین قصیده:'''<br /> قوامی علاوه بر قصیده به تغزل نیز پرداخته است. مهمترین قصیده‌اش در رثای سید الشهداء می‌باشد. قصایدی نیز در موعظت و حقانیت مذهب اثنی عشری، عدل خدای تعالی، امامت ائمه اثنی عشری، مدح خاتم الانبیاء (ص)، توحید و ستایش دارد.<br /> <br /> در مورد آثارش متأسفانه فقط مقدار قابلی شعر به جا مانده و دیوانش از بین رفته است. اما آنچه امروز در دسترس است اشعار و ابیات پراکنده‌ای است که در جنگها و مجموعه‌های خطی دیده می‌شود و یک نسخه خطی که در کتابخانه «بریتیش میوزیوم لندن» موجود است و مرحوم مینوی از آن عکسبرداری نموده و به ایران آورده است، مشتمل بر 3359 بیت می‌باشد. &lt;ref&gt;النقض؛ ص 224 و 232. مقدمه دیوان قوامی رازی. تاریخ ادبیات ایران؛ ج 2، ص 697.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==اشعار==<br /> <br /> '''رثای سیّد الشّهدا (ع):'''<br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب| روز دهم ز ماه محرّم به کربلا|ظلمی صریح رفت بر اولاد مصطفی (ص) }}<br /> <br /> {{ب| هرگز مباد روز چو عاشور در جهان‌|کان روز بود قتل شهیدان به کربلا }}<br /> <br /> {{ب| آن تشنگان آل محمد اسیروار|بر دشت کربلا به بلا گشته مبتلا }}<br /> <br /> {{ب| اطفال و عورتان پیغمبر برهنه تن‌|از پرده‌ی رضا همه افتاده بر قضا }}<br /> <br /> {{ب| فرزند مصطفی و جگر گوشه‌ی رسول‌|سر بر سر سنان و بدن بر سر ملا &lt;ref&gt;در ملا- ملاء: آشکار، در میان مردم.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| عریان بمانده پردگیان سرای وحی‌|مقتول گشته شاه سرا پرده‌ی عبا }}<br /> <br /> {{ب| قتل حسین و بردگی اهل بیت او|هست اعتبار و موعظه‌ی ما و غیر ما }}<br /> <br /> {{ب| دل در جهان مبند کزو جان نبرده‌اند|پرورده‌ی پیمبر و فرزند پادشا }}<br /> <br /> {{ب| هر گه که یادم آید از آن سیّد شهید|عیشم شود منغّص و عمرم شود هبا &lt;ref&gt; هبا- هباء: گرد و غبار.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| ای بس بلا و رنج که بر جان او رسید|از جور و ظلم امّت بی‌رحم و بی‌حیا }}<br /> <br /> {{ب| در آرزوی آب چنویی بداد جان‌|لعنت برین جهان به نفرین بی‌وفا }}<br /> <br /> {{ب| آن روزها که بود در آن شوم جایگاه‌|مانده چو مرغ در قفس از خوف بی‌رجا }}<br /> <br /> {{ب| با هر کسی همی به تلطّف حدیث کرد|آن سیّد کریم نکو خُلق خوش لقا }}<br /> <br /> {{ب| تا آن شبی که روز دگر بود قتل او|میدادشان نوید و همی گفتشان ثنا }}<br /> <br /> {{ب| گویند کاین قدر شب عاشور گفته بود|آمد شب وداع چو تاریک شد هوا }}<br /> <br /> {{ب| روز دگر چنان که شنیدی مصاف کرد|حاضر شده ز پیش و پس اعدا و اولیا }}<br /> <br /> {{ب| بر تن زره کشیده و بر دل گره زده‌|رویش ز غبن تافته، پشتش ز غم دو تا }}<br /> <br /> {{ب| از آسمان دولت او ماه گشته گم‌|و ز آفتاب صورت او گم گشته ضیا }}<br /> <br /> {{ب| در بوستان چهره و شاخ زبان او|از گل برفته رنگ و ز بلبل شده نوا }}<br /> <br /> {{ب| خونش چکیده از سر شمشیر بر زمین‌|یاقوت در فشانده ز مینا به کهربا }}<br /> <br /> {{ب| از بهر شربتی به بَر لشکر یزید|بر «من یزید» &lt;ref&gt;من یزید: مزایده- حراج.&lt;/ref&gt; داشته جان گران‌بها }}<br /> <br /> {{ب| لب خشک از آتش دل و رخ ز آب دیده‌تر|دل با خدای برده و تن داده در قضا }}<br /> <br /> {{ب| بگرفته روی آب، سپاه یزید شوم‌|بی‌آب چشم و سینه پر از آتش هوا }}<br /> <br /> {{ب| از نیزه‌ها چو بیشه شده حربگاهشان‌|ایشان در او خروشان چون شیر و اژدها }}<br /> <br /> {{ب| بر آهوان خوب، مسلّط سگان زشت‌|بر عدل، ظلم چیره شده بر بقا، فنا }}<br /> <br /> {{ب| اینان در آب تشنه و ایشان به خونشان‌|از مهر سیر گشته و ز کینه ناشتا }}<br /> <br /> {{ب| بر قهر خاندان نبوّت کشیده تیغ‌|تا چون کنندشان به جفا سر ز تن جدا }}<br /> <br /> {{ب| آهخته تیغ بر پسر شیر کردگار|آن یاغیانِ باقیِ شمشیرِ مرتضی }}<br /> <br /> {{ب| ایشان قوی ز آلت و ساز و سلاح و اسب‌|و اینان ضعیف و تشنه و بی‌برگ و بی‌نوا }}<br /> <br /> {{ب| میرو امام شرع، حسین علی (ع) که بود|خورشید آسمان هُدی، شاه اوصیا }}<br /> <br /> {{ب| از چپ و راست حمله همی کرد چون پدر|تا بود در تنش نفسیّ و رگی به جا }}<br /> <br /> {{ب| خویش و تبار او شده از پیش او شهید|فرد و وحید مانده در آن موضع بلا }}<br /> <br /> {{ب| افتاده غلغل ملکوت اندر آسمان‌|برداشته حجاب افق امر کبریا }}<br /> <br /> {{ب| بر خلد منقطع شده انفاس حور عین‌|بر عرش مضطرب شده ارواح انبیا }}<br /> <br /> {{ب| خورشید و ماه تیره و تاریک بر فلک‌|آرامش زمین شده چون جنبش هوا }}<br /> <br /> {{ب| زهرا و مصطفی و علی سوخته ز درد|ماتم سرای ساخته بر سدره منتها }}<br /> <br /> {{ب| در پیش مصطفی شده زهرای تنگدل‌|گریان که چیست درد حسین مرا دوا؟ }}<br /> <br /> {{ب| تا کی ز امّت تو به ما رنجها رسد|دانم که پدر ندهی تو بدین رضا }}<br /> <br /> {{ب| فرزند من که هست تو را آشنای جان‌|در خون همی کند به مصاف اندر، آشنا &lt;ref&gt; آشنا: شنا.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| از تشنگی روانش بی‌صبر و بی‌شکیب‌|گرمای کربلا شده بی‌حّد و منتها }}<br /> <br /> {{ب| او در میان آن همه تیغ و سنان و تیر|دانی همی که جان و جگر خون شود مرا }}<br /> <br /> {{ب| زنده نمانده هیچکس از دوستان او|در دست دشمنانش چرا کرده‌ای رها؟ }}<br /> <br /> {{ب| یک ره بنال پیش خداوند دادگر|تا از شفاعت تو کند حاجتم روا }}<br /> <br /> {{ب| گفتا رسول: باش که جان شریف او|زان قتلگاه زود خرامد بَرِ شما }}<br /> <br /> {{ب| ایشان درین، که کرد حسین علی سلام‌|جدّش جواب داد و پدر گفت مرحبا }}<br /> <br /> {{ب| زهرا ز جای جست و به رویش در اوفتاد|گفت: ای عزیز ما، تو کجایی و ما کجا؟ }}<br /> <br /> {{ب| چون رستی از مصاف و چه کردند با تو قوم؟|مادر در انتظار تو، دیر آمدی چرا؟ }}<br /> <br /> {{ب| کار چو تو بزرگ نه کاری بود حقیر|قتل چو تو شهید، نه قتلی بود خطا }}<br /> <br /> {{ب| فرزند آن کسی که ز ایزد برای اوست‌|در باغ وحی، جلوه‌ی طاووس «هَلْ أَتی» &lt;ref&gt;هل اتی: منظور سوره‌ی دهر می‌باشد، این سوره به عقیده‌ی اکثر مفسران در شأن امیر المؤمنین علی (ع) و همسر و فرزندان او فرود آمده است.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| در خانه‌ی نبوّت و عصمت برای تو|سادات را جمال شد، اسلام را بها }}<br /> <br /> {{ب| شاه امام نسل پیغمبر نسب تویی‌|کشته به تیغ قهر ترا لشکر جفا }}<br /> <br /> {{ب| آب فرات بر تو ببستند ناکسان‌|آمیختند خون تو با خاک کربلا }}<br /> <br /> {{ب| بر جان تو گشاده کمین، دشمنان کین‌|با تو نمانده هیچ کس از دوست و آشنا }}<br /> <br /> {{ب| نه هیچ مهربان که تولّا کند به تو|نه هیچ سنگدل که محابا کند تو را }}<br /> <br /> {{ب| سینه دریده، حلق بریده، فکنده دست‌|غلتان به خون و خاک، سر از تن شده جدا }}<br /> <br /> {{ب| بر سینه‌ی عزیز تو بر اسب تاخته‌|ای هم چو مصطفی ز همه عالم اصطفا }}<br /> <br /> {{ب| اندام تو چگونه بود زیر نعل اسب‌|کز روی لعل تو نزدی گرد گل صبا؟ }}<br /> <br /> {{ب| رخت و بنه به غارت و فرزند و زن اسیر|در دست آن جماعت پر زرق بی‌حیا }}<br /> <br /> {{ب| اولاد و آل تو متحیّر شده ز بیم‌|وز آه سردشان متغیّر شده هوا &lt;ref&gt; دیوان قوامی رازی؛ ص 125.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌ 2، ص: 752-754.<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده:ادبیات]]<br /> [[رده:شاعران]]<br /> [[رده:شاعران فارسی زبان]]<br /> [[رده:شاعران متقدم]]</div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D9%82%D9%88%D8%A7%D9%85%DB%8C_%D8%B1%D8%A7%D8%B2%DB%8C%E2%80%8C&diff=17341 2018-08-29T10:45:53Z

<p>Hanie.mehralizadeh: </p> <hr /> <div>قوامی رازی‌ از شاعران قرن ششم است.<br /> {{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده<br /> | نام = قوامی رازی‌<br /> | تصویر = <br /> | توضیح تصویر = <br /> | نام اصلی = شرف الشعراء امیر بدر الدّین قوامی خبّاز رازی<br /> | زمینه فعالیت = <br /> | ملیت = <br /> | تاریخ تولد = نیمه‌ی اول قرن ششم هجری<br /> | محل تولد = <br /> | والدین = <br /> | تاریخ مرگ =<br /> | محل مرگ =<br /> | علت مرگ =<br /> | محل زندگی =<br /> | مختصات محل زندگی = <br /> | مدفن =<br /> |مذهب = تشیع<br /> |در زمان حکومت =<br /> |اتفاقات مهم =<br /> | نام دیگر =<br /> |لقب = خبّاز<br /> |بنیانگذار =<br /> | پیشه =<br /> | سال‌های نویسندگی = <br /> |سبک نوشتاری =<br /> |کتاب‌ها =<br /> |مقاله‌ها =<br /> |نمایشنامه‌ها =<br /> |فیلم‌نامه‌ها =<br /> |دیوان اشعار =<br /> |تخلص = قوامی<br /> |فیلم ساخته بر اساس اثر=<br /> | همسر =<br /> | شریک زندگی =<br /> | فرزندان =<br /> |تحصیلات = <br /> |دانشگاه = <br /> |حوزه =<br /> |شاگرد =<br /> |استاد =<br /> |علت شهرت =<br /> | تأثیرگذاشته بر =<br /> | تأثیرپذیرفته از = <br /> | وب‌گاه = <br /> |گفتاورد =<br /> |امضا =<br /> }}<br /> <br /> ==زندگینامه==<br /> شرف الشعراء امیر بدر الدّین قوامی خبّاز رازی از شاعران معروف نیمه‌ی اول قرن ششم هجری است که به مواعظ و حکم و مناقب خاندان رسالت شهرت دارد.<br /> <br /> لقب «خبّاز» او از آن جهت رایج بود که در اوایل حال، نانوایی می‌کرد، و دکان خبّازی داشته است و تخلّص او به «قوامی» به جهت نام قوام الدّین طغرایی که ممدوح او بوده گرفته شده است.<br /> <br /> قوامی از شاعرانی است که تاریخ تولد و وفات و چگونگی دوران کودکی و بزرگی و شرایط رشد و تعلیم و تربیت وی معلوم نیست. تذکره‌های قدیمی شرح حال مناسبی از او نمی‌دهند و تنها به بیان عظمت شاعر می‌پردازند. اولین بار نامش در کتاب «النقض» &lt;ref&gt; کتاب النقض موسوم به «بعض مثالب النواصب فی نقض بعض فضائح الروافض» تألیف نصیر الدّین ابی الرشید عبد الجلیل بن الحسین القزوینی می‌باشد.&lt;/ref&gt; آورده شده که مؤلف وی را در ردیف شعرای شیعه قرار می‌دهد. به نظر می‌رسد چون شاعر در سال 512 هجری به خدمت قوام الدّین راه یافته و در آن زمان به برنایی خود اشاره کرده است، باید ولادتش در اواخر قرن پنجم باشد. و چون صاحب النقض (م 560 ه) از او یاد کرده باید وفاتش قبل از این تاریخ باشد.<br /> <br /> قوامی مردی شیعی مذهب بود و در آثارش اشعار زیادی در منقبت خاندان رسالت (ع) و رثای آنان دیده می‌شود.<br /> <br /> قوامی در شعر مقام والایی داشت و شعرش از روانی و حلاوت خاصی برخوردار است و غالبا مشتمل بر مضامین اخلاقی و پند و موعظه می‌باشد. او شعر را در خدمت تبلیغ عقیده و دعوت به خداپرستی و اثبات عدل و ترغیب به آخرت قرار داده است. آنچه که باعث شهرت و رونق قوامی در مجامع تشیع شده، صراحت کلامی است که درباره شرایط امامت از قبیل نص و علم و عصمت داشته است. قوامی کلام منظوم خود را در خدمت تبلیغ مذهب قرار داده است. و چون روی سخنش با عامه مردم است لذا شعرش از لفظ پردازی خالی است.<br /> <br /> <br /> '''مهمترین قصیده:'''<br /> قوامی علاوه بر قصیده به تغزل نیز پرداخته است. مهمترین قصیده‌اش در رثای سید الشهداء می‌باشد. قصایدی نیز در موعظت و حقانیت مذهب اثنی عشری، عدل خدای تعالی، امامت ائمه اثنی عشری، مدح خاتم الانبیاء (ص)، توحید و ستایش دارد.<br /> <br /> در مورد آثارش متأسفانه فقط مقدار قابلی شعر به جا مانده و دیوانش از بین رفته است. اما آنچه امروز در دسترس است اشعار و ابیات پراکنده‌ای است که در جنگها و مجموعه‌های خطی دیده می‌شود و یک نسخه خطی که در کتابخانه «بریتیش میوزیوم لندن» موجود است و مرحوم مینوی از آن عکسبرداری نموده و به ایران آورده است، مشتمل بر 3359 بیت می‌باشد. &lt;ref&gt;النقض؛ ص 224 و 232. مقدمه دیوان قوامی رازی. تاریخ ادبیات ایران؛ ج 2، ص 697.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==اشعار==<br /> <br /> '''رثای سیّد الشّهدا (ع):'''<br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب| روز دهم ز ماه محرّم به کربلا|ظلمی صریح رفت بر اولاد مصطفی (ص) }}<br /> <br /> {{ب| هرگز مباد روز چو عاشور در جهان‌|کان روز بود قتل شهیدان به کربلا }}<br /> <br /> {{ب| آن تشنگان آل محمد اسیروار|بر دشت کربلا به بلا گشته مبتلا }}<br /> <br /> {{ب| اطفال و عورتان پیغمبر برهنه تن‌|از پرده‌ی رضا همه افتاده بر قضا }}<br /> <br /> {{ب| فرزند مصطفی و جگر گوشه‌ی رسول‌|سر بر سر سنان و بدن بر سر ملا &lt;ref&gt;در ملا- ملاء: آشکار، در میان مردم.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| عریان بمانده پردگیان سرای وحی‌|مقتول گشته شاه سرا پرده‌ی عبا }}<br /> <br /> {{ب| قتل حسین و بردگی اهل بیت او|هست اعتبار و موعظه‌ی ما و غیر ما }}<br /> <br /> {{ب| دل در جهان مبند کزو جان نبرده‌اند|پرورده‌ی پیمبر و فرزند پادشا }}<br /> <br /> {{ب| هر گه که یادم آید از آن سیّد شهید|عیشم شود منغّص و عمرم شود هبا &lt;ref&gt; هبا- هباء: گرد و غبار.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| ای بس بلا و رنج که بر جان او رسید|از جور و ظلم امّت بی‌رحم و بی‌حیا }}<br /> <br /> {{ب| در آرزوی آب چنویی بداد جان‌|لعنت برین جهان به نفرین بی‌وفا }}<br /> <br /> {{ب| آن روزها که بود در آن شوم جایگاه‌|مانده چو مرغ در قفس از خوف بی‌رجا }}<br /> <br /> {{ب| با هر کسی همی به تلطّف حدیث کرد|آن سیّد کریم نکو خُلق خوش لقا }}<br /> <br /> {{ب| تا آن شبی که روز دگر بود قتل او|میدادشان نوید و همی گفتشان ثنا }}<br /> <br /> {{ب| گویند کاین قدر شب عاشور گفته بود|آمد شب وداع چو تاریک شد هوا }}<br /> <br /> {{ب| روز دگر چنان که شنیدی مصاف کرد|حاضر شده ز پیش و پس اعدا و اولیا }}<br /> <br /> {{ب| بر تن زره کشیده و بر دل گره زده‌|رویش ز غبن تافته، پشتش ز غم دو تا }}<br /> <br /> {{ب| از آسمان دولت او ماه گشته گم‌|و ز آفتاب صورت او گم گشته ضیا }}<br /> <br /> {{ب| در بوستان چهره و شاخ زبان او|از گل برفته رنگ و ز بلبل شده نوا }}<br /> <br /> {{ب| خونش چکیده از سر شمشیر بر زمین‌|یاقوت در فشانده ز مینا به کهربا }}<br /> <br /> {{ب| از بهر شربتی به بَر لشکر یزید|بر «من یزید» &lt;ref&gt;من یزید: مزایده- حراج.&lt;/ref&gt; داشته جان گران‌بها }}<br /> <br /> {{ب| لب خشک از آتش دل و رخ ز آب دیده‌تر|دل با خدای برده و تن داده در قضا }}<br /> <br /> {{ب| بگرفته روی آب، سپاه یزید شوم‌|بی‌آب چشم و سینه پر از آتش هوا }}<br /> <br /> {{ب| از نیزه‌ها چو بیشه شده حربگاهشان‌|ایشان در او خروشان چون شیر و اژدها }}<br /> <br /> {{ب| بر آهوان خوب، مسلّط سگان زشت‌|بر عدل، ظلم چیره شده بر بقا، فنا }}<br /> <br /> {{ب| اینان در آب تشنه و ایشان به خونشان‌|از مهر سیر گشته و ز کینه ناشتا }}<br /> <br /> {{ب| بر قهر خاندان نبوّت کشیده تیغ‌|تا چون کنندشان به جفا سر ز تن جدا }}<br /> <br /> {{ب| آهخته تیغ بر پسر شیر کردگار|آن یاغیانِ باقیِ شمشیرِ مرتضی }}<br /> <br /> {{ب| ایشان قوی ز آلت و ساز و سلاح و اسب‌|و اینان ضعیف و تشنه و بی‌برگ و بی‌نوا }}<br /> <br /> {{ب| میرو امام شرع، حسین علی (ع) که بود|خورشید آسمان هُدی، شاه اوصیا }}<br /> <br /> {{ب| از چپ و راست حمله همی کرد چون پدر|تا بود در تنش نفسیّ و رگی به جا }}<br /> <br /> {{ب| خویش و تبار او شده از پیش او شهید|فرد و وحید مانده در آن موضع بلا }}<br /> <br /> {{ب| افتاده غلغل ملکوت اندر آسمان‌|برداشته حجاب افق امر کبریا }}<br /> <br /> {{ب| بر خلد منقطع شده انفاس حور عین‌|بر عرش مضطرب شده ارواح انبیا }}<br /> <br /> {{ب| خورشید و ماه تیره و تاریک بر فلک‌|آرامش زمین شده چون جنبش هوا }}<br /> <br /> {{ب| زهرا و مصطفی و علی سوخته ز درد|ماتم سرای ساخته بر سدره منتها }}<br /> <br /> {{ب| در پیش مصطفی شده زهرای تنگدل‌|گریان که چیست درد حسین مرا دوا؟ }}<br /> <br /> {{ب| تا کی ز امّت تو به ما رنجها رسد|دانم که پدر ندهی تو بدین رضا }}<br /> <br /> {{ب| فرزند من که هست تو را آشنای جان‌|در خون همی کند به مصاف اندر، آشنا &lt;ref&gt; آشنا: شنا.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| از تشنگی روانش بی‌صبر و بی‌شکیب‌|گرمای کربلا شده بی‌حّد و منتها }}<br /> <br /> {{ب| او در میان آن همه تیغ و سنان و تیر|دانی همی که جان و جگر خون شود مرا }}<br /> <br /> {{ب| زنده نمانده هیچکس از دوستان او|در دست دشمنانش چرا کرده‌ای رها؟ }}<br /> <br /> {{ب| یک ره بنال پیش خداوند دادگر|تا از شفاعت تو کند حاجتم روا }}<br /> <br /> {{ب| گفتا رسول: باش که جان شریف او|زان قتلگاه زود خرامد بَرِ شما }}<br /> <br /> {{ب| ایشان درین، که کرد حسین علی سلام‌|جدّش جواب داد و پدر گفت مرحبا }}<br /> <br /> {{ب| زهرا ز جای جست و به رویش در اوفتاد|گفت: ای عزیز ما، تو کجایی و ما کجا؟ }}<br /> <br /> {{ب| چون رستی از مصاف و چه کردند با تو قوم؟|مادر در انتظار تو، دیر آمدی چرا؟ }}<br /> <br /> {{ب| کار چو تو بزرگ نه کاری بود حقیر|قتل چو تو شهید، نه قتلی بود خطا }}<br /> <br /> {{ب| فرزند آن کسی که ز ایزد برای اوست‌|در باغ وحی، جلوه‌ی طاووس «هَلْ أَتی» &lt;ref&gt;هل اتی: منظور سوره‌ی دهر می‌باشد، این سوره به عقیده‌ی اکثر مفسران در شأن امیر المؤمنین علی (ع) و همسر و فرزندان او فرود آمده است.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| در خانه‌ی نبوّت و عصمت برای تو|سادات را جمال شد، اسلام را بها }}<br /> <br /> {{ب| شاه امام نسل پیغمبر نسب تویی‌|کشته به تیغ قهر ترا لشکر جفا }}<br /> <br /> {{ب| آب فرات بر تو ببستند ناکسان‌|آمیختند خون تو با خاک کربلا }}<br /> <br /> {{ب| بر جان تو گشاده کمین، دشمنان کین‌|با تو نمانده هیچ کس از دوست و آشنا }}<br /> <br /> {{ب| نه هیچ مهربان که تولّا کند به تو|نه هیچ سنگدل که محابا کند تو را }}<br /> <br /> {{ب| سینه دریده، حلق بریده، فکنده دست‌|غلتان به خون و خاک، سر از تن شده جدا }}<br /> <br /> {{ب| بر سینه‌ی عزیز تو بر اسب تاخته‌|ای هم چو مصطفی ز همه عالم اصطفا }}<br /> <br /> {{ب| اندام تو چگونه بود زیر نعل اسب‌|کز روی لعل تو نزدی گرد گل صبا؟ }}<br /> <br /> {{ب| رخت و بنه به غارت و فرزند و زن اسیر|در دست آن جماعت پر زرق بی‌حیا }}<br /> <br /> {{ب| اولاد و آل تو متحیّر شده ز بیم‌|وز آه سردشان متغیّر شده هوا &lt;ref&gt; دیوان قوامی رازی؛ ص 125.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌ 2، ص: 752-754.<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده:ادبیات]]<br /> [[رده:شاعران]]<br /> [[رده:شاعران فارسی زبان]]<br /> [[رده:شاعران متقدم]]</div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D8%B1%D8%B4%DB%8C%D8%AF_%D8%A7%D9%84%D8%AF%DB%8C%D9%86_%D9%88_%D8%B7%D9%88%D8%A7%D8%B7&diff=17339 2018-08-29T09:55:23Z

<p>Hanie.mehralizadeh: </p> <hr /> <div>'''رشید الدین وطواط''' از شاعران قرن ششم است.<br /> {{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده<br /> | نام = رشید الدین وطواط<br /> | تصویر = رشید-الدین-وطواط.png<br /> | توضیح تصویر = <br /> | نام اصلی = <br /> | زمینه فعالیت = <br /> | ملیت = <br /> | تاریخ تولد = 480 ه.ق <br /> | محل تولد = بلخ<br /> | والدین = <br /> | تاریخ مرگ = 573 ه.ق<br /> | محل مرگ =<br /> | علت مرگ =<br /> | محل زندگی =<br /> | مختصات محل زندگی = <br /> | مدفن =<br /> |مذهب = <br /> |در زمان حکومت =<br /> |اتفاقات مهم =<br /> | نام دیگر =<br /> |لقب = <br /> |بنیانگذار =<br /> | پیشه =<br /> | سال‌های نویسندگی = <br /> |سبک نوشتاری =<br /> |کتاب‌ها = «حدائق السحر فی دقائق الشعر»،«مطلوب کل طالب الامیر المؤمنین علی بن ابی طالب (ع)»<br /> |مقاله‌ها =<br /> |نمایشنامه‌ها =<br /> |فیلم‌نامه‌ها =<br /> |دیوان اشعار =<br /> |تخلص =<br /> |فیلم ساخته بر اساس اثر=<br /> | همسر =<br /> | شریک زندگی =<br /> | فرزندان =<br /> |تحصیلات = <br /> |دانشگاه = <br /> |حوزه =<br /> |شاگرد =<br /> |استاد =<br /> |علت شهرت =<br /> | تأثیرگذاشته بر =<br /> | تأثیرپذیرفته از = <br /> | وب‌گاه = <br /> |گفتاورد =<br /> |امضا =<br /> }}<br /> <br /> ==زندگینامه==<br /> از شاعران و نویسندگان مشهور قرن ششم ه.ق است که در حدود سال 480 ه.ق در بلخ متولّد شد و جوانی را در فراگیری ادبیات در آن شهر گذراند و سپس به خدمت علاء الدّین اتسز خوارزمشاه درآمد و سی سال در دربار او صاحب دیوان انشا بود.<br /> <br /> رشید در نظم و نثر فارسی و عربی مهارت کامل داشت. صنایع لفظی را در شعر بسیار مراعات کرده و قصاید وی همه مصنوع و مسجّع مرصّع است.<br /> <br /> رشید الدّین علاوه بر قصاید و غزلیات، نامه‌هایی به نام منشآت دارد.<br /> <br /> وی پس از 93 سال زندگی در سال 573 ه.ق درگذشت. &lt;ref&gt;مشاهیر دانشمندان اسلام؛ ج 3، ص 260. فرهنگ شاعران زبان پارسی؛ ص 228.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==آثار==<br /> دیوان اشعاری به زبان فارسی و عربی دارد. از کتب مشهورش '''«حدائق السحر فی دقائق الشعر»''' در علم معانی و بیان است که بیشتر مطالب آن را از کتاب «ترجمان البلاغه» محمّد بن عمر رادویانی گرفته است. کتاب دیگرش '''«مطلوب کل طالب الامیر المؤمنین علی بن ابی طالب (ع)»''' می‌باشد. که ترجمه‌ی صد سخن کوتاه از امام علی (ع) است که معروف به صد کلمه یا مطلوب کل است.<br /> <br /> <br /> ==اشعار==<br /> <br /> ===شعر1===<br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب| فرزند حیدر است و خداوند مفخر است‌|چون او کِراست مُنتسب امروز و مُکتسب }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر2===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| تو به حرب اندر خرامیدی به کردار علی‌|در کف میمون تو تیغی بسان ذو الفقار }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر3===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| فرزند حیدری تو و در نوک کِلک تو|یزدان نهاده معجزه‌ی صد چو ذو الفقار &lt;ref&gt; دیوان سعید نفیسی؛ ص 49، 216، 240.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر4===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| با حمله‌ی تو قلعه اموی را چه قدر|خیبر چه پای دارد با مرد ذو الفقار &lt;ref&gt; دیوان رکن الدّین همایون فرخ؛ ص 250.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر5===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| خاندان طاهر پیغمبر اندر محنت‌اند|غم خورد زین حال هر کش اعتقاد طاهر است }}<br /> <br /> {{ب| آن که دین را کرد نصرت ذو الفقار جدّ او|در مضیقی اوفتاده، بی‌معین و ناصر است }}<br /> <br /> {{ب| تا شنیدم کز فلک آل پیمبر شاکی‌اند|ناکسم گر جان من از زندگانی شاکر است }}<br /> <br /> {{ب| نی به سوی هیچ عشرت سینه‌ی من مایل است‌|نی به روی هیچ راحت دیده‌ی من ناظر است }}<br /> <br /> {{ب| من کیم خود؟ کز برای این سبب در خلد عدن‌|خسته روح کاظم است و رنجه جان باقر است }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر6===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| ای صدرِ آل حیدر اگر غایبم ز تو|اندر دلم محبت صدر تو حاضر است }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر7===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| آنچ آمدست بر تنم از چرخ نامدست‌|از دوده‌ی معاویه بر آل بوتراب }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر8===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| چون تو بودی به دانش و مردی‌|در زمانه چو حیدر کرار }}<br /> <br /> {{ب| رفت فرزند تو به عاشورا|چون حسین علی به دار قرار }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر9===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| هست ارواح انبیا در خلد|بر ارواح انبیا رفتی }}<br /> <br /> {{ب| مصطفی جد تست پس تو مگر|گه به نزدیک مصطفی رفتی }}<br /> <br /> {{ب| فرع زهرا و مرتضی بودی‌|بر زهرا و مرتضی رفتی }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر10===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| در خون من مشو، که به خون شسته‌ام دو رخ‌|بی‌تو، به حق خون شهیدان کربلا &lt;ref&gt; منظومه عشق؛ ص 46 و 47.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌ 2، ص: 750-751.<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده:ادبیات]]<br /> [[رده:شاعران]]<br /> [[رده:شاعران فارسی زبان]]<br /> [[رده:شاعران متقدم]]</div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D8%B1%D8%B4%DB%8C%D8%AF_%D8%A7%D9%84%D8%AF%DB%8C%D9%86_%D9%88_%D8%B7%D9%88%D8%A7%D8%B7&diff=17338 2018-08-29T09:54:26Z

<p>Hanie.mehralizadeh: </p> <hr /> <div>'''رشید الدین وطواط''' از شاعران قرن ششم است.<br /> {{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده<br /> | نام = رشید الدین وطواط<br /> | تصویر = رشید-الدین-وطواط.png<br /> | توضیح تصویر = <br /> | نام اصلی = <br /> | زمینه فعالیت = <br /> | ملیت = <br /> | تاریخ تولد = 480 ه.ق <br /> | محل تولد = بلخ<br /> | والدین = <br /> | تاریخ مرگ = 573 ه.ق<br /> | محل مرگ =<br /> | علت مرگ =<br /> | محل زندگی =<br /> | مختصات محل زندگی = <br /> | مدفن =<br /> |مذهب = <br /> |در زمان حکومت =<br /> |اتفاقات مهم =<br /> | نام دیگر =<br /> |لقب = <br /> |بنیانگذار =<br /> | پیشه =<br /> | سال‌های نویسندگی = <br /> |سبک نوشتاری =<br /> |کتاب‌ها = «حدائق السحر فی دقائق الشعر»،«مطلوب کل طالب الامیر المؤمنین علی بن ابی طالب (ع)»<br /> |مقاله‌ها =<br /> |نمایشنامه‌ها =<br /> |فیلم‌نامه‌ها =<br /> |دیوان اشعار =<br /> |تخلص =<br /> |فیلم ساخته بر اساس اثر=<br /> | همسر =<br /> | شریک زندگی =<br /> | فرزندان =<br /> |تحصیلات = <br /> |دانشگاه = <br /> |حوزه =<br /> |شاگرد =<br /> |استاد =<br /> |علت شهرت =<br /> | تأثیرگذاشته بر =<br /> | تأثیرپذیرفته از = <br /> | وب‌گاه = <br /> |گفتاورد =<br /> |امضا =<br /> }}<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ==زندگینامه==<br /> از شاعران و نویسندگان مشهور قرن ششم ه.ق است که در حدود سال 480 ه.ق در بلخ متولّد شد و جوانی را در فراگیری ادبیات در آن شهر گذراند و سپس به خدمت علاء الدّین اتسز خوارزمشاه درآمد و سی سال در دربار او صاحب دیوان انشا بود.<br /> <br /> رشید در نظم و نثر فارسی و عربی مهارت کامل داشت. صنایع لفظی را در شعر بسیار مراعات کرده و قصاید وی همه مصنوع و مسجّع مرصّع است.<br /> <br /> رشید الدّین علاوه بر قصاید و غزلیات، نامه‌هایی به نام منشآت دارد.<br /> <br /> وی پس از 93 سال زندگی در سال 573 ه.ق درگذشت. &lt;ref&gt;مشاهیر دانشمندان اسلام؛ ج 3، ص 260. فرهنگ شاعران زبان پارسی؛ ص 228.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==آثار==<br /> دیوان اشعاری به زبان فارسی و عربی دارد. از کتب مشهورش '''«حدائق السحر فی دقائق الشعر»''' در علم معانی و بیان است که بیشتر مطالب آن را از کتاب «ترجمان البلاغه» محمّد بن عمر رادویانی گرفته است. کتاب دیگرش '''«مطلوب کل طالب الامیر المؤمنین علی بن ابی طالب (ع)»''' می‌باشد. که ترجمه‌ی صد سخن کوتاه از امام علی (ع) است که معروف به صد کلمه یا مطلوب کل است.<br /> <br /> <br /> ==اشعار==<br /> <br /> ===شعر1===<br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب| فرزند حیدر است و خداوند مفخر است‌|چون او کِراست مُنتسب امروز و مُکتسب }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر2===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| تو به حرب اندر خرامیدی به کردار علی‌|در کف میمون تو تیغی بسان ذو الفقار }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر3===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| فرزند حیدری تو و در نوک کِلک تو|یزدان نهاده معجزه‌ی صد چو ذو الفقار &lt;ref&gt; دیوان سعید نفیسی؛ ص 49، 216، 240.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر4===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| با حمله‌ی تو قلعه اموی را چه قدر|خیبر چه پای دارد با مرد ذو الفقار &lt;ref&gt; دیوان رکن الدّین همایون فرخ؛ ص 250.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر5===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| خاندان طاهر پیغمبر اندر محنت‌اند|غم خورد زین حال هر کش اعتقاد طاهر است }}<br /> <br /> {{ب| آن که دین را کرد نصرت ذو الفقار جدّ او|در مضیقی اوفتاده، بی‌معین و ناصر است }}<br /> <br /> {{ب| تا شنیدم کز فلک آل پیمبر شاکی‌اند|ناکسم گر جان من از زندگانی شاکر است }}<br /> <br /> {{ب| نی به سوی هیچ عشرت سینه‌ی من مایل است‌|نی به روی هیچ راحت دیده‌ی من ناظر است }}<br /> <br /> {{ب| من کیم خود؟ کز برای این سبب در خلد عدن‌|خسته روح کاظم است و رنجه جان باقر است }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر6===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| ای صدرِ آل حیدر اگر غایبم ز تو|اندر دلم محبت صدر تو حاضر است }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر7===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| آنچ آمدست بر تنم از چرخ نامدست‌|از دوده‌ی معاویه بر آل بوتراب }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر8===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| چون تو بودی به دانش و مردی‌|در زمانه چو حیدر کرار }}<br /> <br /> {{ب| رفت فرزند تو به عاشورا|چون حسین علی به دار قرار }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر9===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| هست ارواح انبیا در خلد|بر ارواح انبیا رفتی }}<br /> <br /> {{ب| مصطفی جد تست پس تو مگر|گه به نزدیک مصطفی رفتی }}<br /> <br /> {{ب| فرع زهرا و مرتضی بودی‌|بر زهرا و مرتضی رفتی }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر10===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| در خون من مشو، که به خون شسته‌ام دو رخ‌|بی‌تو، به حق خون شهیدان کربلا &lt;ref&gt; منظومه عشق؛ ص 46 و 47.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌ 2، ص: 750-751.<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده:ادبیات]]<br /> [[رده:شاعران]]<br /> [[رده:شاعران فارسی زبان]]<br /> [[رده:شاعران متقدم]]</div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D8%B1%D8%B4%DB%8C%D8%AF_%D8%A7%D9%84%D8%AF%DB%8C%D9%86_%D9%88_%D8%B7%D9%88%D8%A7%D8%B7&diff=17337 2018-08-29T09:54:16Z

<p>Hanie.mehralizadeh: </p> <hr /> <div>'''رشید الدین وطواط''' از شاعران قرن ششم است.<br /> {{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده<br /> | نام = رشید الدین وطواط<br /> | تصویر = رشید-الدین-وطواط.png<br /> | توضیح تصویر = <br /> | نام اصلی = <br /> | زمینه فعالیت = <br /> | ملیت = <br /> | تاریخ تولد = 480 ه.ق <br /> | محل تولد = بلخ<br /> | والدین = <br /> | تاریخ مرگ = 573 ه.ق<br /> | محل مرگ =<br /> | علت مرگ =<br /> | محل زندگی =<br /> | مختصات محل زندگی = <br /> | مدفن =<br /> |مذهب = <br /> |در زمان حکومت =<br /> |اتفاقات مهم =<br /> | نام دیگر =<br /> |لقب = <br /> |بنیانگذار =<br /> | پیشه =<br /> | سال‌های نویسندگی = <br /> |سبک نوشتاری =<br /> |کتاب‌ها = «حدائق السحر فی دقائق الشعر»،«مطلوب کل طالب الامیر المؤمنین علی بن ابی طالب (ع)»<br /> |مقاله‌ها =<br /> |نمایشنامه‌ها =<br /> |فیلم‌نامه‌ها =<br /> |دیوان اشعار =<br /> |تخلص =<br /> |فیلم ساخته بر اساس اثر=<br /> | همسر =<br /> | شریک زندگی =<br /> | فرزندان =<br /> |تحصیلات = <br /> |دانشگاه = <br /> |حوزه =<br /> |شاگرد =<br /> |استاد =<br /> |علت شهرت =<br /> | تأثیرگذاشته بر =<br /> | تأثیرپذیرفته از = <br /> | وب‌گاه = <br /> |گفتاورد =<br /> |امضا =<br /> }}<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ==زندگینامه==<br /> از شاعران و نویسندگان مشهور قرن ششم ه.ق است که در حدود سال 480 ه.ق در بلخ متولّد شد و جوانی را در فراگیری ادبیات در آن شهر گذراند و سپس به خدمت علاء الدّین اتسز خوارزمشاه درآمد و سی سال در دربار او صاحب دیوان انشا بود.<br /> <br /> رشید در نظم و نثر فارسی و عربی مهارت کامل داشت. صنایع لفظی را در شعر بسیار مراعات کرده و قصاید وی همه مصنوع و مسجّع مرصّع است.<br /> <br /> رشید الدّین علاوه بر قصاید و غزلیات، نامه‌هایی به نام منشآت دارد.<br /> <br /> وی پس از 93 سال زندگی در سال 573 ه.ق درگذشت. &lt;ref&gt;مشاهیر دانشمندان اسلام؛ ج 3، ص 260. فرهنگ شاعران زبان پارسی؛ ص 228.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==آثار==<br /> دیوان اشعاری به زبان فارسی و عربی دارد. از کتب مشهورش '''«حدائق السحر فی دقائق الشعر»''' در علم معانی و بیان است که بیشتر مطالب آن را از کتاب «ترجمان البلاغه» محمّد بن عمر رادویانی گرفته است. کتاب دیگرش '''«مطلوب کل طالب الامیر المؤمنین علی بن ابی طالب (ع)»''' می‌باشد. که ترجمه‌ی صد سخن کوتاه از امام علی (ع) است که معروف به صد کلمه یا مطلوب کل است.<br /> <br /> <br /> ==اشعار==<br /> <br /> ===شعر1===<br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب| فرزند حیدر است و خداوند مفخر است‌|چون او کِراست مُنتسب امروز و مُکتسب }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر2===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| تو به حرب اندر خرامیدی به کردار علی‌|در کف میمون تو تیغی بسان ذو الفقار }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر3===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| فرزند حیدری تو و در نوک کِلک تو|یزدان نهاده معجزه‌ی صد چو ذو الفقار &lt;ref&gt; دیوان سعید نفیسی؛ ص 49، 216، 240.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر4===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| با حمله‌ی تو قلعه اموی را چه قدر|خیبر چه پای دارد با مرد ذو الفقار &lt;ref&gt; دیوان رکن الدّین همایون فرخ؛ ص 250.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر5===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| خاندان طاهر پیغمبر اندر محنت‌اند|غم خورد زین حال هر کش اعتقاد طاهر است }}<br /> <br /> {{ب| آن که دین را کرد نصرت ذو الفقار جدّ او|در مضیقی اوفتاده، بی‌معین و ناصر است }}<br /> <br /> {{ب| تا شنیدم کز فلک آل پیمبر شاکی‌اند|ناکسم گر جان من از زندگانی شاکر است }}<br /> <br /> {{ب| نی به سوی هیچ عشرت سینه‌ی من مایل است‌|نی به روی هیچ راحت دیده‌ی من ناظر است }}<br /> <br /> {{ب| من کیم خود؟ کز برای این سبب در خلد عدن‌|خسته روح کاظم است و رنجه جان باقر است }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر6===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| ای صدرِ آل حیدر اگر غایبم ز تو|اندر دلم محبت صدر تو حاضر است }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر7===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| آنچ آمدست بر تنم از چرخ نامدست‌|از دوده‌ی معاویه بر آل بوتراب }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر8===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| چون تو بودی به دانش و مردی‌|در زمانه چو حیدر کرار }}<br /> <br /> {{ب| رفت فرزند تو به عاشورا|چون حسین علی به دار قرار }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر9===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| هست ارواح انبیا در خلد|بر ارواح انبیا رفتی }}<br /> <br /> {{ب| مصطفی جد تست پس تو مگر|گه به نزدیک مصطفی رفتی }}<br /> <br /> {{ب| فرع زهرا و مرتضی بودی‌|بر زهرا و مرتضی رفتی }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر10===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| در خون من مشو، که به خون شسته‌ام دو رخ‌|بی‌تو، به حق خون شهیدان کربلا &lt;ref&gt; منظومه عشق؛ ص 46 و 47.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌ 2، ص: 750-751.<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده:ادبیات]]<br /> [[رده:شاعران]]<br /> [[رده:شاعران فارسی زبان]]<br /> [[رده:شاعران متقدم]]</div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D8%B1%D8%B4%DB%8C%D8%AF_%D8%A7%D9%84%D8%AF%DB%8C%D9%86_%D9%88_%D8%B7%D9%88%D8%A7%D8%B7&diff=17336 2018-08-29T09:53:36Z

<p>Hanie.mehralizadeh: </p> <hr /> <div>'''رشید الدین وطواط''' از شاعران قرن ششم است.<br /> {{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده<br /> | نام = رشید الدین وطواط<br /> | تصویر = رشید-الدین-وطواط.png<br /> | توضیح تصویر = <br /> | نام اصلی = <br /> | زمینه فعالیت = <br /> | ملیت = <br /> | تاریخ تولد = 480 ه.ق <br /> | محل تولد = بلخ<br /> | والدین = <br /> | تاریخ مرگ = 573 ه.ق<br /> | محل مرگ =<br /> | علت مرگ =<br /> | محل زندگی =<br /> | مختصات محل زندگی = <br /> | مدفن =<br /> |مذهب = <br /> |در زمان حکومت =<br /> |اتفاقات مهم =<br /> | نام دیگر =<br /> |لقب = <br /> |بنیانگذار =<br /> | پیشه =<br /> | سال‌های نویسندگی = <br /> |سبک نوشتاری =<br /> |کتاب‌ها = «حدائق السحر فی دقائق الشعر»،«مطلوب کل طالب الامیر المؤمنین علی بن ابی طالب (ع)»<br /> |مقاله‌ها =<br /> |نمایشنامه‌ها =<br /> |فیلم‌نامه‌ها =<br /> |دیوان اشعار =<br /> |تخلص =<br /> |فیلم ساخته بر اساس اثر=<br /> | همسر =<br /> | شریک زندگی =<br /> | فرزندان =<br /> |تحصیلات = <br /> |دانشگاه = <br /> |حوزه =<br /> |شاگرد =<br /> |استاد =<br /> |علت شهرت =<br /> | تأثیرگذاشته بر =<br /> | تأثیرپذیرفته از = <br /> | وب‌گاه = <br /> |گفتاورد =<br /> |امضا =<br /> }}<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ==زندگینامه==<br /> از شاعران و نویسندگان مشهور قرن ششم ه.ق است که در حدود سال 480 ه.ق در بلخ متولّد شد و جوانی را در فراگیری ادبیات در آن شهر گذراند و سپس به خدمت علاء الدّین اتسز خوارزمشاه درآمد و سی سال در دربار او صاحب دیوان انشا بود.<br /> <br /> رشید در نظم و نثر فارسی و عربی مهارت کامل داشت. صنایع لفظی را در شعر بسیار مراعات کرده و قصاید وی همه مصنوع و مسجّع مرصّع است.<br /> <br /> رشید الدّین علاوه بر قصاید و غزلیات، نامه‌هایی به نام منشآت دارد.<br /> <br /> وی پس از 93 سال زندگی در سال 573 ه.ق درگذشت. &lt;ref&gt;مشاهیر دانشمندان اسلام؛ ج 3، ص 260. فرهنگ شاعران زبان پارسی؛ ص 228.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==آثار==<br /> دیوان اشعاری به زبان فارسی و عربی دارد. از کتب مشهورش '''«حدائق السحر فی دقائق الشعر»''' در علم معانی و بیان است که بیشتر مطالب آن را از کتاب «ترجمان البلاغه» محمّد بن عمر رادویانی گرفته است. کتاب دیگرش '''«مطلوب کل طالب الامیر المؤمنین علی بن ابی طالب (ع)»''' می‌باشد. که ترجمه‌ی صد سخن کوتاه از امام علی (ع) است که معروف به صد کلمه یا مطلوب کل است.<br /> <br /> <br /> ==اشعار==<br /> <br /> ===شعر1===<br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب| فرزند حیدر است و خداوند مفخر است‌|چون او کِراست مُنتسب امروز و مُکتسب }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر2===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| تو به حرب اندر خرامیدی به کردار علی‌|در کف میمون تو تیغی بسان ذو الفقار }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر3===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| فرزند حیدری تو و در نوک کِلک تو|یزدان نهاده معجزه‌ی صد چو ذو الفقار &lt;ref&gt; دیوان سعید نفیسی؛ ص 49، 216، 240.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر4===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| با حمله‌ی تو قلعه اموی را چه قدر|خیبر چه پای دارد با مرد ذو الفقار &lt;ref&gt; دیوان رکن الدّین همایون فرخ؛ ص 250.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر5===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| خاندان طاهر پیغمبر اندر محنت‌اند|غم خورد زین حال هر کش اعتقاد طاهر است }}<br /> <br /> {{ب| آن که دین را کرد نصرت ذو الفقار جدّ او|در مضیقی اوفتاده، بی‌معین و ناصر است }}<br /> <br /> {{ب| تا شنیدم کز فلک آل پیمبر شاکی‌اند|ناکسم گر جان من از زندگانی شاکر است }}<br /> <br /> {{ب| نی به سوی هیچ عشرت سینه‌ی من مایل است‌|نی به روی هیچ راحت دیده‌ی من ناظر است }}<br /> <br /> {{ب| من کیم خود؟ کز برای این سبب در خلد عدن‌|خسته روح کاظم است و رنجه جان باقر است }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر6===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| ای صدرِ آل حیدر اگر غایبم ز تو|اندر دلم محبت صدر تو حاضر است }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر7===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| آنچ آمدست بر تنم از چرخ نامدست‌|از دوده‌ی معاویه بر آل بوتراب }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر8===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| چون تو بودی به دانش و مردی‌|در زمانه چو حیدر کرار }}<br /> <br /> {{ب| رفت فرزند تو به عاشورا|چون حسین علی به دار قرار }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر9===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| هست ارواح انبیا در خلد|بر ارواح انبیا رفتی }}<br /> <br /> {{ب| مصطفی جد تست پس تو مگر|گه به نزدیک مصطفی رفتی }}<br /> <br /> {{ب| فرع زهرا و مرتضی بودی‌|بر زهرا و مرتضی رفتی }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر10===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| در خون من مشو، که به خون شسته‌ام دو رخ‌|بی‌تو، به حق خون شهیدان کربلا &lt;ref&gt; منظومه عشق؛ ص 46 و 47.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌ 2، ص: 750-751.<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده:ادبیات]]<br /> [[رده:شاعران]]<br /> [[رده:شاعران فارسی زبان]]<br /> [[رده:شاعران متقدم]]</div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D9%BE%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%87:%D8%B1%D8%B4%DB%8C%D8%AF-%D8%A7%D9%84%D8%AF%DB%8C%D9%86-%D9%88%D8%B7%D9%88%D8%A7%D8%B7.png&diff=17335 2018-08-29T09:35:09Z

<p>Hanie.mehralizadeh: </p> <hr /> <div></div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D8%A7%D8%AF%DB%8C%D8%A8_%D8%B5%D8%A7%D8%A8%D8%B1_%D8%AA%D8%B1%D9%85%D8%B0%DB%8C%E2%80%8C&diff=17334 2018-08-29T09:31:09Z

<p>Hanie.mehralizadeh: /* اشعار */</p> <hr /> <div>'''ادیب صابر ترمذی‌''' از شاعران ایرانی قرن ششم است.<br /> {{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده<br /> | نام = ادیب صابر ترمذی‌<br /> | تصویر = <br /> | توضیح تصویر = <br /> | نام اصلی = شهاب الدّین شرف الادباء ادیب صابر بن اسماعیل ترمذی<br /> | زمینه فعالیت = <br /> | ملیت = <br /> | تاریخ تولد = نیمه اول قرن ششم <br /> | محل تولد = ترمذ<br /> | والدین = <br /> | تاریخ مرگ = 546 ه.ق<br /> | محل مرگ = جیحون<br /> | علت مرگ = غرق شدن<br /> | محل زندگی =<br /> | مختصات محل زندگی = <br /> | مدفن =<br /> |مذهب = تشیع<br /> |در زمان حکومت =<br /> |اتفاقات مهم =<br /> | نام دیگر =<br /> |لقب = <br /> |بنیانگذار =<br /> | پیشه =<br /> | سال‌های نویسندگی = <br /> |سبک نوشتاری =<br /> |کتاب‌ها =<br /> |مقاله‌ها =<br /> |نمایشنامه‌ها =<br /> |فیلم‌نامه‌ها =<br /> |دیوان اشعار =<br /> |تخلص =<br /> |فیلم ساخته بر اساس اثر=<br /> | همسر =<br /> | شریک زندگی =<br /> | فرزندان =<br /> |تحصیلات = <br /> |دانشگاه = <br /> |حوزه =<br /> |شاگرد =<br /> |استاد =<br /> |علت شهرت =<br /> | تأثیرگذاشته بر =<br /> | تأثیرپذیرفته از = <br /> | وب‌گاه = <br /> |گفتاورد =<br /> |امضا =<br /> }}<br /> <br /> <br /> ==زندگینامه==<br /> شهاب الدّین شرف الادباء ادیب صابر بن اسماعیل ترمذی، شاعر مشهور ایرانی نیمه اول قرن ششم و از شعرای نامی عهد سلاجقه‌ی بزرگ بود. که اصل وی از ترمذ بود و شاعری او هم در آن شهر شروع شد، ولی بعدها در نواحی دیگر مانند مرو و بلخ و خوارزم روزگار گذرانید و به مدّاحی سنجر اختصاص یافت. وقتی سنجر او را به رسالت نزد اتسز خوارزمشاه فرستاد او چندی در خوارزم بماند و اتسز را مدح گفت. اتسز توطئه‌ای برای قتل سنجر ترتیب داده بود و صابر از آن آگاه شد و به وسیله‌ای سنجر را مطلع کرد و نقشه‌ی اتسز باطل گردید و اتسز دستور داد ادیب صابر را در جیحون غرق کردند. مرگ وی به سال 546 ه.ق بوده است. از دیوان او نسخی در دست است که بالغ بر 647 بیت شعر دارد و در آن غزلها و تغزلهای لطیف وجود دارد. &lt;ref&gt; فرهنگ معین.&lt;/ref&gt; اشعارش به سادگی و روانی ممتاز است، وی مذهب تشیع داشته و در اشعار خود به این معنی اشاره کرده است.<br /> <br /> ==اشعار==<br /> <br /> ===شعر1===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| فنا و آتش ازو خیزد و ز بیم فنا|سکندرش طلبید و خضر رسید به کام }}<br /> <br /> {{ب| اگر میانه‌ی او راه خشک یافت کلیم‌|ز بیم او پسرِ نوح کوه یافت مقام }}<br /> <br /> {{ب| به کربلا چو دهان حسین ازو نچشید|همی دهند زبانها یزید را دشنام &lt;ref&gt;دیوان ادیب صابر؛ ص 157.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> <br /> <br /> ===شعر2===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| اگر به زیر رکاب حسین او بودی‌|به دست فتح گرفتی عنان لشکر شام &lt;ref&gt;همان؛ ص 159.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ===شعر3===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| مشکن دل &lt;ref&gt; مشکن دل: دل‌شکسته مباش.&lt;/ref&gt; ار چه عهد تو بشکست روزگار|کی داشت عهد نیک بر اهل زمین زَمَن }}<br /> <br /> {{ب| از اختران مرادِ که بودست مستمر|وز روزگار کار که رفست بر سَنَن &lt;ref&gt; بر سنن: علی سنن واحد- بر یک طریقه.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| بی‌رایضان &lt;ref&gt; رایض: رام کننده ستوران.&lt;/ref&gt; حکم و قضا رام کی شوند|این مرکبانِ روز و شب ما به هان و هن }}<br /> <br /> {{ب| دانی که بر علی و حسن و حسین چه کرد|عهد بد زمانه چه در سِرّ و چه در عَلَن &lt;ref&gt;دیوان ادیب صابر؛ ص 232.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌ 2، ص: 749.<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده:ادبیات]]<br /> [[رده:شاعران]]<br /> [[رده:شاعران فارسی زبان]]<br /> [[رده:شاعران متقدم]]</div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D8%A7%D8%AF%DB%8C%D8%A8_%D8%B5%D8%A7%D8%A8%D8%B1_%D8%AA%D8%B1%D9%85%D8%B0%DB%8C%E2%80%8C&diff=17333 2018-08-29T09:30:41Z

<p>Hanie.mehralizadeh: </p> <hr /> <div>'''ادیب صابر ترمذی‌''' از شاعران ایرانی قرن ششم است.<br /> {{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده<br /> | نام = ادیب صابر ترمذی‌<br /> | تصویر = <br /> | توضیح تصویر = <br /> | نام اصلی = شهاب الدّین شرف الادباء ادیب صابر بن اسماعیل ترمذی<br /> | زمینه فعالیت = <br /> | ملیت = <br /> | تاریخ تولد = نیمه اول قرن ششم <br /> | محل تولد = ترمذ<br /> | والدین = <br /> | تاریخ مرگ = 546 ه.ق<br /> | محل مرگ = جیحون<br /> | علت مرگ = غرق شدن<br /> | محل زندگی =<br /> | مختصات محل زندگی = <br /> | مدفن =<br /> |مذهب = تشیع<br /> |در زمان حکومت =<br /> |اتفاقات مهم =<br /> | نام دیگر =<br /> |لقب = <br /> |بنیانگذار =<br /> | پیشه =<br /> | سال‌های نویسندگی = <br /> |سبک نوشتاری =<br /> |کتاب‌ها =<br /> |مقاله‌ها =<br /> |نمایشنامه‌ها =<br /> |فیلم‌نامه‌ها =<br /> |دیوان اشعار =<br /> |تخلص =<br /> |فیلم ساخته بر اساس اثر=<br /> | همسر =<br /> | شریک زندگی =<br /> | فرزندان =<br /> |تحصیلات = <br /> |دانشگاه = <br /> |حوزه =<br /> |شاگرد =<br /> |استاد =<br /> |علت شهرت =<br /> | تأثیرگذاشته بر =<br /> | تأثیرپذیرفته از = <br /> | وب‌گاه = <br /> |گفتاورد =<br /> |امضا =<br /> }}<br /> <br /> <br /> ==زندگینامه==<br /> شهاب الدّین شرف الادباء ادیب صابر بن اسماعیل ترمذی، شاعر مشهور ایرانی نیمه اول قرن ششم و از شعرای نامی عهد سلاجقه‌ی بزرگ بود. که اصل وی از ترمذ بود و شاعری او هم در آن شهر شروع شد، ولی بعدها در نواحی دیگر مانند مرو و بلخ و خوارزم روزگار گذرانید و به مدّاحی سنجر اختصاص یافت. وقتی سنجر او را به رسالت نزد اتسز خوارزمشاه فرستاد او چندی در خوارزم بماند و اتسز را مدح گفت. اتسز توطئه‌ای برای قتل سنجر ترتیب داده بود و صابر از آن آگاه شد و به وسیله‌ای سنجر را مطلع کرد و نقشه‌ی اتسز باطل گردید و اتسز دستور داد ادیب صابر را در جیحون غرق کردند. مرگ وی به سال 546 ه.ق بوده است. از دیوان او نسخی در دست است که بالغ بر 647 بیت شعر دارد و در آن غزلها و تغزلهای لطیف وجود دارد. &lt;ref&gt; فرهنگ معین.&lt;/ref&gt; اشعارش به سادگی و روانی ممتاز است، وی مذهب تشیع داشته و در اشعار خود به این معنی اشاره کرده است.<br /> <br /> ==اشعار==<br /> <br /> ===شعر1===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| فنا و آتش ازو خیزد و ز بیم فنا|سکندرش طلبید و خضر رسید به کام }}<br /> <br /> {{ب| اگر میانه‌ی او راه خشک یافت کلیم‌|ز بیم او پسرِ نوح کوه یافت مقام }}<br /> <br /> {{ب| به کربلا چو دهان حسین ازو نچشید|همی دهند زبانها یزید را دشنام &lt;ref&gt;دیوان ادیب صابر؛ ص 157.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر2===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| اگر به زیر رکاب حسین او بودی‌|به دست فتح گرفتی عنان لشکر شام &lt;ref&gt;همان؛ ص 159.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر3===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| مشکن دل &lt;ref&gt; مشکن دل: دل‌شکسته مباش.&lt;/ref&gt; ار چه عهد تو بشکست روزگار|کی داشت عهد نیک بر اهل زمین زَمَن }}<br /> <br /> {{ب| از اختران مرادِ که بودست مستمر|وز روزگار کار که رفست بر سَنَن &lt;ref&gt; بر سنن: علی سنن واحد- بر یک طریقه.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| بی‌رایضان &lt;ref&gt; رایض: رام کننده ستوران.&lt;/ref&gt; حکم و قضا رام کی شوند|این مرکبانِ روز و شب ما به هان و هن }}<br /> <br /> {{ب| دانی که بر علی و حسن و حسین چه کرد|عهد بد زمانه چه در سِرّ و چه در عَلَن &lt;ref&gt;دیوان ادیب صابر؛ ص 232.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> <br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌ 2، ص: 749.<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده:ادبیات]]<br /> [[رده:شاعران]]<br /> [[رده:شاعران فارسی زبان]]<br /> [[رده:شاعران متقدم]]</div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D8%A7%D8%A8%D9%88%D8%A7%D9%84%D9%85%D9%81%D8%A7%D8%AE%D8%B1_%D8%B1%D8%A7%D8%B2%DB%8C%E2%80%8C&diff=17332 2018-08-29T09:22:28Z

<p>Hanie.mehralizadeh: </p> <hr /> <div>ابوالمفاخر رازی‌ از شاعران سده‌ی پنجم وششم است.<br /> {{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده<br /> | نام = ابوالمفاخر رازی‌<br /> | تصویر = <br /> | توضیح تصویر = <br /> | نام اصلی = ابو المفاخر منجیک فاخر رازی<br /> | زمینه فعالیت = <br /> | ملیت = <br /> | تاریخ تولد = اواخر سده‌ی پنجم و اوایل سده‌ی ششم هجری<br /> | محل تولد = <br /> | والدین = <br /> | تاریخ مرگ =<br /> | محل مرگ =<br /> | علت مرگ =<br /> | محل زندگی =<br /> | مختصات محل زندگی = <br /> | مدفن =<br /> |مذهب = شیعه<br /> |در زمان حکومت =<br /> |اتفاقات مهم =<br /> | نام دیگر =<br /> |لقب = <br /> |بنیانگذار =<br /> | پیشه =<br /> | سال‌های نویسندگی = <br /> |سبک نوشتاری =<br /> |کتاب‌ها =<br /> |مقاله‌ها =<br /> |نمایشنامه‌ها =<br /> |فیلم‌نامه‌ها =<br /> |دیوان اشعار =<br /> |تخلص =<br /> |فیلم ساخته بر اساس اثر=<br /> | همسر =<br /> | شریک زندگی =<br /> | فرزندان =<br /> |تحصیلات = <br /> |دانشگاه = <br /> |حوزه =<br /> |شاگرد =<br /> |استاد =<br /> |علت شهرت =<br /> | تأثیرگذاشته بر =<br /> | تأثیرپذیرفته از = <br /> | وب‌گاه = <br /> |گفتاورد =<br /> |امضا =<br /> }}<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ==زندگینامه==<br /> ابو المفاخر منجیک فاخر رازی از شعرای شیعی اواخر سده‌ی پنجم و اوایل سده‌ی ششم هجری است که در عهد سلجوقی بود و دولتشاه سمرقندی درباره‌ی او آورده که: «او به روزگار دولت سلطان غیاث الدّین محمّد بن ملکشاه می‌زیست و دانشمندی کامل و شاعر و ادیبی فاضل بود. و در فنون علم بهره‌ای تمام داشت و او را یکی از استادان می‌دانند. ورای شعر و شاعری او را انواع فضایل است». اشعار &lt;ref&gt;تذکرة الشعراء؛ ص 61 و 62.&lt;/ref&gt; او بیشتر بر طریق لغز واقع شده و این صنعت او را مسلّم است. امّا شهرت عمده‌ی وی به واسطه‌ی سرودن قصاید در منقبت ائمه‌ی اطهار (ع) بالاخص علی بن موسی الرضا (ع) بوده است. از قصاید معروف او که در تشبیهات و استعارات در زمره‌ی بهترین قصاید به شمار می‌رود و شعرای بسیاری به تتبع در آن پرداخته و آن را جواب گفته‌اند شعری با مطلع:<br /> <br /> «بال مرصع بسوخت مرغ ملمع بدن‌اشک زلیخا بریخت یوسف گل پیرهن» است که در منقبت امام هشتم (ع) است. بر این قصیده شروح بسیاری نوشته شده است. &lt;ref&gt; مجمع الفصحاء؛ ج 2، ص 936.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> ==اشعار==<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| صفحه‌ی صندوق چرخ گشت نگونسار باز|کرد برون مار صبح مُهره‌ی مِهر از دهن &lt;ref&gt;مقصود بیت اول طلوع خورشید می‌باشد.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| دوش دگرگونه داد طارم نیلوفری &lt;ref&gt; طارم نیلوفری: کنایه از آسمان.&lt;/ref&gt; |در بن طاسی دو مرد بر سر نعشی دو زن }}<br /> <br /> {{ب| صبح برآمد ز کوه دامن اطلس‌کشان‌|چون نفس جبرئیل از گلوی اهرمن }}<br /> <br /> {{ب| نور چراغ سهیل گوهر تاج قباد|ششتری مشتری مطرح تخت پشن }}<br /> <br /> {{ب| بر فلک و بر هوا ریخته و بیخته‌|لؤلؤ لالا بکیل عنبر سارا بمن }}<br /> <br /> {{ب| زهره ز خاتون خلد خنده زنان در نقاب‌|ماه چو طاوس نر جلوه‌کنان در چمن }}<br /> <br /> {{ب| مهر به خوناب گرم غرق شده چون حسین (ع)|صبح به الماس قهر خسته شده چون حسن (ع) }}<br /> <br /> {{ب| روی ره کهکشان جاده‌ی او کوفته‌|از لب دریای چین تا در شهر یمن }}<br /> <br /> {{ب| قبه‌ی خضرا به وصف هم صدف و هم گهر|قامت جوزا &lt;ref&gt;جوزا: نام برجی است از بروج آسمان در اصل لغت جوزا به معنی گوسفند سیاه است که میان او سپید باشد. چون این گوسفند در میان گله کاملا نمودار است هم چنین برج مذکور نیز نسبت به دیگر بروج کواکب روشنی دارد و در میان همه بروج ممتاز است.&lt;/ref&gt; به شکل هم صنم و هم شمن }}<br /> <br /> {{ب| چون ز شب اندک گذشت قرعه دو ساعت ز روز|پیک خوراسان نمود راه روی خراسان به من }}<br /> <br /> {{ب| خوشه پروین نهاد توشه در انبان دل‌|تحفه‌ی آن گوشه را بی‌گره و بی‌شکن }}<br /> <br /> {{ب| برد مرا بارگی بر سر هنجار طوس‌|راهبری چون صراط راه روی چون چمن }}<br /> <br /> {{ب| ناقه‌ی چون ریسمان گردن دنبال او|او به حریر خطا درزی سوزن شکن }}<br /> <br /> {{ب| آب تک و باد پای پنبه خور و جاله &lt;ref&gt;جاله: نوعی بلم.&lt;/ref&gt; خواه‌|گل طرب و خار دوست گرگ تک و پیل تن }}<br /> <br /> {{ب| نار توان بر فراز آب توان در نشیب‌|باد وزان در کنام خاک گران در عطن &lt;ref&gt;عطن: محل استراحت ستوران در کنار آب.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| نیک رفیقی چو عمر خوب حریفی چو جان‌|نادره‌ی چون مراد بو العجبی چون سخن }}<br /> <br /> {{ب| کرده ز خارا خمیر همچو امیر غدیر|از کف پیر فطیر پشت تنور دمن }}<br /> <br /> {{ب| مقرعه‌ی &lt;ref&gt;مقرعه: تازیانه.&lt;/ref&gt; اقتضا داد سر اندر قضا|عشق طریق رضا بسنده از خویشتن }}<br /> <br /> {{ب| سایه‌ی ذات خدا مایه‌ی فرهما|پاره‌ی نفس رسول چاره‌ی کرب و حزن }}<br /> <br /> {{ب| هم خطواتش کریم هم درجاتش عظیم‌|هم حرکاتش رفیع هم سکناتش حسن }}<br /> <br /> {{ب| حاسد شوم اخترش مرده ولی در عذاب‌|دشمن بد گوهرش زنده ولی در کفن }}<br /> <br /> {{ب| شاهد لولاک را روضه‌ی پاکش سکون‌|زاهد افلاک را حضرت پاکش سکن }}<br /> <br /> {{ب| مادر بحران او کودک انگور او|داده ز بستانِ غیب از سر پستان لبن }}<br /> <br /> {{ب| راست نشین کج مگو داد حدیثی بده‌|در دمن از داغ کیست چون تو نداری درن &lt;ref&gt; درن: چرک.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| عصمت پالوده را روشن و صافی است جام‌|تهمت آلوده را دردی فانی است دن &lt;ref&gt; دن: خم.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| بیم تباهی است ظلم نزد خرد بر امام‌|نام الهیست حشو سوی خرد بر وثن }}<br /> <br /> {{ب| حوصله‌ی دشمنش حاصل حجّت نداشت‌|خارش نر ماده‌گی تازه شدش چون زغن }}<br /> <br /> {{ب| ای زده چون عقل و روح لقمه‌ی انوار علم‌|وی شده چون جد و باب طعمه‌ی ارباب طعن }}<br /> <br /> {{ب| نیست ابد را به عدل بی‌تو روان هیچ حکم‌|نیست ازل را به فضل از تو نهان هیچ فن }}<br /> <br /> {{ب| تا به تو قربت نجست وز تو عنایت نخواست‌|افعی چو بی‌نکرد صاحب «سلوی و من» &lt;ref&gt; سلوی و منّ: اشاره به آیه 57 سوره بقره: «... وَ أَنْزَلْنا عَلَیْکُمُ الْمَنَّ وَ السَّلْوی». و مرغ بریان و ترانگبین غذای شما مقرر داشتیم.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| کرده بر ابنای جنس فاتحه نام تو|آهن و فولاد موم آتش سوزان سمن }}<br /> <br /> {{ب| کاسه‌گر سده را نغمه‌ی نعت از شماست‌|لحن خوش و راه راست هر سخنی پرفتن }}<br /> <br /> {{ب| هر که دمی با شما رطل گران در کشید|دیده‌ی بختش ندید دل به عنا ممتحن }}<br /> <br /> {{ب| حضمک فیما مضی ان قضانحبه‌|یتفم اللّه منک دونک لا تعجبن }}<br /> <br /> {{ب| گفت «مفاخر» بخوان معنی بیتش بدان‌|تا که چه گفتست او ز اول و آخر سخن &lt;ref&gt; مجالس المؤمنین؛ ج 2، ص 615 و 616.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌ 2، ص: 747-748.<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده:ادبیات]]<br /> [[رده:شاعران]]<br /> [[رده:شاعران فارسی زبان]]<br /> [[رده:شاعران متقدم]]</div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D8%A7%D8%AD%D9%85%D8%AF_%D8%AC%D8%A7%D9%85%E2%80%8C&diff=17331 2018-08-29T09:09:44Z

<p>Hanie.mehralizadeh: </p> <hr /> <div>'''احمد جام‌''' یکی از شاعران معاصر است.<br /> {{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده<br /> | نام = احمد جام‌<br /> | تصویر = احمد جام.jpg<br /> | توضیح تصویر = <br /> | نام اصلی = احمد بن محمد بن جریر<br /> | زمینه فعالیت = <br /> | ملیت = <br /> | تاریخ تولد = 441 ه.ق<br /> | محل تولد = انامق از دیار ترشیز یا کاشمر فعلی<br /> | والدین = <br /> | تاریخ مرگ = 536 هجری<br /> | محل مرگ =<br /> | علت مرگ =<br /> | محل زندگی =<br /> | مختصات محل زندگی = <br /> | مدفن =<br /> |مذهب = <br /> |در زمان حکومت =<br /> |اتفاقات مهم =<br /> | نام دیگر =<br /> ملقب = شیخ الاسلام معین الدّین و مکنّی به ابی نصر<br /> |بنیانگذار =<br /> | پیشه =<br /> | سال‌های نویسندگی = <br /> |سبک نوشتاری =<br /> |کتاب‌ها =<br /> |مقاله‌ها =<br /> |نمایشنامه‌ها =<br /> |فیلم‌نامه‌ها =<br /> |دیوان اشعار =<br /> |تخلص = احمد جام<br /> |فیلم ساخته بر اساس اثر=<br /> | همسر =<br /> | شریک زندگی =<br /> | فرزندان =<br /> |تحصیلات = <br /> |دانشگاه = <br /> |حوزه =<br /> |شاگرد =<br /> |استاد =<br /> |علت شهرت =<br /> | تأثیرگذاشته بر =<br /> | تأثیرپذیرفته از = <br /> | وب‌گاه = <br /> |گفتاورد =<br /> |امضا =<br /> }}<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ==زندگینامه==<br /> احمد بن محمد بن جریر ملقب به شیخ الاسلام معین الدّین و مکنّی به ابی نصر و معروف به «احمد جام» شیخ ژنده پیل و اهل عرفان به سال 441 ه.ق در «انامق» &lt;ref&gt; انامق: موضعی از مواضع ترشیز.&lt;/ref&gt; متولد شد.<br /> <br /> هدایت می‌نویسد: «در کتب معرفت دو کس را شیخ الاسلام لقب داده‌اند اول خواجه عبد اللّه انصاری که او را پیر هری نیز خوانند و از آن پس شیخ بزرگ احمد جامی که از مشاهیر و مشایخ بود و حالاتش علی التفصیل در کتب قوم مرقوم است و از او کرامات عالیه نقل کرده‌اند و چند تن فرزند از او به وجود آمده که همه عالم عامل و عارف کامل و صاحب فضل و تصانیف عالیه بوده‌اند.»<br /> <br /> ابو نصر در بدو حال با اهل لهو و لعب زندگانی می‌نمود، امّا در بیست و دو سالگی جذبه‌ای از جذبات الهی به وی رسید و حالتی غریب و کششی عجیب دریافت و جامی از خم خانه‌ی شراب محبت کشید و به مقام توبه و انابه و ندامت رسید و شوریده و مجذوب گردید. پدر و مادر و وطن را گذاشته به جانب کوه شتافت و در آنجا به خدمت حضرت خضر (ع) رسیده تلقین ذکر یافت و هیجده سال در کوه به ریاضت و عبادت مشغول بود و بعد از چهل سالگی به خلق و آبادی رجوع فرمود، و طالبان را راه توبه و تلقین ذکر خفی و تربیت در طریقت و وصول به حقیقت نمود. &lt;ref&gt; مجالس المؤمنین؛ ج 2، ص 39.&lt;/ref&gt;<br /> شیخ ابو سعید ابی الخیر زمان رحلت خود وصیت کرد که: «خرقه‌ی مرا به چنین جوانی جامی که در فلان هنگام به خانقاه من آید بسپارید» و هم گفته که: «علم ولایت ما را بر بام خانه‌ی خماری کوفتند.»<br /> <br /> کرامات شیخ احمد بسیار است و معاصرین وی از عرفا شیخ ابو القاسم گرگانی و از حکما ابو علی سینای بلخی است از تألیفات او کتاب «سراج السائرین» است. وی «دیوان اشعاری» دارد که مشتمل بر مناقب ائمه اطهار (ع) است.<br /> ابو نصر به سال 536 هجری وفات یافت. &lt;ref&gt;کشف الظنون؛ ذیل مفتاح النجاة.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==اشعار==<br /> <br /> {{شعر}}<br /> <br /> {{ب| ای ز مهر حیدرم هر لحظه در دل صد صفاست‌|از پی حیدر حسن ما را امامی رهنماست }}<br /> <br /> {{ب| همچو کلب افتاده‌ام بر خاک درگاه حسین‌|خاک نعلین او اندر دو چشمم توتیاست }}<br /> <br /> {{ب| عابدین تاج سر و باقر دو چشم روشنست‌|دین جعفر بر حقست و مذهب موسی رواست }}<br /> <br /> {{ب| ای موالی وصف سلطان خراسان را شنو|ذرّه‌ای از خاک قبرش دردمندان را شفاست }}<br /> <br /> {{ب| پیشوای مؤمنانست ای مسلمانان تقی‌|گر نقی را دوستداری در همه مذهب رواست }}<br /> <br /> {{ب| عسکری نور دو چشم عالمست و آدمست‌|همچو مهدی یک سپهسالار در عالم کجاست }}<br /> <br /> {{ب| قلعه خیبر گرفته آن شهنشاه عرب‌|آنکه در بازوی حیدر نامه‌ی از لافتاست }}<br /> <br /> {{ب| شاعران از بهر سیم و زر سخن‌ها گفته‌اند|«احمد جامی» غلام خاصّ شاه اولیاست &lt;ref&gt;مجالس المؤمنین؛ ج 2، ص 39 و 40.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌ 2، ص: 746.<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده:ادبیات]]<br /> [[رده:شاعران]]<br /> [[رده:شاعران فارسی زبان]]<br /> [[رده:شاعران متقدم]]</div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D8%A7%D8%AD%D9%85%D8%AF_%D8%AC%D8%A7%D9%85%E2%80%8C&diff=17330 2018-08-29T09:09:31Z

<p>Hanie.mehralizadeh: </p> <hr /> <div>'''احمد جام‌''' یکی از شاعران معاصر است.<br /> {{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده<br /> | نام = احمد جام‌<br /> | تصویر = احمد جام.jpg<br /> | توضیح تصویر = <br /> | نام اصلی = احمد بن محمد بن جریر<br /> | زمینه فعالیت = <br /> | ملیت = <br /> | تاریخ تولد = 441 ه.ق<br /> | محل تولد = انامق از دیار ترشیز یا کاشمر فعلی<br /> | والدین = <br /> | تاریخ مرگ = 536 هجری<br /> | محل مرگ =<br /> | علت مرگ =<br /> | محل زندگی =<br /> | مختصات محل زندگی = <br /> | مدفن =<br /> |مذهب = <br /> |در زمان حکومت =<br /> |اتفاقات مهم =<br /> | نام دیگر =<br /> ملقب = شیخ الاسلام معین الدّین و مکنّی به ابی نصر<br /> |بنیانگذار =<br /> | پیشه =<br /> | سال‌های نویسندگی = <br /> |سبک نوشتاری =<br /> |کتاب‌ها =<br /> |مقاله‌ها =<br /> |نمایشنامه‌ها =<br /> |فیلم‌نامه‌ها =<br /> |دیوان اشعار =<br /> |تخلص = احمد جام<br /> |فیلم ساخته بر اساس اثر=<br /> | همسر =<br /> | شریک زندگی =<br /> | فرزندان =<br /> |تحصیلات = <br /> |دانشگاه = <br /> |حوزه =<br /> |شاگرد =<br /> |استاد =<br /> |علت شهرت =<br /> | تأثیرگذاشته بر =<br /> | تأثیرپذیرفته از = <br /> | وب‌گاه = <br /> |گفتاورد =<br /> |امضا =<br /> }}<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ==زندگینامه==<br /> احمد بن محمد بن جریر ملقب به شیخ الاسلام معین الدّین و مکنّی به ابی نصر و معروف به «احمد جام» شیخ ژنده پیل و اهل عرفان به سال 441 ه.ق در «انامق» &lt;ref&gt; انامق: موضعی از مواضع ترشیز.&lt;/ref&gt; متولد شد.<br /> <br /> هدایت می‌نویسد: «در کتب معرفت دو کس را شیخ الاسلام لقب داده‌اند اول خواجه عبد اللّه انصاری که او را پیر هری نیز خوانند و از آن پس شیخ بزرگ احمد جامی که از مشاهیر و مشایخ بود و حالاتش علی التفصیل در کتب قوم مرقوم است و از او کرامات عالیه نقل کرده‌اند و چند تن فرزند از او به وجود آمده که همه عالم عامل و عارف کامل و صاحب فضل و تصانیف عالیه بوده‌اند.»<br /> <br /> ابو نصر در بدو حال با اهل لهو و لعب زندگانی می‌نمود، امّا در بیست و دو سالگی جذبه‌ای از جذبات الهی به وی رسید و حالتی غریب و کششی عجیب دریافت و جامی از خم خانه‌ی شراب محبت کشید و به مقام توبه و انابه و ندامت رسید و شوریده و مجذوب گردید. پدر و مادر و وطن را گذاشته به جانب کوه شتافت و در آنجا به خدمت حضرت خضر (ع) رسیده تلقین ذکر یافت و هیجده سال در کوه به ریاضت و عبادت مشغول بود و بعد از چهل سالگی به خلق و آبادی رجوع فرمود، و طالبان را راه توبه و تلقین ذکر خفی و تربیت در طریقت و وصول به حقیقت نمود. &lt;ref&gt; مجالس المؤمنین؛ ج 2، ص 39.&lt;/ref&gt;<br /> شیخ ابو سعید ابی الخیر زمان رحلت خود وصیت کرد که: «خرقه‌ی مرا به چنین جوانی جامی که در فلان هنگام به خانقاه من آید بسپارید» و هم گفته که: «علم ولایت ما را بر بام خانه‌ی خماری کوفتند.»<br /> <br /> کرامات شیخ احمد بسیار است و معاصرین وی از عرفا شیخ ابو القاسم گرگانی و از حکما ابو علی سینای بلخی است از تألیفات او کتاب «سراج السائرین» است. وی «دیوان اشعاری» دارد که مشتمل بر مناقب ائمه اطهار (ع) است.<br /> ابو نصر به سال 536 هجری وفات یافت. &lt;ref&gt;کشف الظنون؛ ذیل مفتاح النجاة.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==اشعار==<br /> <br /> {{شعر}}<br /> <br /> {{ب| ای ز مهر حیدرم هر لحظه در دل صد صفاست‌|از پی حیدر حسن ما را امامی رهنماست }}<br /> <br /> {{ب| همچو کلب افتاده‌ام بر خاک درگاه حسین‌|خاک نعلین او اندر دو چشمم توتیاست }}<br /> <br /> {{ب| عابدین تاج سر و باقر دو چشم روشنست‌|دین جعفر بر حقست و مذهب موسی رواست }}<br /> <br /> {{ب| ای موالی وصف سلطان خراسان را شنو|ذرّه‌ای از خاک قبرش دردمندان را شفاست }}<br /> <br /> {{ب| پیشوای مؤمنانست ای مسلمانان تقی‌|گر نقی را دوستداری در همه مذهب رواست }}<br /> <br /> {{ب| عسکری نور دو چشم عالمست و آدمست‌|همچو مهدی یک سپهسالار در عالم کجاست }}<br /> <br /> {{ب| قلعه خیبر گرفته آن شهنشاه عرب‌|آنکه در بازوی حیدر نامه‌ی از لافتاست }}<br /> <br /> {{ب| شاعران از بهر سیم و زر سخن‌ها گفته‌اند|«احمد جامی» غلام خاصّ شاه اولیاست &lt;ref&gt;مجالس المؤمنین؛ ج 2، ص 39 و 40.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌ 2، ص: 746.<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده:ادبیات]]<br /> [[رده:شاعران]]<br /> [[رده:شاعران فارسی زبان]]<br /> [[رده:شاعران متقدم]]</div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D8%A7%D8%AD%D9%85%D8%AF_%D8%AC%D8%A7%D9%85%E2%80%8C&diff=17329 2018-08-29T09:09:20Z

<p>Hanie.mehralizadeh: </p> <hr /> <div>'''احمد جام‌''' یکی از شاعران معاصر است.<br /> {{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده<br /> | نام = احمد جام‌<br /> | تصویر = احمد جام.jpg<br /> | توضیح تصویر = <br /> | نام اصلی = احمد بن محمد بن جریر<br /> | زمینه فعالیت = <br /> | ملیت = <br /> | تاریخ تولد = 441 ه.ق<br /> | محل تولد = انامق از دیار ترشیز یا کاشمر فعلی<br /> | والدین = <br /> | تاریخ مرگ = 536 هجری<br /> | محل مرگ =<br /> | علت مرگ =<br /> | محل زندگی =<br /> | مختصات محل زندگی = <br /> | مدفن =<br /> |مذهب = <br /> |در زمان حکومت =<br /> |اتفاقات مهم =<br /> | نام دیگر =<br /> ملقب = شیخ الاسلام معین الدّین و مکنّی به ابی نصر<br /> |بنیانگذار =<br /> | پیشه =<br /> | سال‌های نویسندگی = <br /> |سبک نوشتاری =<br /> |کتاب‌ها =<br /> |مقاله‌ها =<br /> |نمایشنامه‌ها =<br /> |فیلم‌نامه‌ها =<br /> |دیوان اشعار =<br /> |تخلص = احمد جام<br /> |فیلم ساخته بر اساس اثر=<br /> | همسر =<br /> | شریک زندگی =<br /> | فرزندان =<br /> |تحصیلات = <br /> |دانشگاه = <br /> |حوزه =<br /> |شاگرد =<br /> |استاد =<br /> |علت شهرت =<br /> | تأثیرگذاشته بر =<br /> | تأثیرپذیرفته از = <br /> | وب‌گاه = <br /> |گفتاورد =<br /> |امضا =<br /> }}<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ==زندگینامه==<br /> احمد بن محمد بن جریر ملقب به شیخ الاسلام معین الدّین و مکنّی به ابی نصر و معروف به «احمد جام» شیخ ژنده پیل و اهل عرفان به سال 441 ه.ق در «انامق» &lt;ref&gt; انامق: موضعی از مواضع ترشیز.&lt;/ref&gt; متولد شد.<br /> <br /> هدایت می‌نویسد: «در کتب معرفت دو کس را شیخ الاسلام لقب داده‌اند اول خواجه عبد اللّه انصاری که او را پیر هری نیز خوانند و از آن پس شیخ بزرگ احمد جامی که از مشاهیر و مشایخ بود و حالاتش علی التفصیل در کتب قوم مرقوم است و از او کرامات عالیه نقل کرده‌اند و چند تن فرزند از او به وجود آمده که همه عالم عامل و عارف کامل و صاحب فضل و تصانیف عالیه بوده‌اند.»<br /> <br /> ابو نصر در بدو حال با اهل لهو و لعب زندگانی می‌نمود، امّا در بیست و دو سالگی جذبه‌ای از جذبات الهی به وی رسید و حالتی غریب و کششی عجیب دریافت و جامی از خم خانه‌ی شراب محبت کشید و به مقام توبه و انابه و ندامت رسید و شوریده و مجذوب گردید. پدر و مادر و وطن را گذاشته به جانب کوه شتافت و در آنجا به خدمت حضرت خضر (ع) رسیده تلقین ذکر یافت و هیجده سال در کوه به ریاضت و عبادت مشغول بود و بعد از چهل سالگی به خلق و آبادی رجوع فرمود، و طالبان را راه توبه و تلقین ذکر خفی و تربیت در طریقت و وصول به حقیقت نمود. &lt;ref&gt; مجالس المؤمنین؛ ج 2، ص 39.&lt;/ref&gt;<br /> شیخ ابو سعید ابی الخیر زمان رحلت خود وصیت کرد که: «خرقه‌ی مرا به چنین جوانی جامی که در فلان هنگام به خانقاه من آید بسپارید» و هم گفته که: «علم ولایت ما را بر بام خانه‌ی خماری کوفتند.»<br /> <br /> کرامات شیخ احمد بسیار است و معاصرین وی از عرفا شیخ ابو القاسم گرگانی و از حکما ابو علی سینای بلخی است از تألیفات او کتاب «سراج السائرین» است. وی «دیوان اشعاری» دارد که مشتمل بر مناقب ائمه اطهار (ع) است.<br /> ابو نصر به سال 536 هجری وفات یافت. &lt;ref&gt;کشف الظنون؛ ذیل مفتاح النجاة.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==اشعار==<br /> <br /> {{شعر}}<br /> <br /> {{ب| ای ز مهر حیدرم هر لحظه در دل صد صفاست‌|از پی حیدر حسن ما را امامی رهنماست }}<br /> <br /> {{ب| همچو کلب افتاده‌ام بر خاک درگاه حسین‌|خاک نعلین او اندر دو چشمم توتیاست }}<br /> <br /> {{ب| عابدین تاج سر و باقر دو چشم روشنست‌|دین جعفر بر حقست و مذهب موسی رواست }}<br /> <br /> {{ب| ای موالی وصف سلطان خراسان را شنو|ذرّه‌ای از خاک قبرش دردمندان را شفاست }}<br /> <br /> {{ب| پیشوای مؤمنانست ای مسلمانان تقی‌|گر نقی را دوستداری در همه مذهب رواست }}<br /> <br /> {{ب| عسکری نور دو چشم عالمست و آدمست‌|همچو مهدی یک سپهسالار در عالم کجاست }}<br /> <br /> {{ب| قلعه خیبر گرفته آن شهنشاه عرب‌|آنکه در بازوی حیدر نامه‌ی از لافتاست }}<br /> <br /> {{ب| شاعران از بهر سیم و زر سخن‌ها گفته‌اند|«احمد جامی» غلام خاصّ شاه اولیاست &lt;ref&gt;مجالس المؤمنین؛ ج 2، ص 39 و 40.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌ 2، ص: 746.<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده:ادبیات]]<br /> [[رده:شاعران]]<br /> [[رده:شاعران فارسی زبان]]<br /> [[رده:شاعران متقدم]]</div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D8%A7%D8%AD%D9%85%D8%AF_%D8%AC%D8%A7%D9%85%E2%80%8C&diff=17328 2018-08-29T09:09:10Z

<p>Hanie.mehralizadeh: </p> <hr /> <div>'''احمد جام‌''' یکی از شاعران معاصر است.<br /> {{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده<br /> | نام = احمد جام‌<br /> | تصویر = احمد جام.jpg<br /> | توضیح تصویر = <br /> | نام اصلی = احمد بن محمد بن جریر<br /> | زمینه فعالیت = <br /> | ملیت = <br /> | تاریخ تولد = 441 ه.ق<br /> | محل تولد = انامق از دیار ترشیز یا کاشمر فعلی<br /> | والدین = <br /> | تاریخ مرگ = 536 هجری<br /> | محل مرگ =<br /> | علت مرگ =<br /> | محل زندگی =<br /> | مختصات محل زندگی = <br /> | مدفن =<br /> |مذهب = <br /> |در زمان حکومت =<br /> |اتفاقات مهم =<br /> | نام دیگر =<br /> ملقب = شیخ الاسلام معین الدّین و مکنّی به ابی نصر<br /> |بنیانگذار =<br /> | پیشه =<br /> | سال‌های نویسندگی = <br /> |سبک نوشتاری =<br /> |کتاب‌ها =<br /> |مقاله‌ها =<br /> |نمایشنامه‌ها =<br /> |فیلم‌نامه‌ها =<br /> |دیوان اشعار =<br /> |تخلص = احمد جام<br /> |فیلم ساخته بر اساس اثر=<br /> | همسر =<br /> | شریک زندگی =<br /> | فرزندان =<br /> |تحصیلات = <br /> |دانشگاه = <br /> |حوزه =<br /> |شاگرد =<br /> |استاد =<br /> |علت شهرت =<br /> | تأثیرگذاشته بر =<br /> | تأثیرپذیرفته از = <br /> | وب‌گاه = <br /> |گفتاورد =<br /> |امضا =<br /> }}<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ==زندگینامه==<br /> احمد بن محمد بن جریر ملقب به شیخ الاسلام معین الدّین و مکنّی به ابی نصر و معروف به «احمد جام» شیخ ژنده پیل و اهل عرفان به سال 441 ه.ق در «انامق» &lt;ref&gt; انامق: موضعی از مواضع ترشیز.&lt;/ref&gt; متولد شد.<br /> <br /> هدایت می‌نویسد: «در کتب معرفت دو کس را شیخ الاسلام لقب داده‌اند اول خواجه عبد اللّه انصاری که او را پیر هری نیز خوانند و از آن پس شیخ بزرگ احمد جامی که از مشاهیر و مشایخ بود و حالاتش علی التفصیل در کتب قوم مرقوم است و از او کرامات عالیه نقل کرده‌اند و چند تن فرزند از او به وجود آمده که همه عالم عامل و عارف کامل و صاحب فضل و تصانیف عالیه بوده‌اند.»<br /> <br /> ابو نصر در بدو حال با اهل لهو و لعب زندگانی می‌نمود، امّا در بیست و دو سالگی جذبه‌ای از جذبات الهی به وی رسید و حالتی غریب و کششی عجیب دریافت و جامی از خم خانه‌ی شراب محبت کشید و به مقام توبه و انابه و ندامت رسید و شوریده و مجذوب گردید. پدر و مادر و وطن را گذاشته به جانب کوه شتافت و در آنجا به خدمت حضرت خضر (ع) رسیده تلقین ذکر یافت و هیجده سال در کوه به ریاضت و عبادت مشغول بود و بعد از چهل سالگی به خلق و آبادی رجوع فرمود، و طالبان را راه توبه و تلقین ذکر خفی و تربیت در طریقت و وصول به حقیقت نمود. &lt;ref&gt; مجالس المؤمنین؛ ج 2، ص 39.&lt;/ref&gt;<br /> شیخ ابو سعید ابی الخیر زمان رحلت خود وصیت کرد که: «خرقه‌ی مرا به چنین جوانی جامی که در فلان هنگام به خانقاه من آید بسپارید» و هم گفته که: «علم ولایت ما را بر بام خانه‌ی خماری کوفتند.»<br /> <br /> کرامات شیخ احمد بسیار است و معاصرین وی از عرفا شیخ ابو القاسم گرگانی و از حکما ابو علی سینای بلخی است از تألیفات او کتاب «سراج السائرین» است. وی «دیوان اشعاری» دارد که مشتمل بر مناقب ائمه اطهار (ع) است.<br /> ابو نصر به سال 536 هجری وفات یافت. &lt;ref&gt;کشف الظنون؛ ذیل مفتاح النجاة.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==اشعار==<br /> <br /> {{شعر}}<br /> <br /> {{ب| ای ز مهر حیدرم هر لحظه در دل صد صفاست‌|از پی حیدر حسن ما را امامی رهنماست }}<br /> <br /> {{ب| همچو کلب افتاده‌ام بر خاک درگاه حسین‌|خاک نعلین او اندر دو چشمم توتیاست }}<br /> <br /> {{ب| عابدین تاج سر و باقر دو چشم روشنست‌|دین جعفر بر حقست و مذهب موسی رواست }}<br /> <br /> {{ب| ای موالی وصف سلطان خراسان را شنو|ذرّه‌ای از خاک قبرش دردمندان را شفاست }}<br /> <br /> {{ب| پیشوای مؤمنانست ای مسلمانان تقی‌|گر نقی را دوستداری در همه مذهب رواست }}<br /> <br /> {{ب| عسکری نور دو چشم عالمست و آدمست‌|همچو مهدی یک سپهسالار در عالم کجاست }}<br /> <br /> {{ب| قلعه خیبر گرفته آن شهنشاه عرب‌|آنکه در بازوی حیدر نامه‌ی از لافتاست }}<br /> <br /> {{ب| شاعران از بهر سیم و زر سخن‌ها گفته‌اند|«احمد جامی» غلام خاصّ شاه اولیاست &lt;ref&gt;مجالس المؤمنین؛ ج 2، ص 39 و 40.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌ 2، ص: 746.<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده:ادبیات]]<br /> [[رده:شاعران]]<br /> [[رده:شاعران فارسی زبان]]<br /> [[رده:شاعران متقدم]]</div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D8%A7%D8%AD%D9%85%D8%AF_%D8%AC%D8%A7%D9%85%E2%80%8C&diff=17327 2018-08-29T09:08:45Z

<p>Hanie.mehralizadeh: </p> <hr /> <div>'''احمد جام‌''' یکی از شاعران معاصر است.<br /> {{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده<br /> | نام = احمد جام‌<br /> | تصویر = احمد جام.jpg<br /> | توضیح تصویر = <br /> | نام اصلی = احمد بن محمد بن جریر<br /> | زمینه فعالیت = <br /> | ملیت = <br /> | تاریخ تولد = 441 ه.ق<br /> | محل تولد = انامق از دیار ترشیز یا کاشمر فعلی<br /> | والدین = <br /> | تاریخ مرگ = 536 هجری<br /> | محل مرگ =<br /> | علت مرگ =<br /> | محل زندگی =<br /> | مختصات محل زندگی = <br /> | مدفن =<br /> |مذهب = <br /> |در زمان حکومت =<br /> |اتفاقات مهم =<br /> | نام دیگر =<br /> ملقب = شیخ الاسلام معین الدّین و مکنّی به ابی نصر<br /> |بنیانگذار =<br /> | پیشه =<br /> | سال‌های نویسندگی = <br /> |سبک نوشتاری =<br /> |کتاب‌ها =<br /> |مقاله‌ها =<br /> |نمایشنامه‌ها =<br /> |فیلم‌نامه‌ها =<br /> |دیوان اشعار =<br /> |تخلص = احمد جام<br /> |فیلم ساخته بر اساس اثر=<br /> | همسر =<br /> | شریک زندگی =<br /> | فرزندان =<br /> |تحصیلات = <br /> |دانشگاه = <br /> |حوزه =<br /> |شاگرد =<br /> |استاد =<br /> |علت شهرت =<br /> | تأثیرگذاشته بر =<br /> | تأثیرپذیرفته از = <br /> | وب‌گاه = <br /> |گفتاورد =<br /> |امضا =<br /> }}<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ==زندگینامه==<br /> احمد بن محمد بن جریر ملقب به شیخ الاسلام معین الدّین و مکنّی به ابی نصر و معروف به «احمد جام» شیخ ژنده پیل و اهل عرفان به سال 441 ه.ق در «انامق» &lt;ref&gt; انامق: موضعی از مواضع ترشیز.&lt;/ref&gt; متولد شد.<br /> <br /> هدایت می‌نویسد: «در کتب معرفت دو کس را شیخ الاسلام لقب داده‌اند اول خواجه عبد اللّه انصاری که او را پیر هری نیز خوانند و از آن پس شیخ بزرگ احمد جامی که از مشاهیر و مشایخ بود و حالاتش علی التفصیل در کتب قوم مرقوم است و از او کرامات عالیه نقل کرده‌اند و چند تن فرزند از او به وجود آمده که همه عالم عامل و عارف کامل و صاحب فضل و تصانیف عالیه بوده‌اند.»<br /> <br /> ابو نصر در بدو حال با اهل لهو و لعب زندگانی می‌نمود، امّا در بیست و دو سالگی جذبه‌ای از جذبات الهی به وی رسید و حالتی غریب و کششی عجیب دریافت و جامی از خم خانه‌ی شراب محبت کشید و به مقام توبه و انابه و ندامت رسید و شوریده و مجذوب گردید. پدر و مادر و وطن را گذاشته به جانب کوه شتافت و در آنجا به خدمت حضرت خضر (ع) رسیده تلقین ذکر یافت و هیجده سال در کوه به ریاضت و عبادت مشغول بود و بعد از چهل سالگی به خلق و آبادی رجوع فرمود، و طالبان را راه توبه و تلقین ذکر خفی و تربیت در طریقت و وصول به حقیقت نمود. &lt;ref&gt; مجالس المؤمنین؛ ج 2، ص 39.&lt;/ref&gt;<br /> شیخ ابو سعید ابی الخیر زمان رحلت خود وصیت کرد که: «خرقه‌ی مرا به چنین جوانی جامی که در فلان هنگام به خانقاه من آید بسپارید» و هم گفته که: «علم ولایت ما را بر بام خانه‌ی خماری کوفتند.»<br /> <br /> کرامات شیخ احمد بسیار است و معاصرین وی از عرفا شیخ ابو القاسم گرگانی و از حکما ابو علی سینای بلخی است از تألیفات او کتاب «سراج السائرین» است. وی «دیوان اشعاری» دارد که مشتمل بر مناقب ائمه اطهار (ع) است.<br /> ابو نصر به سال 536 هجری وفات یافت. &lt;ref&gt;کشف الظنون؛ ذیل مفتاح النجاة.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==اشعار==<br /> <br /> {{شعر}}<br /> <br /> {{ب| ای ز مهر حیدرم هر لحظه در دل صد صفاست‌|از پی حیدر حسن ما را امامی رهنماست }}<br /> <br /> {{ب| همچو کلب افتاده‌ام بر خاک درگاه حسین‌|خاک نعلین او اندر دو چشمم توتیاست }}<br /> <br /> {{ب| عابدین تاج سر و باقر دو چشم روشنست‌|دین جعفر بر حقست و مذهب موسی رواست }}<br /> <br /> {{ب| ای موالی وصف سلطان خراسان را شنو|ذرّه‌ای از خاک قبرش دردمندان را شفاست }}<br /> <br /> {{ب| پیشوای مؤمنانست ای مسلمانان تقی‌|گر نقی را دوستداری در همه مذهب رواست }}<br /> <br /> {{ب| عسکری نور دو چشم عالمست و آدمست‌|همچو مهدی یک سپهسالار در عالم کجاست }}<br /> <br /> {{ب| قلعه خیبر گرفته آن شهنشاه عرب‌|آنکه در بازوی حیدر نامه‌ی از لافتاست }}<br /> <br /> {{ب| شاعران از بهر سیم و زر سخن‌ها گفته‌اند|«احمد جامی» غلام خاصّ شاه اولیاست &lt;ref&gt;مجالس المؤمنین؛ ج 2، ص 39 و 40.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌ 2، ص: 746.<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده:ادبیات]]<br /> [[رده:شاعران]]<br /> [[رده:شاعران فارسی زبان]]<br /> [[رده:شاعران متقدم]]</div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D9%BE%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%87:%D8%A7%D8%AD%D9%85%D8%AF_%D8%AC%D8%A7%D9%85.jpg&diff=17326 2018-08-29T09:08:20Z

<p>Hanie.mehralizadeh: </p> <hr /> <div></div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D8%B3%D9%86%D8%A7%DB%8C%DB%8C_%D8%BA%D8%B2%D9%86%D9%88%DB%8C%E2%80%8C&diff=17325 2018-08-29T08:40:14Z

<p>Hanie.mehralizadeh: </p> <hr /> <div>'''سنایی غزنوی‌''' یکی از شاعران سده‌ی پنجم و ششم هجری است.<br /> {{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده<br /> | نام = سنایی غزنوی‌<br /> | تصویر = غزنوی سنایی.jpg<br /> | توضیح تصویر = <br /> | نام اصلی = ابو المجد، مجدود بن آدم<br /> | زمینه فعالیت = <br /> | ملیت = <br /> | تاریخ تولد = 473 ه.ق<br /> | محل تولد = غزنین در شرق افغانستان کنونی‌<br /> | والدین = <br /> | تاریخ مرگ = 535 هجری<br /> | محل مرگ = غزنین<br /> | علت مرگ =<br /> | محل زندگی =<br /> | مختصات محل زندگی = <br /> | مدفن =<br /> |مذهب = <br /> |در زمان حکومت =<br /> |اتفاقات مهم =<br /> | نام دیگر =<br /> |لقب = <br /> |بنیانگذار =<br /> | پیشه =<br /> | سال‌های نویسندگی = <br /> |سبک نوشتاری =<br /> |کتاب‌ها = «حدیقة الحقیقه»،«طریق التحقیق»،«رسالة سیر العباد الی المعاد»،«دیوان قصاید و غزلیات»،«کارنامه‌ی بلخ»،«مکاتیب سنایی»<br /> |مقاله‌ها =<br /> |نمایشنامه‌ها =<br /> |فیلم‌نامه‌ها =<br /> |دیوان اشعار =<br /> |تخلص = سنایی<br /> |فیلم ساخته بر اساس اثر=<br /> | همسر =<br /> | شریک زندگی =<br /> | فرزندان =<br /> |تحصیلات = <br /> |دانشگاه = <br /> |حوزه =<br /> |شاگرد =<br /> |استاد =<br /> |علت شهرت =<br /> | تأثیرگذاشته بر =<br /> | تأثیرپذیرفته از = <br /> | وب‌گاه = <br /> |گفتاورد =<br /> |امضا =<br /> }}<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ==زندگینامه==<br /> ابو المجد، مجدود بن آدم متخلص به «سنایی» شاعر، حکیم و عارف نامدار نیمه‌ی دوم سده‌ی پنجم و نیمه‌ی نخست سده‌ی ششم هجری در سال 473 ه.ق در غزنین در شرق افغانستان کنونی‌ زاده شد و در همین شهر در سال 535 هجری درگذشت و همانجا به خاک سپرده شد. در زادگاهش به تحصیل علوم و معارف زمانه همّت گمارد و در این کار چنان دل سپرد که پس از چندی، در اغلب معارف عصر خویش، از ادبیات عرب گرفته تا فقه و حدیث و تفسیر و طب و نجوم و حکمت و کلام به درجه‌ی والایی رسید. خانواده‌ی او در شمار خاندانهای اصیل و اهل فضل بودند چنان که پدرش آدم، به عنوان مردی بهره‌مند از علوم و معارف زمانه صاحب مقام و اعتباری خاص بود. سنایی چه در روزگار خود و چه در سده‌های بعد همواره مورد تجلیل شاعران و ادبا و مورخان و تذکره‌نویسان گوناگون قرار گرفته و بسیاری از شعرای معاصر او و اعصار بعدی به اشعار او استشهاد کرده و او را در ردیف عنصری و معزّی و رودکی و گاه برتر از آنان شمرده‌اند.<br /> <br /> از جمله نکات مورد توجه درباره‌ی زندگی سنایی، دگرگونی احوال و تحوّل شعر اوست چنان که از مدح سلاطینی مانند مسعود بن ابراهیم غزنوی و بهرامشاه و سلطان سنجر به معارف صوفیانه و اشعار عرفانی روی می‌آورد. وی همچون عطّار در شمار صوفیانی است که مردم را به کار و کوشش فرا خوانده و مردم را از ظاهر پرستی، دورویی، ریاکاری، مردم‌آزاری، و عوام فریبی بر حذر داشته است.<br /> <br /> سنایی در جوانی از غزنین به خراسان سفر کرد و سالها در بلخ، سرخس، مرو، هرات و نیشابور اقامت داشت و هر جا چندی در سایه‌ی تربیت بزرگان محل، علما و مشایخ به سر آورد و در سال 518 هجری به غزنین بازگشت و تا پایان عمر در آنجا بماند.<br /> <br /> <br /> نکته‌ی دیگر در باب مذهب اوست، که اگر چه در برخی اشعارش خلفاء را مدح گفته است اما از ستایش خاص او در مدح حضرت علی (ع) و فرزندانش به روشنی برمی‌آید که به این امام همام و خاندان مطهرش اعتقاد شدیدی داشته است و اشعارش گواه محکمی بر تشیّع اوست. &lt;ref&gt;دائرة المعارف تشیّع؛ ذیل کلمه سنایی. دیوان حکیم سنایی غزنوی؛ تلخیص از مقدمه.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==آثار==<br /> آثار او عبارتند از:<br /> <br /> '''«حدیقة الحقیقه»''' که از جهت معانی و الفاظ همتا ندارد و گنج گرانبهایی است که مشتمل بر ده باب و ده هزار بیت است.<br /> <br /> '''«طریق التحقیق»''' که قریب هزار بیت است.<br /> <br /> '''«رسالة سیر العباد الی المعاد»''' که در حدود پانصد بیت دارد و مبنای آن تمثیل قوی و اخلاق است.<br /> <br /> '''«دیوان قصاید و غزلیات»''' که این مجموعه تقریبا مشتمل بر بیست هزار بیت و تاریخ تحولات فکری سنایی است.<br /> <br /> '''«کارنامه‌ی بلخ»''' که 500 بیت دارد و در هنگام اقامت در بلخ سروده و به گوشه‌هایی از زندگی شخصی خود و پدر و برخی معاصرانش پرداخته.<br /> <br /> '''«مکاتیب سنایی»''' که شامل چند نامه از اوست.<br /> <br /> ==اشعار==<br /> <br /> ===شعر1===<br /> '''دریغا گویی از نااهلی روزگار:'''<br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب| جهان پر درد می‌بینم دوا کو|دل خوبان عالم را وفا کو }}<br /> <br /> {{ب| ور از دوزخ همی ترسی شب و روز|دلت پر درد و رخ چون کهربا کو }}<br /> <br /> {{ب| بهشت عدن را بتوان خریدن‌|و لیکن خواجه را در کف بها کو }}<br /> <br /> {{ب| خرد گر پیشوای عقل باشد|پس این واماندگان را پیشوا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر یتیمست‌|یتیمی در عرب چون مصطفا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز شیرست‌|ولی شیری چو حیدر باسخا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر زنانند|زنی چون فاطمه خیر النسا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر شهیدست‌|شهیدی چون حسین کربلا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر امامست‌|امامی چون علی موسی الرضا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز مردست‌|ولی مردی چو موسی با عصا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر حدیثست‌|حدیثی چون حدیث مصطفا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز عشقست‌|ولی عشق حقیقی با خدا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز پیرست‌|ولی پیری چو خضر با صفا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز حُسنست‌|ولی حُسنی چو یوسف دلربا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز دردست‌|ولی دردی چو ایوب و دوا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز تختست‌|ولی تخت سلیمان و هوا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز مرغست‌|ولی مرغی چو بلبل با نوا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز پیکست‌|ولی پیکی چو عمر بادپا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز مرکب‌|ولی مرکب چو دلدل خوش روا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر کان گیتی پر ز مس شد|ز مس هم زر نیامد کیمیا کو }}<br /> <br /> {{ب| سنایی نام بتوان کرد خود را|ولیکن چون سنانیشان سنا کو &lt;ref&gt; دیوان حکیم سنایی غزنوی؛ ص 289.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> <br /> <br /> ===شعر2===<br /> '''صفت قتل حسین (ع) به اشاره یزید:'''<br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب| پسر مرتضی امیر حسین‌|که چنونی نبود در کونین }}<br /> <br /> {{ب| اصل او در زمین علّیّین‌|فرع او اندر آسمان یقین }}<br /> <br /> {{ب| اصل و فرعش همه وفا و عطا|عفو و خشمش همه سکون و رضا }}<br /> <br /> {{ب| خُلق او همچو خُلق پاک پدر|خُلق او همچو خُلق پیغمبر }}<br /> <br /> {{ب| مصطفی مرو را کشیده به دوش‌|مرتضی پروریده در آغوش }}<br /> <br /> {{ب| بر رخش انس یافته زهرا|کرده بر جانش سال و ماه دعا }}<br /> <br /> {{ب| به سر و روی و سینه در دیدار|راست مانند احمد مختار }}<br /> <br /> {{ب| دُرّی از بحر مصطفی بوده‌|صدفش پشت مرتضی بوده }}<br /> <br /> {{ب| عقل دربند عهد و پیمانش‌|بوده جبریل مهد جنبانش }}<br /> <br /> {{ب| دشمنان قصد جان او کردند|تا دمار از تنش برآوردند }}<br /> <br /> {{ب| عمر و عاص &lt;ref&gt; احتمالا منظور شاعر از عمرو عاص در این ابیات عمر بن سعد بوده است.&lt;/ref&gt; از فساد رأیی زد|شرع را خیره پشت پایی زد }}<br /> <br /> {{ب| بر یزید پلید بیعت کرد|تا که از خاندان برآرد گرد }}<br /> <br /> {{ب| شرم و آزرم جملگی بگذاشت‌|جمعی از دشمنان بر او بگماشت }}<br /> <br /> {{ب| تا مر او را به نامه و به جبل‌|از مدینه کشند در مِنْهَل &lt;ref&gt; منهل: آبخور، آبشخور. گور، قبر.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| کربلا چون مقام و منزل ساخت‌|ناگه آل زیاد بروی تاخت }}<br /> <br /> {{ب| راه آب فرات بربستند|دل او زان عنا &lt;ref&gt; عنا با عناء: رنج، زحمت، مشقت. اندوخته و غصه.&lt;/ref&gt; و غم خستند }}<br /> <br /> {{ب| عمر و عاص و یزید بد اختر|بر آب برفکنده سپر }}<br /> <br /> {{ب| شمر و عبید اللّه و زیاد لعین‌|روحشان جفت باد با نفرین }}<br /> <br /> {{ب| برکشیدند تیغ، بی‌آزرم‌|نز خدا ترس و نه ز مردم شرم }}<br /> <br /> {{ب| سرش از تن به تیغ ببریدند|و اندر آن فعل، سود می‌دیدند }}<br /> <br /> {{ب| تنش از تیغ خصم پاره شده‌|آل مروان بر او نظاره شده }}<br /> <br /> {{ب| به دمشق اندرون، یزید پلید|منتظر بود تا سرش برسید }}<br /> <br /> {{ب| پیش بنهاد و شادمانی کرد|تکیه بر دُنیی و امانی &lt;ref&gt; امانی: آرزوها.&lt;/ref&gt; کرد }}<br /> <br /> {{ب| بیتی از قول خویش انشا کرد|کین دیرینه جست و انهاء &lt;ref&gt;انهاء: خبر دادن.&lt;/ref&gt; کرد }}<br /> <br /> {{ب| دست شومش بر آن لب و دندان‌|زد قضیب &lt;ref&gt;قضیب: چوبدستی، شاخه درخت.&lt;/ref&gt; از نشاط و لب خندان }}<br /> <br /> {{ب| کینه‌ی خزرج و حدیث اسَل &lt;ref&gt;اسَل: نی، نیزه حدیث اسل: ماجرای سر نیزه و سر امام.&lt;/ref&gt; |و آن مکافات زشت و دست عمل }}<br /> <br /> {{ب| کین آباء بتوخته &lt;ref&gt; بتوخته: جمع کرده، اندوخته.&lt;/ref&gt; ز حسین‌|خاصه کینه‌های بدر و حُنین }}<br /> <br /> {{ب| شهربانو و زینب گریان‌|مانده در فعل ناکسان حیران }}<br /> <br /> {{ب| سر برهنه بر اشتر و پالان‌|پیش ایشان ز درد دل نالان }}<br /> <br /> {{ب| علی الاصغر &lt;ref&gt;علی الاصغر: منظور حضرت سجاد (ع) است.&lt;/ref&gt; ایستاده به پا|و آن سگان ظلم را بداده رضا }}<br /> <br /> {{ب| عمرو عاص و یزید و ابن زیاد|همچو قوم ثمود و صالح و عاد }}<br /> <br /> {{ب| بر جفا کرده آن سگان اصرار|رفته از حقد بر ره انکار }}<br /> <br /> {{ب| عالمی بر جفا دلیر شده‌|روبَهِ مرده شرزه شیر شده }}<br /> <br /> {{ب| کافران چون در اول پیکار|شده از زخم ذو الفقار فگار }}<br /> <br /> {{ب| همه را بر دل از علی صد داغ‌|شده یکسر قریش طاغی و باغ &lt;ref&gt;طاغی و باغ؛ از حد گذرنده، طغیان کننده، ستمکار.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| کین خود باز خواسته ز حسین‌|شده قانع بدین شماتت و شین }}<br /> <br /> {{ب| هیچ ناورد، در ره بیداد|مصطفی را و مرتضی را یاد }}<br /> <br /> {{ب| یکسو انداخته مجامله را|زشت کرده ره معامله را }}<br /> <br /> {{ب| کرده دوزخ برای خویش معَد &lt;ref&gt;معّد: آماده.&lt;/ref&gt;| بو الحکم &lt;ref&gt;بو الحکم: کنیه ابو جهل است.&lt;/ref&gt; را گزید، بر احمد }}<br /> <br /> {{ب| راه آزرم و شرم بر بسته‌|عهد و پیمان شرع بشکسته }}<br /> <br /> {{ب| هر که راضی شود به کرده‌ی زشت‌|نزد آن کس چه دوزخ و چه بهشت }}<br /> <br /> {{ب| مرد عاقل بر آن کسی خندد|کز پی خویش نار بپسندد &lt;ref&gt;حدیقه الحقیقه؛ ص 266.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> <br /> <br /> ===شعر3===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| حَبَّذا کربلا و آن تعظیم‌|کز بهشت آورد به خلق نسیم }}<br /> <br /> {{ب| و آن تن سر بریده در گِل و خاک‌|و آن عزیزان به تیغ دلها چاک }}<br /> <br /> {{ب| و آن تن سر به خاک غلطیده‌|تن بی‌سر بسی بد افتاده }}<br /> <br /> {{ب| و آن گُزینِ همه جهان کشته‌|در گِل و خون تنش بیاغشته }}<br /> <br /> {{ب| و آن چنان ظالمان بدکردار|کرده بر ظلم خویشتن اصرار }}<br /> <br /> {{ب| حرمت دین و خاندان رسول‌|جمله برداشته ز جهل و فضول }}<br /> <br /> {{ب| تیغها لعلگون ز خون حسین‌|چه بود در جهان بتر زین شین؟ &lt;ref&gt;شین: عیب و زشتی.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| ز خم شمشیر و نیزه و پیکان‌|بر سر نیزه، سر به جای سنان }}<br /> <br /> {{ب| کرده آل زیاد و شمر لعین‌|ابتدای چنین تبه در دین }}<br /> <br /> {{ب| آل یاسین بداده یکسر جان‌|عاجز و خوار و بی‌کس و عطشان }}<br /> <br /> {{ب| مصطفی جامه جمله بدریده‌|علی از دیده خون بباریده }}<br /> <br /> {{ب| فاطمه روی را خراشیده‌|خون بباریده بی‌حد از دیده }}<br /> <br /> {{ب| حسن از زخم کرده سینه کبود|زینب از دیده‌ها برانده دو رود }}<br /> <br /> {{ب| هر که بدگوی آن سگان باشد|دان که او شاه آن جهان باشد }}<br /> <br /> {{ب| باد به دوستان او رحمت‌|باد بر دشمنان او لعنت }}<br /> <br /> {{ب| هر که راضی شود به کرده‌ی زشت‌|نزد آن کس، چه دوزخ و چه بهشت }}<br /> <br /> {{ب| دین به دنیا به خیره بفروشد|نکند نیک و در بدی کوشد }}<br /> <br /> {{ب| خیره، راضی شود به خون حسین‌|که فزون بود وقعش از ثقلین }}<br /> <br /> {{ب| آنکه را این خبیث خال بود|مومنان را کی ابن خال بود؟ }}<br /> <br /> {{ب| من ازین ابن خال بیزارم‌|کز پدر نیز هم در آزارم }}<br /> <br /> {{ب| پس تو گویی: یزید میرِ من است‌|عمرو عاصِ پلید، پیر من است }}<br /> <br /> {{ب| آن که را عمر و عاص باشد پیر|یا یزید پلید باشد میر }}<br /> <br /> {{ب| مستحق عذاب و نفرین است‌|بدره و بد فعال و بد دین است }}<br /> <br /> {{ب| لعنت دادگر برآن کس باد|که مر او را کند به نیکی یاد }}<br /> <br /> {{ب| من نیم دوستدار شمر و یزید|ز ان قبیله منم به عهد، بعید }}<br /> <br /> {{ب| هر که راضی شود به بد کردن‌|لعنتش، طوق گشت در گردن &lt;ref&gt; حدیقه الحقیقه؛ ص 266.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌ 2، ص: 741-745.<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده:ادبیات]]<br /> [[رده:شاعران]]<br /> [[رده:شاعران فارسی زبان]]<br /> [[رده:شاعران متقدم]]</div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D9%BE%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%87:%D8%BA%D8%B2%D9%86%D9%88%DB%8C_%D8%B3%D9%86%D8%A7%DB%8C%DB%8C.jpg&diff=17324 2018-08-29T08:39:53Z

<p>Hanie.mehralizadeh: تغییر در عکس</p> <hr /> <div>تغییر در عکس</div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D8%B3%D9%86%D8%A7%DB%8C%DB%8C_%D8%BA%D8%B2%D9%86%D9%88%DB%8C%E2%80%8C&diff=17320 2018-08-29T08:30:53Z

<p>Hanie.mehralizadeh: </p> <hr /> <div>'''سنایی غزنوی‌''' یکی از شاعران سده‌ی پنجم و ششم هجری است.<br /> {{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده<br /> | نام = سنایی غزنوی‌<br /> | تصویر = سنایی غزنوی.jpg<br /> | توضیح تصویر = <br /> | نام اصلی = ابو المجد، مجدود بن آدم<br /> | زمینه فعالیت = <br /> | ملیت = <br /> | تاریخ تولد = 473 ه.ق<br /> | محل تولد = غزنین در شرق افغانستان کنونی‌<br /> | والدین = <br /> | تاریخ مرگ = 535 هجری<br /> | محل مرگ = غزنین<br /> | علت مرگ =<br /> | محل زندگی =<br /> | مختصات محل زندگی = <br /> | مدفن =<br /> |مذهب = <br /> |در زمان حکومت =<br /> |اتفاقات مهم =<br /> | نام دیگر =<br /> |لقب = <br /> |بنیانگذار =<br /> | پیشه =<br /> | سال‌های نویسندگی = <br /> |سبک نوشتاری =<br /> |کتاب‌ها = «حدیقة الحقیقه»،«طریق التحقیق»،«رسالة سیر العباد الی المعاد»،«دیوان قصاید و غزلیات»،«کارنامه‌ی بلخ»،«مکاتیب سنایی»<br /> |مقاله‌ها =<br /> |نمایشنامه‌ها =<br /> |فیلم‌نامه‌ها =<br /> |دیوان اشعار =<br /> |تخلص = سنایی<br /> |فیلم ساخته بر اساس اثر=<br /> | همسر =<br /> | شریک زندگی =<br /> | فرزندان =<br /> |تحصیلات = <br /> |دانشگاه = <br /> |حوزه =<br /> |شاگرد =<br /> |استاد =<br /> |علت شهرت =<br /> | تأثیرگذاشته بر =<br /> | تأثیرپذیرفته از = <br /> | وب‌گاه = <br /> |گفتاورد =<br /> |امضا =<br /> }}<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ==زندگینامه==<br /> ابو المجد، مجدود بن آدم متخلص به «سنایی» شاعر، حکیم و عارف نامدار نیمه‌ی دوم سده‌ی پنجم و نیمه‌ی نخست سده‌ی ششم هجری در سال 473 ه.ق در غزنین در شرق افغانستان کنونی‌ زاده شد و در همین شهر در سال 535 هجری درگذشت و همانجا به خاک سپرده شد. در زادگاهش به تحصیل علوم و معارف زمانه همّت گمارد و در این کار چنان دل سپرد که پس از چندی، در اغلب معارف عصر خویش، از ادبیات عرب گرفته تا فقه و حدیث و تفسیر و طب و نجوم و حکمت و کلام به درجه‌ی والایی رسید. خانواده‌ی او در شمار خاندانهای اصیل و اهل فضل بودند چنان که پدرش آدم، به عنوان مردی بهره‌مند از علوم و معارف زمانه صاحب مقام و اعتباری خاص بود. سنایی چه در روزگار خود و چه در سده‌های بعد همواره مورد تجلیل شاعران و ادبا و مورخان و تذکره‌نویسان گوناگون قرار گرفته و بسیاری از شعرای معاصر او و اعصار بعدی به اشعار او استشهاد کرده و او را در ردیف عنصری و معزّی و رودکی و گاه برتر از آنان شمرده‌اند.<br /> <br /> از جمله نکات مورد توجه درباره‌ی زندگی سنایی، دگرگونی احوال و تحوّل شعر اوست چنان که از مدح سلاطینی مانند مسعود بن ابراهیم غزنوی و بهرامشاه و سلطان سنجر به معارف صوفیانه و اشعار عرفانی روی می‌آورد. وی همچون عطّار در شمار صوفیانی است که مردم را به کار و کوشش فرا خوانده و مردم را از ظاهر پرستی، دورویی، ریاکاری، مردم‌آزاری، و عوام فریبی بر حذر داشته است.<br /> <br /> سنایی در جوانی از غزنین به خراسان سفر کرد و سالها در بلخ، سرخس، مرو، هرات و نیشابور اقامت داشت و هر جا چندی در سایه‌ی تربیت بزرگان محل، علما و مشایخ به سر آورد و در سال 518 هجری به غزنین بازگشت و تا پایان عمر در آنجا بماند.<br /> <br /> <br /> نکته‌ی دیگر در باب مذهب اوست، که اگر چه در برخی اشعارش خلفاء را مدح گفته است اما از ستایش خاص او در مدح حضرت علی (ع) و فرزندانش به روشنی برمی‌آید که به این امام همام و خاندان مطهرش اعتقاد شدیدی داشته است و اشعارش گواه محکمی بر تشیّع اوست. &lt;ref&gt;دائرة المعارف تشیّع؛ ذیل کلمه سنایی. دیوان حکیم سنایی غزنوی؛ تلخیص از مقدمه.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==آثار==<br /> آثار او عبارتند از:<br /> <br /> '''«حدیقة الحقیقه»''' که از جهت معانی و الفاظ همتا ندارد و گنج گرانبهایی است که مشتمل بر ده باب و ده هزار بیت است.<br /> <br /> '''«طریق التحقیق»''' که قریب هزار بیت است.<br /> <br /> '''«رسالة سیر العباد الی المعاد»''' که در حدود پانصد بیت دارد و مبنای آن تمثیل قوی و اخلاق است.<br /> <br /> '''«دیوان قصاید و غزلیات»''' که این مجموعه تقریبا مشتمل بر بیست هزار بیت و تاریخ تحولات فکری سنایی است.<br /> <br /> '''«کارنامه‌ی بلخ»''' که 500 بیت دارد و در هنگام اقامت در بلخ سروده و به گوشه‌هایی از زندگی شخصی خود و پدر و برخی معاصرانش پرداخته.<br /> <br /> '''«مکاتیب سنایی»''' که شامل چند نامه از اوست.<br /> <br /> ==اشعار==<br /> <br /> ===شعر1===<br /> '''دریغا گویی از نااهلی روزگار:'''<br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب| جهان پر درد می‌بینم دوا کو|دل خوبان عالم را وفا کو }}<br /> <br /> {{ب| ور از دوزخ همی ترسی شب و روز|دلت پر درد و رخ چون کهربا کو }}<br /> <br /> {{ب| بهشت عدن را بتوان خریدن‌|و لیکن خواجه را در کف بها کو }}<br /> <br /> {{ب| خرد گر پیشوای عقل باشد|پس این واماندگان را پیشوا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر یتیمست‌|یتیمی در عرب چون مصطفا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز شیرست‌|ولی شیری چو حیدر باسخا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر زنانند|زنی چون فاطمه خیر النسا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر شهیدست‌|شهیدی چون حسین کربلا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر امامست‌|امامی چون علی موسی الرضا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز مردست‌|ولی مردی چو موسی با عصا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر حدیثست‌|حدیثی چون حدیث مصطفا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز عشقست‌|ولی عشق حقیقی با خدا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز پیرست‌|ولی پیری چو خضر با صفا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز حُسنست‌|ولی حُسنی چو یوسف دلربا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز دردست‌|ولی دردی چو ایوب و دوا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز تختست‌|ولی تخت سلیمان و هوا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز مرغست‌|ولی مرغی چو بلبل با نوا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز پیکست‌|ولی پیکی چو عمر بادپا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز مرکب‌|ولی مرکب چو دلدل خوش روا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر کان گیتی پر ز مس شد|ز مس هم زر نیامد کیمیا کو }}<br /> <br /> {{ب| سنایی نام بتوان کرد خود را|ولیکن چون سنانیشان سنا کو &lt;ref&gt; دیوان حکیم سنایی غزنوی؛ ص 289.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> <br /> <br /> ===شعر2===<br /> '''صفت قتل حسین (ع) به اشاره یزید:'''<br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب| پسر مرتضی امیر حسین‌|که چنونی نبود در کونین }}<br /> <br /> {{ب| اصل او در زمین علّیّین‌|فرع او اندر آسمان یقین }}<br /> <br /> {{ب| اصل و فرعش همه وفا و عطا|عفو و خشمش همه سکون و رضا }}<br /> <br /> {{ب| خُلق او همچو خُلق پاک پدر|خُلق او همچو خُلق پیغمبر }}<br /> <br /> {{ب| مصطفی مرو را کشیده به دوش‌|مرتضی پروریده در آغوش }}<br /> <br /> {{ب| بر رخش انس یافته زهرا|کرده بر جانش سال و ماه دعا }}<br /> <br /> {{ب| به سر و روی و سینه در دیدار|راست مانند احمد مختار }}<br /> <br /> {{ب| دُرّی از بحر مصطفی بوده‌|صدفش پشت مرتضی بوده }}<br /> <br /> {{ب| عقل دربند عهد و پیمانش‌|بوده جبریل مهد جنبانش }}<br /> <br /> {{ب| دشمنان قصد جان او کردند|تا دمار از تنش برآوردند }}<br /> <br /> {{ب| عمر و عاص &lt;ref&gt; احتمالا منظور شاعر از عمرو عاص در این ابیات عمر بن سعد بوده است.&lt;/ref&gt; از فساد رأیی زد|شرع را خیره پشت پایی زد }}<br /> <br /> {{ب| بر یزید پلید بیعت کرد|تا که از خاندان برآرد گرد }}<br /> <br /> {{ب| شرم و آزرم جملگی بگذاشت‌|جمعی از دشمنان بر او بگماشت }}<br /> <br /> {{ب| تا مر او را به نامه و به جبل‌|از مدینه کشند در مِنْهَل &lt;ref&gt; منهل: آبخور، آبشخور. گور، قبر.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| کربلا چون مقام و منزل ساخت‌|ناگه آل زیاد بروی تاخت }}<br /> <br /> {{ب| راه آب فرات بربستند|دل او زان عنا &lt;ref&gt; عنا با عناء: رنج، زحمت، مشقت. اندوخته و غصه.&lt;/ref&gt; و غم خستند }}<br /> <br /> {{ب| عمر و عاص و یزید بد اختر|بر آب برفکنده سپر }}<br /> <br /> {{ب| شمر و عبید اللّه و زیاد لعین‌|روحشان جفت باد با نفرین }}<br /> <br /> {{ب| برکشیدند تیغ، بی‌آزرم‌|نز خدا ترس و نه ز مردم شرم }}<br /> <br /> {{ب| سرش از تن به تیغ ببریدند|و اندر آن فعل، سود می‌دیدند }}<br /> <br /> {{ب| تنش از تیغ خصم پاره شده‌|آل مروان بر او نظاره شده }}<br /> <br /> {{ب| به دمشق اندرون، یزید پلید|منتظر بود تا سرش برسید }}<br /> <br /> {{ب| پیش بنهاد و شادمانی کرد|تکیه بر دُنیی و امانی &lt;ref&gt; امانی: آرزوها.&lt;/ref&gt; کرد }}<br /> <br /> {{ب| بیتی از قول خویش انشا کرد|کین دیرینه جست و انهاء &lt;ref&gt;انهاء: خبر دادن.&lt;/ref&gt; کرد }}<br /> <br /> {{ب| دست شومش بر آن لب و دندان‌|زد قضیب &lt;ref&gt;قضیب: چوبدستی، شاخه درخت.&lt;/ref&gt; از نشاط و لب خندان }}<br /> <br /> {{ب| کینه‌ی خزرج و حدیث اسَل &lt;ref&gt;اسَل: نی، نیزه حدیث اسل: ماجرای سر نیزه و سر امام.&lt;/ref&gt; |و آن مکافات زشت و دست عمل }}<br /> <br /> {{ب| کین آباء بتوخته &lt;ref&gt; بتوخته: جمع کرده، اندوخته.&lt;/ref&gt; ز حسین‌|خاصه کینه‌های بدر و حُنین }}<br /> <br /> {{ب| شهربانو و زینب گریان‌|مانده در فعل ناکسان حیران }}<br /> <br /> {{ب| سر برهنه بر اشتر و پالان‌|پیش ایشان ز درد دل نالان }}<br /> <br /> {{ب| علی الاصغر &lt;ref&gt;علی الاصغر: منظور حضرت سجاد (ع) است.&lt;/ref&gt; ایستاده به پا|و آن سگان ظلم را بداده رضا }}<br /> <br /> {{ب| عمرو عاص و یزید و ابن زیاد|همچو قوم ثمود و صالح و عاد }}<br /> <br /> {{ب| بر جفا کرده آن سگان اصرار|رفته از حقد بر ره انکار }}<br /> <br /> {{ب| عالمی بر جفا دلیر شده‌|روبَهِ مرده شرزه شیر شده }}<br /> <br /> {{ب| کافران چون در اول پیکار|شده از زخم ذو الفقار فگار }}<br /> <br /> {{ب| همه را بر دل از علی صد داغ‌|شده یکسر قریش طاغی و باغ &lt;ref&gt;طاغی و باغ؛ از حد گذرنده، طغیان کننده، ستمکار.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| کین خود باز خواسته ز حسین‌|شده قانع بدین شماتت و شین }}<br /> <br /> {{ب| هیچ ناورد، در ره بیداد|مصطفی را و مرتضی را یاد }}<br /> <br /> {{ب| یکسو انداخته مجامله را|زشت کرده ره معامله را }}<br /> <br /> {{ب| کرده دوزخ برای خویش معَد &lt;ref&gt;معّد: آماده.&lt;/ref&gt;| بو الحکم &lt;ref&gt;بو الحکم: کنیه ابو جهل است.&lt;/ref&gt; را گزید، بر احمد }}<br /> <br /> {{ب| راه آزرم و شرم بر بسته‌|عهد و پیمان شرع بشکسته }}<br /> <br /> {{ب| هر که راضی شود به کرده‌ی زشت‌|نزد آن کس چه دوزخ و چه بهشت }}<br /> <br /> {{ب| مرد عاقل بر آن کسی خندد|کز پی خویش نار بپسندد &lt;ref&gt;حدیقه الحقیقه؛ ص 266.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> <br /> <br /> ===شعر3===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| حَبَّذا کربلا و آن تعظیم‌|کز بهشت آورد به خلق نسیم }}<br /> <br /> {{ب| و آن تن سر بریده در گِل و خاک‌|و آن عزیزان به تیغ دلها چاک }}<br /> <br /> {{ب| و آن تن سر به خاک غلطیده‌|تن بی‌سر بسی بد افتاده }}<br /> <br /> {{ب| و آن گُزینِ همه جهان کشته‌|در گِل و خون تنش بیاغشته }}<br /> <br /> {{ب| و آن چنان ظالمان بدکردار|کرده بر ظلم خویشتن اصرار }}<br /> <br /> {{ب| حرمت دین و خاندان رسول‌|جمله برداشته ز جهل و فضول }}<br /> <br /> {{ب| تیغها لعلگون ز خون حسین‌|چه بود در جهان بتر زین شین؟ &lt;ref&gt;شین: عیب و زشتی.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| ز خم شمشیر و نیزه و پیکان‌|بر سر نیزه، سر به جای سنان }}<br /> <br /> {{ب| کرده آل زیاد و شمر لعین‌|ابتدای چنین تبه در دین }}<br /> <br /> {{ب| آل یاسین بداده یکسر جان‌|عاجز و خوار و بی‌کس و عطشان }}<br /> <br /> {{ب| مصطفی جامه جمله بدریده‌|علی از دیده خون بباریده }}<br /> <br /> {{ب| فاطمه روی را خراشیده‌|خون بباریده بی‌حد از دیده }}<br /> <br /> {{ب| حسن از زخم کرده سینه کبود|زینب از دیده‌ها برانده دو رود }}<br /> <br /> {{ب| هر که بدگوی آن سگان باشد|دان که او شاه آن جهان باشد }}<br /> <br /> {{ب| باد به دوستان او رحمت‌|باد بر دشمنان او لعنت }}<br /> <br /> {{ب| هر که راضی شود به کرده‌ی زشت‌|نزد آن کس، چه دوزخ و چه بهشت }}<br /> <br /> {{ب| دین به دنیا به خیره بفروشد|نکند نیک و در بدی کوشد }}<br /> <br /> {{ب| خیره، راضی شود به خون حسین‌|که فزون بود وقعش از ثقلین }}<br /> <br /> {{ب| آنکه را این خبیث خال بود|مومنان را کی ابن خال بود؟ }}<br /> <br /> {{ب| من ازین ابن خال بیزارم‌|کز پدر نیز هم در آزارم }}<br /> <br /> {{ب| پس تو گویی: یزید میرِ من است‌|عمرو عاصِ پلید، پیر من است }}<br /> <br /> {{ب| آن که را عمر و عاص باشد پیر|یا یزید پلید باشد میر }}<br /> <br /> {{ب| مستحق عذاب و نفرین است‌|بدره و بد فعال و بد دین است }}<br /> <br /> {{ب| لعنت دادگر برآن کس باد|که مر او را کند به نیکی یاد }}<br /> <br /> {{ب| من نیم دوستدار شمر و یزید|ز ان قبیله منم به عهد، بعید }}<br /> <br /> {{ب| هر که راضی شود به بد کردن‌|لعنتش، طوق گشت در گردن &lt;ref&gt; حدیقه الحقیقه؛ ص 266.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌ 2، ص: 741-745.<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده:ادبیات]]<br /> [[رده:شاعران]]<br /> [[رده:شاعران فارسی زبان]]<br /> [[رده:شاعران متقدم]]</div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D8%B3%D9%86%D8%A7%DB%8C%DB%8C_%D8%BA%D8%B2%D9%86%D9%88%DB%8C%E2%80%8C&diff=17319 2018-08-29T08:30:25Z

<p>Hanie.mehralizadeh: </p> <hr /> <div>'''سنایی غزنوی‌''' یکی از شاعران سده‌ی پنجم و ششم هجری است.<br /> {{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده<br /> | نام = سنایی غزنوی‌<br /> | تصویر = سنایی غزنوی.jpg<br /> | توضیح تصویر = <br /> | نام اصلی = ابو المجد، مجدود بن آدم<br /> | زمینه فعالیت = <br /> | ملیت = <br /> | تاریخ تولد = 473 ه.ق<br /> | محل تولد = غزنین در شرق افغانستان کنونی‌<br /> | والدین = <br /> | تاریخ مرگ = 535 هجری<br /> | محل مرگ = غزنین<br /> | علت مرگ =<br /> | محل زندگی =<br /> | مختصات محل زندگی = <br /> | مدفن =<br /> |مذهب = <br /> |در زمان حکومت =<br /> |اتفاقات مهم =<br /> | نام دیگر =<br /> |لقب = <br /> |بنیانگذار =<br /> | پیشه =<br /> | سال‌های نویسندگی = <br /> |سبک نوشتاری =<br /> |کتاب‌ها = «حدیقة الحقیقه»،«طریق التحقیق»،«رسالة سیر العباد الی المعاد»،«دیوان قصاید و غزلیات»،«کارنامه‌ی بلخ»،«مکاتیب سنایی»<br /> |مقاله‌ها =<br /> |نمایشنامه‌ها =<br /> |فیلم‌نامه‌ها =<br /> |دیوان اشعار =<br /> |تخلص = سنایی<br /> |فیلم ساخته بر اساس اثر=<br /> | همسر =<br /> | شریک زندگی =<br /> | فرزندان =<br /> |تحصیلات = <br /> |دانشگاه = <br /> |حوزه =<br /> |شاگرد =<br /> |استاد =<br /> |علت شهرت =<br /> | تأثیرگذاشته بر =<br /> | تأثیرپذیرفته از = <br /> | وب‌گاه = <br /> |گفتاورد =<br /> |امضا =<br /> }}<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ==زندگینامه==<br /> ابو المجد، مجدود بن آدم متخلص به «سنایی» شاعر، حکیم و عارف نامدار نیمه‌ی دوم سده‌ی پنجم و نیمه‌ی نخست سده‌ی ششم هجری در سال 473 ه.ق در غزنین در شرق افغانستان کنونی‌ زاده شد و در همین شهر در سال 535 هجری درگذشت و همانجا به خاک سپرده شد. در زادگاهش به تحصیل علوم و معارف زمانه همّت گمارد و در این کار چنان دل سپرد که پس از چندی، در اغلب معارف عصر خویش، از ادبیات عرب گرفته تا فقه و حدیث و تفسیر و طب و نجوم و حکمت و کلام به درجه‌ی والایی رسید. خانواده‌ی او در شمار خاندانهای اصیل و اهل فضل بودند چنان که پدرش آدم، به عنوان مردی بهره‌مند از علوم و معارف زمانه صاحب مقام و اعتباری خاص بود. سنایی چه در روزگار خود و چه در سده‌های بعد همواره مورد تجلیل شاعران و ادبا و مورخان و تذکره‌نویسان گوناگون قرار گرفته و بسیاری از شعرای معاصر او و اعصار بعدی به اشعار او استشهاد کرده و او را در ردیف عنصری و معزّی و رودکی و گاه برتر از آنان شمرده‌اند.<br /> <br /> از جمله نکات مورد توجه درباره‌ی زندگی سنایی، دگرگونی احوال و تحوّل شعر اوست چنان که از مدح سلاطینی مانند مسعود بن ابراهیم غزنوی و بهرامشاه و سلطان سنجر به معارف صوفیانه و اشعار عرفانی روی می‌آورد. وی همچون عطّار در شمار صوفیانی است که مردم را به کار و کوشش فرا خوانده و مردم را از ظاهر پرستی، دورویی، ریاکاری، مردم‌آزاری، و عوام فریبی بر حذر داشته است.<br /> <br /> سنایی در جوانی از غزنین به خراسان سفر کرد و سالها در بلخ، سرخس، مرو، هرات و نیشابور اقامت داشت و هر جا چندی در سایه‌ی تربیت بزرگان محل، علما و مشایخ به سر آورد و در سال 518 هجری به غزنین بازگشت و تا پایان عمر در آنجا بماند.<br /> <br /> <br /> نکته‌ی دیگر در باب مذهب اوست، که اگر چه در برخی اشعارش خلفاء را مدح گفته است اما از ستایش خاص او در مدح حضرت علی (ع) و فرزندانش به روشنی برمی‌آید که به این امام همام و خاندان مطهرش اعتقاد شدیدی داشته است و اشعارش گواه محکمی بر تشیّع اوست. &lt;ref&gt;دائرة المعارف تشیّع؛ ذیل کلمه سنایی. دیوان حکیم سنایی غزنوی؛ تلخیص از مقدمه.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==آثار==<br /> آثار او عبارتند از:<br /> <br /> '''«حدیقة الحقیقه»''' که از جهت معانی و الفاظ همتا ندارد و گنج گرانبهایی است که مشتمل بر ده باب و ده هزار بیت است.<br /> <br /> '''«طریق التحقیق»''' که قریب هزار بیت است.<br /> <br /> '''«رسالة سیر العباد الی المعاد»''' که در حدود پانصد بیت دارد و مبنای آن تمثیل قوی و اخلاق است.<br /> <br /> '''«دیوان قصاید و غزلیات»''' که این مجموعه تقریبا مشتمل بر بیست هزار بیت و تاریخ تحولات فکری سنایی است.<br /> <br /> '''«کارنامه‌ی بلخ»''' که 500 بیت دارد و در هنگام اقامت در بلخ سروده و به گوشه‌هایی از زندگی شخصی خود و پدر و برخی معاصرانش پرداخته.<br /> <br /> '''«مکاتیب سنایی»''' که شامل چند نامه از اوست.<br /> <br /> ==اشعار==<br /> <br /> ===شعر1===<br /> '''دریغا گویی از نااهلی روزگار:'''<br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب| جهان پر درد می‌بینم دوا کو|دل خوبان عالم را وفا کو }}<br /> <br /> {{ب| ور از دوزخ همی ترسی شب و روز|دلت پر درد و رخ چون کهربا کو }}<br /> <br /> {{ب| بهشت عدن را بتوان خریدن‌|و لیکن خواجه را در کف بها کو }}<br /> <br /> {{ب| خرد گر پیشوای عقل باشد|پس این واماندگان را پیشوا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر یتیمست‌|یتیمی در عرب چون مصطفا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز شیرست‌|ولی شیری چو حیدر باسخا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر زنانند|زنی چون فاطمه خیر النسا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر شهیدست‌|شهیدی چون حسین کربلا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر امامست‌|امامی چون علی موسی الرضا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز مردست‌|ولی مردی چو موسی با عصا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر حدیثست‌|حدیثی چون حدیث مصطفا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز عشقست‌|ولی عشق حقیقی با خدا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز پیرست‌|ولی پیری چو خضر با صفا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز حُسنست‌|ولی حُسنی چو یوسف دلربا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز دردست‌|ولی دردی چو ایوب و دوا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز تختست‌|ولی تخت سلیمان و هوا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز مرغست‌|ولی مرغی چو بلبل با نوا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز پیکست‌|ولی پیکی چو عمر بادپا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز مرکب‌|ولی مرکب چو دلدل خوش روا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر کان گیتی پر ز مس شد|ز مس هم زر نیامد کیمیا کو }}<br /> <br /> {{ب| سنایی نام بتوان کرد خود را|ولیکن چون سنانیشان سنا کو &lt;ref&gt; دیوان حکیم سنایی غزنوی؛ ص 289.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> <br /> <br /> ===شعر2===<br /> '''صفت قتل حسین (ع) به اشاره یزید:'''<br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب| پسر مرتضی امیر حسین‌|که چنونی نبود در کونین }}<br /> <br /> {{ب| اصل او در زمین علّیّین‌|فرع او اندر آسمان یقین }}<br /> <br /> {{ب| اصل و فرعش همه وفا و عطا|عفو و خشمش همه سکون و رضا }}<br /> <br /> {{ب| خُلق او همچو خُلق پاک پدر|خُلق او همچو خُلق پیغمبر }}<br /> <br /> {{ب| مصطفی مرو را کشیده به دوش‌|مرتضی پروریده در آغوش }}<br /> <br /> {{ب| بر رخش انس یافته زهرا|کرده بر جانش سال و ماه دعا }}<br /> <br /> {{ب| به سر و روی و سینه در دیدار|راست مانند احمد مختار }}<br /> <br /> {{ب| دُرّی از بحر مصطفی بوده‌|صدفش پشت مرتضی بوده }}<br /> <br /> {{ب| عقل دربند عهد و پیمانش‌|بوده جبریل مهد جنبانش }}<br /> <br /> {{ب| دشمنان قصد جان او کردند|تا دمار از تنش برآوردند }}<br /> <br /> {{ب| عمر و عاص &lt;ref&gt; احتمالا منظور شاعر از عمرو عاص در این ابیات عمر بن سعد بوده است.&lt;/ref&gt; از فساد رأیی زد|شرع را خیره پشت پایی زد }}<br /> <br /> {{ب| بر یزید پلید بیعت کرد|تا که از خاندان برآرد گرد }}<br /> <br /> {{ب| شرم و آزرم جملگی بگذاشت‌|جمعی از دشمنان بر او بگماشت }}<br /> <br /> {{ب| تا مر او را به نامه و به جبل‌|از مدینه کشند در مِنْهَل &lt;ref&gt; منهل: آبخور، آبشخور. گور، قبر.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| کربلا چون مقام و منزل ساخت‌|ناگه آل زیاد بروی تاخت }}<br /> <br /> {{ب| راه آب فرات بربستند|دل او زان عنا &lt;ref&gt; عنا با عناء: رنج، زحمت، مشقت. اندوخته و غصه.&lt;/ref&gt; و غم خستند }}<br /> <br /> {{ب| عمر و عاص و یزید بد اختر|بر آب برفکنده سپر }}<br /> <br /> {{ب| شمر و عبید اللّه و زیاد لعین‌|روحشان جفت باد با نفرین }}<br /> <br /> {{ب| برکشیدند تیغ، بی‌آزرم‌|نز خدا ترس و نه ز مردم شرم }}<br /> <br /> {{ب| سرش از تن به تیغ ببریدند|و اندر آن فعل، سود می‌دیدند }}<br /> <br /> {{ب| تنش از تیغ خصم پاره شده‌|آل مروان بر او نظاره شده }}<br /> <br /> {{ب| به دمشق اندرون، یزید پلید|منتظر بود تا سرش برسید }}<br /> <br /> {{ب| پیش بنهاد و شادمانی کرد|تکیه بر دُنیی و امانی &lt;ref&gt; امانی: آرزوها.&lt;/ref&gt; کرد }}<br /> <br /> {{ب| بیتی از قول خویش انشا کرد|کین دیرینه جست و انهاء &lt;ref&gt;انهاء: خبر دادن.&lt;/ref&gt; کرد }}<br /> <br /> {{ب| دست شومش بر آن لب و دندان‌|زد قضیب &lt;ref&gt;قضیب: چوبدستی، شاخه درخت.&lt;/ref&gt; از نشاط و لب خندان }}<br /> <br /> {{ب| کینه‌ی خزرج و حدیث اسَل &lt;ref&gt;اسَل: نی، نیزه حدیث اسل: ماجرای سر نیزه و سر امام.&lt;/ref&gt; |و آن مکافات زشت و دست عمل }}<br /> <br /> {{ب| کین آباء بتوخته &lt;ref&gt; بتوخته: جمع کرده، اندوخته.&lt;/ref&gt; ز حسین‌|خاصه کینه‌های بدر و حُنین }}<br /> <br /> {{ب| شهربانو و زینب گریان‌|مانده در فعل ناکسان حیران }}<br /> <br /> {{ب| سر برهنه بر اشتر و پالان‌|پیش ایشان ز درد دل نالان }}<br /> <br /> {{ب| علی الاصغر &lt;ref&gt;علی الاصغر: منظور حضرت سجاد (ع) است.&lt;/ref&gt; ایستاده به پا|و آن سگان ظلم را بداده رضا }}<br /> <br /> {{ب| عمرو عاص و یزید و ابن زیاد|همچو قوم ثمود و صالح و عاد }}<br /> <br /> {{ب| بر جفا کرده آن سگان اصرار|رفته از حقد بر ره انکار }}<br /> <br /> {{ب| عالمی بر جفا دلیر شده‌|روبَهِ مرده شرزه شیر شده }}<br /> <br /> {{ب| کافران چون در اول پیکار|شده از زخم ذو الفقار فگار }}<br /> <br /> {{ب| همه را بر دل از علی صد داغ‌|شده یکسر قریش طاغی و باغ &lt;ref&gt;طاغی و باغ؛ از حد گذرنده، طغیان کننده، ستمکار.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| کین خود باز خواسته ز حسین‌|شده قانع بدین شماتت و شین }}<br /> <br /> {{ب| هیچ ناورد، در ره بیداد|مصطفی را و مرتضی را یاد }}<br /> <br /> {{ب| یکسو انداخته مجامله را|زشت کرده ره معامله را }}<br /> <br /> {{ب| کرده دوزخ برای خویش معَد &lt;ref&gt;معّد: آماده.&lt;/ref&gt;| بو الحکم &lt;ref&gt;بو الحکم: کنیه ابو جهل است.&lt;/ref&gt; را گزید، بر احمد }}<br /> <br /> {{ب| راه آزرم و شرم بر بسته‌|عهد و پیمان شرع بشکسته }}<br /> <br /> {{ب| هر که راضی شود به کرده‌ی زشت‌|نزد آن کس چه دوزخ و چه بهشت }}<br /> <br /> {{ب| مرد عاقل بر آن کسی خندد|کز پی خویش نار بپسندد &lt;ref&gt;حدیقه الحقیقه؛ ص 266.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> <br /> <br /> ===شعر3===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| حَبَّذا کربلا و آن تعظیم‌|کز بهشت آورد به خلق نسیم }}<br /> <br /> {{ب| و آن تن سر بریده در گِل و خاک‌|و آن عزیزان به تیغ دلها چاک }}<br /> <br /> {{ب| و آن تن سر به خاک غلطیده‌|تن بی‌سر بسی بد افتاده }}<br /> <br /> {{ب| و آن گُزینِ همه جهان کشته‌|در گِل و خون تنش بیاغشته }}<br /> <br /> {{ب| و آن چنان ظالمان بدکردار|کرده بر ظلم خویشتن اصرار }}<br /> <br /> {{ب| حرمت دین و خاندان رسول‌|جمله برداشته ز جهل و فضول }}<br /> <br /> {{ب| تیغها لعلگون ز خون حسین‌|چه بود در جهان بتر زین شین؟ &lt;ref&gt;شین: عیب و زشتی.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| ز خم شمشیر و نیزه و پیکان‌|بر سر نیزه، سر به جای سنان }}<br /> <br /> {{ب| کرده آل زیاد و شمر لعین‌|ابتدای چنین تبه در دین }}<br /> <br /> {{ب| آل یاسین بداده یکسر جان‌|عاجز و خوار و بی‌کس و عطشان }}<br /> <br /> {{ب| مصطفی جامه جمله بدریده‌|علی از دیده خون بباریده }}<br /> <br /> {{ب| فاطمه روی را خراشیده‌|خون بباریده بی‌حد از دیده }}<br /> <br /> {{ب| حسن از زخم کرده سینه کبود|زینب از دیده‌ها برانده دو رود }}<br /> <br /> {{ب| هر که بدگوی آن سگان باشد|دان که او شاه آن جهان باشد }}<br /> <br /> {{ب| باد به دوستان او رحمت‌|باد بر دشمنان او لعنت }}<br /> <br /> {{ب| هر که راضی شود به کرده‌ی زشت‌|نزد آن کس، چه دوزخ و چه بهشت }}<br /> <br /> {{ب| دین به دنیا به خیره بفروشد|نکند نیک و در بدی کوشد }}<br /> <br /> {{ب| خیره، راضی شود به خون حسین‌|که فزون بود وقعش از ثقلین }}<br /> <br /> {{ب| آنکه را این خبیث خال بود|مومنان را کی ابن خال بود؟ }}<br /> <br /> {{ب| من ازین ابن خال بیزارم‌|کز پدر نیز هم در آزارم }}<br /> <br /> {{ب| پس تو گویی: یزید میرِ من است‌|عمرو عاصِ پلید، پیر من است }}<br /> <br /> {{ب| آن که را عمر و عاص باشد پیر|یا یزید پلید باشد میر }}<br /> <br /> {{ب| مستحق عذاب و نفرین است‌|بدره و بد فعال و بد دین است }}<br /> <br /> {{ب| لعنت دادگر برآن کس باد|که مر او را کند به نیکی یاد }}<br /> <br /> {{ب| من نیم دوستدار شمر و یزید|ز ان قبیله منم به عهد، بعید }}<br /> <br /> {{ب| هر که راضی شود به بد کردن‌|لعنتش، طوق گشت در گردن &lt;ref&gt; حدیقه الحقیقه؛ ص 266.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌ 2، ص: 741-745.<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده:ادبیات]]<br /> [[رده:شاعران]]<br /> [[رده:شاعران فارسی زبان]]<br /> [[رده:شاعران متقدم]]</div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D8%B3%D9%86%D8%A7%DB%8C%DB%8C_%D8%BA%D8%B2%D9%86%D9%88%DB%8C%E2%80%8C&diff=17318 2018-08-29T08:29:44Z

<p>Hanie.mehralizadeh: /* زندگینامه */</p> <hr /> <div>'''سنایی غزنوی‌''' یکی از شاعران سده‌ی پنجم و ششم هجری است.<br /> {{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده<br /> | نام = سنایی غزنوی‌<br /> | تصویر = سنایی غزنوی.jpg<br /> | توضیح تصویر = <br /> | نام اصلی = ابو المجد، مجدود بن آدم<br /> | زمینه فعالیت = <br /> | ملیت = <br /> | تاریخ تولد = 473 ه.ق<br /> | محل تولد = غزنین در شرق افغانستان کنونی‌<br /> | والدین = <br /> | تاریخ مرگ = 535 هجری<br /> | محل مرگ = غزنین<br /> | علت مرگ =<br /> | محل زندگی =<br /> | مختصات محل زندگی = <br /> | مدفن =<br /> |مذهب = <br /> |در زمان حکومت =<br /> |اتفاقات مهم =<br /> | نام دیگر =<br /> |لقب = <br /> |بنیانگذار =<br /> | پیشه =<br /> | سال‌های نویسندگی = <br /> |سبک نوشتاری =<br /> |کتاب‌ها = «حدیقة الحقیقه»،«طریق التحقیق»،«رسالة سیر العباد الی المعاد»،«دیوان قصاید و غزلیات»،«کارنامه‌ی بلخ»،«مکاتیب سنایی»<br /> |مقاله‌ها =<br /> |نمایشنامه‌ها =<br /> |فیلم‌نامه‌ها =<br /> |دیوان اشعار =<br /> |تخلص = سنایی<br /> |فیلم ساخته بر اساس اثر=<br /> | همسر =<br /> | شریک زندگی =<br /> | فرزندان =<br /> |تحصیلات = <br /> |دانشگاه = <br /> |حوزه =<br /> |شاگرد =<br /> |استاد =<br /> |علت شهرت =<br /> | تأثیرگذاشته بر =<br /> | تأثیرپذیرفته از = <br /> | وب‌گاه = <br /> |گفتاورد =<br /> |امضا =<br /> }}<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ==زندگینامه==<br /> ابو المجد، مجدود بن آدم متخلص به «سنایی» شاعر، حکیم و عارف نامدار نیمه‌ی دوم سده‌ی پنجم و نیمه‌ی نخست سده‌ی ششم هجری در سال 473 ه.ق در غزنین در شرق افغانستان کنونی‌ زاده شد و در همین شهر در سال 535 هجری درگذشت و همانجا به خاک سپرده شد. در زادگاهش به تحصیل علوم و معارف زمانه همّت گمارد و در این کار چنان دل سپرد که پس از چندی، در اغلب معارف عصر خویش، از ادبیات عرب گرفته تا فقه و حدیث و تفسیر و طب و نجوم و حکمت و کلام به درجه‌ی والایی رسید. خانواده‌ی او در شمار خاندانهای اصیل و اهل فضل بودند چنان که پدرش آدم، به عنوان مردی بهره‌مند از علوم و معارف زمانه صاحب مقام و اعتباری خاص بود. سنایی چه در روزگار خود و چه در سده‌های بعد همواره مورد تجلیل شاعران و ادبا و مورخان و تذکره‌نویسان گوناگون قرار گرفته و بسیاری از شعرای معاصر او و اعصار بعدی به اشعار او استشهاد کرده و او را در ردیف عنصری و معزّی و رودکی و گاه برتر از آنان شمرده‌اند.<br /> <br /> از جمله نکات مورد توجه درباره‌ی زندگی سنایی، دگرگونی احوال و تحوّل شعر اوست چنان که از مدح سلاطینی مانند مسعود بن ابراهیم غزنوی و بهرامشاه و سلطان سنجر به معارف صوفیانه و اشعار عرفانی روی می‌آورد. وی همچون عطّار در شمار صوفیانی است که مردم را به کار و کوشش فرا خوانده و مردم را از ظاهر پرستی، دورویی، ریاکاری، مردم‌آزاری، و عوام فریبی بر حذر داشته است.<br /> <br /> سنایی در جوانی از غزنین به خراسان سفر کرد و سالها در بلخ، سرخس، مرو، هرات و نیشابور اقامت داشت و هر جا چندی در سایه‌ی تربیت بزرگان محل، علما و مشایخ به سر آورد و در سال 518 هجری به غزنین بازگشت و تا پایان عمر در آنجا بماند.<br /> <br /> <br /> نکته‌ی دیگر در باب مذهب اوست، که اگر چه در برخی اشعارش خلفاء را مدح گفته است اما از ستایش خاص او در مدح حضرت علی (ع) و فرزندانش به روشنی برمی‌آید که به این امام همام و خاندان مطهرش اعتقاد شدیدی داشته است و اشعارش گواه محکمی بر تشیّع اوست. &lt;ref&gt;دائرة المعارف تشیّع؛ ذیل کلمه سنایی. دیوان حکیم سنایی غزنوی؛ تلخیص از مقدمه.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==آثار==<br /> آثار او عبارتند از:<br /> <br /> '''«حدیقة الحقیقه»''' که از جهت معانی و الفاظ همتا ندارد و گنج گرانبهایی است که مشتمل بر ده باب و ده هزار بیت است.<br /> <br /> '''«طریق التحقیق»''' که قریب هزار بیت است.<br /> <br /> '''«رسالة سیر العباد الی المعاد»''' که در حدود پانصد بیت دارد و مبنای آن تمثیل قوی و اخلاق است.<br /> <br /> '''«دیوان قصاید و غزلیات»''' که این مجموعه تقریبا مشتمل بر بیست هزار بیت و تاریخ تحولات فکری سنایی است.<br /> <br /> '''«کارنامه‌ی بلخ»''' که 500 بیت دارد و در هنگام اقامت در بلخ سروده و به گوشه‌هایی از زندگی شخصی خود و پدر و برخی معاصرانش پرداخته.<br /> <br /> '''«مکاتیب سنایی»''' که شامل چند نامه از اوست.<br /> <br /> ==اشعار==<br /> <br /> ===شعر1===<br /> '''دریغا گویی از نااهلی روزگار:'''<br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب| جهان پر درد می‌بینم دوا کو|دل خوبان عالم را وفا کو }}<br /> <br /> {{ب| ور از دوزخ همی ترسی شب و روز|دلت پر درد و رخ چون کهربا کو }}<br /> <br /> {{ب| بهشت عدن را بتوان خریدن‌|و لیکن خواجه را در کف بها کو }}<br /> <br /> {{ب| خرد گر پیشوای عقل باشد|پس این واماندگان را پیشوا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر یتیمست‌|یتیمی در عرب چون مصطفا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز شیرست‌|ولی شیری چو حیدر باسخا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر زنانند|زنی چون فاطمه خیر النسا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر شهیدست‌|شهیدی چون حسین کربلا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر امامست‌|امامی چون علی موسی الرضا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز مردست‌|ولی مردی چو موسی با عصا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر حدیثست‌|حدیثی چون حدیث مصطفا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز عشقست‌|ولی عشق حقیقی با خدا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز پیرست‌|ولی پیری چو خضر با صفا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز حُسنست‌|ولی حُسنی چو یوسف دلربا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز دردست‌|ولی دردی چو ایوب و دوا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز تختست‌|ولی تخت سلیمان و هوا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز مرغست‌|ولی مرغی چو بلبل با نوا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز پیکست‌|ولی پیکی چو عمر بادپا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز مرکب‌|ولی مرکب چو دلدل خوش روا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر کان گیتی پر ز مس شد|ز مس هم زر نیامد کیمیا کو }}<br /> <br /> {{ب| سنایی نام بتوان کرد خود را|ولیکن چون سنانیشان سنا کو &lt;ref&gt; دیوان حکیم سنایی غزنوی؛ ص 289.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> <br /> <br /> ===شعر2===<br /> '''صفت قتل حسین (ع) به اشاره یزید:'''<br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب| پسر مرتضی امیر حسین‌|که چنونی نبود در کونین }}<br /> <br /> {{ب| اصل او در زمین علّیّین‌|فرع او اندر آسمان یقین }}<br /> <br /> {{ب| اصل و فرعش همه وفا و عطا|عفو و خشمش همه سکون و رضا }}<br /> <br /> {{ب| خُلق او همچو خُلق پاک پدر|خُلق او همچو خُلق پیغمبر }}<br /> <br /> {{ب| مصطفی مرو را کشیده به دوش‌|مرتضی پروریده در آغوش }}<br /> <br /> {{ب| بر رخش انس یافته زهرا|کرده بر جانش سال و ماه دعا }}<br /> <br /> {{ب| به سر و روی و سینه در دیدار|راست مانند احمد مختار }}<br /> <br /> {{ب| دُرّی از بحر مصطفی بوده‌|صدفش پشت مرتضی بوده }}<br /> <br /> {{ب| عقل دربند عهد و پیمانش‌|بوده جبریل مهد جنبانش }}<br /> <br /> {{ب| دشمنان قصد جان او کردند|تا دمار از تنش برآوردند }}<br /> <br /> {{ب| عمر و عاص &lt;ref&gt; احتمالا منظور شاعر از عمرو عاص در این ابیات عمر بن سعد بوده است.&lt;/ref&gt; از فساد رأیی زد|شرع را خیره پشت پایی زد }}<br /> <br /> {{ب| بر یزید پلید بیعت کرد|تا که از خاندان برآرد گرد }}<br /> <br /> {{ب| شرم و آزرم جملگی بگذاشت‌|جمعی از دشمنان بر او بگماشت }}<br /> <br /> {{ب| تا مر او را به نامه و به جبل‌|از مدینه کشند در مِنْهَل &lt;ref&gt; منهل: آبخور، آبشخور. گور، قبر.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| کربلا چون مقام و منزل ساخت‌|ناگه آل زیاد بروی تاخت }}<br /> <br /> {{ب| راه آب فرات بربستند|دل او زان عنا &lt;ref&gt; عنا با عناء: رنج، زحمت، مشقت. اندوخته و غصه.&lt;/ref&gt; و غم خستند }}<br /> <br /> {{ب| عمر و عاص و یزید بد اختر|بر آب برفکنده سپر }}<br /> <br /> {{ب| شمر و عبید اللّه و زیاد لعین‌|روحشان جفت باد با نفرین }}<br /> <br /> {{ب| برکشیدند تیغ، بی‌آزرم‌|نز خدا ترس و نه ز مردم شرم }}<br /> <br /> {{ب| سرش از تن به تیغ ببریدند|و اندر آن فعل، سود می‌دیدند }}<br /> <br /> {{ب| تنش از تیغ خصم پاره شده‌|آل مروان بر او نظاره شده }}<br /> <br /> {{ب| به دمشق اندرون، یزید پلید|منتظر بود تا سرش برسید }}<br /> <br /> {{ب| پیش بنهاد و شادمانی کرد|تکیه بر دُنیی و امانی &lt;ref&gt; امانی: آرزوها.&lt;/ref&gt; کرد }}<br /> <br /> {{ب| بیتی از قول خویش انشا کرد|کین دیرینه جست و انهاء &lt;ref&gt;انهاء: خبر دادن.&lt;/ref&gt; کرد }}<br /> <br /> {{ب| دست شومش بر آن لب و دندان‌|زد قضیب &lt;ref&gt;قضیب: چوبدستی، شاخه درخت.&lt;/ref&gt; از نشاط و لب خندان }}<br /> <br /> {{ب| کینه‌ی خزرج و حدیث اسَل &lt;ref&gt;اسَل: نی، نیزه حدیث اسل: ماجرای سر نیزه و سر امام.&lt;/ref&gt; |و آن مکافات زشت و دست عمل }}<br /> <br /> {{ب| کین آباء بتوخته &lt;ref&gt; بتوخته: جمع کرده، اندوخته.&lt;/ref&gt; ز حسین‌|خاصه کینه‌های بدر و حُنین }}<br /> <br /> {{ب| شهربانو و زینب گریان‌|مانده در فعل ناکسان حیران }}<br /> <br /> {{ب| سر برهنه بر اشتر و پالان‌|پیش ایشان ز درد دل نالان }}<br /> <br /> {{ب| علی الاصغر &lt;ref&gt;علی الاصغر: منظور حضرت سجاد (ع) است.&lt;/ref&gt; ایستاده به پا|و آن سگان ظلم را بداده رضا }}<br /> <br /> {{ب| عمرو عاص و یزید و ابن زیاد|همچو قوم ثمود و صالح و عاد }}<br /> <br /> {{ب| بر جفا کرده آن سگان اصرار|رفته از حقد بر ره انکار }}<br /> <br /> {{ب| عالمی بر جفا دلیر شده‌|روبَهِ مرده شرزه شیر شده }}<br /> <br /> {{ب| کافران چون در اول پیکار|شده از زخم ذو الفقار فگار }}<br /> <br /> {{ب| همه را بر دل از علی صد داغ‌|شده یکسر قریش طاغی و باغ &lt;ref&gt;طاغی و باغ؛ از حد گذرنده، طغیان کننده، ستمکار.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| کین خود باز خواسته ز حسین‌|شده قانع بدین شماتت و شین }}<br /> <br /> {{ب| هیچ ناورد، در ره بیداد|مصطفی را و مرتضی را یاد }}<br /> <br /> {{ب| یکسو انداخته مجامله را|زشت کرده ره معامله را }}<br /> <br /> {{ب| کرده دوزخ برای خویش معَد &lt;ref&gt;معّد: آماده.&lt;/ref&gt;| بو الحکم &lt;ref&gt;بو الحکم: کنیه ابو جهل است.&lt;/ref&gt; را گزید، بر احمد }}<br /> <br /> {{ب| راه آزرم و شرم بر بسته‌|عهد و پیمان شرع بشکسته }}<br /> <br /> {{ب| هر که راضی شود به کرده‌ی زشت‌|نزد آن کس چه دوزخ و چه بهشت }}<br /> <br /> {{ب| مرد عاقل بر آن کسی خندد|کز پی خویش نار بپسندد &lt;ref&gt;حدیقه الحقیقه؛ ص 266.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> <br /> <br /> ===شعر3===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| حَبَّذا کربلا و آن تعظیم‌|کز بهشت آورد به خلق نسیم }}<br /> <br /> {{ب| و آن تن سر بریده در گِل و خاک‌|و آن عزیزان به تیغ دلها چاک }}<br /> <br /> {{ب| و آن تن سر به خاک غلطیده‌|تن بی‌سر بسی بد افتاده }}<br /> <br /> {{ب| و آن گُزینِ همه جهان کشته‌|در گِل و خون تنش بیاغشته }}<br /> <br /> {{ب| و آن چنان ظالمان بدکردار|کرده بر ظلم خویشتن اصرار }}<br /> <br /> {{ب| حرمت دین و خاندان رسول‌|جمله برداشته ز جهل و فضول }}<br /> <br /> {{ب| تیغها لعلگون ز خون حسین‌|چه بود در جهان بتر زین شین؟ &lt;ref&gt;شین: عیب و زشتی.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| ز خم شمشیر و نیزه و پیکان‌|بر سر نیزه، سر به جای سنان }}<br /> <br /> {{ب| کرده آل زیاد و شمر لعین‌|ابتدای چنین تبه در دین }}<br /> <br /> {{ب| آل یاسین بداده یکسر جان‌|عاجز و خوار و بی‌کس و عطشان }}<br /> <br /> {{ب| مصطفی جامه جمله بدریده‌|علی از دیده خون بباریده }}<br /> <br /> {{ب| فاطمه روی را خراشیده‌|خون بباریده بی‌حد از دیده }}<br /> <br /> {{ب| حسن از زخم کرده سینه کبود|زینب از دیده‌ها برانده دو رود }}<br /> <br /> {{ب| هر که بدگوی آن سگان باشد|دان که او شاه آن جهان باشد }}<br /> <br /> {{ب| باد به دوستان او رحمت‌|باد بر دشمنان او لعنت }}<br /> <br /> {{ب| هر که راضی شود به کرده‌ی زشت‌|نزد آن کس، چه دوزخ و چه بهشت }}<br /> <br /> {{ب| دین به دنیا به خیره بفروشد|نکند نیک و در بدی کوشد }}<br /> <br /> {{ب| خیره، راضی شود به خون حسین‌|که فزون بود وقعش از ثقلین }}<br /> <br /> {{ب| آنکه را این خبیث خال بود|مومنان را کی ابن خال بود؟ }}<br /> <br /> {{ب| من ازین ابن خال بیزارم‌|کز پدر نیز هم در آزارم }}<br /> <br /> {{ب| پس تو گویی: یزید میرِ من است‌|عمرو عاصِ پلید، پیر من است }}<br /> <br /> {{ب| آن که را عمر و عاص باشد پیر|یا یزید پلید باشد میر }}<br /> <br /> {{ب| مستحق عذاب و نفرین است‌|بدره و بد فعال و بد دین است }}<br /> <br /> {{ب| لعنت دادگر برآن کس باد|که مر او را کند به نیکی یاد }}<br /> <br /> {{ب| من نیم دوستدار شمر و یزید|ز ان قبیله منم به عهد، بعید }}<br /> <br /> {{ب| هر که راضی شود به بد کردن‌|لعنتش، طوق گشت در گردن &lt;ref&gt; حدیقه الحقیقه؛ ص 266.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌ 2، ص: 741-745.<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده:ادبیات]]<br /> [[رده:شاعران]]<br /> [[رده:شاعران فارسی زبان]]<br /> [[رده:شاعران متقدم]]</div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D8%B3%D9%86%D8%A7%DB%8C%DB%8C_%D8%BA%D8%B2%D9%86%D9%88%DB%8C%E2%80%8C&diff=17317 2018-08-29T08:29:29Z

<p>Hanie.mehralizadeh: /* آثار */</p> <hr /> <div>'''سنایی غزنوی‌''' یکی از شاعران سده‌ی پنجم و ششم هجری است.<br /> {{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده<br /> | نام = سنایی غزنوی‌<br /> | تصویر = سنایی غزنوی.jpg<br /> | توضیح تصویر = <br /> | نام اصلی = ابو المجد، مجدود بن آدم<br /> | زمینه فعالیت = <br /> | ملیت = <br /> | تاریخ تولد = 473 ه.ق<br /> | محل تولد = غزنین در شرق افغانستان کنونی‌<br /> | والدین = <br /> | تاریخ مرگ = 535 هجری<br /> | محل مرگ = غزنین<br /> | علت مرگ =<br /> | محل زندگی =<br /> | مختصات محل زندگی = <br /> | مدفن =<br /> |مذهب = <br /> |در زمان حکومت =<br /> |اتفاقات مهم =<br /> | نام دیگر =<br /> |لقب = <br /> |بنیانگذار =<br /> | پیشه =<br /> | سال‌های نویسندگی = <br /> |سبک نوشتاری =<br /> |کتاب‌ها = «حدیقة الحقیقه»،«طریق التحقیق»،«رسالة سیر العباد الی المعاد»،«دیوان قصاید و غزلیات»،«کارنامه‌ی بلخ»،«مکاتیب سنایی»<br /> |مقاله‌ها =<br /> |نمایشنامه‌ها =<br /> |فیلم‌نامه‌ها =<br /> |دیوان اشعار =<br /> |تخلص = سنایی<br /> |فیلم ساخته بر اساس اثر=<br /> | همسر =<br /> | شریک زندگی =<br /> | فرزندان =<br /> |تحصیلات = <br /> |دانشگاه = <br /> |حوزه =<br /> |شاگرد =<br /> |استاد =<br /> |علت شهرت =<br /> | تأثیرگذاشته بر =<br /> | تأثیرپذیرفته از = <br /> | وب‌گاه = <br /> |گفتاورد =<br /> |امضا =<br /> }}<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ==زندگینامه==<br /> ابو المجد، مجدود بن آدم متخلص به «سنایی» شاعر، حکیم و عارف نامدار نیمه‌ی دوم سده‌ی پنجم و نیمه‌ی نخست سده‌ی ششم هجری در سال 473 ه.ق در غزنین در شرق افغانستان کنونی‌ زاده شد و در همین شهر در سال 535 هجری درگذشت و همانجا به خاک سپرده شد. در زادگاهش به تحصیل علوم و معارف زمانه همّت گمارد و در این کار چنان دل سپرد که پس از چندی، در اغلب معارف عصر خویش، از ادبیات عرب گرفته تا فقه و حدیث و تفسیر و طب و نجوم و حکمت و کلام به درجه‌ی والایی رسید. خانواده‌ی او در شمار خاندانهای اصیل و اهل فضل بودند چنان که پدرش آدم، به عنوان مردی بهره‌مند از علوم و معارف زمانه صاحب مقام و اعتباری خاص بود. سنایی چه در روزگار خود و چه در سده‌های بعد همواره مورد تجلیل شاعران و ادبا و مورخان و تذکره‌نویسان گوناگون قرار گرفته و بسیاری از شعرای معاصر او و اعصار بعدی به اشعار او استشهاد کرده و او را در ردیف عنصری و معزّی و رودکی و گاه برتر از آنان شمرده‌اند.<br /> <br /> از جمله نکات مورد توجه درباره‌ی زندگی سنایی، دگرگونی احوال و تحوّل شعر اوست چنان که از مدح سلاطینی مانند مسعود بن ابراهیم غزنوی و بهرامشاه و سلطان سنجر به معارف صوفیانه و اشعار عرفانی روی می‌آورد. وی همچون عطّار در شمار صوفیانی است که مردم را به کار و کوشش فرا خوانده و مردم را از ظاهر پرستی، دورویی، ریاکاری، مردم‌آزاری، و عوام فریبی بر حذر داشته است.<br /> <br /> سنایی در جوانی از غزنین به خراسان سفر کرد و سالها در بلخ، سرخس، مرو، هرات و نیشابور اقامت داشت و هر جا چندی در سایه‌ی تربیت بزرگان محل، علما و مشایخ به سر آورد و در سال 518 هجری به غزنین بازگشت و تا پایان عمر در آنجا بماند.<br /> <br /> ==آثار==<br /> آثار او عبارتند از:<br /> <br /> '''«حدیقة الحقیقه»''' که از جهت معانی و الفاظ همتا ندارد و گنج گرانبهایی است که مشتمل بر ده باب و ده هزار بیت است.<br /> <br /> '''«طریق التحقیق»''' که قریب هزار بیت است.<br /> <br /> '''«رسالة سیر العباد الی المعاد»''' که در حدود پانصد بیت دارد و مبنای آن تمثیل قوی و اخلاق است.<br /> <br /> '''«دیوان قصاید و غزلیات»''' که این مجموعه تقریبا مشتمل بر بیست هزار بیت و تاریخ تحولات فکری سنایی است.<br /> <br /> '''«کارنامه‌ی بلخ»''' که 500 بیت دارد و در هنگام اقامت در بلخ سروده و به گوشه‌هایی از زندگی شخصی خود و پدر و برخی معاصرانش پرداخته.<br /> <br /> '''«مکاتیب سنایی»''' که شامل چند نامه از اوست.<br /> <br /> ==اشعار==<br /> <br /> ===شعر1===<br /> '''دریغا گویی از نااهلی روزگار:'''<br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب| جهان پر درد می‌بینم دوا کو|دل خوبان عالم را وفا کو }}<br /> <br /> {{ب| ور از دوزخ همی ترسی شب و روز|دلت پر درد و رخ چون کهربا کو }}<br /> <br /> {{ب| بهشت عدن را بتوان خریدن‌|و لیکن خواجه را در کف بها کو }}<br /> <br /> {{ب| خرد گر پیشوای عقل باشد|پس این واماندگان را پیشوا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر یتیمست‌|یتیمی در عرب چون مصطفا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز شیرست‌|ولی شیری چو حیدر باسخا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر زنانند|زنی چون فاطمه خیر النسا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر شهیدست‌|شهیدی چون حسین کربلا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر امامست‌|امامی چون علی موسی الرضا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز مردست‌|ولی مردی چو موسی با عصا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر حدیثست‌|حدیثی چون حدیث مصطفا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز عشقست‌|ولی عشق حقیقی با خدا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز پیرست‌|ولی پیری چو خضر با صفا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز حُسنست‌|ولی حُسنی چو یوسف دلربا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز دردست‌|ولی دردی چو ایوب و دوا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز تختست‌|ولی تخت سلیمان و هوا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز مرغست‌|ولی مرغی چو بلبل با نوا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز پیکست‌|ولی پیکی چو عمر بادپا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز مرکب‌|ولی مرکب چو دلدل خوش روا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر کان گیتی پر ز مس شد|ز مس هم زر نیامد کیمیا کو }}<br /> <br /> {{ب| سنایی نام بتوان کرد خود را|ولیکن چون سنانیشان سنا کو &lt;ref&gt; دیوان حکیم سنایی غزنوی؛ ص 289.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> <br /> <br /> ===شعر2===<br /> '''صفت قتل حسین (ع) به اشاره یزید:'''<br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب| پسر مرتضی امیر حسین‌|که چنونی نبود در کونین }}<br /> <br /> {{ب| اصل او در زمین علّیّین‌|فرع او اندر آسمان یقین }}<br /> <br /> {{ب| اصل و فرعش همه وفا و عطا|عفو و خشمش همه سکون و رضا }}<br /> <br /> {{ب| خُلق او همچو خُلق پاک پدر|خُلق او همچو خُلق پیغمبر }}<br /> <br /> {{ب| مصطفی مرو را کشیده به دوش‌|مرتضی پروریده در آغوش }}<br /> <br /> {{ب| بر رخش انس یافته زهرا|کرده بر جانش سال و ماه دعا }}<br /> <br /> {{ب| به سر و روی و سینه در دیدار|راست مانند احمد مختار }}<br /> <br /> {{ب| دُرّی از بحر مصطفی بوده‌|صدفش پشت مرتضی بوده }}<br /> <br /> {{ب| عقل دربند عهد و پیمانش‌|بوده جبریل مهد جنبانش }}<br /> <br /> {{ب| دشمنان قصد جان او کردند|تا دمار از تنش برآوردند }}<br /> <br /> {{ب| عمر و عاص &lt;ref&gt; احتمالا منظور شاعر از عمرو عاص در این ابیات عمر بن سعد بوده است.&lt;/ref&gt; از فساد رأیی زد|شرع را خیره پشت پایی زد }}<br /> <br /> {{ب| بر یزید پلید بیعت کرد|تا که از خاندان برآرد گرد }}<br /> <br /> {{ب| شرم و آزرم جملگی بگذاشت‌|جمعی از دشمنان بر او بگماشت }}<br /> <br /> {{ب| تا مر او را به نامه و به جبل‌|از مدینه کشند در مِنْهَل &lt;ref&gt; منهل: آبخور، آبشخور. گور، قبر.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| کربلا چون مقام و منزل ساخت‌|ناگه آل زیاد بروی تاخت }}<br /> <br /> {{ب| راه آب فرات بربستند|دل او زان عنا &lt;ref&gt; عنا با عناء: رنج، زحمت، مشقت. اندوخته و غصه.&lt;/ref&gt; و غم خستند }}<br /> <br /> {{ب| عمر و عاص و یزید بد اختر|بر آب برفکنده سپر }}<br /> <br /> {{ب| شمر و عبید اللّه و زیاد لعین‌|روحشان جفت باد با نفرین }}<br /> <br /> {{ب| برکشیدند تیغ، بی‌آزرم‌|نز خدا ترس و نه ز مردم شرم }}<br /> <br /> {{ب| سرش از تن به تیغ ببریدند|و اندر آن فعل، سود می‌دیدند }}<br /> <br /> {{ب| تنش از تیغ خصم پاره شده‌|آل مروان بر او نظاره شده }}<br /> <br /> {{ب| به دمشق اندرون، یزید پلید|منتظر بود تا سرش برسید }}<br /> <br /> {{ب| پیش بنهاد و شادمانی کرد|تکیه بر دُنیی و امانی &lt;ref&gt; امانی: آرزوها.&lt;/ref&gt; کرد }}<br /> <br /> {{ب| بیتی از قول خویش انشا کرد|کین دیرینه جست و انهاء &lt;ref&gt;انهاء: خبر دادن.&lt;/ref&gt; کرد }}<br /> <br /> {{ب| دست شومش بر آن لب و دندان‌|زد قضیب &lt;ref&gt;قضیب: چوبدستی، شاخه درخت.&lt;/ref&gt; از نشاط و لب خندان }}<br /> <br /> {{ب| کینه‌ی خزرج و حدیث اسَل &lt;ref&gt;اسَل: نی، نیزه حدیث اسل: ماجرای سر نیزه و سر امام.&lt;/ref&gt; |و آن مکافات زشت و دست عمل }}<br /> <br /> {{ب| کین آباء بتوخته &lt;ref&gt; بتوخته: جمع کرده، اندوخته.&lt;/ref&gt; ز حسین‌|خاصه کینه‌های بدر و حُنین }}<br /> <br /> {{ب| شهربانو و زینب گریان‌|مانده در فعل ناکسان حیران }}<br /> <br /> {{ب| سر برهنه بر اشتر و پالان‌|پیش ایشان ز درد دل نالان }}<br /> <br /> {{ب| علی الاصغر &lt;ref&gt;علی الاصغر: منظور حضرت سجاد (ع) است.&lt;/ref&gt; ایستاده به پا|و آن سگان ظلم را بداده رضا }}<br /> <br /> {{ب| عمرو عاص و یزید و ابن زیاد|همچو قوم ثمود و صالح و عاد }}<br /> <br /> {{ب| بر جفا کرده آن سگان اصرار|رفته از حقد بر ره انکار }}<br /> <br /> {{ب| عالمی بر جفا دلیر شده‌|روبَهِ مرده شرزه شیر شده }}<br /> <br /> {{ب| کافران چون در اول پیکار|شده از زخم ذو الفقار فگار }}<br /> <br /> {{ب| همه را بر دل از علی صد داغ‌|شده یکسر قریش طاغی و باغ &lt;ref&gt;طاغی و باغ؛ از حد گذرنده، طغیان کننده، ستمکار.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| کین خود باز خواسته ز حسین‌|شده قانع بدین شماتت و شین }}<br /> <br /> {{ب| هیچ ناورد، در ره بیداد|مصطفی را و مرتضی را یاد }}<br /> <br /> {{ب| یکسو انداخته مجامله را|زشت کرده ره معامله را }}<br /> <br /> {{ب| کرده دوزخ برای خویش معَد &lt;ref&gt;معّد: آماده.&lt;/ref&gt;| بو الحکم &lt;ref&gt;بو الحکم: کنیه ابو جهل است.&lt;/ref&gt; را گزید، بر احمد }}<br /> <br /> {{ب| راه آزرم و شرم بر بسته‌|عهد و پیمان شرع بشکسته }}<br /> <br /> {{ب| هر که راضی شود به کرده‌ی زشت‌|نزد آن کس چه دوزخ و چه بهشت }}<br /> <br /> {{ب| مرد عاقل بر آن کسی خندد|کز پی خویش نار بپسندد &lt;ref&gt;حدیقه الحقیقه؛ ص 266.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> <br /> <br /> ===شعر3===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| حَبَّذا کربلا و آن تعظیم‌|کز بهشت آورد به خلق نسیم }}<br /> <br /> {{ب| و آن تن سر بریده در گِل و خاک‌|و آن عزیزان به تیغ دلها چاک }}<br /> <br /> {{ب| و آن تن سر به خاک غلطیده‌|تن بی‌سر بسی بد افتاده }}<br /> <br /> {{ب| و آن گُزینِ همه جهان کشته‌|در گِل و خون تنش بیاغشته }}<br /> <br /> {{ب| و آن چنان ظالمان بدکردار|کرده بر ظلم خویشتن اصرار }}<br /> <br /> {{ب| حرمت دین و خاندان رسول‌|جمله برداشته ز جهل و فضول }}<br /> <br /> {{ب| تیغها لعلگون ز خون حسین‌|چه بود در جهان بتر زین شین؟ &lt;ref&gt;شین: عیب و زشتی.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| ز خم شمشیر و نیزه و پیکان‌|بر سر نیزه، سر به جای سنان }}<br /> <br /> {{ب| کرده آل زیاد و شمر لعین‌|ابتدای چنین تبه در دین }}<br /> <br /> {{ب| آل یاسین بداده یکسر جان‌|عاجز و خوار و بی‌کس و عطشان }}<br /> <br /> {{ب| مصطفی جامه جمله بدریده‌|علی از دیده خون بباریده }}<br /> <br /> {{ب| فاطمه روی را خراشیده‌|خون بباریده بی‌حد از دیده }}<br /> <br /> {{ب| حسن از زخم کرده سینه کبود|زینب از دیده‌ها برانده دو رود }}<br /> <br /> {{ب| هر که بدگوی آن سگان باشد|دان که او شاه آن جهان باشد }}<br /> <br /> {{ب| باد به دوستان او رحمت‌|باد بر دشمنان او لعنت }}<br /> <br /> {{ب| هر که راضی شود به کرده‌ی زشت‌|نزد آن کس، چه دوزخ و چه بهشت }}<br /> <br /> {{ب| دین به دنیا به خیره بفروشد|نکند نیک و در بدی کوشد }}<br /> <br /> {{ب| خیره، راضی شود به خون حسین‌|که فزون بود وقعش از ثقلین }}<br /> <br /> {{ب| آنکه را این خبیث خال بود|مومنان را کی ابن خال بود؟ }}<br /> <br /> {{ب| من ازین ابن خال بیزارم‌|کز پدر نیز هم در آزارم }}<br /> <br /> {{ب| پس تو گویی: یزید میرِ من است‌|عمرو عاصِ پلید، پیر من است }}<br /> <br /> {{ب| آن که را عمر و عاص باشد پیر|یا یزید پلید باشد میر }}<br /> <br /> {{ب| مستحق عذاب و نفرین است‌|بدره و بد فعال و بد دین است }}<br /> <br /> {{ب| لعنت دادگر برآن کس باد|که مر او را کند به نیکی یاد }}<br /> <br /> {{ب| من نیم دوستدار شمر و یزید|ز ان قبیله منم به عهد، بعید }}<br /> <br /> {{ب| هر که راضی شود به بد کردن‌|لعنتش، طوق گشت در گردن &lt;ref&gt; حدیقه الحقیقه؛ ص 266.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌ 2، ص: 741-745.<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده:ادبیات]]<br /> [[رده:شاعران]]<br /> [[رده:شاعران فارسی زبان]]<br /> [[رده:شاعران متقدم]]</div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D8%B3%D9%86%D8%A7%DB%8C%DB%8C_%D8%BA%D8%B2%D9%86%D9%88%DB%8C%E2%80%8C&diff=17316 2018-08-29T08:28:44Z

<p>Hanie.mehralizadeh: /* اشعار */</p> <hr /> <div>'''سنایی غزنوی‌''' یکی از شاعران سده‌ی پنجم و ششم هجری است.<br /> {{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده<br /> | نام = سنایی غزنوی‌<br /> | تصویر = سنایی غزنوی.jpg<br /> | توضیح تصویر = <br /> | نام اصلی = ابو المجد، مجدود بن آدم<br /> | زمینه فعالیت = <br /> | ملیت = <br /> | تاریخ تولد = 473 ه.ق<br /> | محل تولد = غزنین در شرق افغانستان کنونی‌<br /> | والدین = <br /> | تاریخ مرگ = 535 هجری<br /> | محل مرگ = غزنین<br /> | علت مرگ =<br /> | محل زندگی =<br /> | مختصات محل زندگی = <br /> | مدفن =<br /> |مذهب = <br /> |در زمان حکومت =<br /> |اتفاقات مهم =<br /> | نام دیگر =<br /> |لقب = <br /> |بنیانگذار =<br /> | پیشه =<br /> | سال‌های نویسندگی = <br /> |سبک نوشتاری =<br /> |کتاب‌ها = «حدیقة الحقیقه»،«طریق التحقیق»،«رسالة سیر العباد الی المعاد»،«دیوان قصاید و غزلیات»،«کارنامه‌ی بلخ»،«مکاتیب سنایی»<br /> |مقاله‌ها =<br /> |نمایشنامه‌ها =<br /> |فیلم‌نامه‌ها =<br /> |دیوان اشعار =<br /> |تخلص = سنایی<br /> |فیلم ساخته بر اساس اثر=<br /> | همسر =<br /> | شریک زندگی =<br /> | فرزندان =<br /> |تحصیلات = <br /> |دانشگاه = <br /> |حوزه =<br /> |شاگرد =<br /> |استاد =<br /> |علت شهرت =<br /> | تأثیرگذاشته بر =<br /> | تأثیرپذیرفته از = <br /> | وب‌گاه = <br /> |گفتاورد =<br /> |امضا =<br /> }}<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ==زندگینامه==<br /> ابو المجد، مجدود بن آدم متخلص به «سنایی» شاعر، حکیم و عارف نامدار نیمه‌ی دوم سده‌ی پنجم و نیمه‌ی نخست سده‌ی ششم هجری در سال 473 ه.ق در غزنین در شرق افغانستان کنونی‌ زاده شد و در همین شهر در سال 535 هجری درگذشت و همانجا به خاک سپرده شد. در زادگاهش به تحصیل علوم و معارف زمانه همّت گمارد و در این کار چنان دل سپرد که پس از چندی، در اغلب معارف عصر خویش، از ادبیات عرب گرفته تا فقه و حدیث و تفسیر و طب و نجوم و حکمت و کلام به درجه‌ی والایی رسید. خانواده‌ی او در شمار خاندانهای اصیل و اهل فضل بودند چنان که پدرش آدم، به عنوان مردی بهره‌مند از علوم و معارف زمانه صاحب مقام و اعتباری خاص بود. سنایی چه در روزگار خود و چه در سده‌های بعد همواره مورد تجلیل شاعران و ادبا و مورخان و تذکره‌نویسان گوناگون قرار گرفته و بسیاری از شعرای معاصر او و اعصار بعدی به اشعار او استشهاد کرده و او را در ردیف عنصری و معزّی و رودکی و گاه برتر از آنان شمرده‌اند.<br /> <br /> از جمله نکات مورد توجه درباره‌ی زندگی سنایی، دگرگونی احوال و تحوّل شعر اوست چنان که از مدح سلاطینی مانند مسعود بن ابراهیم غزنوی و بهرامشاه و سلطان سنجر به معارف صوفیانه و اشعار عرفانی روی می‌آورد. وی همچون عطّار در شمار صوفیانی است که مردم را به کار و کوشش فرا خوانده و مردم را از ظاهر پرستی، دورویی، ریاکاری، مردم‌آزاری، و عوام فریبی بر حذر داشته است.<br /> <br /> سنایی در جوانی از غزنین به خراسان سفر کرد و سالها در بلخ، سرخس، مرو، هرات و نیشابور اقامت داشت و هر جا چندی در سایه‌ی تربیت بزرگان محل، علما و مشایخ به سر آورد و در سال 518 هجری به غزنین بازگشت و تا پایان عمر در آنجا بماند.<br /> <br /> ==آثار==<br /> آثار او عبارتند از:<br /> <br /> '''«حدیقة الحقیقه»''' که از جهت معانی و الفاظ همتا ندارد و گنج گرانبهایی است که مشتمل بر ده باب و ده هزار بیت است.<br /> <br /> '''«طریق التحقیق»''' که قریب هزار بیت است.<br /> <br /> '''«رسالة سیر العباد الی المعاد»''' که در حدود پانصد بیت دارد و مبنای آن تمثیل قوی و اخلاق است.<br /> <br /> '''«دیوان قصاید و غزلیات»''' که این مجموعه تقریبا مشتمل بر بیست هزار بیت و تاریخ تحولات فکری سنایی است.<br /> <br /> '''«کارنامه‌ی بلخ»''' که 500 بیت دارد و در هنگام اقامت در بلخ سروده و به گوشه‌هایی از زندگی شخصی خود و پدر و برخی معاصرانش پرداخته.<br /> <br /> '''«مکاتیب سنایی»''' که شامل چند نامه از اوست.<br /> <br /> نکته‌ی دیگر در باب مذهب اوست، که اگر چه در برخی اشعارش خلفاء را مدح گفته است اما از ستایش خاص او در مدح حضرت علی (ع) و فرزندانش به روشنی برمی‌آید که به این امام همام و خاندان مطهرش اعتقاد شدیدی داشته است و اشعارش گواه محکمی بر تشیّع اوست. &lt;ref&gt;دائرة المعارف تشیّع؛ ذیل کلمه سنایی. دیوان حکیم سنایی غزنوی؛ تلخیص از مقدمه.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==اشعار==<br /> <br /> ===شعر1===<br /> '''دریغا گویی از نااهلی روزگار:'''<br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب| جهان پر درد می‌بینم دوا کو|دل خوبان عالم را وفا کو }}<br /> <br /> {{ب| ور از دوزخ همی ترسی شب و روز|دلت پر درد و رخ چون کهربا کو }}<br /> <br /> {{ب| بهشت عدن را بتوان خریدن‌|و لیکن خواجه را در کف بها کو }}<br /> <br /> {{ب| خرد گر پیشوای عقل باشد|پس این واماندگان را پیشوا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر یتیمست‌|یتیمی در عرب چون مصطفا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز شیرست‌|ولی شیری چو حیدر باسخا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر زنانند|زنی چون فاطمه خیر النسا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر شهیدست‌|شهیدی چون حسین کربلا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر امامست‌|امامی چون علی موسی الرضا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز مردست‌|ولی مردی چو موسی با عصا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر حدیثست‌|حدیثی چون حدیث مصطفا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز عشقست‌|ولی عشق حقیقی با خدا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز پیرست‌|ولی پیری چو خضر با صفا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز حُسنست‌|ولی حُسنی چو یوسف دلربا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز دردست‌|ولی دردی چو ایوب و دوا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز تختست‌|ولی تخت سلیمان و هوا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز مرغست‌|ولی مرغی چو بلبل با نوا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز پیکست‌|ولی پیکی چو عمر بادپا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز مرکب‌|ولی مرکب چو دلدل خوش روا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر کان گیتی پر ز مس شد|ز مس هم زر نیامد کیمیا کو }}<br /> <br /> {{ب| سنایی نام بتوان کرد خود را|ولیکن چون سنانیشان سنا کو &lt;ref&gt; دیوان حکیم سنایی غزنوی؛ ص 289.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> <br /> <br /> ===شعر2===<br /> '''صفت قتل حسین (ع) به اشاره یزید:'''<br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب| پسر مرتضی امیر حسین‌|که چنونی نبود در کونین }}<br /> <br /> {{ب| اصل او در زمین علّیّین‌|فرع او اندر آسمان یقین }}<br /> <br /> {{ب| اصل و فرعش همه وفا و عطا|عفو و خشمش همه سکون و رضا }}<br /> <br /> {{ب| خُلق او همچو خُلق پاک پدر|خُلق او همچو خُلق پیغمبر }}<br /> <br /> {{ب| مصطفی مرو را کشیده به دوش‌|مرتضی پروریده در آغوش }}<br /> <br /> {{ب| بر رخش انس یافته زهرا|کرده بر جانش سال و ماه دعا }}<br /> <br /> {{ب| به سر و روی و سینه در دیدار|راست مانند احمد مختار }}<br /> <br /> {{ب| دُرّی از بحر مصطفی بوده‌|صدفش پشت مرتضی بوده }}<br /> <br /> {{ب| عقل دربند عهد و پیمانش‌|بوده جبریل مهد جنبانش }}<br /> <br /> {{ب| دشمنان قصد جان او کردند|تا دمار از تنش برآوردند }}<br /> <br /> {{ب| عمر و عاص &lt;ref&gt; احتمالا منظور شاعر از عمرو عاص در این ابیات عمر بن سعد بوده است.&lt;/ref&gt; از فساد رأیی زد|شرع را خیره پشت پایی زد }}<br /> <br /> {{ب| بر یزید پلید بیعت کرد|تا که از خاندان برآرد گرد }}<br /> <br /> {{ب| شرم و آزرم جملگی بگذاشت‌|جمعی از دشمنان بر او بگماشت }}<br /> <br /> {{ب| تا مر او را به نامه و به جبل‌|از مدینه کشند در مِنْهَل &lt;ref&gt; منهل: آبخور، آبشخور. گور، قبر.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| کربلا چون مقام و منزل ساخت‌|ناگه آل زیاد بروی تاخت }}<br /> <br /> {{ب| راه آب فرات بربستند|دل او زان عنا &lt;ref&gt; عنا با عناء: رنج، زحمت، مشقت. اندوخته و غصه.&lt;/ref&gt; و غم خستند }}<br /> <br /> {{ب| عمر و عاص و یزید بد اختر|بر آب برفکنده سپر }}<br /> <br /> {{ب| شمر و عبید اللّه و زیاد لعین‌|روحشان جفت باد با نفرین }}<br /> <br /> {{ب| برکشیدند تیغ، بی‌آزرم‌|نز خدا ترس و نه ز مردم شرم }}<br /> <br /> {{ب| سرش از تن به تیغ ببریدند|و اندر آن فعل، سود می‌دیدند }}<br /> <br /> {{ب| تنش از تیغ خصم پاره شده‌|آل مروان بر او نظاره شده }}<br /> <br /> {{ب| به دمشق اندرون، یزید پلید|منتظر بود تا سرش برسید }}<br /> <br /> {{ب| پیش بنهاد و شادمانی کرد|تکیه بر دُنیی و امانی &lt;ref&gt; امانی: آرزوها.&lt;/ref&gt; کرد }}<br /> <br /> {{ب| بیتی از قول خویش انشا کرد|کین دیرینه جست و انهاء &lt;ref&gt;انهاء: خبر دادن.&lt;/ref&gt; کرد }}<br /> <br /> {{ب| دست شومش بر آن لب و دندان‌|زد قضیب &lt;ref&gt;قضیب: چوبدستی، شاخه درخت.&lt;/ref&gt; از نشاط و لب خندان }}<br /> <br /> {{ب| کینه‌ی خزرج و حدیث اسَل &lt;ref&gt;اسَل: نی، نیزه حدیث اسل: ماجرای سر نیزه و سر امام.&lt;/ref&gt; |و آن مکافات زشت و دست عمل }}<br /> <br /> {{ب| کین آباء بتوخته &lt;ref&gt; بتوخته: جمع کرده، اندوخته.&lt;/ref&gt; ز حسین‌|خاصه کینه‌های بدر و حُنین }}<br /> <br /> {{ب| شهربانو و زینب گریان‌|مانده در فعل ناکسان حیران }}<br /> <br /> {{ب| سر برهنه بر اشتر و پالان‌|پیش ایشان ز درد دل نالان }}<br /> <br /> {{ب| علی الاصغر &lt;ref&gt;علی الاصغر: منظور حضرت سجاد (ع) است.&lt;/ref&gt; ایستاده به پا|و آن سگان ظلم را بداده رضا }}<br /> <br /> {{ب| عمرو عاص و یزید و ابن زیاد|همچو قوم ثمود و صالح و عاد }}<br /> <br /> {{ب| بر جفا کرده آن سگان اصرار|رفته از حقد بر ره انکار }}<br /> <br /> {{ب| عالمی بر جفا دلیر شده‌|روبَهِ مرده شرزه شیر شده }}<br /> <br /> {{ب| کافران چون در اول پیکار|شده از زخم ذو الفقار فگار }}<br /> <br /> {{ب| همه را بر دل از علی صد داغ‌|شده یکسر قریش طاغی و باغ &lt;ref&gt;طاغی و باغ؛ از حد گذرنده، طغیان کننده، ستمکار.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| کین خود باز خواسته ز حسین‌|شده قانع بدین شماتت و شین }}<br /> <br /> {{ب| هیچ ناورد، در ره بیداد|مصطفی را و مرتضی را یاد }}<br /> <br /> {{ب| یکسو انداخته مجامله را|زشت کرده ره معامله را }}<br /> <br /> {{ب| کرده دوزخ برای خویش معَد &lt;ref&gt;معّد: آماده.&lt;/ref&gt;| بو الحکم &lt;ref&gt;بو الحکم: کنیه ابو جهل است.&lt;/ref&gt; را گزید، بر احمد }}<br /> <br /> {{ب| راه آزرم و شرم بر بسته‌|عهد و پیمان شرع بشکسته }}<br /> <br /> {{ب| هر که راضی شود به کرده‌ی زشت‌|نزد آن کس چه دوزخ و چه بهشت }}<br /> <br /> {{ب| مرد عاقل بر آن کسی خندد|کز پی خویش نار بپسندد &lt;ref&gt;حدیقه الحقیقه؛ ص 266.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> <br /> <br /> ===شعر3===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| حَبَّذا کربلا و آن تعظیم‌|کز بهشت آورد به خلق نسیم }}<br /> <br /> {{ب| و آن تن سر بریده در گِل و خاک‌|و آن عزیزان به تیغ دلها چاک }}<br /> <br /> {{ب| و آن تن سر به خاک غلطیده‌|تن بی‌سر بسی بد افتاده }}<br /> <br /> {{ب| و آن گُزینِ همه جهان کشته‌|در گِل و خون تنش بیاغشته }}<br /> <br /> {{ب| و آن چنان ظالمان بدکردار|کرده بر ظلم خویشتن اصرار }}<br /> <br /> {{ب| حرمت دین و خاندان رسول‌|جمله برداشته ز جهل و فضول }}<br /> <br /> {{ب| تیغها لعلگون ز خون حسین‌|چه بود در جهان بتر زین شین؟ &lt;ref&gt;شین: عیب و زشتی.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| ز خم شمشیر و نیزه و پیکان‌|بر سر نیزه، سر به جای سنان }}<br /> <br /> {{ب| کرده آل زیاد و شمر لعین‌|ابتدای چنین تبه در دین }}<br /> <br /> {{ب| آل یاسین بداده یکسر جان‌|عاجز و خوار و بی‌کس و عطشان }}<br /> <br /> {{ب| مصطفی جامه جمله بدریده‌|علی از دیده خون بباریده }}<br /> <br /> {{ب| فاطمه روی را خراشیده‌|خون بباریده بی‌حد از دیده }}<br /> <br /> {{ب| حسن از زخم کرده سینه کبود|زینب از دیده‌ها برانده دو رود }}<br /> <br /> {{ب| هر که بدگوی آن سگان باشد|دان که او شاه آن جهان باشد }}<br /> <br /> {{ب| باد به دوستان او رحمت‌|باد بر دشمنان او لعنت }}<br /> <br /> {{ب| هر که راضی شود به کرده‌ی زشت‌|نزد آن کس، چه دوزخ و چه بهشت }}<br /> <br /> {{ب| دین به دنیا به خیره بفروشد|نکند نیک و در بدی کوشد }}<br /> <br /> {{ب| خیره، راضی شود به خون حسین‌|که فزون بود وقعش از ثقلین }}<br /> <br /> {{ب| آنکه را این خبیث خال بود|مومنان را کی ابن خال بود؟ }}<br /> <br /> {{ب| من ازین ابن خال بیزارم‌|کز پدر نیز هم در آزارم }}<br /> <br /> {{ب| پس تو گویی: یزید میرِ من است‌|عمرو عاصِ پلید، پیر من است }}<br /> <br /> {{ب| آن که را عمر و عاص باشد پیر|یا یزید پلید باشد میر }}<br /> <br /> {{ب| مستحق عذاب و نفرین است‌|بدره و بد فعال و بد دین است }}<br /> <br /> {{ب| لعنت دادگر برآن کس باد|که مر او را کند به نیکی یاد }}<br /> <br /> {{ب| من نیم دوستدار شمر و یزید|ز ان قبیله منم به عهد، بعید }}<br /> <br /> {{ب| هر که راضی شود به بد کردن‌|لعنتش، طوق گشت در گردن &lt;ref&gt; حدیقه الحقیقه؛ ص 266.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌ 2، ص: 741-745.<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده:ادبیات]]<br /> [[رده:شاعران]]<br /> [[رده:شاعران فارسی زبان]]<br /> [[رده:شاعران متقدم]]</div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D8%B3%D9%86%D8%A7%DB%8C%DB%8C_%D8%BA%D8%B2%D9%86%D9%88%DB%8C%E2%80%8C&diff=17315 2018-08-29T08:27:48Z

<p>Hanie.mehralizadeh: /* آثار */</p> <hr /> <div>'''سنایی غزنوی‌''' یکی از شاعران سده‌ی پنجم و ششم هجری است.<br /> {{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده<br /> | نام = سنایی غزنوی‌<br /> | تصویر = سنایی غزنوی.jpg<br /> | توضیح تصویر = <br /> | نام اصلی = ابو المجد، مجدود بن آدم<br /> | زمینه فعالیت = <br /> | ملیت = <br /> | تاریخ تولد = 473 ه.ق<br /> | محل تولد = غزنین در شرق افغانستان کنونی‌<br /> | والدین = <br /> | تاریخ مرگ = 535 هجری<br /> | محل مرگ = غزنین<br /> | علت مرگ =<br /> | محل زندگی =<br /> | مختصات محل زندگی = <br /> | مدفن =<br /> |مذهب = <br /> |در زمان حکومت =<br /> |اتفاقات مهم =<br /> | نام دیگر =<br /> |لقب = <br /> |بنیانگذار =<br /> | پیشه =<br /> | سال‌های نویسندگی = <br /> |سبک نوشتاری =<br /> |کتاب‌ها = «حدیقة الحقیقه»،«طریق التحقیق»،«رسالة سیر العباد الی المعاد»،«دیوان قصاید و غزلیات»،«کارنامه‌ی بلخ»،«مکاتیب سنایی»<br /> |مقاله‌ها =<br /> |نمایشنامه‌ها =<br /> |فیلم‌نامه‌ها =<br /> |دیوان اشعار =<br /> |تخلص = سنایی<br /> |فیلم ساخته بر اساس اثر=<br /> | همسر =<br /> | شریک زندگی =<br /> | فرزندان =<br /> |تحصیلات = <br /> |دانشگاه = <br /> |حوزه =<br /> |شاگرد =<br /> |استاد =<br /> |علت شهرت =<br /> | تأثیرگذاشته بر =<br /> | تأثیرپذیرفته از = <br /> | وب‌گاه = <br /> |گفتاورد =<br /> |امضا =<br /> }}<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ==زندگینامه==<br /> ابو المجد، مجدود بن آدم متخلص به «سنایی» شاعر، حکیم و عارف نامدار نیمه‌ی دوم سده‌ی پنجم و نیمه‌ی نخست سده‌ی ششم هجری در سال 473 ه.ق در غزنین در شرق افغانستان کنونی‌ زاده شد و در همین شهر در سال 535 هجری درگذشت و همانجا به خاک سپرده شد. در زادگاهش به تحصیل علوم و معارف زمانه همّت گمارد و در این کار چنان دل سپرد که پس از چندی، در اغلب معارف عصر خویش، از ادبیات عرب گرفته تا فقه و حدیث و تفسیر و طب و نجوم و حکمت و کلام به درجه‌ی والایی رسید. خانواده‌ی او در شمار خاندانهای اصیل و اهل فضل بودند چنان که پدرش آدم، به عنوان مردی بهره‌مند از علوم و معارف زمانه صاحب مقام و اعتباری خاص بود. سنایی چه در روزگار خود و چه در سده‌های بعد همواره مورد تجلیل شاعران و ادبا و مورخان و تذکره‌نویسان گوناگون قرار گرفته و بسیاری از شعرای معاصر او و اعصار بعدی به اشعار او استشهاد کرده و او را در ردیف عنصری و معزّی و رودکی و گاه برتر از آنان شمرده‌اند.<br /> <br /> از جمله نکات مورد توجه درباره‌ی زندگی سنایی، دگرگونی احوال و تحوّل شعر اوست چنان که از مدح سلاطینی مانند مسعود بن ابراهیم غزنوی و بهرامشاه و سلطان سنجر به معارف صوفیانه و اشعار عرفانی روی می‌آورد. وی همچون عطّار در شمار صوفیانی است که مردم را به کار و کوشش فرا خوانده و مردم را از ظاهر پرستی، دورویی، ریاکاری، مردم‌آزاری، و عوام فریبی بر حذر داشته است.<br /> <br /> سنایی در جوانی از غزنین به خراسان سفر کرد و سالها در بلخ، سرخس، مرو، هرات و نیشابور اقامت داشت و هر جا چندی در سایه‌ی تربیت بزرگان محل، علما و مشایخ به سر آورد و در سال 518 هجری به غزنین بازگشت و تا پایان عمر در آنجا بماند.<br /> <br /> ==آثار==<br /> آثار او عبارتند از:<br /> <br /> '''«حدیقة الحقیقه»''' که از جهت معانی و الفاظ همتا ندارد و گنج گرانبهایی است که مشتمل بر ده باب و ده هزار بیت است.<br /> <br /> '''«طریق التحقیق»''' که قریب هزار بیت است.<br /> <br /> '''«رسالة سیر العباد الی المعاد»''' که در حدود پانصد بیت دارد و مبنای آن تمثیل قوی و اخلاق است.<br /> <br /> '''«دیوان قصاید و غزلیات»''' که این مجموعه تقریبا مشتمل بر بیست هزار بیت و تاریخ تحولات فکری سنایی است.<br /> <br /> '''«کارنامه‌ی بلخ»''' که 500 بیت دارد و در هنگام اقامت در بلخ سروده و به گوشه‌هایی از زندگی شخصی خود و پدر و برخی معاصرانش پرداخته.<br /> <br /> '''«مکاتیب سنایی»''' که شامل چند نامه از اوست.<br /> <br /> نکته‌ی دیگر در باب مذهب اوست، که اگر چه در برخی اشعارش خلفاء را مدح گفته است اما از ستایش خاص او در مدح حضرت علی (ع) و فرزندانش به روشنی برمی‌آید که به این امام همام و خاندان مطهرش اعتقاد شدیدی داشته است و اشعارش گواه محکمی بر تشیّع اوست. &lt;ref&gt;دائرة المعارف تشیّع؛ ذیل کلمه سنایی. دیوان حکیم سنایی غزنوی؛ تلخیص از مقدمه.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==اشعار==<br /> <br /> ===شعر1===<br /> '''دریغا گویی از نااهلی روزگار:'''<br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب| جهان پر درد می‌بینم دوا کو|دل خوبان عالم را وفا کو }}<br /> <br /> {{ب| ور از دوزخ همی ترسی شب و روز|دلت پر درد و رخ چون کهربا کو }}<br /> <br /> {{ب| بهشت عدن را بتوان خریدن‌|و لیکن خواجه را در کف بها کو }}<br /> <br /> {{ب| خرد گر پیشوای عقل باشد|پس این واماندگان را پیشوا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر یتیمست‌|یتیمی در عرب چون مصطفا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز شیرست‌|ولی شیری چو حیدر باسخا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر زنانند|زنی چون فاطمه خیر النسا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر شهیدست‌|شهیدی چون حسین کربلا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر امامست‌|امامی چون علی موسی الرضا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز مردست‌|ولی مردی چو موسی با عصا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر حدیثست‌|حدیثی چون حدیث مصطفا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز عشقست‌|ولی عشق حقیقی با خدا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز پیرست‌|ولی پیری چو خضر با صفا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز حُسنست‌|ولی حُسنی چو یوسف دلربا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز دردست‌|ولی دردی چو ایوب و دوا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز تختست‌|ولی تخت سلیمان و هوا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز مرغست‌|ولی مرغی چو بلبل با نوا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز پیکست‌|ولی پیکی چو عمر بادپا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز مرکب‌|ولی مرکب چو دلدل خوش روا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر کان گیتی پر ز مس شد|ز مس هم زر نیامد کیمیا کو }}<br /> <br /> {{ب| سنایی نام بتوان کرد خود را|ولیکن چون سنانیشان سنا کو &lt;ref&gt; دیوان حکیم سنایی غزنوی؛ ص 289.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر2===<br /> '''صفت قتل حسین (ع) به اشاره یزید:'''<br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب| پسر مرتضی امیر حسین‌|که چنونی نبود در کونین }}<br /> <br /> {{ب| اصل او در زمین علّیّین‌|فرع او اندر آسمان یقین }}<br /> <br /> {{ب| اصل و فرعش همه وفا و عطا|عفو و خشمش همه سکون و رضا }}<br /> <br /> {{ب| خُلق او همچو خُلق پاک پدر|خُلق او همچو خُلق پیغمبر }}<br /> <br /> {{ب| مصطفی مرو را کشیده به دوش‌|مرتضی پروریده در آغوش }}<br /> <br /> {{ب| بر رخش انس یافته زهرا|کرده بر جانش سال و ماه دعا }}<br /> <br /> {{ب| به سر و روی و سینه در دیدار|راست مانند احمد مختار }}<br /> <br /> {{ب| دُرّی از بحر مصطفی بوده‌|صدفش پشت مرتضی بوده }}<br /> <br /> {{ب| عقل دربند عهد و پیمانش‌|بوده جبریل مهد جنبانش }}<br /> <br /> {{ب| دشمنان قصد جان او کردند|تا دمار از تنش برآوردند }}<br /> <br /> {{ب| عمر و عاص &lt;ref&gt; احتمالا منظور شاعر از عمرو عاص در این ابیات عمر بن سعد بوده است.&lt;/ref&gt; از فساد رأیی زد|شرع را خیره پشت پایی زد }}<br /> <br /> {{ب| بر یزید پلید بیعت کرد|تا که از خاندان برآرد گرد }}<br /> <br /> {{ب| شرم و آزرم جملگی بگذاشت‌|جمعی از دشمنان بر او بگماشت }}<br /> <br /> {{ب| تا مر او را به نامه و به جبل‌|از مدینه کشند در مِنْهَل &lt;ref&gt; منهل: آبخور، آبشخور. گور، قبر.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| کربلا چون مقام و منزل ساخت‌|ناگه آل زیاد بروی تاخت }}<br /> <br /> {{ب| راه آب فرات بربستند|دل او زان عنا &lt;ref&gt; عنا با عناء: رنج، زحمت، مشقت. اندوخته و غصه.&lt;/ref&gt; و غم خستند }}<br /> <br /> {{ب| عمر و عاص و یزید بد اختر|بر آب برفکنده سپر }}<br /> <br /> {{ب| شمر و عبید اللّه و زیاد لعین‌|روحشان جفت باد با نفرین }}<br /> <br /> {{ب| برکشیدند تیغ، بی‌آزرم‌|نز خدا ترس و نه ز مردم شرم }}<br /> <br /> {{ب| سرش از تن به تیغ ببریدند|و اندر آن فعل، سود می‌دیدند }}<br /> <br /> {{ب| تنش از تیغ خصم پاره شده‌|آل مروان بر او نظاره شده }}<br /> <br /> {{ب| به دمشق اندرون، یزید پلید|منتظر بود تا سرش برسید }}<br /> <br /> {{ب| پیش بنهاد و شادمانی کرد|تکیه بر دُنیی و امانی &lt;ref&gt; امانی: آرزوها.&lt;/ref&gt; کرد }}<br /> <br /> {{ب| بیتی از قول خویش انشا کرد|کین دیرینه جست و انهاء &lt;ref&gt;انهاء: خبر دادن.&lt;/ref&gt; کرد }}<br /> <br /> {{ب| دست شومش بر آن لب و دندان‌|زد قضیب &lt;ref&gt;قضیب: چوبدستی، شاخه درخت.&lt;/ref&gt; از نشاط و لب خندان }}<br /> <br /> {{ب| کینه‌ی خزرج و حدیث اسَل &lt;ref&gt;اسَل: نی، نیزه حدیث اسل: ماجرای سر نیزه و سر امام.&lt;/ref&gt; |و آن مکافات زشت و دست عمل }}<br /> <br /> {{ب| کین آباء بتوخته &lt;ref&gt; بتوخته: جمع کرده، اندوخته.&lt;/ref&gt; ز حسین‌|خاصه کینه‌های بدر و حُنین }}<br /> <br /> {{ب| شهربانو و زینب گریان‌|مانده در فعل ناکسان حیران }}<br /> <br /> {{ب| سر برهنه بر اشتر و پالان‌|پیش ایشان ز درد دل نالان }}<br /> <br /> {{ب| علی الاصغر &lt;ref&gt;علی الاصغر: منظور حضرت سجاد (ع) است.&lt;/ref&gt; ایستاده به پا|و آن سگان ظلم را بداده رضا }}<br /> <br /> {{ب| عمرو عاص و یزید و ابن زیاد|همچو قوم ثمود و صالح و عاد }}<br /> <br /> {{ب| بر جفا کرده آن سگان اصرار|رفته از حقد بر ره انکار }}<br /> <br /> {{ب| عالمی بر جفا دلیر شده‌|روبَهِ مرده شرزه شیر شده }}<br /> <br /> {{ب| کافران چون در اول پیکار|شده از زخم ذو الفقار فگار }}<br /> <br /> {{ب| همه را بر دل از علی صد داغ‌|شده یکسر قریش طاغی و باغ &lt;ref&gt;طاغی و باغ؛ از حد گذرنده، طغیان کننده، ستمکار.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| کین خود باز خواسته ز حسین‌|شده قانع بدین شماتت و شین }}<br /> <br /> {{ب| هیچ ناورد، در ره بیداد|مصطفی را و مرتضی را یاد }}<br /> <br /> {{ب| یکسو انداخته مجامله را|زشت کرده ره معامله را }}<br /> <br /> {{ب| کرده دوزخ برای خویش معَد &lt;ref&gt;معّد: آماده.&lt;/ref&gt;| بو الحکم &lt;ref&gt;بو الحکم: کنیه ابو جهل است.&lt;/ref&gt; را گزید، بر احمد }}<br /> <br /> {{ب| راه آزرم و شرم بر بسته‌|عهد و پیمان شرع بشکسته }}<br /> <br /> {{ب| هر که راضی شود به کرده‌ی زشت‌|نزد آن کس چه دوزخ و چه بهشت }}<br /> <br /> {{ب| مرد عاقل بر آن کسی خندد|کز پی خویش نار بپسندد &lt;ref&gt;حدیقه الحقیقه؛ ص 266.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر3===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| حَبَّذا کربلا و آن تعظیم‌|کز بهشت آورد به خلق نسیم }}<br /> <br /> {{ب| و آن تن سر بریده در گِل و خاک‌|و آن عزیزان به تیغ دلها چاک }}<br /> <br /> {{ب| و آن تن سر به خاک غلطیده‌|تن بی‌سر بسی بد افتاده }}<br /> <br /> {{ب| و آن گُزینِ همه جهان کشته‌|در گِل و خون تنش بیاغشته }}<br /> <br /> {{ب| و آن چنان ظالمان بدکردار|کرده بر ظلم خویشتن اصرار }}<br /> <br /> {{ب| حرمت دین و خاندان رسول‌|جمله برداشته ز جهل و فضول }}<br /> <br /> {{ب| تیغها لعلگون ز خون حسین‌|چه بود در جهان بتر زین شین؟ &lt;ref&gt;شین: عیب و زشتی.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| ز خم شمشیر و نیزه و پیکان‌|بر سر نیزه، سر به جای سنان }}<br /> <br /> {{ب| کرده آل زیاد و شمر لعین‌|ابتدای چنین تبه در دین }}<br /> <br /> {{ب| آل یاسین بداده یکسر جان‌|عاجز و خوار و بی‌کس و عطشان }}<br /> <br /> {{ب| مصطفی جامه جمله بدریده‌|علی از دیده خون بباریده }}<br /> <br /> {{ب| فاطمه روی را خراشیده‌|خون بباریده بی‌حد از دیده }}<br /> <br /> {{ب| حسن از زخم کرده سینه کبود|زینب از دیده‌ها برانده دو رود }}<br /> <br /> {{ب| هر که بدگوی آن سگان باشد|دان که او شاه آن جهان باشد }}<br /> <br /> {{ب| باد به دوستان او رحمت‌|باد بر دشمنان او لعنت }}<br /> <br /> {{ب| هر که راضی شود به کرده‌ی زشت‌|نزد آن کس، چه دوزخ و چه بهشت }}<br /> <br /> {{ب| دین به دنیا به خیره بفروشد|نکند نیک و در بدی کوشد }}<br /> <br /> {{ب| خیره، راضی شود به خون حسین‌|که فزون بود وقعش از ثقلین }}<br /> <br /> {{ب| آنکه را این خبیث خال بود|مومنان را کی ابن خال بود؟ }}<br /> <br /> {{ب| من ازین ابن خال بیزارم‌|کز پدر نیز هم در آزارم }}<br /> <br /> {{ب| پس تو گویی: یزید میرِ من است‌|عمرو عاصِ پلید، پیر من است }}<br /> <br /> {{ب| آن که را عمر و عاص باشد پیر|یا یزید پلید باشد میر }}<br /> <br /> {{ب| مستحق عذاب و نفرین است‌|بدره و بد فعال و بد دین است }}<br /> <br /> {{ب| لعنت دادگر برآن کس باد|که مر او را کند به نیکی یاد }}<br /> <br /> {{ب| من نیم دوستدار شمر و یزید|ز ان قبیله منم به عهد، بعید }}<br /> <br /> {{ب| هر که راضی شود به بد کردن‌|لعنتش، طوق گشت در گردن &lt;ref&gt; حدیقه الحقیقه؛ ص 266.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌ 2، ص: 741-745.<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده:ادبیات]]<br /> [[رده:شاعران]]<br /> [[رده:شاعران فارسی زبان]]<br /> [[رده:شاعران متقدم]]</div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D8%B3%D9%86%D8%A7%DB%8C%DB%8C_%D8%BA%D8%B2%D9%86%D9%88%DB%8C%E2%80%8C&diff=17314 2018-08-29T08:26:39Z

<p>Hanie.mehralizadeh: /* اشعار */</p> <hr /> <div>'''سنایی غزنوی‌''' یکی از شاعران سده‌ی پنجم و ششم هجری است.<br /> {{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده<br /> | نام = سنایی غزنوی‌<br /> | تصویر = سنایی غزنوی.jpg<br /> | توضیح تصویر = <br /> | نام اصلی = ابو المجد، مجدود بن آدم<br /> | زمینه فعالیت = <br /> | ملیت = <br /> | تاریخ تولد = 473 ه.ق<br /> | محل تولد = غزنین در شرق افغانستان کنونی‌<br /> | والدین = <br /> | تاریخ مرگ = 535 هجری<br /> | محل مرگ = غزنین<br /> | علت مرگ =<br /> | محل زندگی =<br /> | مختصات محل زندگی = <br /> | مدفن =<br /> |مذهب = <br /> |در زمان حکومت =<br /> |اتفاقات مهم =<br /> | نام دیگر =<br /> |لقب = <br /> |بنیانگذار =<br /> | پیشه =<br /> | سال‌های نویسندگی = <br /> |سبک نوشتاری =<br /> |کتاب‌ها = «حدیقة الحقیقه»،«طریق التحقیق»،«رسالة سیر العباد الی المعاد»،«دیوان قصاید و غزلیات»،«کارنامه‌ی بلخ»،«مکاتیب سنایی»<br /> |مقاله‌ها =<br /> |نمایشنامه‌ها =<br /> |فیلم‌نامه‌ها =<br /> |دیوان اشعار =<br /> |تخلص = سنایی<br /> |فیلم ساخته بر اساس اثر=<br /> | همسر =<br /> | شریک زندگی =<br /> | فرزندان =<br /> |تحصیلات = <br /> |دانشگاه = <br /> |حوزه =<br /> |شاگرد =<br /> |استاد =<br /> |علت شهرت =<br /> | تأثیرگذاشته بر =<br /> | تأثیرپذیرفته از = <br /> | وب‌گاه = <br /> |گفتاورد =<br /> |امضا =<br /> }}<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ==زندگینامه==<br /> ابو المجد، مجدود بن آدم متخلص به «سنایی» شاعر، حکیم و عارف نامدار نیمه‌ی دوم سده‌ی پنجم و نیمه‌ی نخست سده‌ی ششم هجری در سال 473 ه.ق در غزنین در شرق افغانستان کنونی‌ زاده شد و در همین شهر در سال 535 هجری درگذشت و همانجا به خاک سپرده شد. در زادگاهش به تحصیل علوم و معارف زمانه همّت گمارد و در این کار چنان دل سپرد که پس از چندی، در اغلب معارف عصر خویش، از ادبیات عرب گرفته تا فقه و حدیث و تفسیر و طب و نجوم و حکمت و کلام به درجه‌ی والایی رسید. خانواده‌ی او در شمار خاندانهای اصیل و اهل فضل بودند چنان که پدرش آدم، به عنوان مردی بهره‌مند از علوم و معارف زمانه صاحب مقام و اعتباری خاص بود. سنایی چه در روزگار خود و چه در سده‌های بعد همواره مورد تجلیل شاعران و ادبا و مورخان و تذکره‌نویسان گوناگون قرار گرفته و بسیاری از شعرای معاصر او و اعصار بعدی به اشعار او استشهاد کرده و او را در ردیف عنصری و معزّی و رودکی و گاه برتر از آنان شمرده‌اند.<br /> <br /> از جمله نکات مورد توجه درباره‌ی زندگی سنایی، دگرگونی احوال و تحوّل شعر اوست چنان که از مدح سلاطینی مانند مسعود بن ابراهیم غزنوی و بهرامشاه و سلطان سنجر به معارف صوفیانه و اشعار عرفانی روی می‌آورد. وی همچون عطّار در شمار صوفیانی است که مردم را به کار و کوشش فرا خوانده و مردم را از ظاهر پرستی، دورویی، ریاکاری، مردم‌آزاری، و عوام فریبی بر حذر داشته است.<br /> <br /> سنایی در جوانی از غزنین به خراسان سفر کرد و سالها در بلخ، سرخس، مرو، هرات و نیشابور اقامت داشت و هر جا چندی در سایه‌ی تربیت بزرگان محل، علما و مشایخ به سر آورد و در سال 518 هجری به غزنین بازگشت و تا پایان عمر در آنجا بماند.<br /> <br /> ==آثار==<br /> آثار او عبارتند از:<br /> <br /> «حدیقة الحقیقه» که از جهت معانی و الفاظ همتا ندارد و گنج گرانبهایی است که مشتمل بر ده باب و ده هزار بیت است.<br /> <br /> «طریق التحقیق» که قریب هزار بیت است.<br /> <br /> «رسالة سیر العباد الی المعاد» که در حدود پانصد بیت دارد و مبنای آن تمثیل قوی و اخلاق است.<br /> <br /> «دیوان قصاید و غزلیات» که این مجموعه تقریبا مشتمل بر بیست هزار بیت و تاریخ تحولات فکری سنایی است.<br /> <br /> «کارنامه‌ی بلخ» که 500 بیت دارد و در هنگام اقامت در بلخ سروده و به گوشه‌هایی از زندگی شخصی خود و پدر و برخی معاصرانش پرداخته.<br /> <br /> «مکاتیب سنایی» که شامل چند نامه از اوست.<br /> <br /> نکته‌ی دیگر در باب مذهب اوست، که اگر چه در برخی اشعارش خلفاء را مدح گفته است اما از ستایش خاص او در مدح حضرت علی (ع) و فرزندانش به روشنی برمی‌آید که به این امام همام و خاندان مطهرش اعتقاد شدیدی داشته است و اشعارش گواه محکمی بر تشیّع اوست. &lt;ref&gt;دائرة المعارف تشیّع؛ ذیل کلمه سنایی. دیوان حکیم سنایی غزنوی؛ تلخیص از مقدمه.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==اشعار==<br /> <br /> ===شعر1===<br /> '''دریغا گویی از نااهلی روزگار:'''<br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب| جهان پر درد می‌بینم دوا کو|دل خوبان عالم را وفا کو }}<br /> <br /> {{ب| ور از دوزخ همی ترسی شب و روز|دلت پر درد و رخ چون کهربا کو }}<br /> <br /> {{ب| بهشت عدن را بتوان خریدن‌|و لیکن خواجه را در کف بها کو }}<br /> <br /> {{ب| خرد گر پیشوای عقل باشد|پس این واماندگان را پیشوا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر یتیمست‌|یتیمی در عرب چون مصطفا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز شیرست‌|ولی شیری چو حیدر باسخا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر زنانند|زنی چون فاطمه خیر النسا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر شهیدست‌|شهیدی چون حسین کربلا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر امامست‌|امامی چون علی موسی الرضا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز مردست‌|ولی مردی چو موسی با عصا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر حدیثست‌|حدیثی چون حدیث مصطفا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز عشقست‌|ولی عشق حقیقی با خدا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز پیرست‌|ولی پیری چو خضر با صفا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز حُسنست‌|ولی حُسنی چو یوسف دلربا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز دردست‌|ولی دردی چو ایوب و دوا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز تختست‌|ولی تخت سلیمان و هوا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز مرغست‌|ولی مرغی چو بلبل با نوا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز پیکست‌|ولی پیکی چو عمر بادپا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز مرکب‌|ولی مرکب چو دلدل خوش روا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر کان گیتی پر ز مس شد|ز مس هم زر نیامد کیمیا کو }}<br /> <br /> {{ب| سنایی نام بتوان کرد خود را|ولیکن چون سنانیشان سنا کو &lt;ref&gt; دیوان حکیم سنایی غزنوی؛ ص 289.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر2===<br /> '''صفت قتل حسین (ع) به اشاره یزید:'''<br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب| پسر مرتضی امیر حسین‌|که چنونی نبود در کونین }}<br /> <br /> {{ب| اصل او در زمین علّیّین‌|فرع او اندر آسمان یقین }}<br /> <br /> {{ب| اصل و فرعش همه وفا و عطا|عفو و خشمش همه سکون و رضا }}<br /> <br /> {{ب| خُلق او همچو خُلق پاک پدر|خُلق او همچو خُلق پیغمبر }}<br /> <br /> {{ب| مصطفی مرو را کشیده به دوش‌|مرتضی پروریده در آغوش }}<br /> <br /> {{ب| بر رخش انس یافته زهرا|کرده بر جانش سال و ماه دعا }}<br /> <br /> {{ب| به سر و روی و سینه در دیدار|راست مانند احمد مختار }}<br /> <br /> {{ب| دُرّی از بحر مصطفی بوده‌|صدفش پشت مرتضی بوده }}<br /> <br /> {{ب| عقل دربند عهد و پیمانش‌|بوده جبریل مهد جنبانش }}<br /> <br /> {{ب| دشمنان قصد جان او کردند|تا دمار از تنش برآوردند }}<br /> <br /> {{ب| عمر و عاص &lt;ref&gt; احتمالا منظور شاعر از عمرو عاص در این ابیات عمر بن سعد بوده است.&lt;/ref&gt; از فساد رأیی زد|شرع را خیره پشت پایی زد }}<br /> <br /> {{ب| بر یزید پلید بیعت کرد|تا که از خاندان برآرد گرد }}<br /> <br /> {{ب| شرم و آزرم جملگی بگذاشت‌|جمعی از دشمنان بر او بگماشت }}<br /> <br /> {{ب| تا مر او را به نامه و به جبل‌|از مدینه کشند در مِنْهَل &lt;ref&gt; منهل: آبخور، آبشخور. گور، قبر.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| کربلا چون مقام و منزل ساخت‌|ناگه آل زیاد بروی تاخت }}<br /> <br /> {{ب| راه آب فرات بربستند|دل او زان عنا &lt;ref&gt; عنا با عناء: رنج، زحمت، مشقت. اندوخته و غصه.&lt;/ref&gt; و غم خستند }}<br /> <br /> {{ب| عمر و عاص و یزید بد اختر|بر آب برفکنده سپر }}<br /> <br /> {{ب| شمر و عبید اللّه و زیاد لعین‌|روحشان جفت باد با نفرین }}<br /> <br /> {{ب| برکشیدند تیغ، بی‌آزرم‌|نز خدا ترس و نه ز مردم شرم }}<br /> <br /> {{ب| سرش از تن به تیغ ببریدند|و اندر آن فعل، سود می‌دیدند }}<br /> <br /> {{ب| تنش از تیغ خصم پاره شده‌|آل مروان بر او نظاره شده }}<br /> <br /> {{ب| به دمشق اندرون، یزید پلید|منتظر بود تا سرش برسید }}<br /> <br /> {{ب| پیش بنهاد و شادمانی کرد|تکیه بر دُنیی و امانی &lt;ref&gt; امانی: آرزوها.&lt;/ref&gt; کرد }}<br /> <br /> {{ب| بیتی از قول خویش انشا کرد|کین دیرینه جست و انهاء &lt;ref&gt;انهاء: خبر دادن.&lt;/ref&gt; کرد }}<br /> <br /> {{ب| دست شومش بر آن لب و دندان‌|زد قضیب &lt;ref&gt;قضیب: چوبدستی، شاخه درخت.&lt;/ref&gt; از نشاط و لب خندان }}<br /> <br /> {{ب| کینه‌ی خزرج و حدیث اسَل &lt;ref&gt;اسَل: نی، نیزه حدیث اسل: ماجرای سر نیزه و سر امام.&lt;/ref&gt; |و آن مکافات زشت و دست عمل }}<br /> <br /> {{ب| کین آباء بتوخته &lt;ref&gt; بتوخته: جمع کرده، اندوخته.&lt;/ref&gt; ز حسین‌|خاصه کینه‌های بدر و حُنین }}<br /> <br /> {{ب| شهربانو و زینب گریان‌|مانده در فعل ناکسان حیران }}<br /> <br /> {{ب| سر برهنه بر اشتر و پالان‌|پیش ایشان ز درد دل نالان }}<br /> <br /> {{ب| علی الاصغر &lt;ref&gt;علی الاصغر: منظور حضرت سجاد (ع) است.&lt;/ref&gt; ایستاده به پا|و آن سگان ظلم را بداده رضا }}<br /> <br /> {{ب| عمرو عاص و یزید و ابن زیاد|همچو قوم ثمود و صالح و عاد }}<br /> <br /> {{ب| بر جفا کرده آن سگان اصرار|رفته از حقد بر ره انکار }}<br /> <br /> {{ب| عالمی بر جفا دلیر شده‌|روبَهِ مرده شرزه شیر شده }}<br /> <br /> {{ب| کافران چون در اول پیکار|شده از زخم ذو الفقار فگار }}<br /> <br /> {{ب| همه را بر دل از علی صد داغ‌|شده یکسر قریش طاغی و باغ &lt;ref&gt;طاغی و باغ؛ از حد گذرنده، طغیان کننده، ستمکار.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| کین خود باز خواسته ز حسین‌|شده قانع بدین شماتت و شین }}<br /> <br /> {{ب| هیچ ناورد، در ره بیداد|مصطفی را و مرتضی را یاد }}<br /> <br /> {{ب| یکسو انداخته مجامله را|زشت کرده ره معامله را }}<br /> <br /> {{ب| کرده دوزخ برای خویش معَد &lt;ref&gt;معّد: آماده.&lt;/ref&gt;| بو الحکم &lt;ref&gt;بو الحکم: کنیه ابو جهل است.&lt;/ref&gt; را گزید، بر احمد }}<br /> <br /> {{ب| راه آزرم و شرم بر بسته‌|عهد و پیمان شرع بشکسته }}<br /> <br /> {{ب| هر که راضی شود به کرده‌ی زشت‌|نزد آن کس چه دوزخ و چه بهشت }}<br /> <br /> {{ب| مرد عاقل بر آن کسی خندد|کز پی خویش نار بپسندد &lt;ref&gt;حدیقه الحقیقه؛ ص 266.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===شعر3===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| حَبَّذا کربلا و آن تعظیم‌|کز بهشت آورد به خلق نسیم }}<br /> <br /> {{ب| و آن تن سر بریده در گِل و خاک‌|و آن عزیزان به تیغ دلها چاک }}<br /> <br /> {{ب| و آن تن سر به خاک غلطیده‌|تن بی‌سر بسی بد افتاده }}<br /> <br /> {{ب| و آن گُزینِ همه جهان کشته‌|در گِل و خون تنش بیاغشته }}<br /> <br /> {{ب| و آن چنان ظالمان بدکردار|کرده بر ظلم خویشتن اصرار }}<br /> <br /> {{ب| حرمت دین و خاندان رسول‌|جمله برداشته ز جهل و فضول }}<br /> <br /> {{ب| تیغها لعلگون ز خون حسین‌|چه بود در جهان بتر زین شین؟ &lt;ref&gt;شین: عیب و زشتی.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| ز خم شمشیر و نیزه و پیکان‌|بر سر نیزه، سر به جای سنان }}<br /> <br /> {{ب| کرده آل زیاد و شمر لعین‌|ابتدای چنین تبه در دین }}<br /> <br /> {{ب| آل یاسین بداده یکسر جان‌|عاجز و خوار و بی‌کس و عطشان }}<br /> <br /> {{ب| مصطفی جامه جمله بدریده‌|علی از دیده خون بباریده }}<br /> <br /> {{ب| فاطمه روی را خراشیده‌|خون بباریده بی‌حد از دیده }}<br /> <br /> {{ب| حسن از زخم کرده سینه کبود|زینب از دیده‌ها برانده دو رود }}<br /> <br /> {{ب| هر که بدگوی آن سگان باشد|دان که او شاه آن جهان باشد }}<br /> <br /> {{ب| باد به دوستان او رحمت‌|باد بر دشمنان او لعنت }}<br /> <br /> {{ب| هر که راضی شود به کرده‌ی زشت‌|نزد آن کس، چه دوزخ و چه بهشت }}<br /> <br /> {{ب| دین به دنیا به خیره بفروشد|نکند نیک و در بدی کوشد }}<br /> <br /> {{ب| خیره، راضی شود به خون حسین‌|که فزون بود وقعش از ثقلین }}<br /> <br /> {{ب| آنکه را این خبیث خال بود|مومنان را کی ابن خال بود؟ }}<br /> <br /> {{ب| من ازین ابن خال بیزارم‌|کز پدر نیز هم در آزارم }}<br /> <br /> {{ب| پس تو گویی: یزید میرِ من است‌|عمرو عاصِ پلید، پیر من است }}<br /> <br /> {{ب| آن که را عمر و عاص باشد پیر|یا یزید پلید باشد میر }}<br /> <br /> {{ب| مستحق عذاب و نفرین است‌|بدره و بد فعال و بد دین است }}<br /> <br /> {{ب| لعنت دادگر برآن کس باد|که مر او را کند به نیکی یاد }}<br /> <br /> {{ب| من نیم دوستدار شمر و یزید|ز ان قبیله منم به عهد، بعید }}<br /> <br /> {{ب| هر که راضی شود به بد کردن‌|لعنتش، طوق گشت در گردن &lt;ref&gt; حدیقه الحقیقه؛ ص 266.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌ 2، ص: 741-745.<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده:ادبیات]]<br /> [[رده:شاعران]]<br /> [[رده:شاعران فارسی زبان]]<br /> [[رده:شاعران متقدم]]</div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D8%B3%D9%86%D8%A7%DB%8C%DB%8C_%D8%BA%D8%B2%D9%86%D9%88%DB%8C%E2%80%8C&diff=17313 2018-08-29T08:23:58Z

<p>Hanie.mehralizadeh: /* اشعار */</p> <hr /> <div>'''سنایی غزنوی‌''' یکی از شاعران سده‌ی پنجم و ششم هجری است.<br /> {{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده<br /> | نام = سنایی غزنوی‌<br /> | تصویر = سنایی غزنوی.jpg<br /> | توضیح تصویر = <br /> | نام اصلی = ابو المجد، مجدود بن آدم<br /> | زمینه فعالیت = <br /> | ملیت = <br /> | تاریخ تولد = 473 ه.ق<br /> | محل تولد = غزنین در شرق افغانستان کنونی‌<br /> | والدین = <br /> | تاریخ مرگ = 535 هجری<br /> | محل مرگ = غزنین<br /> | علت مرگ =<br /> | محل زندگی =<br /> | مختصات محل زندگی = <br /> | مدفن =<br /> |مذهب = <br /> |در زمان حکومت =<br /> |اتفاقات مهم =<br /> | نام دیگر =<br /> |لقب = <br /> |بنیانگذار =<br /> | پیشه =<br /> | سال‌های نویسندگی = <br /> |سبک نوشتاری =<br /> |کتاب‌ها = «حدیقة الحقیقه»،«طریق التحقیق»،«رسالة سیر العباد الی المعاد»،«دیوان قصاید و غزلیات»،«کارنامه‌ی بلخ»،«مکاتیب سنایی»<br /> |مقاله‌ها =<br /> |نمایشنامه‌ها =<br /> |فیلم‌نامه‌ها =<br /> |دیوان اشعار =<br /> |تخلص = سنایی<br /> |فیلم ساخته بر اساس اثر=<br /> | همسر =<br /> | شریک زندگی =<br /> | فرزندان =<br /> |تحصیلات = <br /> |دانشگاه = <br /> |حوزه =<br /> |شاگرد =<br /> |استاد =<br /> |علت شهرت =<br /> | تأثیرگذاشته بر =<br /> | تأثیرپذیرفته از = <br /> | وب‌گاه = <br /> |گفتاورد =<br /> |امضا =<br /> }}<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ==زندگینامه==<br /> ابو المجد، مجدود بن آدم متخلص به «سنایی» شاعر، حکیم و عارف نامدار نیمه‌ی دوم سده‌ی پنجم و نیمه‌ی نخست سده‌ی ششم هجری در سال 473 ه.ق در غزنین در شرق افغانستان کنونی‌ زاده شد و در همین شهر در سال 535 هجری درگذشت و همانجا به خاک سپرده شد. در زادگاهش به تحصیل علوم و معارف زمانه همّت گمارد و در این کار چنان دل سپرد که پس از چندی، در اغلب معارف عصر خویش، از ادبیات عرب گرفته تا فقه و حدیث و تفسیر و طب و نجوم و حکمت و کلام به درجه‌ی والایی رسید. خانواده‌ی او در شمار خاندانهای اصیل و اهل فضل بودند چنان که پدرش آدم، به عنوان مردی بهره‌مند از علوم و معارف زمانه صاحب مقام و اعتباری خاص بود. سنایی چه در روزگار خود و چه در سده‌های بعد همواره مورد تجلیل شاعران و ادبا و مورخان و تذکره‌نویسان گوناگون قرار گرفته و بسیاری از شعرای معاصر او و اعصار بعدی به اشعار او استشهاد کرده و او را در ردیف عنصری و معزّی و رودکی و گاه برتر از آنان شمرده‌اند.<br /> <br /> از جمله نکات مورد توجه درباره‌ی زندگی سنایی، دگرگونی احوال و تحوّل شعر اوست چنان که از مدح سلاطینی مانند مسعود بن ابراهیم غزنوی و بهرامشاه و سلطان سنجر به معارف صوفیانه و اشعار عرفانی روی می‌آورد. وی همچون عطّار در شمار صوفیانی است که مردم را به کار و کوشش فرا خوانده و مردم را از ظاهر پرستی، دورویی، ریاکاری، مردم‌آزاری، و عوام فریبی بر حذر داشته است.<br /> <br /> سنایی در جوانی از غزنین به خراسان سفر کرد و سالها در بلخ، سرخس، مرو، هرات و نیشابور اقامت داشت و هر جا چندی در سایه‌ی تربیت بزرگان محل، علما و مشایخ به سر آورد و در سال 518 هجری به غزنین بازگشت و تا پایان عمر در آنجا بماند.<br /> <br /> ==آثار==<br /> آثار او عبارتند از:<br /> <br /> «حدیقة الحقیقه» که از جهت معانی و الفاظ همتا ندارد و گنج گرانبهایی است که مشتمل بر ده باب و ده هزار بیت است.<br /> <br /> «طریق التحقیق» که قریب هزار بیت است.<br /> <br /> «رسالة سیر العباد الی المعاد» که در حدود پانصد بیت دارد و مبنای آن تمثیل قوی و اخلاق است.<br /> <br /> «دیوان قصاید و غزلیات» که این مجموعه تقریبا مشتمل بر بیست هزار بیت و تاریخ تحولات فکری سنایی است.<br /> <br /> «کارنامه‌ی بلخ» که 500 بیت دارد و در هنگام اقامت در بلخ سروده و به گوشه‌هایی از زندگی شخصی خود و پدر و برخی معاصرانش پرداخته.<br /> <br /> «مکاتیب سنایی» که شامل چند نامه از اوست.<br /> <br /> نکته‌ی دیگر در باب مذهب اوست، که اگر چه در برخی اشعارش خلفاء را مدح گفته است اما از ستایش خاص او در مدح حضرت علی (ع) و فرزندانش به روشنی برمی‌آید که به این امام همام و خاندان مطهرش اعتقاد شدیدی داشته است و اشعارش گواه محکمی بر تشیّع اوست. &lt;ref&gt;دائرة المعارف تشیّع؛ ذیل کلمه سنایی. دیوان حکیم سنایی غزنوی؛ تلخیص از مقدمه.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==اشعار==<br /> <br /> ===1===<br /> '''دریغا گویی از نااهلی روزگار:'''<br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب| جهان پر درد می‌بینم دوا کو|دل خوبان عالم را وفا کو }}<br /> <br /> {{ب| ور از دوزخ همی ترسی شب و روز|دلت پر درد و رخ چون کهربا کو }}<br /> <br /> {{ب| بهشت عدن را بتوان خریدن‌|و لیکن خواجه را در کف بها کو }}<br /> <br /> {{ب| خرد گر پیشوای عقل باشد|پس این واماندگان را پیشوا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر یتیمست‌|یتیمی در عرب چون مصطفا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز شیرست‌|ولی شیری چو حیدر باسخا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر زنانند|زنی چون فاطمه خیر النسا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر شهیدست‌|شهیدی چون حسین کربلا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر امامست‌|امامی چون علی موسی الرضا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز مردست‌|ولی مردی چو موسی با عصا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر حدیثست‌|حدیثی چون حدیث مصطفا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز عشقست‌|ولی عشق حقیقی با خدا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز پیرست‌|ولی پیری چو خضر با صفا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز حُسنست‌|ولی حُسنی چو یوسف دلربا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز دردست‌|ولی دردی چو ایوب و دوا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز تختست‌|ولی تخت سلیمان و هوا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز مرغست‌|ولی مرغی چو بلبل با نوا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز پیکست‌|ولی پیکی چو عمر بادپا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز مرکب‌|ولی مرکب چو دلدل خوش روا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر کان گیتی پر ز مس شد|ز مس هم زر نیامد کیمیا کو }}<br /> <br /> {{ب| سنایی نام بتوان کرد خود را|ولیکن چون سنانیشان سنا کو &lt;ref&gt; دیوان حکیم سنایی غزنوی؛ ص 289.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===2===<br /> '''صفت قتل حسین (ع) به اشاره یزید:'''<br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب| پسر مرتضی امیر حسین‌|که چنونی نبود در کونین }}<br /> <br /> {{ب| اصل او در زمین علّیّین‌|فرع او اندر آسمان یقین }}<br /> <br /> {{ب| اصل و فرعش همه وفا و عطا|عفو و خشمش همه سکون و رضا }}<br /> <br /> {{ب| خُلق او همچو خُلق پاک پدر|خُلق او همچو خُلق پیغمبر }}<br /> <br /> {{ب| مصطفی مرو را کشیده به دوش‌|مرتضی پروریده در آغوش }}<br /> <br /> {{ب| بر رخش انس یافته زهرا|کرده بر جانش سال و ماه دعا }}<br /> <br /> {{ب| به سر و روی و سینه در دیدار|راست مانند احمد مختار }}<br /> <br /> {{ب| دُرّی از بحر مصطفی بوده‌|صدفش پشت مرتضی بوده }}<br /> <br /> {{ب| عقل دربند عهد و پیمانش‌|بوده جبریل مهد جنبانش }}<br /> <br /> {{ب| دشمنان قصد جان او کردند|تا دمار از تنش برآوردند }}<br /> <br /> {{ب| عمر و عاص &lt;ref&gt; احتمالا منظور شاعر از عمرو عاص در این ابیات عمر بن سعد بوده است.&lt;/ref&gt; از فساد رأیی زد|شرع را خیره پشت پایی زد }}<br /> <br /> {{ب| بر یزید پلید بیعت کرد|تا که از خاندان برآرد گرد }}<br /> <br /> {{ب| شرم و آزرم جملگی بگذاشت‌|جمعی از دشمنان بر او بگماشت }}<br /> <br /> {{ب| تا مر او را به نامه و به جبل‌|از مدینه کشند در مِنْهَل &lt;ref&gt; منهل: آبخور، آبشخور. گور، قبر.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| کربلا چون مقام و منزل ساخت‌|ناگه آل زیاد بروی تاخت }}<br /> <br /> {{ب| راه آب فرات بربستند|دل او زان عنا &lt;ref&gt; عنا با عناء: رنج، زحمت، مشقت. اندوخته و غصه.&lt;/ref&gt; و غم خستند }}<br /> <br /> {{ب| عمر و عاص و یزید بد اختر|بر آب برفکنده سپر }}<br /> <br /> {{ب| شمر و عبید اللّه و زیاد لعین‌|روحشان جفت باد با نفرین }}<br /> <br /> {{ب| برکشیدند تیغ، بی‌آزرم‌|نز خدا ترس و نه ز مردم شرم }}<br /> <br /> {{ب| سرش از تن به تیغ ببریدند|و اندر آن فعل، سود می‌دیدند }}<br /> <br /> {{ب| تنش از تیغ خصم پاره شده‌|آل مروان بر او نظاره شده }}<br /> <br /> {{ب| به دمشق اندرون، یزید پلید|منتظر بود تا سرش برسید }}<br /> <br /> {{ب| پیش بنهاد و شادمانی کرد|تکیه بر دُنیی و امانی &lt;ref&gt; امانی: آرزوها.&lt;/ref&gt; کرد }}<br /> <br /> {{ب| بیتی از قول خویش انشا کرد|کین دیرینه جست و انهاء &lt;ref&gt;انهاء: خبر دادن.&lt;/ref&gt; کرد }}<br /> <br /> {{ب| دست شومش بر آن لب و دندان‌|زد قضیب &lt;ref&gt;قضیب: چوبدستی، شاخه درخت.&lt;/ref&gt; از نشاط و لب خندان }}<br /> <br /> {{ب| کینه‌ی خزرج و حدیث اسَل &lt;ref&gt;اسَل: نی، نیزه حدیث اسل: ماجرای سر نیزه و سر امام.&lt;/ref&gt; |و آن مکافات زشت و دست عمل }}<br /> <br /> {{ب| کین آباء بتوخته &lt;ref&gt; بتوخته: جمع کرده، اندوخته.&lt;/ref&gt; ز حسین‌|خاصه کینه‌های بدر و حُنین }}<br /> <br /> {{ب| شهربانو و زینب گریان‌|مانده در فعل ناکسان حیران }}<br /> <br /> {{ب| سر برهنه بر اشتر و پالان‌|پیش ایشان ز درد دل نالان }}<br /> <br /> {{ب| علی الاصغر &lt;ref&gt;علی الاصغر: منظور حضرت سجاد (ع) است.&lt;/ref&gt; ایستاده به پا|و آن سگان ظلم را بداده رضا }}<br /> <br /> {{ب| عمرو عاص و یزید و ابن زیاد|همچو قوم ثمود و صالح و عاد }}<br /> <br /> {{ب| بر جفا کرده آن سگان اصرار|رفته از حقد بر ره انکار }}<br /> <br /> {{ب| عالمی بر جفا دلیر شده‌|روبَهِ مرده شرزه شیر شده }}<br /> <br /> {{ب| کافران چون در اول پیکار|شده از زخم ذو الفقار فگار }}<br /> <br /> {{ب| همه را بر دل از علی صد داغ‌|شده یکسر قریش طاغی و باغ &lt;ref&gt;طاغی و باغ؛ از حد گذرنده، طغیان کننده، ستمکار.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| کین خود باز خواسته ز حسین‌|شده قانع بدین شماتت و شین }}<br /> <br /> {{ب| هیچ ناورد، در ره بیداد|مصطفی را و مرتضی را یاد }}<br /> <br /> {{ب| یکسو انداخته مجامله را|زشت کرده ره معامله را }}<br /> <br /> {{ب| کرده دوزخ برای خویش معَد &lt;ref&gt;معّد: آماده.&lt;/ref&gt;| بو الحکم &lt;ref&gt;بو الحکم: کنیه ابو جهل است.&lt;/ref&gt; را گزید، بر احمد }}<br /> <br /> {{ب| راه آزرم و شرم بر بسته‌|عهد و پیمان شرع بشکسته }}<br /> <br /> {{ب| هر که راضی شود به کرده‌ی زشت‌|نزد آن کس چه دوزخ و چه بهشت }}<br /> <br /> {{ب| مرد عاقل بر آن کسی خندد|کز پی خویش نار بپسندد &lt;ref&gt;حدیقه الحقیقه؛ ص 266.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===3===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| حَبَّذا کربلا و آن تعظیم‌|کز بهشت آورد به خلق نسیم }}<br /> <br /> {{ب| و آن تن سر بریده در گِل و خاک‌|و آن عزیزان به تیغ دلها چاک }}<br /> <br /> {{ب| و آن تن سر به خاک غلطیده‌|تن بی‌سر بسی بد افتاده }}<br /> <br /> {{ب| و آن گُزینِ همه جهان کشته‌|در گِل و خون تنش بیاغشته }}<br /> <br /> {{ب| و آن چنان ظالمان بدکردار|کرده بر ظلم خویشتن اصرار }}<br /> <br /> {{ب| حرمت دین و خاندان رسول‌|جمله برداشته ز جهل و فضول }}<br /> <br /> {{ب| تیغها لعلگون ز خون حسین‌|چه بود در جهان بتر زین شین؟ &lt;ref&gt;شین: عیب و زشتی.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| ز خم شمشیر و نیزه و پیکان‌|بر سر نیزه، سر به جای سنان }}<br /> <br /> {{ب| کرده آل زیاد و شمر لعین‌|ابتدای چنین تبه در دین }}<br /> <br /> {{ب| آل یاسین بداده یکسر جان‌|عاجز و خوار و بی‌کس و عطشان }}<br /> <br /> {{ب| مصطفی جامه جمله بدریده‌|علی از دیده خون بباریده }}<br /> <br /> {{ب| فاطمه روی را خراشیده‌|خون بباریده بی‌حد از دیده }}<br /> <br /> {{ب| حسن از زخم کرده سینه کبود|زینب از دیده‌ها برانده دو رود }}<br /> <br /> {{ب| هر که بدگوی آن سگان باشد|دان که او شاه آن جهان باشد }}<br /> <br /> {{ب| باد به دوستان او رحمت‌|باد بر دشمنان او لعنت }}<br /> <br /> {{ب| هر که راضی شود به کرده‌ی زشت‌|نزد آن کس، چه دوزخ و چه بهشت }}<br /> <br /> {{ب| دین به دنیا به خیره بفروشد|نکند نیک و در بدی کوشد }}<br /> <br /> {{ب| خیره، راضی شود به خون حسین‌|که فزون بود وقعش از ثقلین }}<br /> <br /> {{ب| آنکه را این خبیث خال بود|مومنان را کی ابن خال بود؟ }}<br /> <br /> {{ب| من ازین ابن خال بیزارم‌|کز پدر نیز هم در آزارم }}<br /> <br /> {{ب| پس تو گویی: یزید میرِ من است‌|عمرو عاصِ پلید، پیر من است }}<br /> <br /> {{ب| آن که را عمر و عاص باشد پیر|یا یزید پلید باشد میر }}<br /> <br /> {{ب| مستحق عذاب و نفرین است‌|بدره و بد فعال و بد دین است }}<br /> <br /> {{ب| لعنت دادگر برآن کس باد|که مر او را کند به نیکی یاد }}<br /> <br /> {{ب| من نیم دوستدار شمر و یزید|ز ان قبیله منم به عهد، بعید }}<br /> <br /> {{ب| هر که راضی شود به بد کردن‌|لعنتش، طوق گشت در گردن &lt;ref&gt; حدیقه الحقیقه؛ ص 266.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌ 2، ص: 741-745.<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده:ادبیات]]<br /> [[رده:شاعران]]<br /> [[رده:شاعران فارسی زبان]]<br /> [[رده:شاعران متقدم]]</div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D8%B3%D9%86%D8%A7%DB%8C%DB%8C_%D8%BA%D8%B2%D9%86%D9%88%DB%8C%E2%80%8C&diff=17312 2018-08-29T08:22:38Z

<p>Hanie.mehralizadeh: </p> <hr /> <div>'''سنایی غزنوی‌''' یکی از شاعران سده‌ی پنجم و ششم هجری است.<br /> {{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده<br /> | نام = سنایی غزنوی‌<br /> | تصویر = سنایی غزنوی.jpg<br /> | توضیح تصویر = <br /> | نام اصلی = ابو المجد، مجدود بن آدم<br /> | زمینه فعالیت = <br /> | ملیت = <br /> | تاریخ تولد = 473 ه.ق<br /> | محل تولد = غزنین در شرق افغانستان کنونی‌<br /> | والدین = <br /> | تاریخ مرگ = 535 هجری<br /> | محل مرگ = غزنین<br /> | علت مرگ =<br /> | محل زندگی =<br /> | مختصات محل زندگی = <br /> | مدفن =<br /> |مذهب = <br /> |در زمان حکومت =<br /> |اتفاقات مهم =<br /> | نام دیگر =<br /> |لقب = <br /> |بنیانگذار =<br /> | پیشه =<br /> | سال‌های نویسندگی = <br /> |سبک نوشتاری =<br /> |کتاب‌ها = «حدیقة الحقیقه»،«طریق التحقیق»،«رسالة سیر العباد الی المعاد»،«دیوان قصاید و غزلیات»،«کارنامه‌ی بلخ»،«مکاتیب سنایی»<br /> |مقاله‌ها =<br /> |نمایشنامه‌ها =<br /> |فیلم‌نامه‌ها =<br /> |دیوان اشعار =<br /> |تخلص = سنایی<br /> |فیلم ساخته بر اساس اثر=<br /> | همسر =<br /> | شریک زندگی =<br /> | فرزندان =<br /> |تحصیلات = <br /> |دانشگاه = <br /> |حوزه =<br /> |شاگرد =<br /> |استاد =<br /> |علت شهرت =<br /> | تأثیرگذاشته بر =<br /> | تأثیرپذیرفته از = <br /> | وب‌گاه = <br /> |گفتاورد =<br /> |امضا =<br /> }}<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ==زندگینامه==<br /> ابو المجد، مجدود بن آدم متخلص به «سنایی» شاعر، حکیم و عارف نامدار نیمه‌ی دوم سده‌ی پنجم و نیمه‌ی نخست سده‌ی ششم هجری در سال 473 ه.ق در غزنین در شرق افغانستان کنونی‌ زاده شد و در همین شهر در سال 535 هجری درگذشت و همانجا به خاک سپرده شد. در زادگاهش به تحصیل علوم و معارف زمانه همّت گمارد و در این کار چنان دل سپرد که پس از چندی، در اغلب معارف عصر خویش، از ادبیات عرب گرفته تا فقه و حدیث و تفسیر و طب و نجوم و حکمت و کلام به درجه‌ی والایی رسید. خانواده‌ی او در شمار خاندانهای اصیل و اهل فضل بودند چنان که پدرش آدم، به عنوان مردی بهره‌مند از علوم و معارف زمانه صاحب مقام و اعتباری خاص بود. سنایی چه در روزگار خود و چه در سده‌های بعد همواره مورد تجلیل شاعران و ادبا و مورخان و تذکره‌نویسان گوناگون قرار گرفته و بسیاری از شعرای معاصر او و اعصار بعدی به اشعار او استشهاد کرده و او را در ردیف عنصری و معزّی و رودکی و گاه برتر از آنان شمرده‌اند.<br /> <br /> از جمله نکات مورد توجه درباره‌ی زندگی سنایی، دگرگونی احوال و تحوّل شعر اوست چنان که از مدح سلاطینی مانند مسعود بن ابراهیم غزنوی و بهرامشاه و سلطان سنجر به معارف صوفیانه و اشعار عرفانی روی می‌آورد. وی همچون عطّار در شمار صوفیانی است که مردم را به کار و کوشش فرا خوانده و مردم را از ظاهر پرستی، دورویی، ریاکاری، مردم‌آزاری، و عوام فریبی بر حذر داشته است.<br /> <br /> سنایی در جوانی از غزنین به خراسان سفر کرد و سالها در بلخ، سرخس، مرو، هرات و نیشابور اقامت داشت و هر جا چندی در سایه‌ی تربیت بزرگان محل، علما و مشایخ به سر آورد و در سال 518 هجری به غزنین بازگشت و تا پایان عمر در آنجا بماند.<br /> <br /> ==آثار==<br /> آثار او عبارتند از:<br /> <br /> «حدیقة الحقیقه» که از جهت معانی و الفاظ همتا ندارد و گنج گرانبهایی است که مشتمل بر ده باب و ده هزار بیت است.<br /> <br /> «طریق التحقیق» که قریب هزار بیت است.<br /> <br /> «رسالة سیر العباد الی المعاد» که در حدود پانصد بیت دارد و مبنای آن تمثیل قوی و اخلاق است.<br /> <br /> «دیوان قصاید و غزلیات» که این مجموعه تقریبا مشتمل بر بیست هزار بیت و تاریخ تحولات فکری سنایی است.<br /> <br /> «کارنامه‌ی بلخ» که 500 بیت دارد و در هنگام اقامت در بلخ سروده و به گوشه‌هایی از زندگی شخصی خود و پدر و برخی معاصرانش پرداخته.<br /> <br /> «مکاتیب سنایی» که شامل چند نامه از اوست.<br /> <br /> نکته‌ی دیگر در باب مذهب اوست، که اگر چه در برخی اشعارش خلفاء را مدح گفته است اما از ستایش خاص او در مدح حضرت علی (ع) و فرزندانش به روشنی برمی‌آید که به این امام همام و خاندان مطهرش اعتقاد شدیدی داشته است و اشعارش گواه محکمی بر تشیّع اوست. &lt;ref&gt;دائرة المعارف تشیّع؛ ذیل کلمه سنایی. دیوان حکیم سنایی غزنوی؛ تلخیص از مقدمه.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==اشعار==<br /> <br /> ===1=== '''دریغا گویی از نااهلی روزگار:'''<br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب| جهان پر درد می‌بینم دوا کو|دل خوبان عالم را وفا کو }}<br /> <br /> {{ب| ور از دوزخ همی ترسی شب و روز|دلت پر درد و رخ چون کهربا کو }}<br /> <br /> {{ب| بهشت عدن را بتوان خریدن‌|و لیکن خواجه را در کف بها کو }}<br /> <br /> {{ب| خرد گر پیشوای عقل باشد|پس این واماندگان را پیشوا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر یتیمست‌|یتیمی در عرب چون مصطفا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز شیرست‌|ولی شیری چو حیدر باسخا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر زنانند|زنی چون فاطمه خیر النسا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر شهیدست‌|شهیدی چون حسین کربلا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر امامست‌|امامی چون علی موسی الرضا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز مردست‌|ولی مردی چو موسی با عصا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر حدیثست‌|حدیثی چون حدیث مصطفا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز عشقست‌|ولی عشق حقیقی با خدا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز پیرست‌|ولی پیری چو خضر با صفا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز حُسنست‌|ولی حُسنی چو یوسف دلربا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز دردست‌|ولی دردی چو ایوب و دوا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز تختست‌|ولی تخت سلیمان و هوا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز مرغست‌|ولی مرغی چو بلبل با نوا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز پیکست‌|ولی پیکی چو عمر بادپا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز مرکب‌|ولی مرکب چو دلدل خوش روا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر کان گیتی پر ز مس شد|ز مس هم زر نیامد کیمیا کو }}<br /> <br /> {{ب| سنایی نام بتوان کرد خود را|ولیکن چون سنانیشان سنا کو &lt;ref&gt; دیوان حکیم سنایی غزنوی؛ ص 289.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===2=== '''صفت قتل حسین (ع) به اشاره یزید:'''<br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب| پسر مرتضی امیر حسین‌|که چنونی نبود در کونین }}<br /> <br /> {{ب| اصل او در زمین علّیّین‌|فرع او اندر آسمان یقین }}<br /> <br /> {{ب| اصل و فرعش همه وفا و عطا|عفو و خشمش همه سکون و رضا }}<br /> <br /> {{ب| خُلق او همچو خُلق پاک پدر|خُلق او همچو خُلق پیغمبر }}<br /> <br /> {{ب| مصطفی مرو را کشیده به دوش‌|مرتضی پروریده در آغوش }}<br /> <br /> {{ب| بر رخش انس یافته زهرا|کرده بر جانش سال و ماه دعا }}<br /> <br /> {{ب| به سر و روی و سینه در دیدار|راست مانند احمد مختار }}<br /> <br /> {{ب| دُرّی از بحر مصطفی بوده‌|صدفش پشت مرتضی بوده }}<br /> <br /> {{ب| عقل دربند عهد و پیمانش‌|بوده جبریل مهد جنبانش }}<br /> <br /> {{ب| دشمنان قصد جان او کردند|تا دمار از تنش برآوردند }}<br /> <br /> {{ب| عمر و عاص &lt;ref&gt; احتمالا منظور شاعر از عمرو عاص در این ابیات عمر بن سعد بوده است.&lt;/ref&gt; از فساد رأیی زد|شرع را خیره پشت پایی زد }}<br /> <br /> {{ب| بر یزید پلید بیعت کرد|تا که از خاندان برآرد گرد }}<br /> <br /> {{ب| شرم و آزرم جملگی بگذاشت‌|جمعی از دشمنان بر او بگماشت }}<br /> <br /> {{ب| تا مر او را به نامه و به جبل‌|از مدینه کشند در مِنْهَل &lt;ref&gt; منهل: آبخور، آبشخور. گور، قبر.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| کربلا چون مقام و منزل ساخت‌|ناگه آل زیاد بروی تاخت }}<br /> <br /> {{ب| راه آب فرات بربستند|دل او زان عنا &lt;ref&gt; عنا با عناء: رنج، زحمت، مشقت. اندوخته و غصه.&lt;/ref&gt; و غم خستند }}<br /> <br /> {{ب| عمر و عاص و یزید بد اختر|بر آب برفکنده سپر }}<br /> <br /> {{ب| شمر و عبید اللّه و زیاد لعین‌|روحشان جفت باد با نفرین }}<br /> <br /> {{ب| برکشیدند تیغ، بی‌آزرم‌|نز خدا ترس و نه ز مردم شرم }}<br /> <br /> {{ب| سرش از تن به تیغ ببریدند|و اندر آن فعل، سود می‌دیدند }}<br /> <br /> {{ب| تنش از تیغ خصم پاره شده‌|آل مروان بر او نظاره شده }}<br /> <br /> {{ب| به دمشق اندرون، یزید پلید|منتظر بود تا سرش برسید }}<br /> <br /> {{ب| پیش بنهاد و شادمانی کرد|تکیه بر دُنیی و امانی &lt;ref&gt; امانی: آرزوها.&lt;/ref&gt; کرد }}<br /> <br /> {{ب| بیتی از قول خویش انشا کرد|کین دیرینه جست و انهاء &lt;ref&gt;انهاء: خبر دادن.&lt;/ref&gt; کرد }}<br /> <br /> {{ب| دست شومش بر آن لب و دندان‌|زد قضیب &lt;ref&gt;قضیب: چوبدستی، شاخه درخت.&lt;/ref&gt; از نشاط و لب خندان }}<br /> <br /> {{ب| کینه‌ی خزرج و حدیث اسَل &lt;ref&gt;اسَل: نی، نیزه حدیث اسل: ماجرای سر نیزه و سر امام.&lt;/ref&gt; |و آن مکافات زشت و دست عمل }}<br /> <br /> {{ب| کین آباء بتوخته &lt;ref&gt; بتوخته: جمع کرده، اندوخته.&lt;/ref&gt; ز حسین‌|خاصه کینه‌های بدر و حُنین }}<br /> <br /> {{ب| شهربانو و زینب گریان‌|مانده در فعل ناکسان حیران }}<br /> <br /> {{ب| سر برهنه بر اشتر و پالان‌|پیش ایشان ز درد دل نالان }}<br /> <br /> {{ب| علی الاصغر &lt;ref&gt;علی الاصغر: منظور حضرت سجاد (ع) است.&lt;/ref&gt; ایستاده به پا|و آن سگان ظلم را بداده رضا }}<br /> <br /> {{ب| عمرو عاص و یزید و ابن زیاد|همچو قوم ثمود و صالح و عاد }}<br /> <br /> {{ب| بر جفا کرده آن سگان اصرار|رفته از حقد بر ره انکار }}<br /> <br /> {{ب| عالمی بر جفا دلیر شده‌|روبَهِ مرده شرزه شیر شده }}<br /> <br /> {{ب| کافران چون در اول پیکار|شده از زخم ذو الفقار فگار }}<br /> <br /> {{ب| همه را بر دل از علی صد داغ‌|شده یکسر قریش طاغی و باغ &lt;ref&gt;طاغی و باغ؛ از حد گذرنده، طغیان کننده، ستمکار.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| کین خود باز خواسته ز حسین‌|شده قانع بدین شماتت و شین }}<br /> <br /> {{ب| هیچ ناورد، در ره بیداد|مصطفی را و مرتضی را یاد }}<br /> <br /> {{ب| یکسو انداخته مجامله را|زشت کرده ره معامله را }}<br /> <br /> {{ب| کرده دوزخ برای خویش معَد &lt;ref&gt;معّد: آماده.&lt;/ref&gt;| بو الحکم &lt;ref&gt;بو الحکم: کنیه ابو جهل است.&lt;/ref&gt; را گزید، بر احمد }}<br /> <br /> {{ب| راه آزرم و شرم بر بسته‌|عهد و پیمان شرع بشکسته }}<br /> <br /> {{ب| هر که راضی شود به کرده‌ی زشت‌|نزد آن کس چه دوزخ و چه بهشت }}<br /> <br /> {{ب| مرد عاقل بر آن کسی خندد|کز پی خویش نار بپسندد &lt;ref&gt;حدیقه الحقیقه؛ ص 266.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===3===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| حَبَّذا کربلا و آن تعظیم‌|کز بهشت آورد به خلق نسیم }}<br /> <br /> {{ب| و آن تن سر بریده در گِل و خاک‌|و آن عزیزان به تیغ دلها چاک }}<br /> <br /> {{ب| و آن تن سر به خاک غلطیده‌|تن بی‌سر بسی بد افتاده }}<br /> <br /> {{ب| و آن گُزینِ همه جهان کشته‌|در گِل و خون تنش بیاغشته }}<br /> <br /> {{ب| و آن چنان ظالمان بدکردار|کرده بر ظلم خویشتن اصرار }}<br /> <br /> {{ب| حرمت دین و خاندان رسول‌|جمله برداشته ز جهل و فضول }}<br /> <br /> {{ب| تیغها لعلگون ز خون حسین‌|چه بود در جهان بتر زین شین؟ &lt;ref&gt;شین: عیب و زشتی.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| ز خم شمشیر و نیزه و پیکان‌|بر سر نیزه، سر به جای سنان }}<br /> <br /> {{ب| کرده آل زیاد و شمر لعین‌|ابتدای چنین تبه در دین }}<br /> <br /> {{ب| آل یاسین بداده یکسر جان‌|عاجز و خوار و بی‌کس و عطشان }}<br /> <br /> {{ب| مصطفی جامه جمله بدریده‌|علی از دیده خون بباریده }}<br /> <br /> {{ب| فاطمه روی را خراشیده‌|خون بباریده بی‌حد از دیده }}<br /> <br /> {{ب| حسن از زخم کرده سینه کبود|زینب از دیده‌ها برانده دو رود }}<br /> <br /> {{ب| هر که بدگوی آن سگان باشد|دان که او شاه آن جهان باشد }}<br /> <br /> {{ب| باد به دوستان او رحمت‌|باد بر دشمنان او لعنت }}<br /> <br /> {{ب| هر که راضی شود به کرده‌ی زشت‌|نزد آن کس، چه دوزخ و چه بهشت }}<br /> <br /> {{ب| دین به دنیا به خیره بفروشد|نکند نیک و در بدی کوشد }}<br /> <br /> {{ب| خیره، راضی شود به خون حسین‌|که فزون بود وقعش از ثقلین }}<br /> <br /> {{ب| آنکه را این خبیث خال بود|مومنان را کی ابن خال بود؟ }}<br /> <br /> {{ب| من ازین ابن خال بیزارم‌|کز پدر نیز هم در آزارم }}<br /> <br /> {{ب| پس تو گویی: یزید میرِ من است‌|عمرو عاصِ پلید، پیر من است }}<br /> <br /> {{ب| آن که را عمر و عاص باشد پیر|یا یزید پلید باشد میر }}<br /> <br /> {{ب| مستحق عذاب و نفرین است‌|بدره و بد فعال و بد دین است }}<br /> <br /> {{ب| لعنت دادگر برآن کس باد|که مر او را کند به نیکی یاد }}<br /> <br /> {{ب| من نیم دوستدار شمر و یزید|ز ان قبیله منم به عهد، بعید }}<br /> <br /> {{ب| هر که راضی شود به بد کردن‌|لعنتش، طوق گشت در گردن &lt;ref&gt; حدیقه الحقیقه؛ ص 266.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌ 2، ص: 741-745.<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده:ادبیات]]<br /> [[رده:شاعران]]<br /> [[رده:شاعران فارسی زبان]]<br /> [[رده:شاعران متقدم]]</div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D8%B3%D9%86%D8%A7%DB%8C%DB%8C_%D8%BA%D8%B2%D9%86%D9%88%DB%8C%E2%80%8C&diff=17311 2018-08-29T08:22:03Z

<p>Hanie.mehralizadeh: </p> <hr /> <div>'''سنایی غزنوی‌''' یکی از شاعران سده‌ی پنجم و ششم هجری است.<br /> {{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده<br /> | نام = سنایی غزنوی‌<br /> | تصویر = سنایی غزنوی.jpg<br /> | توضیح تصویر = <br /> | نام اصلی = ابو المجد، مجدود بن آدم<br /> | زمینه فعالیت = <br /> | ملیت = <br /> | تاریخ تولد = 473 ه.ق<br /> | محل تولد = غزنین در شرق افغانستان کنونی‌<br /> | والدین = <br /> | تاریخ مرگ = 535 هجری<br /> | محل مرگ = غزنین<br /> | علت مرگ =<br /> | محل زندگی =<br /> | مختصات محل زندگی = <br /> | مدفن =<br /> |مذهب = <br /> |در زمان حکومت =<br /> |اتفاقات مهم =<br /> | نام دیگر =<br /> |لقب = <br /> |بنیانگذار =<br /> | پیشه =<br /> | سال‌های نویسندگی = <br /> |سبک نوشتاری =<br /> |کتاب‌ها = «حدیقة الحقیقه»،«طریق التحقیق»،«رسالة سیر العباد الی المعاد»،«دیوان قصاید و غزلیات»،«کارنامه‌ی بلخ»،«مکاتیب سنایی»<br /> |مقاله‌ها =<br /> |نمایشنامه‌ها =<br /> |فیلم‌نامه‌ها =<br /> |دیوان اشعار =<br /> |تخلص = سنایی<br /> |فیلم ساخته بر اساس اثر=<br /> | همسر =<br /> | شریک زندگی =<br /> | فرزندان =<br /> |تحصیلات = <br /> |دانشگاه = <br /> |حوزه =<br /> |شاگرد =<br /> |استاد =<br /> |علت شهرت =<br /> | تأثیرگذاشته بر =<br /> | تأثیرپذیرفته از = <br /> | وب‌گاه = <br /> |گفتاورد =<br /> |امضا =<br /> }}<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ==زندگینامه==<br /> ابو المجد، مجدود بن آدم متخلص به «سنایی» شاعر، حکیم و عارف نامدار نیمه‌ی دوم سده‌ی پنجم و نیمه‌ی نخست سده‌ی ششم هجری در سال 473 ه.ق در غزنین در شرق افغانستان کنونی‌ زاده شد و در همین شهر در سال 535 هجری درگذشت و همانجا به خاک سپرده شد. در زادگاهش به تحصیل علوم و معارف زمانه همّت گمارد و در این کار چنان دل سپرد که پس از چندی، در اغلب معارف عصر خویش، از ادبیات عرب گرفته تا فقه و حدیث و تفسیر و طب و نجوم و حکمت و کلام به درجه‌ی والایی رسید. خانواده‌ی او در شمار خاندانهای اصیل و اهل فضل بودند چنان که پدرش آدم، به عنوان مردی بهره‌مند از علوم و معارف زمانه صاحب مقام و اعتباری خاص بود. سنایی چه در روزگار خود و چه در سده‌های بعد همواره مورد تجلیل شاعران و ادبا و مورخان و تذکره‌نویسان گوناگون قرار گرفته و بسیاری از شعرای معاصر او و اعصار بعدی به اشعار او استشهاد کرده و او را در ردیف عنصری و معزّی و رودکی و گاه برتر از آنان شمرده‌اند.<br /> <br /> از جمله نکات مورد توجه درباره‌ی زندگی سنایی، دگرگونی احوال و تحوّل شعر اوست چنان که از مدح سلاطینی مانند مسعود بن ابراهیم غزنوی و بهرامشاه و سلطان سنجر به معارف صوفیانه و اشعار عرفانی روی می‌آورد. وی همچون عطّار در شمار صوفیانی است که مردم را به کار و کوشش فرا خوانده و مردم را از ظاهر پرستی، دورویی، ریاکاری، مردم‌آزاری، و عوام فریبی بر حذر داشته است.<br /> <br /> سنایی در جوانی از غزنین به خراسان سفر کرد و سالها در بلخ، سرخس، مرو، هرات و نیشابور اقامت داشت و هر جا چندی در سایه‌ی تربیت بزرگان محل، علما و مشایخ به سر آورد و در سال 518 هجری به غزنین بازگشت و تا پایان عمر در آنجا بماند.<br /> <br /> ==آثار==<br /> آثار او عبارتند از:<br /> <br /> «حدیقة الحقیقه» که از جهت معانی و الفاظ همتا ندارد و گنج گرانبهایی است که مشتمل بر ده باب و ده هزار بیت است.<br /> <br /> «طریق التحقیق» که قریب هزار بیت است.<br /> <br /> «رسالة سیر العباد الی المعاد» که در حدود پانصد بیت دارد و مبنای آن تمثیل قوی و اخلاق است.<br /> <br /> «دیوان قصاید و غزلیات» که این مجموعه تقریبا مشتمل بر بیست هزار بیت و تاریخ تحولات فکری سنایی است.<br /> <br /> «کارنامه‌ی بلخ» که 500 بیت دارد و در هنگام اقامت در بلخ سروده و به گوشه‌هایی از زندگی شخصی خود و پدر و برخی معاصرانش پرداخته.<br /> <br /> «مکاتیب سنایی» که شامل چند نامه از اوست.<br /> <br /> نکته‌ی دیگر در باب مذهب اوست، که اگر چه در برخی اشعارش خلفاء را مدح گفته است اما از ستایش خاص او در مدح حضرت علی (ع) و فرزندانش به روشنی برمی‌آید که به این امام همام و خاندان مطهرش اعتقاد شدیدی داشته است و اشعارش گواه محکمی بر تشیّع اوست. &lt;ref&gt;دائرة المعارف تشیّع؛ ذیل کلمه سنایی. دیوان حکیم سنایی غزنوی؛ تلخیص از مقدمه.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==اشعار==<br /> <br /> ===1=== '''دریغا گویی از نااهلی روزگار:'''<br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب| جهان پر درد می‌بینم دوا کو|دل خوبان عالم را وفا کو }}<br /> <br /> {{ب| ور از دوزخ همی ترسی شب و روز|دلت پر درد و رخ چون کهربا کو }}<br /> <br /> {{ب| بهشت عدن را بتوان خریدن‌|و لیکن خواجه را در کف بها کو }}<br /> <br /> {{ب| خرد گر پیشوای عقل باشد|پس این واماندگان را پیشوا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر یتیمست‌|یتیمی در عرب چون مصطفا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز شیرست‌|ولی شیری چو حیدر باسخا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر زنانند|زنی چون فاطمه خیر النسا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر شهیدست‌|شهیدی چون حسین کربلا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر امامست‌|امامی چون علی موسی الرضا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز مردست‌|ولی مردی چو موسی با عصا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر حدیثست‌|حدیثی چون حدیث مصطفا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز عشقست‌|ولی عشق حقیقی با خدا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز پیرست‌|ولی پیری چو خضر با صفا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز حُسنست‌|ولی حُسنی چو یوسف دلربا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز دردست‌|ولی دردی چو ایوب و دوا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز تختست‌|ولی تخت سلیمان و هوا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز مرغست‌|ولی مرغی چو بلبل با نوا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز پیکست‌|ولی پیکی چو عمر بادپا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر جمله عالم پر ز مرکب‌|ولی مرکب چو دلدل خوش روا کو }}<br /> <br /> {{ب| سراسر کان گیتی پر ز مس شد|ز مس هم زر نیامد کیمیا کو }}<br /> <br /> {{ب| سنایی نام بتوان کرد خود را|ولیکن چون سنانیشان سنا کو &lt;ref&gt; دیوان حکیم سنایی غزنوی؛ ص 289.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===2=== '''صفت قتل حسین (ع) به اشاره یزید:'''<br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب| پسر مرتضی امیر حسین‌|که چنونی نبود در کونین }}<br /> <br /> {{ب| اصل او در زمین علّیّین‌|فرع او اندر آسمان یقین }}<br /> <br /> {{ب| اصل و فرعش همه وفا و عطا|عفو و خشمش همه سکون و رضا }}<br /> <br /> {{ب| خُلق او همچو خُلق پاک پدر|خُلق او همچو خُلق پیغمبر }}<br /> <br /> {{ب| مصطفی مرو را کشیده به دوش‌|مرتضی پروریده در آغوش }}<br /> <br /> {{ب| بر رخش انس یافته زهرا|کرده بر جانش سال و ماه دعا }}<br /> <br /> {{ب| به سر و روی و سینه در دیدار|راست مانند احمد مختار }}<br /> <br /> {{ب| دُرّی از بحر مصطفی بوده‌|صدفش پشت مرتضی بوده }}<br /> <br /> {{ب| عقل دربند عهد و پیمانش‌|بوده جبریل مهد جنبانش }}<br /> <br /> {{ب| دشمنان قصد جان او کردند|تا دمار از تنش برآوردند }}<br /> <br /> {{ب| عمر و عاص &lt;ref&gt; احتمالا منظور شاعر از عمرو عاص در این ابیات عمر بن سعد بوده است.&lt;/ref&gt; از فساد رأیی زد|شرع را خیره پشت پایی زد }}<br /> <br /> {{ب| بر یزید پلید بیعت کرد|تا که از خاندان برآرد گرد }}<br /> <br /> {{ب| شرم و آزرم جملگی بگذاشت‌|جمعی از دشمنان بر او بگماشت }}<br /> <br /> {{ب| تا مر او را به نامه و به جبل‌|از مدینه کشند در مِنْهَل &lt;ref&gt; منهل: آبخور، آبشخور. گور، قبر.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| کربلا چون مقام و منزل ساخت‌|ناگه آل زیاد بروی تاخت }}<br /> <br /> {{ب| راه آب فرات بربستند|دل او زان عنا &lt;ref&gt; عنا با عناء: رنج، زحمت، مشقت. اندوخته و غصه.&lt;/ref&gt; و غم خستند }}<br /> <br /> {{ب| عمر و عاص و یزید بد اختر|بر آب برفکنده سپر }}<br /> <br /> {{ب| شمر و عبید اللّه و زیاد لعین‌|روحشان جفت باد با نفرین }}<br /> <br /> {{ب| برکشیدند تیغ، بی‌آزرم‌|نز خدا ترس و نه ز مردم شرم }}<br /> <br /> {{ب| سرش از تن به تیغ ببریدند|و اندر آن فعل، سود می‌دیدند }}<br /> <br /> {{ب| تنش از تیغ خصم پاره شده‌|آل مروان بر او نظاره شده }}<br /> <br /> {{ب| به دمشق اندرون، یزید پلید|منتظر بود تا سرش برسید }}<br /> <br /> {{ب| پیش بنهاد و شادمانی کرد|تکیه بر دُنیی و امانی &lt;ref&gt; امانی: آرزوها.&lt;/ref&gt; کرد }}<br /> <br /> {{ب| بیتی از قول خویش انشا کرد|کین دیرینه جست و انهاء &lt;ref&gt;انهاء: خبر دادن.&lt;/ref&gt; کرد }}<br /> <br /> {{ب| دست شومش بر آن لب و دندان‌|زد قضیب &lt;ref&gt;قضیب: چوبدستی، شاخه درخت.&lt;/ref&gt; از نشاط و لب خندان }}<br /> <br /> {{ب| کینه‌ی خزرج و حدیث اسَل &lt;ref&gt;اسَل: نی، نیزه حدیث اسل: ماجرای سر نیزه و سر امام.&lt;/ref&gt; |و آن مکافات زشت و دست عمل }}<br /> <br /> {{ب| کین آباء بتوخته &lt;ref&gt; بتوخته: جمع کرده، اندوخته.&lt;/ref&gt; ز حسین‌|خاصه کینه‌های بدر و حُنین }}<br /> <br /> {{ب| شهربانو و زینب گریان‌|مانده در فعل ناکسان حیران }}<br /> <br /> {{ب| سر برهنه بر اشتر و پالان‌|پیش ایشان ز درد دل نالان }}<br /> <br /> {{ب| علی الاصغر &lt;ref&gt;علی الاصغر: منظور حضرت سجاد (ع) است.&lt;/ref&gt; ایستاده به پا|و آن سگان ظلم را بداده رضا }}<br /> <br /> {{ب| عمرو عاص و یزید و ابن زیاد|همچو قوم ثمود و صالح و عاد }}<br /> <br /> {{ب| بر جفا کرده آن سگان اصرار|رفته از حقد بر ره انکار }}<br /> <br /> {{ب| عالمی بر جفا دلیر شده‌|روبَهِ مرده شرزه شیر شده }}<br /> <br /> {{ب| کافران چون در اول پیکار|شده از زخم ذو الفقار فگار }}<br /> <br /> {{ب| همه را بر دل از علی صد داغ‌|شده یکسر قریش طاغی و باغ &lt;ref&gt;طاغی و باغ؛ از حد گذرنده، طغیان کننده، ستمکار.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| کین خود باز خواسته ز حسین‌|شده قانع بدین شماتت و شین }}<br /> <br /> {{ب| هیچ ناورد، در ره بیداد|مصطفی را و مرتضی را یاد }}<br /> <br /> {{ب| یکسو انداخته مجامله را|زشت کرده ره معامله را }}<br /> <br /> {{ب| کرده دوزخ برای خویش معَد &lt;ref&gt;معّد: آماده.&lt;/ref&gt;| بو الحکم &lt;ref&gt;بو الحکم: کنیه ابو جهل است.&lt;/ref&gt; را گزید، بر احمد }}<br /> <br /> {{ب| راه آزرم و شرم بر بسته‌|عهد و پیمان شرع بشکسته }}<br /> <br /> {{ب| هر که راضی شود به کرده‌ی زشت‌|نزد آن کس چه دوزخ و چه بهشت }}<br /> <br /> {{ب| مرد عاقل بر آن کسی خندد|کز پی خویش نار بپسندد &lt;ref&gt;حدیقه الحقیقه؛ ص 266.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ===3===<br /> {{شعر}}<br /> {{ب| حَبَّذا کربلا و آن تعظیم‌|کز بهشت آورد به خلق نسیم }}<br /> <br /> {{ب| و آن تن سر بریده در گِل و خاک‌|و آن عزیزان به تیغ دلها چاک }}<br /> <br /> {{ب| و آن تن سر به خاک غلطیده‌|تن بی‌سر بسی بد افتاده }}<br /> <br /> {{ب| و آن گُزینِ همه جهان کشته‌|در گِل و خون تنش بیاغشته }}<br /> <br /> {{ب| و آن چنان ظالمان بدکردار|کرده بر ظلم خویشتن اصرار }}<br /> <br /> {{ب| حرمت دین و خاندان رسول‌|جمله برداشته ز جهل و فضول }}<br /> <br /> {{ب| تیغها لعلگون ز خون حسین‌|چه بود در جهان بتر زین شین؟ &lt;ref&gt;شین: عیب و زشتی.&lt;/ref&gt; }}<br /> <br /> {{ب| ز خم شمشیر و نیزه و پیکان‌|بر سر نیزه، سر به جای سنان }}<br /> <br /> {{ب| کرده آل زیاد و شمر لعین‌|ابتدای چنین تبه در دین }}<br /> <br /> {{ب| آل یاسین بداده یکسر جان‌|عاجز و خوار و بی‌کس و عطشان }}<br /> <br /> {{ب| مصطفی جامه جمله بدریده‌|علی از دیده خون بباریده }}<br /> <br /> {{ب| فاطمه روی را خراشیده‌|خون بباریده بی‌حد از دیده }}<br /> <br /> {{ب| حسن از زخم کرده سینه کبود|زینب از دیده‌ها برانده دو رود }}<br /> <br /> {{ب| هر که بدگوی آن سگان باشد|دان که او شاه آن جهان باشد }}<br /> <br /> {{ب| باد به دوستان او رحمت‌|باد بر دشمنان او لعنت }}<br /> <br /> {{ب| هر که راضی شود به کرده‌ی زشت‌|نزد آن کس، چه دوزخ و چه بهشت }}<br /> <br /> {{ب| دین به دنیا به خیره بفروشد|نکند نیک و در بدی کوشد }}<br /> <br /> {{ب| خیره، راضی شود به خون حسین‌|که فزون بود وقعش از ثقلین }}<br /> <br /> {{ب| آنکه را این خبیث خال بود|مومنان را کی ابن خال بود؟ }}<br /> <br /> {{ب| من ازین ابن خال بیزارم‌|کز پدر نیز هم در آزارم }}<br /> <br /> {{ب| پس تو گویی: یزید میرِ من است‌|عمرو عاصِ پلید، پیر من است }}<br /> <br /> {{ب| آن که را عمر و عاص باشد پیر|یا یزید پلید باشد میر }}<br /> <br /> {{ب| مستحق عذاب و نفرین است‌|بدره و بد فعال و بد دین است }}<br /> <br /> {{ب| لعنت دادگر برآن کس باد|که مر او را کند به نیکی یاد }}<br /> <br /> {{ب| من نیم دوستدار شمر و یزید|ز ان قبیله منم به عهد، بعید }}<br /> <br /> {{ب| هر که راضی شود به بد کردن‌|لعنتش، طوق گشت در گردن &lt;ref&gt; حدیقه الحقیقه؛ ص 266.&lt;/ref&gt; }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌ 2، ص: 741-745.<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده:ادبیات]]<br /> [[رده:شاعران]]<br /> [[رده:شاعران فارسی زبان]]<br /> [[رده:شاعران متقدم]]</div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D9%88%D9%82%D8%A7%DB%8C%D8%B9_%D8%A7%D9%84%D8%A7%DB%8C%D8%A7%D9%85_%D8%AF%D8%B1_%D8%A7%D8%AD%D9%88%D8%A7%D9%84_%D9%85%D8%AD%D8%B1%D9%85_%D8%A7%D9%84%D8%AD%D8%B1%D8%A7%D9%85&diff=16954 2018-08-17T10:37:06Z

<p>Hanie.mehralizadeh: </p> <hr /> <div>'''وقایع الایام در احوال محرم الحرام''' کتابی است درباره‌ی وقایع و اعمال برخی ماه‌های قمری است ولی عمده شهرت کتاب به علت دو جلد دوم و چهارم است که به احوال و وقایع ماه محرم و قیام امام حسین(ع) می‌پردازد که توسط علی واعظ تبریزی خیابانی به تقریظ میرزا صادق مجتهد تبریزی و جلد دوم آن با عنوان '''وقایع الایام فى تتمة محرّم الحرام'''&lt;ref&gt;(علی واعظ تبریزی خیابانی، تقریظ جعفر نقدی و میرزا فتاح شهیدی تبریزی، قم، کتاب‌فروشی مصطفوی، بی‌تا. ج 4، 408 ص، وزیری.)&lt;/ref&gt; به تقریظ جعفر نقدی و میرزا فتاح شهیدی تبریزی نوشته شده است.<br /> {{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | عنوان = وقایع الایام در احوال محرم الحرام<br /> | عنوان جلد دوم = وقایع الایام فى تتمة محرّم الحرام<br /> | برگرداننده = <br /> | ویراستار =<br /> | به کوشش = <br /> | تصویر = وقایع الایام در احوال محرم الحرام.gif<br /> | زیرنویس تصویر = <br /> | نویسنده = علی واعظ تبریزی خیابانی<br /> | تصویرگر = <br /> | طراح جلد = <br /> | زبان = <br /> | مجموعه = <br /> | موضوع = <br /> | سبک = <br /> | ناشر = کتاب‌فروشی قرشی<br /> | ناشر فارسی = <br /> | محل انتشارات = تبریز<br /> | تاریخ نشر = شعبان 1387<br /> | تاریخ نشر فارسی = <br /> | محل ناشر فارسی = <br /> | نوع رسانه = <br /> | صفحه = 575<br /> | قطع = وزیری<br /> | اندازه وزن =<br /> | شمارگان =<br /> | نوبت چاپ =<br /> | تعداد جلد = 4<br /> | شابک = <br /> | کتاب‌خانهٔ ملی ایران =<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ==درباره‌ی کتاب==<br /> دورهٔ کامل این کتاب چهار جلد است. جلد اول ویژهٔ رجب و شعبان، جلد دوم ویژهٔ محرّم، جلد سوم ویژهٔ ماه رمضان و جلد چهارم ویژهٔ تتمّهٔ محرم است. پایان تألیف جلد دوم، ذوالحجهٔ 1340، و پایان تألیف جلد چهارم، ربیع‌الثانی 1354 است. <br /> <br /> <br /> این کتاب، به‌ویژه جلد دوم و چهارم آن، که دربارهٔ محرم است، از همان آغاز مورد عنایت عالمان و اهل منبر قرار گرفت. همان گونه که نویسنده در آغاز جلد دوم کتاب مرقوم داشته است: «چون در سال هزار و سیصد و بیست و پنج هجری از جمع و طبع مجلد اول از کتاب وقایع الایّام فراغت حاصل گشت... تألیف دیگر مجلدات و ترصیف سایر وقوعات در عقدهٔ تعویق و عهدهٔ تسویف بماند و در عرض این مدت چند کرّت از دیگر بلاد از اخیار عباد طالب بقیهٔ وقایع الایّام و راغب تتمّهٔ این مرام شدند و در تبریز نیز از اعاظم علماء و مجتهدین و اکابر مشایخ و واعظین (ادام الله ایام افاضاتهم) در این باب حکمی اکید و امری شدید مشتمل بر عدم فتور و مقصّر بودن در صورت قصور در حق این قاصر صادر گردید» (ص 3).<br /> <br /> <br /> جلد دوم و چهارم کتاب دربارهٔ وقایع محرم است و بیشترینهٔ مطالب آن دربارهٔ امام حسین (ع) و قیام او. پاره‌ای مطالب جلد چهارم خارج از موضوع کتاب و در حاشیهٔ صفحات آن شرح حال تنی چند از عالمان آمده است. نویسنده با تتبّع در منابع فراوانی این کتاب را فراهم کرده و ضمن توصیف وقایع و بیان آنچه در منابع آمده، گاه به تحلیل نیز پرداخته و نظر مختار خود را که غیر از نظر دیگران است، مرقوم داشته است. در منابع نویسنده کتاب‌های ضعیفی چون اسرارالشهادهٔ فاضل دربندی و منتخب طریحی ملاحظه می‌شود.<br /> <br /> <br /> برخی مطالب جلد دوم و چهارم عبارت است از: فضیلت عزاداری، ویژگی‌های تربت کربلا، وقایع عصر تاسوعا، وقایع شب عاشورا، شرح حال حضرت زینب، وقایع روز عاشورا، وقوع جنگ مغلوبه در روز عاشورا، شهادت امام حسین، گریستن انبیا و فرشتگان بر امام حسین، وقایع عصر عاشورا، چگونگی دفن شهدا، ورود اهل بیت به کوفه و شام، منازل اسیران اهل بیت.<br /> <br /> <br /> قاضی طباطبائی در کتاب تحقیق دربارهٔ اول اربعین ... (ص 730)، دربارهٔ این نویسنده مرقوم داشته است: «در میان مشایخ محدّثین عصر ما نیز مرحوم علامهٔ محدث، ثقهٔ جلیل، آقای حاج مولی علی واعظ تبریزی خیابانی، صاحب مجلدات وقایع الایّام (رحمة الله تعالی) رویّهٔ بسیار خوبی در تألیفاتش دارد: هر چه از ضعیف و قوی و صحیح و سقیم نقل کرده، مصدر و سند نقل خود را نشان داده است». <br /> <br /> <br /> ==جستارهای وابسته==<br /> * [http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=1150642&amp;pageStatus=0&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author کتابشناسی وقایع الایام در احوال محرم الحرام در سازمان اسناد وکتابخانه ملی ایران.]<br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> *کتابشناسی تاریخی امام حسین علیه‌السلام، محمد اسفندیاری، ص 116-117.<br /> <br /> =پی نوشت=<br /> * اطلاعات جلد دوم<br /> <br /> [[رده:کتاب‌ها]]<br /> [[رده:کتاب‌ها در گروه تاریخ]]</div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D9%88%D9%82%D8%A7%DB%8C%D8%B9_%D8%A7%D9%84%D8%A7%DB%8C%D8%A7%D9%85_%D8%AF%D8%B1_%D8%A7%D8%AD%D9%88%D8%A7%D9%84_%D9%85%D8%AD%D8%B1%D9%85_%D8%A7%D9%84%D8%AD%D8%B1%D8%A7%D9%85&diff=16953 2018-08-17T10:31:16Z

<p>Hanie.mehralizadeh: /* پی نوشت */</p> <hr /> <div>'''وقایع الایام در احوال محرم الحرام''' کتابی است درباره‌ی وقایع و اعمال برخی ماه‌های قمری است ولی عمده شهرت کتاب به علت دو جلد دوم و چهارم است که به احوال و وقایع ماه محرم و قیام امام حسین(ع) می‌پردازد که توسط علی واعظ تبریزی خیابانی به تقریظ میرزا صادق مجتهد تبریزی و جلد دوم آن با عنوان '''وقایع الایام فى تتمة محرّم الحرام'''&lt;ref&gt;(علی واعظ تبریزی خیابانی، تقریظ جعفر نقدی و میرزا فتاح شهیدی تبریزی، قم، کتاب‌فروشی مصطفوی، بی‌تا. ج 4، 408 ص، وزیری.)&lt;/ref&gt; به تقریظ جعفر نقدی و میرزا فتاح شهیدی تبریزی نوشته شده است.<br /> {{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | عنوان = وقایع الایام در احوال محرم الحرام<br /> | عنوان جلد دوم = وقایع الایام فى تتمة محرّم الحرام<br /> | برگرداننده = <br /> | ویراستار =<br /> | به کوشش = <br /> | تصویر = وقایع الایام در احوال محرم الحرام.gif<br /> | زیرنویس تصویر = <br /> | نویسنده = علی واعظ تبریزی خیابانی<br /> | تصویرگر = <br /> | طراح جلد = <br /> | زبان = <br /> | مجموعه = <br /> | موضوع = <br /> | سبک = <br /> | ناشر = کتاب‌فروشی قرشی<br /> | ناشر فارسی = <br /> | محل انتشارات = تبریز<br /> | تاریخ نشر = شعبان 1387<br /> | تاریخ نشر فارسی = <br /> | محل ناشر فارسی = <br /> | نوع رسانه = <br /> | صفحه = 575<br /> | قطع = وزیری<br /> | اندازه وزن =<br /> | شمارگان =<br /> | نوبت چاپ =<br /> | تعداد جلد = 4<br /> | شابک = <br /> | کتاب‌خانهٔ ملی ایران =<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ==درباره‌ی کتاب==<br /> دورهٔ کامل این کتاب چهار جلد است. جلد اول ویژهٔ رجب و شعبان، جلد دوم ویژهٔ محرّم، جلد سوم ویژهٔ ماه رمضان و جلد چهارم ویژهٔ تتمّهٔ محرم است. پایان تألیف جلد دوم، ذوالحجهٔ 1340، و پایان تألیف جلد چهارم، ربیع‌الثانی 1354 است. <br /> <br /> <br /> این کتاب، به‌ویژه جلد دوم و چهارم آن، که دربارهٔ محرم است، از همان آغاز مورد عنایت عالمان و اهل منبر قرار گرفت. همان گونه که نویسنده در آغاز جلد دوم کتاب مرقوم داشته است: «چون در سال هزار و سیصد و بیست و پنج هجری از جمع و طبع مجلد اول از کتاب وقایع الایّام فراغت حاصل گشت... تألیف دیگر مجلدات و ترصیف سایر وقوعات در عقدهٔ تعویق و عهدهٔ تسویف بماند و در عرض این مدت چند کرّت از دیگر بلاد از اخیار عباد طالب بقیهٔ وقایع الایّام و راغب تتمّهٔ این مرام شدند و در تبریز نیز از اعاظم علماء و مجتهدین و اکابر مشایخ و واعظین (ادام الله ایام افاضاتهم) در این باب حکمی اکید و امری شدید مشتمل بر عدم فتور و مقصّر بودن در صورت قصور در حق این قاصر صادر گردید» (ص 3).<br /> <br /> <br /> جلد دوم و چهارم کتاب دربارهٔ وقایع محرم است و بیشترینهٔ مطالب آن دربارهٔ امام حسین (ع) و قیام او. پاره‌ای مطالب جلد چهارم خارج از موضوع کتاب و در حاشیهٔ صفحات آن شرح حال تنی چند از عالمان آمده است. نویسنده با تتبّع در منابع فراوانی این کتاب را فراهم کرده و ضمن توصیف وقایع و بیان آنچه در منابع آمده، گاه به تحلیل نیز پرداخته و نظر مختار خود را که غیر از نظر دیگران است، مرقوم داشته است. در منابع نویسنده کتاب‌های ضعیفی چون اسرارالشهادهٔ فاضل دربندی و منتخب طریحی ملاحظه می‌شود.<br /> <br /> <br /> برخی مطالب جلد دوم و چهارم عبارت است از: فضیلت عزاداری، ویژگی‌های تربت کربلا، وقایع عصر تاسوعا، وقایع شب عاشورا، شرح حال حضرت زینب، وقایع روز عاشورا، وقوع جنگ مغلوبه در روز عاشورا، شهادت امام حسین، گریستن انبیا و فرشتگان بر امام حسین، وقایع عصر عاشورا، چگونگی دفن شهدا، ورود اهل بیت به کوفه و شام، منازل اسیران اهل بیت.<br /> <br /> <br /> قاضی طباطبائی در کتاب تحقیق دربارهٔ اول اربعین ... (ص 730)، دربارهٔ این نویسنده مرقوم داشته است: «در میان مشایخ محدّثین عصر ما نیز مرحوم علامهٔ محدث، ثقهٔ جلیل، آقای حاج مولی علی واعظ تبریزی خیابانی، صاحب مجلدات وقایع الایّام (رحمة الله تعالی) رویّهٔ بسیار خوبی در تألیفاتش دارد: هر چه از ضعیف و قوی و صحیح و سقیم نقل کرده، مصدر و سند نقل خود را نشان داده است». <br /> <br /> <br /> ==جستارهای وابسته==<br /> * [http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=1150642&amp;pageStatus=0&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author کتابشناسی وقایع الایام در احوال محرم الحرام در سازمان اسناد وکتابخانه ملی ایران.]<br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> *کتابشناسی تاریخی امام حسین علیه‌السلام، محمد اسفندیاری، ص 116-117.<br /> <br /> =پی نوشت=<br /> * اطلاعات جلد دوم<br /> <br /> [[رده:کتاب‌ها]]<br /> [[رده:کتاب‌ها در گروه تاریخ]]</div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D9%88%D9%82%D8%A7%DB%8C%D8%B9_%D8%A7%D9%84%D8%A7%DB%8C%D8%A7%D9%85_%D8%AF%D8%B1_%D8%A7%D8%AD%D9%88%D8%A7%D9%84_%D9%85%D8%AD%D8%B1%D9%85_%D8%A7%D9%84%D8%AD%D8%B1%D8%A7%D9%85&diff=16952 2018-08-17T10:30:37Z

<p>Hanie.mehralizadeh: /* پی نوشت= */</p> <hr /> <div>'''وقایع الایام در احوال محرم الحرام''' کتابی است درباره‌ی وقایع و اعمال برخی ماه‌های قمری است ولی عمده شهرت کتاب به علت دو جلد دوم و چهارم است که به احوال و وقایع ماه محرم و قیام امام حسین(ع) می‌پردازد که توسط علی واعظ تبریزی خیابانی به تقریظ میرزا صادق مجتهد تبریزی و جلد دوم آن با عنوان '''وقایع الایام فى تتمة محرّم الحرام'''&lt;ref&gt;(علی واعظ تبریزی خیابانی، تقریظ جعفر نقدی و میرزا فتاح شهیدی تبریزی، قم، کتاب‌فروشی مصطفوی، بی‌تا. ج 4، 408 ص، وزیری.)&lt;/ref&gt; به تقریظ جعفر نقدی و میرزا فتاح شهیدی تبریزی نوشته شده است.<br /> {{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | عنوان = وقایع الایام در احوال محرم الحرام<br /> | عنوان جلد دوم = وقایع الایام فى تتمة محرّم الحرام<br /> | برگرداننده = <br /> | ویراستار =<br /> | به کوشش = <br /> | تصویر = وقایع الایام در احوال محرم الحرام.gif<br /> | زیرنویس تصویر = <br /> | نویسنده = علی واعظ تبریزی خیابانی<br /> | تصویرگر = <br /> | طراح جلد = <br /> | زبان = <br /> | مجموعه = <br /> | موضوع = <br /> | سبک = <br /> | ناشر = کتاب‌فروشی قرشی<br /> | ناشر فارسی = <br /> | محل انتشارات = تبریز<br /> | تاریخ نشر = شعبان 1387<br /> | تاریخ نشر فارسی = <br /> | محل ناشر فارسی = <br /> | نوع رسانه = <br /> | صفحه = 575<br /> | قطع = وزیری<br /> | اندازه وزن =<br /> | شمارگان =<br /> | نوبت چاپ =<br /> | تعداد جلد = 4<br /> | شابک = <br /> | کتاب‌خانهٔ ملی ایران =<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ==درباره‌ی کتاب==<br /> دورهٔ کامل این کتاب چهار جلد است. جلد اول ویژهٔ رجب و شعبان، جلد دوم ویژهٔ محرّم، جلد سوم ویژهٔ ماه رمضان و جلد چهارم ویژهٔ تتمّهٔ محرم است. پایان تألیف جلد دوم، ذوالحجهٔ 1340، و پایان تألیف جلد چهارم، ربیع‌الثانی 1354 است. <br /> <br /> <br /> این کتاب، به‌ویژه جلد دوم و چهارم آن، که دربارهٔ محرم است، از همان آغاز مورد عنایت عالمان و اهل منبر قرار گرفت. همان گونه که نویسنده در آغاز جلد دوم کتاب مرقوم داشته است: «چون در سال هزار و سیصد و بیست و پنج هجری از جمع و طبع مجلد اول از کتاب وقایع الایّام فراغت حاصل گشت... تألیف دیگر مجلدات و ترصیف سایر وقوعات در عقدهٔ تعویق و عهدهٔ تسویف بماند و در عرض این مدت چند کرّت از دیگر بلاد از اخیار عباد طالب بقیهٔ وقایع الایّام و راغب تتمّهٔ این مرام شدند و در تبریز نیز از اعاظم علماء و مجتهدین و اکابر مشایخ و واعظین (ادام الله ایام افاضاتهم) در این باب حکمی اکید و امری شدید مشتمل بر عدم فتور و مقصّر بودن در صورت قصور در حق این قاصر صادر گردید» (ص 3).<br /> <br /> <br /> جلد دوم و چهارم کتاب دربارهٔ وقایع محرم است و بیشترینهٔ مطالب آن دربارهٔ امام حسین (ع) و قیام او. پاره‌ای مطالب جلد چهارم خارج از موضوع کتاب و در حاشیهٔ صفحات آن شرح حال تنی چند از عالمان آمده است. نویسنده با تتبّع در منابع فراوانی این کتاب را فراهم کرده و ضمن توصیف وقایع و بیان آنچه در منابع آمده، گاه به تحلیل نیز پرداخته و نظر مختار خود را که غیر از نظر دیگران است، مرقوم داشته است. در منابع نویسنده کتاب‌های ضعیفی چون اسرارالشهادهٔ فاضل دربندی و منتخب طریحی ملاحظه می‌شود.<br /> <br /> <br /> برخی مطالب جلد دوم و چهارم عبارت است از: فضیلت عزاداری، ویژگی‌های تربت کربلا، وقایع عصر تاسوعا، وقایع شب عاشورا، شرح حال حضرت زینب، وقایع روز عاشورا، وقوع جنگ مغلوبه در روز عاشورا، شهادت امام حسین، گریستن انبیا و فرشتگان بر امام حسین، وقایع عصر عاشورا، چگونگی دفن شهدا، ورود اهل بیت به کوفه و شام، منازل اسیران اهل بیت.<br /> <br /> <br /> قاضی طباطبائی در کتاب تحقیق دربارهٔ اول اربعین ... (ص 730)، دربارهٔ این نویسنده مرقوم داشته است: «در میان مشایخ محدّثین عصر ما نیز مرحوم علامهٔ محدث، ثقهٔ جلیل، آقای حاج مولی علی واعظ تبریزی خیابانی، صاحب مجلدات وقایع الایّام (رحمة الله تعالی) رویّهٔ بسیار خوبی در تألیفاتش دارد: هر چه از ضعیف و قوی و صحیح و سقیم نقل کرده، مصدر و سند نقل خود را نشان داده است». <br /> <br /> <br /> ==جستارهای وابسته==<br /> * [http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=1150642&amp;pageStatus=0&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author کتابشناسی وقایع الایام در احوال محرم الحرام در سازمان اسناد وکتابخانه ملی ایران.]<br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> *کتابشناسی تاریخی امام حسین علیه‌السلام، محمد اسفندیاری، ص 116-117.<br /> <br /> =پی نوشت=<br /> * جلد دوم<br /> <br /> [[رده:کتاب‌ها]]<br /> [[رده:کتاب‌ها در گروه تاریخ]]</div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D8%AA%D8%B3%D9%84%DB%8C%D9%87_%D8%A7%D9%84%D9%85%D8%AC%D8%A7%D9%84%D8%B3_%D9%88_%D8%B2%DB%8C%D9%86%D9%87_%D8%A7%D9%84%D9%85%D8%AC%D8%A7%D9%84%D8%B3_%D8%A7%D9%84%D9%85%D9%88%D8%B3%D9%88%D9%85_%D8%A8%D9%85%D9%82%D8%AA%D9%84_%D8%A7%D9%84%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86_%D8%B9%D9%84%DB%8C%D9%87_%D8%A7%D9%84%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85&diff=16951 2018-08-17T10:27:56Z

<p>Hanie.mehralizadeh: /* درباره‌ی کتاب */</p> <hr /> <div>'''تسلیه المجالس و زینه المجالس الموسوم بمقتل الحسین علیه السلام'''<br /> کتابی است درباره‌ی حوادث و وقایع کربلا که توسط محمّد بن ابی طالب حسینی نوشته شده و تصحیح فارسی آن را حسّون کریم انجام داده است.<br /> {{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | عنوان = تسلیه المجالس و زینه المجالس الموسوم بمقتل الحسین علیه السلام<br /> | عنوان اصلی = <br /> | برگرداننده = <br /> | ویراستار =<br /> | به کوشش =<br /> | تصویر = تسلیه المجالس و زینه المجالس الموسوم بمقتل الحسین علیه السلام.jpg<br /> | زیرنویس تصویر = <br /> | نویسنده = محمّد بن ابی طالب حسینی موسوی حائری کرکی<br /> | تصویرگر = <br /> | طراح جلد = <br /> | زبان = عربی<br /> | مجموعه = <br /> | موضوع = <br /> | سبک = <br /> | ناشر = مؤسسة المعارف الاسلامیة<br /> | ناشر فارسی = <br /> | محل انتشارات = قم<br /> | تاریخ نشر = 1418 ق<br /> | تاریخ نشر فارسی = <br /> | محل ناشر فارسی = <br /> | نوع رسانه = <br /> | صفحه = <br /> | قطع =<br /> | اندازه وزن =<br /> | شمارگان =<br /> | نوبت چاپ =<br /> | تعداد جلد = 2<br /> | شابک = <br /> | کتاب‌خانهٔ ملی ایران =<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ==نویسنده==<br /> <br /> نویسندهٔ کتاب محمّد بن ابی طالب حسینی موسوی حائری کرکی از عالمان گمنام قرن نهم و دهم است که از زندگی او، حتی تاریخ ولادت و مرگش، اطلاعی در دست نیست. از آنجا که وی در این کتاب از زیارت مرقد رسول خدا -ص- در سال 921 یاد می‌کند (ج 1، ص 212)، دانسته می‌شود که آن را پس از تاریخ فوق تألیف کرده است. همچنین وی در جایی دیگر از همین کتاب (ج 1، ص 50)، از کتاب دیگرش با عنوان السجع النفیس یاد می‌کند که به گفتهٔ آقابزرگ تهرانی در الذریعة (ج 12، ص 148)، در سال 955 تألیف شده و بنابراین، تاریخ تألیف تسلیة المجالس پس از سال 955 است. <br /> <br /> ==درباره‌ی کتاب==<br /> <br /> از این کتاب با این عنوان‌ها یاد شده است: 1. تسلیة المجالس، 2. زینة المجالس، 3. تسلیة المجالس و زینة المجالس، 4. مقتل الامام الحسین علیه السلام. حال آنکه عنوان کتاب تسلیة المجالس و زینة المجالس است و بخشی از موضوع آن، مقتل امام. همان گونه که نویسنده در آغاز کتاب (ص 52)، به این عنوان تصریح کرده است. برخی هم پنداشته‌اند که نویسنده، دو کتاب با عنوان‌های تسلیة المجالس و زینة المجالس داشته که پنداری نادرست است. <br /> <br /> <br /> مطالب کتاب به ده مجلس تقسیم شده است. مجلس اول (ج 1، ص 53 - 139) و مجلس پنجم تا دهم (ج 2، ص 85 - 548) دربارهٔ امام حسین (ع) و مجلس دوم تا چهارم دربارهٔ پیامبر و امام علی و امام حسن (ع) است. بنابراین هفت مجلس (بخش) از ده مجلس کتاب، که بیش از یک جلد است و بیشتر در جلد دوم کتاب است، به امام حسین اختصاص دارد. نتیجه اینکه کتاب حاضر فقط دربارهٔ امام حسین نیست؛ اما از آنجا که مطالب آن با بحث دربارهٔ آن حضرت آغاز می‌شود و اغلب آن دربارهٔ اوست و به مقتل الحسین علیه‌السلام نیز مشهور است، در این کتاب‌شناسی معرفی می‌شود. <br /> <br /> <br /> تسلیة المجالس و زینة المجالس کتابی است تاریخی-روایی و مورد استفادهٔ فراوان مجلسی در بحارالانوار. اهمیت این کتاب به لحاظ احتوای آن بر روایات ائمهٔ معصومین (ع) است. نویسنده در آغاز، بدون تصریح به نام کتاب روضة الشهداء، از آن یاد می‌کند و می‌گوید که این کتاب را به مانند آن تألیف کردم (ص 52). با وجود این، کتاب حاضر نظم و نسق روضة الشهداء را ندارد و مانند آن سهل التناول نیست. البته تکیه و تأکید نویسنده بر آمیخته بودن زندگی پیشوایان به بلا، متأثر از روضة الشهداء است و نثر آن نیز فصیح و مسجع است. در مجلس اول کتاب به گریستن بر امام حسین و آمیخته بودن زندگی پیامبران به بلا اشاره شده است. مجلس پنجم در مناقب و مکارم امام حسین و روایات پیامبر دربارهٔ شهادت اوست. مجلس ششم به قیام آن حضرت و رسیدنش به مکه و روانه کردن مسلم بن عقیل به کوفه اختصاص دارد. مجلس هفتم ویژهٔ حرکت امام به کوفه و رسیدن به کربلا و رخدادهای در این میان و شهادت آن حضرت و یارانش است. در مجلس هشتم از رخدادهای پس از عاشورا، مانند روانه کردن اسیران کربلا به کوفه و شام و خطبه‌های آنان، سخن رفته است. مجلس نهم مشتمل بر مطالب پراکنده‌ای است؛ از جمله: جراحات امام حسین، روایات دربارهٔ شهادت او، پاداش شهادت، دست اندازی خلفا به قبر امام حسین و قیام مختار. مجلس دهم به پاداش زیارت امام حسین اختصاص دارد. <br /> <br /> <br /> برای تحقیق بیشتر دربارهٔ این کتاب رجوع شود به: علی صدرایی نیا، «تسلیة المجالس و زینة المجالس (کتاب حدیثی از قرن دهم)»، علوم حدیث (سال اول، شمارهٔ 1، پاییز 1375 و سال اول، شمارهٔ 2، زمستان 1375)، ص 182 - 187 و 239 - 252.<br /> <br /> ==جستارهای وابسته==<br /> <br /> * [http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=578490&amp;pageStatus=0&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author کتاب شناسی تسلیه المجالس و زینه المجالس الموسوم بمقتل الحسین علیه السلام در سازمان اسناد و کتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران.]<br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> * کتابشناسی تاریخی امام حسین علیه‌السلام، محمد اسفندیاری، ص 66-67.<br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب‌ها]]<br /> [[رده:کتاب‌ها در گروه تاریخ]]</div>

Hanie.mehralizadeh https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D8%A7%D9%84%D9%85%D9%86%D8%AA%D8%AE%D8%A8_%D9%81%DB%8C_%D8%AC%D9%85%D8%B9_%D8%A7%D9%84%D9%85%D8%B1%D8%A7%D8%AB%DB%8C_%D9%88_%D8%A7%D9%84%D8%AE%D8%B7%D8%A8&diff=16950 2018-08-17T10:23:41Z

<p>Hanie.mehralizadeh: </p> <hr /> <div>'''المنتخب فی جمع المراثی و الخطب''' کتابی است درباره‌ی واقعه‌ی کربلا که توسط فخرالدین طریحی نجفی نوشته شده است.<br /> {{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | عنوان = المنتخب فی جمع المراثی و الخطب<br /> | عنوان اصلی = <br /> | برگرداننده = <br /> | ویراستار =<br /> | به کوشش =<br /> | تصویر = المنتخب فی جمع المراثی و الخطب.jpg<br /> | زیرنویس تصویر = <br /> | نویسنده = فخرالدین طریحی نجفی<br /> | تصویرگر = <br /> | طراح جلد = <br /> | زبان = <br /> | مجموعه = <br /> | موضوع = <br /> | سبک = <br /> | ناشر = منشورات شریف رضی<br /> | ناشر فارسی = <br /> | محل انتشارات = قم<br /> | تاریخ نشر = 1413 ق<br /> | تاریخ نشر فارسی = <br /> | محل ناشر فارسی = <br /> | نوع رسانه = <br /> | صفحه = 496 ص<br /> | قطع =<br /> | اندازه وزن =<br /> | شمارگان =<br /> | نوبت چاپ =<br /> | تعداد جلد =<br /> | شابک = <br /> | کتاب‌خانهٔ ملی ایران =<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ==نویسنده==<br /> <br /> نویسندهٔ کتاب فخرالدین طریحی نجفی از عالمان نامدار شیعه است و آثار متعددی دارد که از میان آنها مجمع البحرین از همه مشهورتر است.<br /> وی سه کتاب کبیر و وسیط و صغیر با عنوان المنتخب داشته است، اما دانسته نیست کتاب حاضر کدامیک از آن‌هاست. همچنین تاریخ تألیف این کتاب معلوم نیست، ولی چون نویسنده در سال 1085 یا 1087 درگذشته، بنابراین تاریخ تألیفش پیش از سال‌های مزبور و نیز پیش از تألیف بحارالانوار است که در آن از المنتخب نقل شده. <br /> <br /> ==درباره‌ی کتاب==<br /> <br /> المنتخب، که بدان المجالس الطریحیة و المجالس الفخریه نیز می‌گویند، شامل مجموعه‌ای از احادیث و مراثی دربارهٔ امام حسین (ع) و ائمهٔ طاهرین (ع) است. این کتاب به امام حسین اختصاص ندارد، ولی محورش آن حضرت است و در جای جای آن به امام حسین پرداخته شده. مطالب کتاب به دو جزء تقسیم شده و هر جزء شامل ده مجلس و هر مجلس شامل چند باب است. در هر باب، و نیز در هر مجلس، نه از یک موضوع، بلکه از موضوعات متعددی، آن هم بی‌ارتباط با یکدیگر، سخن رفته است. <br /> <br /> <br /> المنتخب جُنگی است شامل حدیث و شعر دربارهٔ امام حسین. مطالب هر باب، و نیز هر مجلس، غالباً با خطاب به مؤمنان آغاز می‌شود و به آن‌ها توصیه می‌شود که گریه و ندبه کنند و ماتم پیشه سازند و در عزاداری بکوشند. در سراسر کتاب عباراتی چون «اجروا ماء العیون» و «اجروا الدّماء من العیون» و «اسکبوا العبرات» ملاحظه می‌شود. آنگاه احادیث و اشعاری در فضایل و مصائب نقل می‌شود. اغلب احادیث، مرسل و برخی از آنها ضعیف است. <br /> <br /> <br /> از محتوای کتاب چنین برمی‌آید که نویسنده، آن را به هدف گریاندن مؤمنان و تشویق به عزاداری و برای خواندن در مجلس عزا نوشته است. در واقع المنتخب، روضه‌نویسی از مقتل امام حسین است و کمتر کتابی بدین سبک و سیاق، و بدین اندازه غیر منظم، وجود دارد. عالمان باریک‌بین برآنند که در المنتخب مسامحات فراوانی یافت می‌شود و مطالب ویژهٔ آن اعتباری ندارد. میرزا محمّد ارباب قمی در کتاب اربعین حسینیه (ص 243)، می‌گوید: حدیث کساء متواتر است، «اما حدیث کسای معروف در زمان ما در کتب معتبره نقل نشده و از خصائص منتخب شیخ طریحی است و خالی از اخلال در متن نباشد و....» همچنین نوری در لؤلؤ و مرجان (ص 183-184)، می‌گوید: «قصهٔ زعفر جنی و عروسی قاسم... هر دو در روضهٔ کاشفی موجود [است] و دوم در منتخب شیخ طریحی که مشتمل است بر موهون؛ مثل دفن کردن دشمنان جناب عبدالعظیم حسنی را زنده در ری».<br /> <br /> <br /> آقا بزرگ تهرانی در الذّریعة (ج 22، ص 420)، ضمن معرفی نسخه‌های المنتخب، به اختلاف مطالب آن‌ها اشاره کرده است. چنین می‌نماید که در این کتاب تصرفاتی شده است.<br /> <br /> <br /> ==جستارهای وابسته==<br /> <br /> *[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=810029&amp;pageStatus=0&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author کتاب شناسی المنتخب فی جمع المراثی و الخطب در سازمان اسناد و کتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران.]<br /> <br /> ==منابع==<br /> <br /> * کتابشناسی تاریخی امام حسین علیه‌السلام، محمد اسفندیاری، ص 68-69.<br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب‌ها]]<br /> [[رده:کتاب‌ها در گروه تاریخ]]</div>

Hanie.mehralizadeh