https://fa.wikihussain.com/api.php?action=feedcontributions&feedformat=atom&user=Faraji 2026-06-13T11:41:54Z مشارکت‌های کاربر MediaWiki 1.39.1 https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%E2%80%8C%E2%80%8C%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87_%D8%A8%D9%86_%D9%88%D9%87%D8%A8_%D9%87%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%86%DB%8C&diff=36500 2022-04-06T19:26:39Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا<br /> |اطلاعات قاتل =<br /> | تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =عبدالله‌ بن وهب<br /> | کنیه =<br /> | لقب =<br /> | زادروز/زادگاه =<br /> | محل زندگی =<br /> | نسب/قبیله =<br /> | خویشاوندان سرشناس =<br /> | تاریخ و مکان درگذشت=<br /> | نحوه درگذشت=<br /> | مدفن =<br /> | اقدامات =<br /> | انگیزه =<br /> | نقش‌های برجسته =در روز عاشورا و پس از شهادت شهیدان کربلا بر تن ایشان اسب دوانده و آنان را با عمود آهنین کوفته و بدن‌هایشان را پاره پاره کرده بود<br /> | دیگر فعالیت‌ها =<br /> | منصب = <br /> }}'''عبدالله‌ بن وهب،''' یکی از سربازان تحت امر [[عمر بن سعد]] بود که در [[کربلا]] حضور داشت. <br /> <br /> == نقش در کربلا ==<br /> عبدالله بن وهب در روز [[عاشورا]] و پس از [[شهادت]] یاران و اصحاب [[ابا عبدالله (ع)|اباعبدالله(ع)]] بر پیکر ایشان اسب دواند و با عمود آهنین پیکر‌هایشان را پاره پاره کرد.<br /> ==مرگ==<br /> به دستور [[مختار بن ابوعبید ثقفی|مختار]] دستگیر شد و در ملاعام گردن او را زدند و در آتش سوزاندند.&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶–۲۰۰۰ میلادی.، ج۶، ص۴۰۹؛ تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۶، ص۵۸؛ الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی‌ بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری.، ج۴، ص۲۴۰؛ تاریخ قم، قمی، حسن‌بن محمد، ترجمه حسن‌بن علی قمی، تهران: انتشارات توس، ۱۳۶۱ شمسی. ص۲۸۸.&lt;/ref&gt;<br /> ==منبع==<br /> <br /> * [http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=2960823&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author مرضیه محمدزاده، دوزخیان جاوید، نشر بصیرت، ص ۲۶۵.]<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده: تاریخ]]<br /> [[رده: افراد]]<br /> [[رده: قاتلان کربلا]]<br /> [[رده: کسانی که بر پیکر امام اسب تاراندند]]<br /> &lt;references /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%DB%8C%D8%B3%D8%A7%D8%B1_%D8%BA%D9%84%D8%A7%D9%85%E2%80%8C_%D8%B2%DB%8C%D8%A7%D8%AF_%D8%A8%D9%86_%D8%A7%D8%A8%DB%8C%E2%80%8C%D8%B3%D9%81%DB%8C%D8%A7%D9%86&diff=36499 2022-04-06T19:26:24Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا<br /> |اطلاعات قاتل =<br /> | تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =یسار غلام‌ زیاد بن عبید<br /> | کنیه =<br /> | لقب =<br /> | زادروز/زادگاه =<br /> | محل زندگی =<br /> | نسب/قبیله =<br /> | خویشاوندان سرشناس =<br /> | تاریخ و مکان درگذشت=<br /> | نحوه درگذشت=<br /> | مدفن =<br /> | اقدامات =<br /> | انگیزه =<br /> | نقش‌های برجسته =از سربازان عمر بن سعد در کربلا <br /> | دیگر فعالیت‌ها =<br /> | منصب = <br /> }}'''یسار غلام‌ زیاد بن ابی‌سفیان'''، یکی از سربازان [[عمر بن سعد]] بود که در [[کربلا]] حضور داشت. <br /> <br /> ==نقش در واقعه کربلا==<br /> صبح [[عاشورا]] یسار از نخسین‌ کسانی‌ بود که‌ از سپاه‌ عمر بن‌ سعد به‌ میدان‌ آمد و مبارز طلبید. هنگامی که یسار به میدان آمد و هماورد خواست، [[عبد الله بن عمیر کلبى|عبدالله‌ بن عُمَیر کلبی]] از سپاه‌ امام‌، پس‌ از اجازه‌ از امام‌ به‌ جنگ او آمد. یسار گفت: من تو را نمی‌شناسم، [[زهیر بن قین بجلى|زهیر]] یا [[حبیب بن مظاهر|حبیب]] و یا [[بریر بن خضیر همدانى|بُرَیر]] که از زمامداران‌اند، به جنگ من آیند. اما امام به آنان اجازه نداد.&lt;ref&gt;- ارشاد فی معرفة حجج‌الله علی‌العباد، شیخ مفید، محمدبن محمدبن نعمان، بیروت: ۱۴۱۴ قمری.، ص۴۵۴؛ الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی‌ بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری.، ج۴، ص۶۵؛ نهایة الارب فی فنون الادب، نویری، شهاب الدین احمد، ترجمه دکتر محمود مهدوی دامغانی، تهران: انتشارات امیر کبیر، ۱۳۶۵ شمسی.، ج۲۰، ص۴۴۶.&lt;/ref&gt; <br /> ==مرگ==<br /> در صبح عاشورا عبدالله بن عمیر از یاران امام بر یسار حمله‌ کرد و با ضربه‌ شمشیر او را از پای‌ درآورد. <br /> ==منبع==<br /> <br /> *[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=2960823&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author مرضیه محمدزاده، دوزخیان جاوید، نشر بصیرت، ص ۲۳۵.]<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده: تاریخ]]<br /> [[رده: افراد]]<br /> [[رده: قاتلان کربلا]]<br /> [[رده: قاتلان اصحاب و خاندان]]<br /> &lt;references /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%DB%8C%D8%B2%DB%8C%D8%AF%DB%8C%D8%A7%D9%86&diff=36498 2022-04-06T19:26:09Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>'''یزیدیان''' وابستگان و پیروان [[یزید]]،چه در فکر و چه در عمل،چه در گذشته و چه عصر حاضر هستند.<br /> <br /> ==معنا و مفهوم==<br /> همۀ هواداران یزید و عمل کنندگان در آن راه،از دودمان یزید و«آل یزید»محسوب مى‌شوند و مورد لعن خدا و نفرت مردمند.تعبیر«آل یزید»در برخى زیارتنامه‌ها هم آمده است،همچون«[[زیارت عاشورا غیر معروفه|زیارت عاشوراى غیر معروفه]]»که مى‌خوانیم:«اللّهمّ العن یزید و آل یزید و بنى مروان جمیعا»و همانجاست که:روز [[عاشورا]]،روزى است که خشم و لعنت الهى بر یزیدیان و آل زیاد و شمر و عمر سعد،تجدید و نازل مى‌شود:«هذا یوم تجدّد فیه النقمة و تنزّل فیه اللّعنة على اللّعین یزید و على آل یزید و على آل زیاد و عمر بن سعد و الشّمر». &lt;ref&gt;مفاتیح الجنان،زیارت عاشوراى غیر معروفه،ص ۴۶۵.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> بعلاوه همۀ کسانى که راضى به گفتار و رفتار یزید باشند و از اوّلین و آخرین هر کس که از آنان پیروى و تبعیّت نموده و با آنان بیعت کرده باشد و آن گروه را مساعدت کرده یا رضایت داشته باشد،مورد لعن قرار گرفته‌اند،نیز همۀ آنان که ماجراى عاشورا را شنیده و به آن راضى شدند،تا روز قیامت،همه آل یزیدند و ملعون خدا و خلق:«اللّهم و العن کلّ من بلغه ذلک فرضى به من الأوّلین و الآخرین و الخلایق اجمعین الى یوم الدّین». &lt;ref&gt;همان،ص ۴۶۶.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> این لعن و نفرینها نشان دهندۀ گستردگى جبهۀ یزیدیان است که همۀ زمانها و مکانها را فرا مى‌گیرد و هر کس که حامى آن تفکّر و مخالف و دشمن اهل بیت باشد و با داشتن ماهیّتى یزیدى به قلع و قمع مبارزان راه حقّ و آزادى بپردازد«آل یزید»است.<br /> <br /> ==یزیدیان امروز==<br /> امروز صهیونیستها و عوامل استکبار جهانى از مصادیق روشن«یزیدیان»اند.امام خمینى«ره» شهادت زائران خانۀ خدا را در«حج خونین»و در کربلاى حجاز و قتلگاه حرم،تکرار فاجعۀ همان یزیدیان صدر اسلام مى‌داند که شمشیر کفر و نفاق را در لباس دروغین احرام پنهان کرده بودند. &lt;ref&gt;صحیفۀ نور،ج ۲۰،ص ۲۲۸.&lt;/ref&gt; و نسبت به جبهۀ متّحد کفر بر ضدّ انقلاب اسلامى و مسلمانان مظلوم ایران مى‌فرماید:«...شهداى ما مکرّر شهداى کربلا و مخالفان ما مکرّر یزید و وابستگان او هستند.» &lt;ref&gt;همان،ج ۹،ص ۵۷.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==منبع==<br /> <br /> *[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=654837&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، قم، معارف، ج۱، ص ۴۸۴-۴۸۵.]<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> &lt;references /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}<br /> [[رده:افراد]]<br /> [[رده:قاتلان کربلا]]<br /> [[رده:قاتلان اصحاب و خاندان]]<br /> [[رده:بنی‌امیه]]</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%DB%8C%D8%B2%DB%8C%D8%AF_%D8%A8%D9%86_%D9%85%D8%B9%D9%82%D9%84_%D8%A8%D9%86_%D8%B9%D9%85%DB%8C%D8%B1_%D8%A8%D9%86_%D8%B1%D8%A8%DB%8C%D8%B9%D9%87&diff=36497 2022-04-06T19:25:57Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>'''یزید بن معقل بن عمیر بن ربیعه''' از سربازان تحت امر [[عمر بن سعد|عمر سعد]] بود که در روز [[عاشورا]] در [[کربلا]] حضور داشت.<br /> <br /> ==نقش در نبرد کربلا==<br /> در کربلا، یزید بن معقل به جنگ با [[بریر بن‌ خضیر همدانی‌|بریر بن خضیر]] آمد اما به دست او کشته شد.&lt;ref name=&quot;:0&quot;&gt;طبری، تاریخ طبری، ج۴، ص۳۲۸-۳۲۹.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> در زمان نبرد کربلا در دهم محرم سال ۶۱ هجری دو یزید بن معقل وجود داشته است. یکی [[یزید بن مغفل جعفی|یزید بن معقل (مغفل) جعفی]] که از اصحاب و یاران امام حسین(ع) و از [[شهدای کربلا]] است و دیگری یزید بن معقل بن عمیر بن ربیعه، که از طرفداران امویان و در سپاه عمر سعد حضور داشت و بدست بریر بن خضیر از اصحاب امام کشته شد.&lt;ref name=&quot;:0&quot; /&gt;<br /> <br /> ==منبع==<br /> <br /> *سید بن طاووس، اللهوف، ترجمه محمد مهدی اشتهاری، ص ۷۵<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده:افراد]]<br /> [[رده:قاتلان کربلا]]<br /> &lt;references /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%DB%8C%D8%B2%DB%8C%D8%AF_%D8%A8%D9%86_%D8%B1%DA%A9%D8%A7%D8%A8_%DA%A9%D9%84%D8%A8%DB%8C&diff=36496 2022-04-06T19:25:46Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا<br /> |اطلاعات قاتل =<br /> | تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =یزید بن رکاب کلبی<br /> | کنیه =<br /> | لقب =<br /> | زادروز/زادگاه =<br /> | محل زندگی =<br /> | نسب/قبیله =<br /> | خویشاوندان سرشناس =<br /> | تاریخ و مکان درگذشت=<br /> | نحوه درگذشت=<br /> | مدفن =<br /> | اقدامات =<br /> | انگیزه =<br /> | نقش‌های برجسته =فرماندهی جنگاوران در روز عاشورا<br /> | دیگر فعالیت‌ها =<br /> | منصب = <br /> }}'''یزید بن رکاب کلبی،''' از فرماندهان سپاه [[عمر بن سعد]] بود که در روز [[عاشورا]] در کربلا حضور داشت.<br /> <br /> ==نقش در نبرد کربلا==<br /> <br /> === فرماندهی لشکر عمرسعد ===<br /> یزید بن رکاب در روز [[عاشورا]] دو هزار جنگاور را در لشگر کوفه مقابل امام حسین(ع) فرماندهی کرد.&lt;ref&gt;- تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۲۲. &lt;/ref&gt;<br /> ==منبع==<br /> <br /> *[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=2960823&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author مرضیه محمدزاده، دوزخیان جاوید، نشر بصیرت، ص ۱۸۲.]<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده: تاریخ]]<br /> [[رده: افراد]]<br /> [[رده: قاتلان کربلا]]<br /> [[رده: فرماندهان طوایف و قبایل]]<br /> &lt;references /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%DB%8C%D8%B2%DB%8C%D8%AF_%D8%A8%D9%86_%D8%AD%D8%A7%D8%B1%D8%AB%E2%80%8C_%D8%A8%D9%86_%D8%B1%D9%88%DB%8C%D9%85_%D8%B4%DB%8C%D8%A8%D8%A7%D9%86%DB%8C&diff=36495 2022-04-06T19:25:32Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا<br /> |اطلاعات قاتل =<br /> | تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =یزید بن حارث‌ بن یزید بن رویم<br /> | کنیه =ابو حوشب<br /> | لقب =<br /> | زادروز/زادگاه =<br /> | محل زندگی =<br /> | نسب/قبیله =<br /> | خویشاوندان سرشناس =<br /> | تاریخ و مکان درگذشت=<br /> | نحوه درگذشت=<br /> | مدفن =<br /> | اقدامات =<br /> | انگیزه =<br /> | نقش‌های برجسته =از فرماندهان سپاه عمر بن سعد در روز عاشورا<br /> | دیگر فعالیت‌ها =<br /> | منصب = <br /> }}'''یزید بن حارث‌ بن یزید بن رویم،''' مکنی به ابو حوشب از فرماندهان سپاه [[عمر بن سعد]] در روز [[عاشورا]] بود. <br /> <br /> ==دوران حکومت یزید==<br /> در دوران حکومت [[یزید|یزید بن معاویه،]] یزید بن‌ حارث چون‌ دید [[مسلم بن عقیل|مسلم‌ بن‌ عقیل]]&lt;nowiki/&gt;‌ در [[کوفه|کوفه‌]] پیشرفت‌ خوبی‌ دارد در ابتدا مانند بزرگان کوفه، [[امام حسین (ع)|امام‌ حسین‌ (ع)]] را به کوفه دعوت کرد&lt;ref&gt;- الاخبار‌الطوال، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص ۲۲۹؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۳۵۳؛ الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵ میلادی. ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵ میلادی.، ج۵، ص۳۰؛ الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی‌ بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری، ج۴، ص۲۰-۲۱؛ تجارب الامم و تعاقب الهمم، مسکویه الرازی، ابوعلی، چاپ ابوالقاسم امامی، تهران: دارسروش للطباعة و النشر، ۱۳۶۶ شمسی.، ج۲، ص۴۰. &lt;/ref&gt; اما پس از [[شهادت]] مسلم و مسلط شدن [[عبید الله بن زیاد|عبیدالله بن زیاد]] برکوفه، به عبیدالله پیوست.<br /> ==واقعه کربلا==<br /> ===روز عاشورا===<br /> در روز [[عاشورا]] دو هزار جنگاور به دستور عمر بن سعد تحت فرماندهی او بودند.&lt;ref&gt;- تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: 1382 – 1387 قمری / 1962 – 1967 میلادی.، ج5، ص422. &lt;/ref&gt; صبح روز عاشورا، امام‌ حسین (ع) سران‌ سپاه‌ عمر بن‌ سعد از جمله یزید بن‌ حارث ‌را مورد خطاب‌ قرار داد و فرمود:« آیا شما برای‌ من‌ نامه‌ ننوشتید که‌: لشکری‌ آماده‌ و تجهیز شده‌ در اختیار توست، پس به سوی ما روانه شو‌؟ اینک‌ من‌ آمده‌ام‌! اگر آمدنم‌ را ناخوش‌ دارید، برمی‌گردم.»&lt;ref&gt;- ر.ک : الامامة و السیاسة، ابن‌قتیبه دینوری، ابومحمد عبدالله‌بن مسلم، چاپ طه محمد الزینی، بیروت: دارالمعرفه. ، ج2، ص6؛ 71. تذکرة الخواص فی خصائص الائمه، سبط ابن‌جوزی، ابوالفرج عبدالرحمن، بیروت: مکتبه النینوی الحدیثه، 1401 قمری / 1991 میلادی. ، ص219.&lt;/ref&gt;<br /> ===پس از شهادت امام‌ حسین ‌(ع)===<br /> پس از [[شهادت]] امام‌ حسین ‌(ع)، او در کوفه می‌زیست و در هنگام تسلط زبیریان بر کوفه، به آنان پیوست.<br /> ==پس از مرگ یزید==<br /> پس از مرگ یزید، [[عبید الله بن زیاد|عبیدالله‌ بن‌ زیاد]] که در بصره به سر می‌برد، عمرو بن مسمع و سعد بن قرحاء تمیمی را با پیامی نزد مردم کوفه فرستاد تا از آنان بخواهد با او بیعت کنند. چون این دو تن در مسجد کوفه پیام عبیدالله‌ بن‌ زیاد را رساندند، یزید بن‌ حارث اولین کسی بود که بر علیه عبیدالله‌ سخن گفت که: «خدا را سپاس که ما را از دست فرزند سمیه رها کرد، آیا می‌خواهید که ما دوباره با او بیعت کنیم؟ هرگز!» و با سنگ دو نماینده را زد. به دنبال او دیگران نیز چنین کردند.&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.،ج۶، ص۷؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۵۲۵؛ الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی‌ بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری، ج۴، ص۱۳۲. &lt;/ref&gt; <br /> <br /> پس از تسلط زبیریان بر کوفه، یزید بن حارث به آنان پیوست و با همراهی عمر بن سعد و [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی|شبث‌ بن ربعی،]] در تشویق عبدالله‌ بن یزید خطمی انصاری حاکم زبیری کوفه، در دستگیری [[مختار ثقفى|مختار ثقفی]] و زندانی شدن او نقش داشت.&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۶، ص۳۷۳،۳۶۷؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۵۶۱؛ الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵ میلادی. ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵ میلادی.، ج۳، ص۲۴۱. &lt;/ref&gt; <br /> ==قیام مختار==<br /> به هنگام قیام مختار ثقفی به سال ۶۶ هجری به خون‌خواهی امام‌ حسین‌ (ع)، یزید بن‌ حارث جزو سرداران عبدالله‌ بن مطیع والی کوفه بود و عبدالله‌ بن مطیع او را هم با سپاهی به جنگ مختار فرستاد و به آنان گفت که به کار قوم خود پردازند و آن سمت را محکم داشته باشند تا از آن سو خطری متوجه آنان نشود، اما همگی هنگام حمله ابراهیم‌ بن مالک اشتر فرمانده سپاه مختار، عقب‌نشینی کردند و تا کوچه‌ها و گذرهای کوفه متواری شدند.&lt;ref&gt;- ر.ک : انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۶، ص۳۹۱؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۶، ص۲۲،۱۸؛ الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵ میلادی. ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵ میلادی.، ج۶، ص۲۳۲؛ الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی‌ بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری، ج۴، ص۲۱۹. &lt;/ref&gt; <br /> <br /> در نبرد «جبانة السبیع» از سپاه مختار شکست خورد و از کوفه فرار کرد.&lt;ref&gt;- ر.ک : انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶– ۲۰۰۰ میلادی.، ج۶، ص۳۹۸؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۶، ص۵۲-۵۶؛ الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵ میلادی. ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵ میلادی.، ج۶، ص۲۳۸. &lt;/ref&gt; و به بصره گریخت و به مصعب‌ بن زبیر که از طرف برادرش عبدالله‌ بن زبیر حکمران بصره بود، پیوست و او را به جنگ با مختار برانگیختند. <br /> ===پس از قتل مختار===<br /> پس از قتل مختار او در کنار مصعب قرار داشت و از طرف او به جنگ با عبیدالله‌ بن حُرّ جعفی مأمور شد، اما از عبیدالله‌ شکست خورد و مجبور به هزیمت گردید.&lt;ref&gt;- ر.ک : انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۷، ص۳۷؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۱۳۴؛ الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵ میلادی. ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵ میلادی.، ج۶، ص۳۱۰؛ الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی‌ بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری، ج۴، ص۲۹۳.&lt;/ref&gt;<br /> ==مرگ==<br /> در زمان حکومت مصعب بر عراق، او به ولایت شهر ری منصوب شد اما در جنگ با خوارج از آنان شکست خورد، مردم شهر ری با خوارج مساعدت و یاری کردند، در نتیجه یزید کشته شد. هنگام جان‌ دادن، پسرش حوشب را به کمک خواند اما او پدرش را رها کرد و فرار نمود.&lt;ref&gt;- ر.ک : انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۷، ص۱۶۸؛ الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی‌ بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری، ج۴، ص۲۸۷.&lt;/ref&gt;<br /> ==منبع==<br /> <br /> *[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=2960823&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author مرضیه محمدزاده، دوزخیان جاوید، نشر بصیرت، ص ۱۸۰-۱۸۲.]<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده: تاریخ]]<br /> [[رده: افراد]]<br /> [[رده: قاتلان کربلا]]<br /> [[رده: فرماندهان طوایف و قبایل]]<br /> &lt;references /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}<br /> [[رده:دعوت‌کنندگان امام حسین به کوفه]]</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%DB%8C%D8%B2%DB%8C%D8%AF&diff=36494 2022-04-06T19:25:16Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا<br /> |اطلاعات قاتل =<br /> | تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =یزید بن معاویه بن ابی‌سفیان<br /> | کنیه = <br /> | لقب =<br /> | زادروز/زادگاه = 20 ژوئیه 647 (11 شوال سال 26 هـ) الماطرون دمشق<br /> | محل زندگی =<br /> | نسب/قبیله = <br /> | خویشاوندان سرشناس = <br /> | نحوه درگذشت=<br /> | مدفن =قبرستان باب الصغیر<br /> | اقدامات = <br /> | انگیزه =<br /> | نقش‌های برجسته =<br /> | دیگر فعالیت‌ها =<br /> }}'''یزید مکنی به ابوخالد'''،&lt;ref&gt;انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: 1996 – 2000 میلادی.، ج5، ص299؛ البدایة و النهایة، ابن‌کثیر دمشقی، عمادالدین اسماعیل‌بن عمر، قاهره: 1932 میلادی. ، ابن‌کثیر دمشقی، عمادالدین اسماعیل‌بن عمر، قاهره: 1932 میلادی. ، ج8، ص226؛ تاریخ الاسلام و وفیات المشاهیر و الاعلام، زرکلی، خیرالدین، بیروت: 1986 میلادی.، ذهبی، محمدبن احمد، چاپ بشار عوّاد معروف، بیروت: 1424 قمری، ج5، ص270.&lt;/ref&gt; دومین خلیفه از سلسله خلفای اموی فرزند معاویةبن ابی‌سفیان است. مادرش [[میسون]] دختر بجدل‌بن انیف‌بن دلجةبن نغاثةبن عدی‌بن زهیربن حارثه کلبیه بود&lt;ref&gt;ر.ک : المحبّر، ابن حبیب، محمد، به کوشش ایلزه لیشتن اشتتر، حیدر آباد دکن: 1361 قمری/ 1942 میلادی.، ص21؛ تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابن‌واضح)، بیروت: دارصادر، 1379 قمری / 1960 میلادی.، ج2، ص241؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: 1382 – 1387 قمری / 1962 – 1967 میلادی.، ج5، ص499،329؛ الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی‌ بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: 1385-1386 قمری.، ج4، ص125؛ البدایة و النهایة، ابن‌کثیر دمشقی، عمادالدین اسماعیل‌بن عمر، قاهره: 1932 میلادی. ، ابن‌کثیر دمشقی، عمادالدین اسماعیل‌بن عمر، قاهره: 1932 میلادی. ، ج8، ص226؛ تاریخ الاسلام و وفیات المشاهیر و الاعلام، زرکلی، خیرالدین، بیروت: 1986 میلادی.، ذهبی، محمدبن احمد، چاپ بشار عوّاد معروف، بیروت: 1424 قمری، حوادث و وفیات 61 تا 80 هجری، ج5، ص270.&lt;/ref&gt; و خانواده‌ مادری‌اش‌ از اعراب‌ مسیحی‌ بودند، اگر چه‌ مسلمان‌ شده‌، لیکن‌ هیچ‌گاه‌ آداب‌ و ارزش‌ها و فرهنگ‌ مسیحی‌ را ترک‌ نکرده‌ بودند.<br /> ==زندگینامه==<br /> یزید به سال 25، 26 و یا 27 هجری در ماطرون دمشق متولد شد.&lt;ref&gt;ر.ک : المحبّر، ابن حبیب، محمد، به کوشش ایلزه لیشتن اشتتر، حیدر آباد دکن: 1361 قمری/ 1942 میلادی.، ص21؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: 1382 – 1387 قمری / 1962 – 1967 میلادی.، ج4، ص160؛ البدء و التاریخ، مقدسی، مطهربن طاهر، پاریس: چاپ کلمان هوار، 1899 – 1919 میلادی، چاپ افست تهران: 1962 میلادی.، ج6، ص14؛ مروج الذهب و معادن الجوهر، مسعودی، علی بن الحسین، چاپ باربیه دومنار و پاوه دوکورتی، پاریس: 1861-1877 میلادی.، ج3، ص207-208؛ البدایة و النهایة، ابن‌کثیر دمشقی، عمادالدین اسماعیل‌بن عمر، قاهره: 1932 میلادی. ، ابن‌کثیر دمشقی، عمادالدین اسماعیل‌بن عمر، قاهره: 1932 میلادی. ، ج8، ص226؛ تاریخ الاسلام و وفیات المشاهیر و الاعلام، زرکلی، خیرالدین، بیروت: 1986 میلادی.، ذهبی، محمدبن احمد، چاپ بشار عوّاد معروف، بیروت: 1424 قمری، حوادث و وفیات 61 - 80 هجری، ج5، ص271؛ الاعلام، زرکلی، خیرالدین، بیروت: 1986 میلادی.، ج8، ص189.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ===کودکی===<br /> به گفته نسابه کلبی، میسون زنی بدکاره و یزید فرزند نامشروع سفّاح غلام بجدل بود و معاویه پس از ازدواج با میسون یزید را از خود پنداشت. بنا به نقل ابن‌کثیر در حالی‌ که میسون بر یزید باردار بود، معاویه او را طلاق داد.&lt;ref&gt;ر.ک : البدایة و النهایة، ابن‌کثیر دمشقی، عمادالدین اسماعیل‌بن عمر، قاهره: 1932 میلادی. ، ابن‌کثیر دمشقی، عمادالدین اسماعیل‌بن عمر، قاهره: 1932 میلادی. ، ج8، ص227؛ تاریخ الاسلام و وفیات المشاهیر و الاعلام، زرکلی، خیرالدین، بیروت: 1986 میلادی.، ذهبی، محمدبن احمد، چاپ بشار عوّاد معروف، بیروت: 1424 قمری، حوادث و وفیات 61 - 80 هجری، ج5، ص271.&lt;/ref&gt; بنا به نقلی دیگر او به همراه فرزندش یزید به کاخ آمد اما به معاویه گفت که پوشیدن عبا و زندگی در خیمه را بیشتر از ماندن در کاخ و جامه حریر بر تن کردن دوست می‌دارم، او را با فرزند وی به قبیله‌اش فرستاد. یزید در آنجا تربیتی بیابانی یافت و چون میان صحرانشینان پرورش یافته بود، گفتاری روان داشت و شعر نیک می‌سرود و شاعری نغز گفتار بود. اشعاری که به او منسوب است دارای بیت‌های روانی است. خطبه‌ای را هم که به او نسبت داده و گفته‌اند پس از زمامداری در مسجد دمشق خواند، کوتاه اما محکم و فصیح است.<br /> <br /> {{خلافت بنی امیه}}<br /> <br /> ==شخصیت==<br /> یزید اساساً تربیت‌ اسلامی‌ نداشت‌ و از جوانی‌ همواره‌ گرم‌ عشرت‌ و مجلس‌ شراب‌ بود. آماده بودن وسایل زندگانی آرام، شکار، زن، شراب و سگبازی از او موجودی عیاش، هوسباز و بی‌بند و بار ساخته بود و به حکم زندگی چادرنشینی، اسب‌سواری و شمشیرزنی را نیز می‌دانست. او از پرشورترین مردم نسبت به شکار بود و پیوسته با شکار سروکار داشت و دست‌برنجن‌های طلا به دست و پای سگ‌های شکاری می‌آویخت و جل‌های زربافت به آن‌ها می‌پوشانید و برای هر سگی یک غلام گماشته بود که او را خدمت کند.&lt;ref&gt;ر.ک : انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: 1996 – 2000 میلادی.، ج5، ص299؛ الفخری فی الأدااب السلطانیه و الدول الاسلامیه، ابن طقطقی، محمد بن علی بن طباطبا، بیروت: دار صادر، 1385 قمری.، ص59؛ البدایة و النهایة، ابن‌کثیر دمشقی، عمادالدین اسماعیل‌بن عمر، قاهره: 1932 میلادی. ، ابن‌کثیر دمشقی، عمادالدین اسماعیل‌بن عمر، قاهره: 1932 میلادی. ، ج8، ص232.&lt;/ref&gt; ابن‌طباطبایی داستانی را در این زمینه نقل می‌کند که نشان‌دهنده سقوط حاکم حکومت اسلامی است.&lt;ref&gt;ر.ک : الفخری فی الأدااب السلطانیه و الدول الاسلامیه، ابن طقطقی، محمد بن علی بن طباطبا، بیروت: دار صادر، 1385 قمری.، ص59؛&lt;/ref&gt; یزید عشرت‌طلبی‌ و شراب‌خوارگی‌ را عیب‌ نمی‌دانست‌ که‌ نیازی‌ به‌ پرده‌پوشی‌ داشته‌ باشد و تفاوتش‌ با پدرش‌ معاویه‌ این‌ بود که‌ معاویه‌ تمامی‌ لذت‌جویی‌ و عشرت‌طلبی‌ را شبانه‌ و دور از چشم‌ دیگران ‌انجام‌ می‌داد. یزید نماز نمی‌خواند و نسبت به احکام دین و کتاب قرآن تعدی داشت.&lt;ref&gt;تاریخ الاسلام و وفیات المشاهیر و الاعلام، زرکلی، خیرالدین، بیروت: 1986 میلادی.، ذهبی، محمدبن احمد، چاپ بشار عوّاد معروف، بیروت: 1424 قمری، حوادث و وفیات 61- 80 هجری، ج5، ص274.&lt;/ref&gt; او از آیین مسلمانی و فقه اسلامی چیزی نمی‌دانست و از تقوی که لازمه شغل زمامداری است، بی‌بهره بود.<br /> <br /> ==فعالیت اجتماعی و سیاسی==<br /> در سال 50 معاویه،‌ یزید را به‌ فرماندهی‌ نبرد قسطنطنیه‌ و مقابله‌ با روم‌ شرقی‌ فرستاد و همراه او ابوایوب انصاری، عبدالله‌بن عباس، عبدالله‌بن زبیر و عبدالله‌بن عمر را فرستاد،&lt;ref&gt;ر.ک : تاریخ خلیفة بن خیاط، خلیفة‌بن خیاط، ابن‌عمر، بیروت: دارالکتب العلمیه، 1415 قمری.، ص129؛ تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابن‌واضح)، بیروت: دارصادر، 1379 قمری / 1960 میلادی.، ج2، ص240؛ البدایة و النهایة، ابن‌کثیر دمشقی، عمادالدین اسماعیل‌بن عمر، قاهره: 1932 میلادی. ، ابن‌کثیر دمشقی، عمادالدین اسماعیل‌بن عمر، قاهره: 1932 میلادی. ، ج8، ص229؛ المحبّر، ابن حبیب، محمد، به کوشش ایلزه لیشتن اشتتر، حیدر آباد دکن: 1361 قمری/ 1942 میلادی.، ص21؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: 1382 – 1387 قمری / 1962 – 1967 میلادی.، ج4، ص160؛ مروج الذهب و معادن الجوهر، مسعودی، علی بن الحسین، چاپ باربیه دومنار و پاوه دوکورتی، پاریس: 1861-1877 میلادی.، ج3، ص207-208؛ البدایة و النهایة، ابن‌کثیر دمشقی، عمادالدین اسماعیل‌بن عمر، قاهره: 1932 میلادی. ، ابن‌کثیر دمشقی، عمادالدین اسماعیل‌بن عمر، قاهره: 1932 میلادی. ، ج8، ص226؛ تاریخ الاسلام و وفیات المشاهیر و الاعلام، زرکلی، خیرالدین، بیروت: 1986 میلادی.، ذهبی، محمدبن احمد، چاپ بشار عوّاد معروف، بیروت: 1424 قمری، حوادث و وفیات 61 - 80 هجری، ج5، ص271.&lt;/ref&gt; اما یزید در باغ‌های‌ خرم‌ دیرمرّان‌ به‌ همراه‌ اُمّ‌کلثوم‌ دختر عبدالله‌بن‌ عامر که‌ به‌ تازگی‌ به‌ همسری‌ او درآمده‌ بود، ماند و سپاه‌ را به‌ جنگ‌ رومیان‌ فرستاد. آنان‌ شکست‌ خورده‌ و دچار تب‌ و بیماری‌ آبله‌ برگشتند.&lt;ref&gt;ر.ک : انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: 1996 – 2000 میلادی.، ج5، ص300؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: 1382 – 1387 قمری / 1962 – 1967 میلادی.، ج5، ص232.&lt;/ref&gt; گویا آنچه‌ بر سر سپاه‌ آمد، هیچ‌ نگرانی‌ برای‌ او نداشت‌. معاویه همچنین‌ کوشید تا مسئولیت‌ حج‌ را به‌ یزید بسپارد تا چهره‌ای‌ دینی‌ برای‌ او بسازد، اما کارنامه حج‌ او نیز همانند کارنامه جهادش بود. در مدینه نیز مجلس شراب ترتیب داد.&lt;ref&gt;الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی‌ بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: 1385-1386 قمری.، ج4، ص127؛ البدایة و النهایة، ابن‌کثیر دمشقی، عمادالدین اسماعیل‌بن عمر، قاهره: 1932 میلادی. ، ابن‌کثیر دمشقی، عمادالدین اسماعیل‌بن عمر، قاهره: 1932 میلادی. ، ج8، ص229.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==شیوه زندگی==<br /> یزید نماینده‌ واقعی‌ شیوه‌ زندگی‌ معمول‌ جوانان‌ در پیش‌ از اسلام‌ را تداعی‌ می‌کرد. رفتار ضد اسلامی‌ و فسق‌ علنی‌اش‌ در سراسر جهان‌ اسلام‌ مشهور بود و انزجار و نفرت ‌مردم‌ به‌ خصوص‌ مؤمنین‌ را نسبت‌ به‌ او به‌وجود آورده‌ بود. حتی‌ نویسندگان‌ معدودی‌ که‌ کوشش‌ به‌ اختفای ‌بعضی‌ از اطلاعات‌ نامطلوب‌ راجع‌ به‌ خاندان‌ اموی‌ داشتند، نمی‌توانستند در برابر انحرافات‌ فاحش‌ یزید از اسلام پرده‌پوشی‌ کنند. آنان‌ نقل‌ می‌کنند که‌ یزید اولین‌ خلیفه‌ای‌ در اسلام‌ بود که‌ در ملأعام‌ شراب‌ می‌خورد و اکثر اوقات‌ خود را به‌ خوش‌گذرانی‌ با ساز و چنگ‌ و آوازخوانی‌ و سرگرم‌ کردن‌ خود با میمون‌ها و سگ‌های‌ شکاری می‌گذراند. یزید خود بهره‌ای‌ از اسلام‌ نداشت‌ و هیچ‌گونه‌ احترامی‌ را هم‌ برای‌ عواطف‌ مذهبی‌ دیگران‌ قائل‌ نبود. او در معرض‌ انواع‌ فسق‌ و فجور قرار داشت. او به‌ اشراف‌زادگان‌ عرب‌ عهد جاهلی‌ بیشتر شباهت‌ داشت‌ تا به‌ خلیفه‌ مسلمانان‌.&lt;ref&gt;ر.ک : جمل من انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: 1996 – 2000 میلادی.، ج5، ص299؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: 1382 – 1387 قمری / 1962 – 1967 میلادی.، ج5، ص480.&lt;/ref&gt; علاوه‌ بر همه‌ این‌ها، مخالفت‌های‌ مستمر و آشکار او نسبت‌ به‌ معیارهای‌ اسلامی‌ و دوری‌ از سیره پیامبر (ص) و خلفای‌ راشدین‌، برای‌ جامعه‌ هولناک‌تر بود. هیچ‌یک‌ از نویسندگان‌ مسلمان‌ در هیچ‌ دوره‌ای‌ چهره‌ای‌ مطلوب‌ از وی ‌ترسیم‌ نکرده‌اند.&lt;ref&gt;سیر اعلام النبلاء، ذهبی، محمدبن احمد، چاپ شعیب اَرنؤوط و دیگران، بیروت: 1401- 1409 قمری / 1981 – 1988 میلادی.، ج3، ص162.&lt;/ref&gt; عبدالرحمن‌بن‌ خلدون‌ می‌نویسد: ” اما درباره‌ حسین چه‌ بگویم‌؟ وقتی‌ که‌ فسق‌ و انحراف ‌یزید بر همه‌ مردم‌ دورانش‌ آشکار شد، پیروان‌ اهل‌ بیت‌ پیامبر در کوفه‌، از امام حسین (ع) درخواست کردند که‌ به‌ کوفه‌ برود و آنان‌ در قیام‌ علیه‌ یزید یاری‌اش‌ کنند“.&lt;ref&gt;مقدمه العبر و دیوان المبتدأ و الخبر (تاریخ ابن خلدون)، این خلدون، عبدالرحمن بن محمد، ترجمه عبدالمحمد آیتی، تهران: مؤسسه مطالعات فرهنگی و تحقیقات فرهنگی، 1363 شمسی.، ص216.&lt;/ref&gt; تا فساد و تبه‌کاری‌ و انحراف‌ یک ‌شخص‌ به‌ حدّ نهایی خود نرسد، مورخین‌ به‌ آسانی‌ در مورد او این‌گونه‌ قضاوت نمی‌کنند. همین‌ مختصر می‌تواند هویت‌ یزید را به‌ تمام‌ معنی‌ آشکار کند.<br /> <br /> ==خلافت==<br /> یزید ادعای جانشینی‌ خلفا‌ را داشت‌ و عنوان‌ خود را از جایگاه ایشان‌ به‌دست‌ آورده‌ بود و با برنامه‌ریزی‌ دقیق‌ معاویه‌ که‌ با فشارهای‌ نظامی‌ و بخشش‌ از بیت‌المال‌ همراه‌ بود، پیش‌ از مردن‌ خود، راه‌ را برای‌ جانشینی‌ او هموار نموده‌ بود. از این‌ روی‌ پس‌ از مرگ‌ معاویه‌، یزید به‌ عنوان امیرالمؤمنین‌ مورد خوشامدگویی‌ و تهنیت‌ همه ولایات و‌ قبایل‌ قرار گرفت‌. همین‌ که یزید از حوارین به دمشق بازگشت خود را میان مردمی متملق، بی‌اراده، بی‌دین و از همه بدتر نادان، محصور دید و چون ولیعهدی‌ او زیر برق‌ سرنیزه‌ و درخشش‌ درهم‌ و دینار به‌ ملت‌ مسلمان‌ تحمیل‌ شده بود، بدون‌ تردید، افکار عمومی‌ متوجه‌ شخصیت‌های‌ بزرگی‌ شد که ‌لیاقت‌ خلافت‌ را داشتند و در میان‌ همه‌ آنان و در درجه‌ اول‌ امام حسین (ع) قرار داشت‌ که‌ علاوه‌ بر این‌ که‌ بزرگ‌ترین‌ شخصیت‌ از حیث‌ نَسَبی‌ با پیامبر (ص) بود؛ از نظر کفایت‌، درایت‌، بزرگواری‌، وسعت‌ نظر، بلندی‌ همت‌ و سایر صفاتی‌ که‌ برای‌ یک‌ زمامدارِ لایق‌ لازم‌ است‌، سرآمد دیگران بود و دوست‌ و دشمن‌ به‌ عظمت‌ شخصیت‌ بی‌نظیر او اعتراف‌ داشتند. به‌ همین‌ دلیل‌ بود که‌ یزید می‌خواست‌ برای‌ تثبیت‌ سلطنت‌ خود موافقت‌ اجباری‌ آن‌ حضرت را جلب‌ نماید. اما می‌دانست که امام حسین (ع) حاکمیتش‌ را تحت‌ هیچ‌ شرایطی‌ به‌ رسمیت‌ نمی‌شناسد. از این‌ رو تصمیم‌ گرفت‌ او را که‌ شاخص‌ترین‌ چهره‌ مخالف‌ حکومتش‌ بود، از میان‌ بردارد. اگر گِرد او را مشاورانی فهمیده گرفته بودند، مسلماً در روزهای نخستین حکومت چنان نامه تندی به حاکم مدینه نمی‌نوشت تا در پی آن چنان ماجراهای غم‌انگیزی اتفاق افتد.<br /> <br /> ==قیام امام حسین (ع)==<br /> امام حسین (ع) در مقابل‌ حکومت‌ ضد اسلام‌ یزید قیام‌ کرده‌ بود و تصمیم‌ داشت‌ خلافت‌ را به‌ مرکز اصلی‌ خود برگرداند، پس‌ علاوه‌ بر قدرت‌ نظامی‌ احتیاج‌ به‌ قدرت‌ اقتصادی‌ هم‌داشت‌ و لازم‌ بود از طریق‌ تصرف‌ اموال‌ کاروان،‌ بنیه ‌مالی‌ خود را تقویت‌ کند به همین جهت هنگام خروج از مکه و در منزلگاه‌ تنعیم‌، شترانی‌ را که‌ استاندار یمن، بُحَیربن‌ رَیسان‌ حِمْیری برای‌ یزید فرستاده‌ و شامل‌ پارچه‌های‌ رنگین‌ و زیورهای‌ گران‌ قیمت بود،‌ را مصادره‌ کرد و کرایه حمل کالاها را به شتربانان داد.&lt;ref&gt;ر.ک : 5.➞اخبار الدولة العباسیه، به کوشش عبدالعزیز دوری و عبدالاجبار مطلبی، بغداد: 1971 میلادی.، ص245؛ انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: 1996 – 2000 میلادی.، ج3، ص376.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ===بیعت اجباری از امام حسین (ع)===<br /> یزید در اوایل حکومت خود به بهانه گرفتن بیعت از امام حسین (ع) به دست عامل خود در عراق، عبیدالله‌بن زیاد و به همراهی کسانی چون عمربن سعد و شمربن ذی‌الجوشن، فاجعه کربلا و شهادت آن حضرت و اسارت خاندان رسول‌الله را پدید آورد.&lt;ref&gt;ر.ک : تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: 1382 – 1387 قمری / 1962 – 1967 میلادی.، ج5، ص400-477.&lt;/ref&gt; اگر چه پس از آن کوشید خود را از گناه آن فاجعه بزرگ مبرا یا دست‌کم پشیمان جلوه دهد،&lt;ref&gt;ر.ک : همان ص459-460.&lt;/ref&gt; اما اشاره تلویحی او به گرفتن انتقام شکست مشرکان قریش در غزوه بدر، خشنودی او را از انجام واقعه کربلا نشان می‌دهد. او بعد از واقعه عاشورا و به شهادت رسیدن امام حسین (ع) و شماری از یاران و فرزندان و خویشان آن حضرت، در شعری که حاکی از خرسندی و پیروزی بود، صریحاً وحی و پیامبری را انکار کرد و اسلام را حاصل بازیگری‌های سیاسی بنی‌هاشم در برابر بنی‌امیه‌، خواند. همچنین در این اشعار آنچه می‌بینیم تجدید خاطره خون‌های جاهلی است که خون را باید با خون شست و خون امویان که در جنگ بدر به دست محمد (ص) از تیره هاشم ریخته شد، اکنون به خون شسته شد. &lt;ref&gt;تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: 1382 – 1387 قمری / 1962 – 1967 میلادی.، ج5، ص623؛ الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: 1395 قمری/ 1975 میلادی.، ج5، ص129؛ الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: 1395 قمری/ 1975 میلادی.، ص119؛ شذرات الذهب فی اخبار من الذهب، ابن‌عماد حنبلی، ابوالفلاح عبدالحی‌بن احمد، بیروت: دارالحیاء التراث العربی، 1406 قمری. ، ج1، ص69؛ تذکرة الخواص فی خصائص الائمه، سبط ابن‌جوزی، ابوالفرج عبدالرحمن، بیروت: مکتبه النینوی الحدیثه، 1401 قمری / 1991 میلادی. ، ص261؛ لواعج الاشجان، امین، سید محسن، ترجمه ناصر پاکپرور، تهران: واحد تحقیقات اسلامی بنیاد بعثت، 1366 شمسی، ص433. این اشعار از عبدالله‌بن زبعری است. ابن زبعری این شعر را به مناسبت انتقامی که در احد از مسلمانان گرفته شد، سروده بود. همین تمثیل سبب شد تا کسانی بر کفر یزید حکم برانند و دو بیت آخر را هم یزید بر آن افزود و کفر خود را هم آشکار کرد.&lt;/ref&gt;<br /> {|<br /> | colspan=&quot;3&quot; |لَیتَ اَشْیاخی بِبَدْرٍ شَهِدُوا<br /> |-<br /> | colspan=&quot;3&quot; |فَاَهَلَُّوا وَاسْتَهَلُّوا فَرَحاً<br /> |-<br /> | colspan=&quot;3&quot; |قَدْ قَتَلْنَا الْقَرْمَ مِنْ ساداتِهِمْ<br /> |-<br /> | colspan=&quot;3&quot; |لَعِبَتْ هاشِمُ بِالْمُلْک فَلا<br /> |-<br /> | colspan=&quot;3&quot; |لَسْتُ مِنْ خُنْدُفٍ اِنْ لَمْ اَنْتَقِمْ<br /> |-<br /> | colspan=&quot;3&quot; |جَزَعَ الْخَزْرَجُ مِنْ وَقْعِ اْلاَسَلْ<br /> |-<br /> | colspan=&quot;3&quot; |ثُمَّ قالوُا یا یزیدُ وَ لاتَشَلْ<br /> |-<br /> | colspan=&quot;3&quot; |وَ عَدَّلْناهُ بِبَدْرٍ فَاعْتَدَلْ<br /> |-<br /> | colspan=&quot;3&quot; |خَبَرٌ جاءَ وَ لا وَحْی تَزَلْ<br /> |-<br /> | colspan=&quot;3&quot; |مِنْ بَنی اَحْمَدَ ما کانَ فَعَلْ<br /> |}<br /> ای‌ کاش پیران قبیله من که‌ در جنگ‌ بدر کشته‌ شدند، می‌دیدند که‌ چگونه قبیله‌ خزرج‌ در برابر نیزه‌ها به زاری افتاده‌اند.<br /> <br /> از شادمانی هلهله‌ می‌کردند و می‌گفتند ای‌ یزید دستت درد نکند.<br /> <br /> به تلافی جنگ بدر، بزرگان آنان را کشتیم‌ و حساب‌مان‌ با آنان تسویه‌ شد.<br /> <br /> خاندان هاشم با سلطنت‌ بازی‌ کردند و گرنه، نه خبری از آسمان آمد و نه وحی‌ای‌ نازل‌ شد.<br /> <br /> من از دودمان خندف‌ نباشم اگر کینه‌ای را که از محمد در دل‌ دارم‌، از فرزندان‌ او نگیرم.<br /> <br /> جدّش ابوسفیان نیز پس از رسیدن عثمان به خلافت، معتقد بود که خلافت در جایگاه خود قرار گرفته است. این دیدگاه در زمان معاویه و جانشینان او شدت یافت و برای ایجاد منازعات قومی و انکار یا نادیده گرفتن نقش دیدگاه‌ها و انگیزه‌های اعتقادی در حوادث تاریخی صدر اسلام و حتی ظهور اسلام، کوششی جدی صورت گرفت.<br /> <br /> ==عزل یزید==<br /> پس از شهادت امام حسین (ع)، عبدالله‌بن زبیر برای پیشبرد اهداف سیاسی‌اش از شهادت امام بهره گرفت و در مکه به‌پا خاست و یزید را از خلافت عزل نمود و قدرت خود را گسترش داد. او مردم مدینه را نیز به خلع یزید و جهاد با او فرا خواند. مردم مدینه دعوت او را پذیرفتند و با عبدالله‌بن مطیع، نماینده وی بیعت و بدین‌گونه یزید را از خلافت عزل کردند. در سال 62 هجری یزید از والی خود در مدینه، عثمان‌بن محمدبن ابی‌سفیان نوه ابوسفیان که فردی بی‌تجربه بود، خواست تا جمعی از بزرگان شهر را نزد او به شام بفرستد تا سخن ایشان را بشنود و از آنان دلجویی کند.&lt;ref&gt;ر.ک : انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: 1996 – 2000 میلادی.، ج4، ص30-31؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: 1382 – 1387 قمری / 1962 – 1967 میلادی.، ج5، ص479؛ الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: 1395 قمری/ 1975 میلادی.، ج1، ص23.&lt;/ref&gt; او نیز چنین کرد و عبدالله‌بن حنظله، عبدالله‌بن ابی‌عمروبن حفص مخزومی، منذربن زبیر و گروهی از اشراف مدینه که بیشتر فرزندان مهاجران و انصار بودند را برای آشنایی با یزید و شاید برخورداری از عطایای او، به نزد وی فرستاد.&lt;ref&gt;ر.ک : تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: 1382 – 1387 قمری / 1962 – 1967 میلادی.، ج5، ص479-480.&lt;/ref&gt; اما این آشنایی به سبب بی‌پروایی یزید کاملاً به زیان او تمام شد. آنان از فساد دستگاه اموی مطلع شدند و پس از بازگشت به مدینه، عیاشی‌های خلیفه را برای مردم شرح دادند و گفتند آنچه در یزید نیست، نشانه مسلمانی است. اعضای این هیئت، مردم مدینه را به قیام بر ضد یزید برانگیختند. عبدالله‌بن حنظله گفت: من از پیش مردی برمی‌گردم که اگر هیچ یاوری غیر از این پسران خود نداشته باشم، با او جهاد خواهم کرد. منذر نیز گفت: به خدا سوگند او شراب می‌آشامد و چندان مست می‌شود که نماز نمی‌گزارد.&lt;ref&gt;نهایه الارب فی فنون الادب، نویری، شهاب الدین احمد، ترجمه دکتر محمود مهدوی دامغانی، تهران: انتشارات امیر کبیر، 1365 شمسی.، ج7، ص216.&lt;/ref&gt; با شنیدن این اخبار مردم شوریدند و عبدالله‌بن حنظله را به سرکردگی برگزیدند.&lt;ref&gt;تاریخ خلیفة بن خیاط، خلیفة‌بن خیاط، ابن‌عمر، بیروت: دارالکتب العلمیه، 1415 قمری.، ص289؛ انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: 1996 – 2000 میلادی.، ج4، ص31؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: 1382 – 1387 قمری / 1962 – 1967 میلادی.، ج5، ص480.&lt;/ref&gt; او در سخنرانی‌ای در میان مردم ناراضی، علت قیام خود را ترس از نزول عذاب الهی به سبب معاصی یزید ذکر کرد.&lt;ref&gt;اسد الغابه فی معرفة‌الصحابه، ابن‌اثیر، عزّالدین علی‌بن احمدبن ابی‌الکرم، چاپ عادل احمد رفاهی، بیروت: 1417 قمری / 1966 میلادی.، ج3، ص219.&lt;/ref&gt; از این‌رو مردم یزید را خلع و با عبدالله‌بن زبیر بیعت نمودند.&lt;ref&gt;الامامة و السیاسة، ابن‌قتیبه دینوری، ابومحمد عبدالله‌بن مسلم، چاپ طه محمد الزینی، بیروت: دارالمعرفه. ، ج1، ص207.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ===نامه به مردم مدینه===<br /> یزید در نخستین نامه‌اش به مردم مدینه چنین نوشت: ” سوگند به خدا که من مقام و جایگاه شما را سر خویش قرار داده بودم، اما از آن هنگام که شما از بیعت من تن زدید، شما را از سر خویش به زیر آوردم و بر زیر پایم نهادم. از این پس با شما چنان رفتاری خواهم کرد که همچون قوم عاد منسوخ شوید. به خدا سوگند که عذاب دردناکی بر شما نازل خواهد شد که پس از آن پشیمانی شما سودی نخواهد بخشید.“[[یزید#cite%20note-24|&lt;sup&gt;[24]&lt;/sup&gt;]] اما مردم مدینه والی شهر را اخراج کردند و شمار چشمگیری از بنی‌امیه‌ را که در مدینه سکنا داشتند، به محاصره درآوردند.&lt;ref&gt;ر.ک : تاریخ خلیفة بن خیاط، خلیفة‌بن خیاط، ابن‌عمر، بیروت: دارالکتب العلمیه، 1415 قمری.، ص289-292؛ الطبقات الکبری، ج5، ص66؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: 1382 – 1387 قمری / 1962 – 1967 میلادی.، ج5، ص482-486.&lt;/ref&gt; عبدالله‌بن زبیر با استفاده از شهادت امام حسین (ع) و در واقع برای کسب مقام خلافت، مردم مکه را نیز بر ضد یزید و به نفع خود همراه کرده بود.&lt;ref&gt;ر.ک : تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: 1382 – 1387 قمری / 1962 – 1967 میلادی.، ج5، ص474-475.&lt;/ref&gt; به گفته مسعودی قیام مردم مدینه و بیرون راندن امویان و کارگزار یزید از مدینه نیز با اجازه ابن‌زبیر بوده است.[[یزید#cite%20note-27|&lt;sup&gt;[27]&lt;/sup&gt;]]<br /> <br /> ===واقعه حرّه===<br /> یزید برای مقابله با این آشفتگی‌ها، مسلم‌بن عُقبه مُرّی را با لشکری گران روانه حجاز کرد.&lt;ref&gt;ر.ک : تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: 1382 – 1387 قمری / 1962 – 1967 میلادی.، ج5، ص474-475؛ اسد الغابه فی معرفة‌الصحابه، ابن‌اثیر، عزّالدین علی‌بن احمدبن ابی‌الکرم، چاپ عادل احمد رفاهی، بیروت: 1417 قمری / 1966 میلادی.، ج4، ص111-112.&lt;/ref&gt; مسلم‌بن عقبه تیغ بر مردم مدینه کشید و چندان جنایت کرد که به مُجرم و مُسرف معروف شد.&lt;ref&gt;المنمق فی اخبار القریش، بغدادی، محمد بن حبیب، تحقیق خورشید احمد فاروق، بیروت: عالم الکتب، 1985 میلادی.، ص390؛ مروج الذهب و معادن الجوهر، مسعودی، علی بن الحسین، چاپ باربیه دومنار و پاوه دوکورتی، پاریس: 1861-1877 میلادی.، ج3، ص267؛ اسد الغابه فی معرفة‌الصحابه، ابن‌اثیر، عزّالدین علی‌بن احمدبن ابی‌الکرم، چاپ عادل احمد رفاهی، بیروت: 1417 قمری / 1966 میلادی.، ج4، ص111-112.&lt;/ref&gt; رهبران نهضت و گروهی بسیار از مردم مدینه کشته شدند و شهر پیامبر (ص) قتل‌ عام شد. مسلم‌بن عقبه به دستور یزید سه روز جان و مال مردم را بر سپاهیانش حلال کرد.&lt;ref&gt;الامامة و السیاسة، ابن‌قتیبه دینوری، ابومحمد عبدالله‌بن مسلم، چاپ طه محمد الزینی، بیروت: دارالمعرفه. ، ج1، ص179؛ انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: 1996 – 2000 میلادی.، ج4، ص37؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: 1382 – 1387 قمری / 1962 – 1967 میلادی.، ج5، ص484.&lt;/ref&gt; غارت و جنایات سپاهیان شام را مصیبتی سهمگین و وصف ناپذیر خوانده‌اند.&lt;ref&gt;تاریخ الخلفاء، ص209؛ البدایة و النهایة، ابن‌کثیر دمشقی، عمادالدین اسماعیل‌بن عمر، قاهره: 1932 میلادی. ، ابن‌کثیر دمشقی، عمادالدین اسماعیل‌بن عمر، قاهره: 1932 میلادی. ، ج4، ص220.&lt;/ref&gt; مسعودی آن را فجیع‌ترین حادثه پس از شهادت امام حسین (ع) دانسته است.[[یزید#cite%20note-32|&lt;sup&gt;[32]&lt;/sup&gt;]] سپاهیان مسلم شهر را دستخوش غارت و قتل و تجاوز قرار دادند و در آن سه روز از ارتکاب هیچ عمل شنیعی، همچون تجاوز به نوامیس، بیرون کشیدن جنین از شکم زنان و کشتن نوزادان&lt;ref&gt;الامامة و السیاسة، ابن‌قتیبه دینوری، ابومحمد عبدالله‌بن مسلم، چاپ طه محمد الزینی، بیروت: دارالمعرفه. ، ج1، ص184؛ المنتظم فی تاریخ الامم و الملوک، ابن جوزی، عبد الرحمان، چاپ محمد عبد القادر عطا و مصطفی عبد القادر عطا، بیروت: 1412 قمری/ 1992 میلادی، ج6، ص15؛ البدء و التاریخ، مقدسی، مطهربن طاهر، پاریس: چاپ کلمان هوار، 1899 – 1919 میلادی، چاپ افست تهران: 1962 میلادی.، ج6، ص14.&lt;/ref&gt; و توهین به صحابه بزرگ پیامبر از جمله جابربن عبدالله انصاری نابینا و ابوسعید خُدری فروگذار نکردند.&lt;ref&gt;الروض الانف فی شرح السیره النبویه لابن هشام، سهیلی، عبدالرحمن‌بن عبدالله، چاپ عبدالرحمن وکیل، قاهره: 1387- 1390 قمری / 1966 – 1970 میلادی، چاپ افست.، ج6، ص253-254.&lt;/ref&gt; شمار کشتگان واقعه حرّه را بیش از چهار هزار&lt;ref&gt;البدء و التاریخ، مقدسی، مطهربن طاهر، پاریس: چاپ کلمان هوار، 1899 – 1919 میلادی، چاپ افست تهران: 1962 میلادی.، ج6، ص14.&lt;/ref&gt;، یا به قولی 11700 و یا 10700 تن برآورد کرده‌اند.&lt;ref&gt;ر.ک : الامامة و السیاسة، ابن‌قتیبه دینوری، ابومحمد عبدالله‌بن مسلم، چاپ طه محمد الزینی، بیروت: دارالمعرفه. ، ج1، ص184-185؛ انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: 1996 – 2000 میلادی.، ج4، ص42؛ التنبیه و الاشراف، مسعودی، علی‌بن الحسین، تصحیح عبدالله اسماعیل الصاوی، قاهره.، ص305.&lt;/ref&gt; از این میان هفت‌صد تن از حاملان قرآن&lt;ref&gt;تاریخ الاسلام و وفیات المشاهیر و الاعلام، زرکلی، خیرالدین، بیروت: 1986 میلادی.، ذهبی، محمدبن احمد، چاپ بشار عوّاد معروف، بیروت: 1424 قمری، حوادث و وفیات 61 تا 80 هجری، ص30؛ وفاء الوفاء باخبار دار المصطفی، سمهودی، نورالدین علی بن احمد، تحقیق محمد محیی الدین عبدالحمید، بیروت: دار احیاء التراث الاسلامی.، ج1، ص126.&lt;/ref&gt; و هشتاد صحابی پیامبر (ص) به قتل رسیدند به نحوی که کسی از اهل بدر باقی نماند.&lt;ref&gt;الامامة و السیاسة، ابن‌قتیبه دینوری، ابومحمد عبدالله‌بن مسلم، چاپ طه محمد الزینی، بیروت: دارالمعرفه. ، ج1، ص185. برای اسامی کشته شدگان مهاجرین و انصار ر.ک : تاریخ خلیفة بن خیاط، خلیفة‌بن خیاط، ابن‌عمر، بیروت: دارالکتب العلمیه، 1415 قمری.، ص293-314.&lt;/ref&gt; در بیشتر منابع، تاریخ واقعه ”حرّه واقم“ روز 27 ماه ذی‌الحجه سال 63 هجری نوشته شده که تا نیمه محرم سال 64 ادامه داشت.&lt;ref&gt;ر.ک : الامامة و السیاسة، ابن‌قتیبه دینوری، ابومحمد عبدالله‌بن مسلم، چاپ طه محمد الزینی، بیروت: دارالمعرفه. ، ج1، ص185؛ انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: 1996 – 2000 میلادی.، ج4، ص41؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: 1382 – 1387 قمری / 1962 – 1967 میلادی.، ج5، ص494؛ نهایه الارب فی فنون الادب، نویری، شهاب الدین احمد، ترجمه دکتر محمود مهدوی دامغانی، تهران: انتشارات امیر کبیر، 1365 شمسی.، ج7، ص222.&lt;/ref&gt; یزید در این واقعه نشان داد که نه تنها برای جان و مال مردم، کمترین احترامی قائل نیست، بلکه از نظر او وقتی جمعی از مسلمانان منکر حکومت و ولایت وی شوند، استحقاق دارند تا به نوامیس آنان تجاوز شود. مسلم پس از این جنایت، مردم شهر را جمع کرد و از آنان برای یزید بیعت گرفت مبنی بر اینکه آنان و پدرانشان بنده یزید بوده اند؛&lt;ref&gt;المنمق فی اخبار القریش، بغدادی، محمد بن حبیب، تحقیق خورشید احمد فاروق، بیروت: عالم الکتب، 1985 میلادی.، ص391؛ انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: 1996 – 2000 میلادی.، ج4، ص38-39؛ تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابن‌واضح)، بیروت: دارصادر، 1379 قمری / 1960 میلادی.، ج2، ص250-251؛ مروج الذهب و معادن الجوهر، مسعودی، علی بن الحسین، چاپ باربیه دومنار و پاوه دوکورتی، پاریس: 1861-1877 میلادی.، ج3، ص237.&lt;/ref&gt; و به تعبیر دیگر فیء (غنیمت جنگی) یزید هستند&lt;ref&gt;الاخبار الطوال، ص265.&lt;/ref&gt; و هرکسی را که از این فرمان سر باز می‌زد، گردن می‌زدند.&lt;ref&gt;تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: 1382 – 1387 قمری / 1962 – 1967 میلادی.، ج5، ص491-493؛ وفاء الوفاء باخبار دار المصطفی، سمهودی، نورالدین علی بن احمد، تحقیق محمد محیی الدین عبدالحمید، بیروت: دار احیاء التراث الاسلامی.، ج1، ص126.&lt;/ref&gt; از آن بیعت فقط علی‌بن عبدالله‌بن عباس با وساطت خویشاوندانش از جمله حُصَین‌بن نُمَیر که در سپاه یزید بودند و امام سجاد (ع) معاف شدند.&lt;ref&gt;المنمق فی اخبار القریش، بغدادی، محمد بن حبیب، تحقیق خورشید احمد فاروق، بیروت: عالم الکتب، 1985 میلادی.، ص391؛ مروج الذهب و معادن الجوهر، مسعودی، علی بن الحسین، چاپ باربیه دومنار و پاوه دوکورتی، پاریس: 1861-1877 میلادی.، ج3، ص268.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ===سودای خلافت عبدالله‌بن زبیر===<br /> عوامل اموی پس از کشتار و جنایات گسترده در مدینه ‌‌به مکه رفتند تا کار عبدالله‌بن زبیربن عوّام را که مردم مکه را به بیعت خود فرا خوانده بود، یکسره کنند. عبدالله‌بن زبیر در زمان حکومت معاویه اگر چه با او بیعت کرد، اما جزء [[مخالفان بیعت با یزید|کسانی بود که از بیعت با یزید خودداری کرده بود]].&lt;ref&gt;الامامة و السیاسة، ابن‌قتیبه دینوری، ابومحمد عبدالله‌بن مسلم، چاپ طه محمد الزینی، بیروت: دارالمعرفه. ، ج1، ص153، 163؛ الاخبار الطوال، ص226.&lt;/ref&gt; او پس از مرگ معاویه با یزید بیعت نکرد و شبانه مدینه را به قصد مکه ترک کرد و به کعبه پناه برد و مردمان را به شورا دعوت کرد.&lt;ref&gt;تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابن‌واضح)، بیروت: دارصادر، 1379 قمری / 1960 میلادی.، ج2، ص241؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: 1382 – 1387 قمری / 1962 – 1967 میلادی.، ج5، ص340؛ البدء و التاریخ، مقدسی، مطهربن طاهر، پاریس: چاپ کلمان هوار، 1899 – 1919 میلادی، چاپ افست تهران: 1962 میلادی.، ج6، ص8-9.&lt;/ref&gt; اما با ورود امام حسین (ع) به مکه، اگرچه عبدالله سودای خلافت در سر داشت، اما از نظر نسب و روش اجتماعی به پای امام نمی‌رسید. مردم نیز او را رها کرده و به امام پیوستند. این موضوع برای وی ناخوشایند بود.&lt;ref&gt;الاخبار الطوال، ص229.&lt;/ref&gt; عبدالله تمایل شدید به خروج امام از مکه به سمت عراق داشت.&lt;ref&gt;همان، ص224؛ مروج الذهب و معادن الجوهر، مسعودی، علی بن الحسین، چاپ باربیه دومنار و پاوه دوکورتی، پاریس: 1861-1877 میلادی.، ج3، ص250.&lt;/ref&gt; پس از شهادت امام حسین (ع)، ابن‌زبیر از این فرصت استفاده کرد و خود را امیرالمؤمنین خواند و در خطبه‌ای فاجعه کربلا را دستاویزی برای نکوهش حکومت یزید، پیمان شکنی و خیانت‌کاری عراقیان ساخت و در مورد فضیلت امام حسین (ع) سخن گفت و از مردم خواست تا با او بیعت کنند. مردم نیز با او بیعت کردند،&lt;ref&gt;ر.ک : انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: 1996 – 2000 میلادی.، ج4، ص338؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: 1382 – 1387 قمری / 1962 – 1967 میلادی.، ج5، ص474-475.&lt;/ref&gt; اما محمدبن حنفیه، عبدالله‌بن عباس و دیگر هاشمیان با او بیعت نکردند.&lt;ref&gt;الطبقات الکبری، ج5، ص100؛ انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: 1996 – 2000 میلادی.، ج3، ص391،340؛ الاخبار الطوال، ص 264؛ تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابن‌واضح)، بیروت: دارصادر، 1379 قمری / 1960 میلادی.، ج2، ص247.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ===نامه به عبدالله‌بن عباس===<br /> یزید طی نامه‌ای از عبدالله‌بن عباس تشکر و تمجید کرد. او نوشت: خبر یافته‌ام که عبدالله‌بن زبیر ملحد تو را به بیعت خویش خوانده و به تو پیشنهاد کرده است تا به اطاعت او درآیی و آنگاه پشتیبان باطل و شریک گناه باشی، لیکن تو زیر بار او نرفته و از بیعت ما دست نکشیده‌ای و با ما وفادار مانده و در آنچه خداوند از حق ما به تو شناسانده است، او را فرمان برده‌ای، پس خداوند توِ خویشاوند را پاداش نیک دهد، بهترین پاداشی که به خویشان حقشناس می‌دهد. من هر چه را فراموش کنم، از یاد نخواهم برد که با تو نیکی کنم و به نیکی پاداشت دهم و در پیوند با تو تا آنجا که از مثل من شایسته بزرگواری و فرمانبری و نزدیکی‌ات به محمد (ص) باشد، شتاب ورزم. پس خدایت رحمت کند. خویشان خود را که نزد تواند و هم کسانی را که از اطراف و اکناف می‌رسند و این ملحد، با زبان و گفتارِ فریبنده خود آنان را می‌فریبد، مراقب باش و ایشان را از حُسنِ عقیده خود در اطاعت رها نکردن بیعت من آگاه ساز؛ چه ایشان فرمان تو را بهتر می‌برند و از تو شنوایی بیشتری دارند تا این بی‌بند و بار ملحد.<br /> <br /> ===پاسخ شدیداللحن عبدالله‌بن عباس به نامه یزید===<br /> عبدالله‌بن عباس به نامه او پاسخ شدیداللحنی داد و حتی نام خود را قبل از او نوشت. در این نامه، کشتار کربلا و اسارت خاندان محمد (ص) را بیان کرد و یزید را کم‌خرد و بی‌فکر خواند و نابودی حکومت و مرگ او را خواستار شد. او نوشت: از عبدالله‌بن عباس به یزیدبن معاویه، نامه‌ات درباره فراخواندن پسر زبیر مرا به خویشتن و رد کردن من پیشنهاد او را که با وی بیعت کنم، به من رسید. اگر آنچه شنیده‌ای درست باشد، نه ستودنت را در نظر داشته‌ام و نه دوستی با تو را، لیکن خداوند نیت مرا می‌داند. گمان کرده‌ای که دوستی مرا فراموش نخواهی کرد؟ به جانم سوگند از حق ما که در دست داری، جز اندکی به ما نمی‌رسانی و بیشتر آن را از ما دریغ می‌داری. از من خواسته‌ای که مردم را به یاریت وادار نمایم و از همراهی با عبدالله‌بن زبیر بازدارم. هرگز! شادمانی و خوشحالی تو را مباد، با اینکه امام حسین (ع) را تو کشته‌ای. خاک بر دهانت ای خاک بر سر! راستی از کم‌خردی و بی‌فکری تو است اگر نفست به تو چنین نویدی می‌دهد و در خور سرزنشی و هلاک سزای تو است. ای بی پدر! گمان مبر کشتن حسین (ع) و جوانان بنی‌عبدالمطلب، چراغ‌های تاریکی و ستارگان راهنما را از یاد برده‌ام. لشکرهای تو آنان را آغشته به خاک، برهنه‌تن و بی‌کفن در میان بیابان روی زمین انداختند. بادها بر ایشان می‌وزید تا خداوند برای ایشان مردمانی را وسیله ساخت که در خون ایشان شرکت نداشتند و آن بدن‌ها را کفن کردند. ای یزید! به خداوند قسم به واسطه آنان و من عزت یافته‌ای و در مقامی که داری جایگزین شده‌ای. من هر چه را فراموش کنم، از یاد نخواهم برد که بی‌پدر بدکار زاده بیگانه پست پدر و پست مادر را بر ایشان مسلط کردی، همان‌که پدرت از بستن او به خود جز ننگ و رسوایی و خواری دنیا و آخرت چیزی به دست نیاورد. . . پدرت به نادانی سنت را از میان برد و بدعت‌ها و تازه‌های گمراه‌کننده را عمداً زنده کرد. من هر چه را از یاد ببرم فراموش نخواهم کرد که امام حسین (ع) را از حرم محمد (ص) به حرم خدا طرد کردی، آن‌گاه مردانی را پنهانی بر سرش فرستادی تا غافلگیر او را بکشند. پس او را از حرم خدا به کوفه راندی. او ترسان و نگران از مکه بیرون رفت، با اینکه در گذشته و حال عزیزترین مردم بطحاء بود و اگر در مکه اقامت می‌گزید و جنگ در آنرا روا می‌شمرد، از همه مردم مکه و مدینه در دو حرم بیشتر فرمان برده می‌شد، لیکن او خوش نداشت که حرمت خانه و حرمت محمد (ص) را حلال شمرد، او بزرگ شمرد آنچه را تو بزرگ نشمردی، هنگامی که در نهان، مردانی در پی او به مکه فرستادی تا در حرم با او بجنگند و آنچه را که پسر زبیر نیز بزرگ نشمرد، هنگامی که حرمت کعبه را از میان برد و آن را در معرض سنگ و تیر قرار داد و چنان گمان می‌برم که تو خود حلال شمارنده‌ای، بلکه مرا شکی نیست که تو سوزاننده کعبه و ضامن آنی. تویی که پیوسته با زنان خواننده و نوازنده می‌گذرانی. پس چون امام حسین (ع) بدعقیدگی تو را دید رهسپار عراق شد، بی‌آنکه بخواهد با تو نبرد کند و امر خداوند فرمانی انجام یافته بود. سپس تو به پسر مرجانه نوشتی تا با سپاهیان سر راه بر امام حسین (ع) بگیرد و او را دستور دادی تا در کار وی شتاب ورزد و امروز و فردا نکند و اصرار ورزیدی تا او و همراهانش از بنی‌عبدالمطلب، اهل‌بیتی را که خداوند پلیدی را از ایشان به‌دور داشته و آنان را بسی پاکیزه کرده است، بکشد. مائیم آن اهل‌بیت؛ نه مانند پدران بدخوی جفاکار سختگیر نامهربانت. سپس امام حسین (ع) به او پیشنهاد سازش کرد و خواستار بازگشتن شد، پس کمی یاران و برانداختن خاندان او را غنیمت شمردید و بر ایشان تاختید و آنان را کشتید، چنان‌که خانواده‌ای از ترکان یا کافران را می‌کشند. چیزی نزد من عجیب‌تر از آن نیست که خواستار دوستی و یاری منی و تو خود پسران پدرم را کشته‌ای و خون من است که از شمشیر تو می‌چکد و خون تو یکی از خواسته‌های من است. . . اما آنچه از وفاداری و حق‌شناسی من گفتی، به خدا قسم با پدرت بیعت کردم با اینکه می‌دانستم که پسر عموهای من و همه پسران پدرم برای این امر از او شایسته‌ترند، لیکن شما گروه قریش بر ما فزونی و برتری جستید و خلافت را از ما ربوده و به خود اختصاص دادید و دست ما را از حقمان کوتاه کردید و هلاک بر کسی که در ستم کردن بر ما قدم پیش نهاد و نابخردان را علیه ما برانگیخت و کار را بدون ما به‌دست گرفت. . . و عجب‌تر از همه عجیب‌ها و تا زنده باشی روزگار تو را به شگفت آورد، آن است که دختران عبدالمطلب و پسران صغیری از نسل او را چون اسیران جلب شده نزد خود به شام بردی، تا به مردم نشان دهی که ما را مغلوب ساخته و بر ما فرمانروا گشته‌ای. به جانم سوگند که اگر هم در صبح و شام از زخم دست من آسوده بوده‌ای، اما امیدوارم که زخم زبانم بر تو گران آید. این شادمانی تو را نپاید پس از آنکه عترت محمد (ص) را کشتی، خداوند جز اندکی تو را مهلت ندهد تا تو را دردناک بگیرد و نکوهیده و گنه‌کار از دنیا بیرون برد. پس ای بی‌پدر زندگی کن. به خدا سوگند آنچه کرده‌ای تو را نزد خداوند هلاک ساخت. و سلام بر کسی که فرمان خداوند را برد.&lt;ref&gt;ر.ک : 5.➞اخبار الدولة العباسیه، به کوشش عبدالعزیز دوری و عبدالاجبار مطلبی، بغداد: 1971 میلادی.، ص85-88؛ انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: 1996 – 2000 میلادی.، ج5، ص321-322؛ تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابن‌واضح)، بیروت: دارصادر، 1379 قمری / 1960 میلادی.، ج2، ص247-250.&lt;/ref&gt; عبدالله بن زبیر توانست مردم مکه را بر ضدّ یزید و به نفع خود همراه کند.&lt;ref&gt;تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: 1382 – 1387 قمری / 1962 – 1967 میلادی.، ، ج5، ص474-475.&lt;/ref&gt; او هم‌چنین عامل یزید را از مکه بیرون کرد.&lt;ref&gt;تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابن‌واضح)، بیروت: دارصادر، 1379 قمری / 1960 میلادی.، ج2، ص247.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==فرماندهی حُصَین‌بن نُمَیر==<br /> مسلم‌بن عقبه پس از واقعه حرّه واقم به قصد جنگ با ابن‌زبیر روانه مکه شد، اما در گردنه مُشَلَّل مُرد&lt;ref&gt;همان، ص251.&lt;/ref&gt; و حُصَین‌بن نُمَیر در آخر محرم سال 64 هجری و بنا به سفارش یزید، فرماندهی سپاه را برعهده گرفت.&lt;ref&gt;الاخبار الطوال، ص246؛ تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابن‌واضح)، بیروت: دارصادر، 1379 قمری / 1960 میلادی.، ج2، ص251؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: 1382 – 1387 قمری / 1962 – 1967 میلادی.، ج5، ص488، 490، 496، 497.&lt;/ref&gt; او در 25 یا 26 محرم وارد مکه شد و ابن‌زبیر را محاصره کرد. ابن‌زبیر و همراهانش به مسجدالحرام پناه بردند. در سوم ربیع‌الاول سال 64، حصین‌بن نمیر و سپاهیان شام در کوه‌های اطراف کعبه، منجنیق‌هایی به کار انداختند و با سنگ و آتش به کعبه و شهر مکه حمله کردند که کعبه ویران شد و جامه و چوب‌های آن سوخت.&lt;ref&gt;تاریخ خلیفة بن خیاط، خلیفة‌بن خیاط، ابن‌عمر، بیروت: دارالکتب العلمیه، 1415 قمری.، ص158؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: 1382 – 1387 قمری / 1962 – 1967 میلادی.، ج5، ص497-499؛ الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: 1395 قمری/ 1975 میلادی.، ج5، ص164؛ مروج الذهب و معادن الجوهر، مسعودی، علی بن الحسین، چاپ باربیه دومنار و پاوه دوکورتی، پاریس: 1861-1877 میلادی.، ج3، ص270.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==ماهیت نظام اموی==<br /> عمال یزید با آتش زدن کعبه و دریدن حرمت حرم خدا، نشان دادند رفتاری که در کربلا انجام گرفت، افراط جمعی قلیل در منطقه‌ای خاص نبود، بلکه چنین رفتاری از ماهیت نظام اموی نشأت می‌گرفت و عوامل حکومت یزیدی در آنجا و اینجا تفاوتی با هم نداشتند. آنچه در کربلا رخ داد و آنچه در مدینه پدید آمد و سرانجام آنچه در مکه اتفاق افتاد، با فریادهای پیاپی اطاعت از یزید همراه بود و این ماهیت نظام اموی است. حال به راحتی درمی‌یابیم که چرا امام حسین (ع) مرگ را برای مؤمن سزاوارتر از تحمل نظام یزیدی می‌شمرد.<br /> <br /> ==مرگ یزید==<br /> در اوج جنگ بین شامیان و مکیان، زمانی که شهر مکه هنوز در محاصره بود، خبر مرگ یزید در ربیع‌الاول سال 64 هجری رسید.&lt;ref&gt;تاریخ خلیفة بن خیاط، خلیفة‌بن خیاط، ابن‌عمر، بیروت: دارالکتب العلمیه، 1415 قمری.، ج1، ص320؛ الامامة و السیاسة، ابن‌قتیبه دینوری، ابومحمد عبدالله‌بن مسلم، چاپ طه محمد الزینی، بیروت: دارالمعرفه. ، ج2، ص20؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: 1382 – 1387 قمری / 1962 – 1967 میلادی.، ج5، ص499؛ الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی‌ بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: 1385-1386 قمری.، ج4، ص125؛ البدایة و النهایة، ابن‌کثیر دمشقی، عمادالدین اسماعیل‌بن عمر، قاهره: 1932 میلادی. ، ابن‌کثیر دمشقی، عمادالدین اسماعیل‌بن عمر، قاهره: 1932 میلادی. ، ج8، ص236؛ قس تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابن‌واضح)، بیروت: دارصادر، 1379 قمری / 1960 میلادی.، ج2، ص252، ماه صفر؛ مروج الذهب و معادن الجوهر، مسعودی، علی بن الحسین، چاپ باربیه دومنار و پاوه دوکورتی، پاریس: 1861-1877 میلادی.، ج3، ص281؛ 17 صفر؛ المحبّر، ابن حبیب، محمد، به کوشش ایلزه لیشتن اشتتر، حیدر آباد دکن: 1361 قمری/ 1942 میلادی.، ص21، 19 صفر.&lt;/ref&gt; او یازده روز پس از آتش‌زدن کعبه مُرد. &lt;ref&gt;الامامة و السیاسة، ابن‌قتیبه دینوری، ابومحمد عبدالله‌بن مسلم، چاپ طه محمد الزینی، بیروت: دارالمعرفه. ، ج2، ص20.&lt;/ref&gt;این خبر باعث تضعیف سپاهیان شام شد.&lt;ref&gt;تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: 1382 – 1387 قمری / 1962 – 1967 میلادی.، ج5، ص499؛ مروج الذهب و معادن الجوهر، مسعودی، علی بن الحسین، چاپ باربیه دومنار و پاوه دوکورتی، پاریس: 1861-1877 میلادی.، ج3، ص281.&lt;/ref&gt; حصین‌بن نمیر با لشکر خود سوی شام بازگشت.&lt;ref&gt;الاخبار الطوال، ص268؛ تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابن‌واضح)، بیروت: دارصادر، 1379 قمری / 1960 میلادی.، ج2، ص252؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: 1382 – 1387 قمری / 1962 – 1967 میلادی.، ج5، ص499، 501-502؛ مروج الذهب و معادن الجوهر، مسعودی، علی بن الحسین، چاپ باربیه دومنار و پاوه دوکورتی، پاریس: 1861-1877 میلادی.، ج3، ص281.&lt;/ref&gt; مردم حجاز(مکه و مدینه)نیز با ابن‌زبیر به خلافت بیعت کردند.&lt;ref&gt;انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: 1996 – 2000 میلادی.، ج6، ص5؛ مروج الذهب و معادن الجوهر، مسعودی، علی بن الحسین، چاپ باربیه دومنار و پاوه دوکورتی، پاریس: 1861-1877 میلادی.، ج3، ص267.&lt;/ref&gt; یزید در حوارین از سرزمین‌های حمص شام مُرد. هنگام مرگ 36 و یا 38 سال سن داشت&lt;ref&gt;المحبّر، ابن حبیب، محمد، به کوشش ایلزه لیشتن اشتتر، حیدر آباد دکن: 1361 قمری/ 1942 میلادی.، ص21.&lt;/ref&gt; و مدت حکومتش سه سال و هشت ماه بود.&lt;ref&gt;المحبّر، ابن حبیب، محمد، به کوشش ایلزه لیشتن اشتتر، حیدر آباد دکن: 1361 قمری/ 1942 میلادی.، ص21؛ البدء و التاریخ، مقدسی، مطهربن طاهر، پاریس: چاپ کلمان هوار، 1899 – 1919 میلادی، چاپ افست تهران: 1962 میلادی.، ج6، ص16.&lt;/ref&gt; او را در همانجا به خاک سپردند. شاعری در مورد او گفت: ای گوری که در حوارین هستی، بدترینِ همه مردمان را در خویش نهفته داری.&lt;ref&gt;البدء و التاریخ، مقدسی، مطهربن طاهر، پاریس: چاپ کلمان هوار، 1899 – 1919 میلادی، چاپ افست تهران: 1962 میلادی.، ج6، ص16.&lt;/ref&gt; بدین‌گونه سراسر حکومت یزید در واقع تسویه حساب کاملی با غالب مظاهر اسلامی- از خاندان محمد (ص) گرفته تا شهرهای مکه و مدینه- بود.<br /> <br /> ===خانواده یزید===<br /> یزید مردی قد بلند، فربه و پرمو بود.&lt;ref&gt;المحبّر، ابن حبیب، محمد، به کوشش ایلزه لیشتن اشتتر، حیدر آباد دکن: 1361 قمری/ 1942 میلادی.، ص21؛ البدء و التاریخ، مقدسی، مطهربن طاهر، پاریس: چاپ کلمان هوار، 1899 – 1919 میلادی، چاپ افست تهران: 1962 میلادی.، ج6، ص16؛ البدایة و النهایة، ابن‌کثیر دمشقی، عمادالدین اسماعیل‌بن عمر، قاهره: 1932 میلادی. ، ابن‌کثیر دمشقی، عمادالدین اسماعیل‌بن عمر، قاهره: 1932 میلادی. ، ج8، ص227؛ تاریخ الاسلام و وفیات المشاهیر و الاعلام، زرکلی، خیرالدین، بیروت: 1986 میلادی.، ذهبی، محمدبن احمد، چاپ بشار عوّاد معروف، بیروت: 1424 قمری، حوادث و وفیات 61 -80 هجری، ص271.&lt;/ref&gt; همسران: فاخته ملقب به حبّه دختر ابوهاشم‌بن عتبه، اُمّ‌کلثوم‌ دختر عبدالله‌بن‌ عامر و چندین کنیز.&lt;ref&gt;ر.ک : انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: 1996 – 2000 میلادی.، ج5، ص377؛ البدایة و النهایة، ابن‌کثیر دمشقی، عمادالدین اسماعیل‌بن عمر، قاهره: 1932 میلادی. ، ابن‌کثیر دمشقی، عمادالدین اسماعیل‌بن عمر، قاهره: 1932 میلادی. ، ج8، ص236-237؛ تاریخ الاسلام و وفیات المشاهیر و الاعلام، زرکلی، خیرالدین، بیروت: 1986 میلادی.، ذهبی، محمدبن احمد، چاپ بشار عوّاد معروف، بیروت: 1424 قمری، حوادث و وفیات 61 -80 هجری، ص271.&lt;/ref&gt; فرزندان: معاویه، خالد، عبدالله‌اکبر، ابوسفیان، عبدالله‌اصغر، عمر، عبدالرحمن، یزید، عثمان، عتبةالاعور، ابوبکر، محمد، عاتکه، اُمّ‌عثمان، اُمّ‌عبدالرحمن، اُمّ‌محمد، اُمّ‌یزید و رمله.&lt;ref&gt;ر.ک : المحبّر، ابن حبیب، محمد، به کوشش ایلزه لیشتن اشتتر، حیدر آباد دکن: 1361 قمری/ 1942 میلادی.، ص21؛ انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: 1996 – 2000 میلادی.، ج5، ص377؛ البدایة و النهایة، ابن‌کثیر دمشقی، عمادالدین اسماعیل‌بن عمر، قاهره: 1932 میلادی. ، ابن‌کثیر دمشقی، عمادالدین اسماعیل‌بن عمر، قاهره: 1932 میلادی. ، ج8، ص236-237؛ تاریخ الاسلام و وفیات المشاهیر و الاعلام، زرکلی، خیرالدین، بیروت: 1986 میلادی.، ذهبی، محمدبن احمد، چاپ بشار عوّاد معروف، بیروت: 1424 قمری، حوادث و وفیات 61 - 80 هجری، ص270؛ جمهرة انساب العرب، ابن‌حزم اندلسی، علی‌بن احمد، قاهره: دار المعارف، 1382 قمری. ، ص113؛ مروج الذهب و معادن الجوهر، مسعودی، علی بن الحسین، چاپ باربیه دومنار و پاوه دوکورتی، پاریس: 1861-1877 میلادی.، ج3، ص298.&lt;/ref&gt; دامادها: عبدالملک بن مروان‌بن حکم همسر عاتکه، اصبغ بن عمربن عبدالعزیر همسر اُمّ‌یزید، عمروبن عتبةبن ابی‌سفیان همسر اُمّ‌محمد، عبّادبن زیادبن ابیه همسر اُمّ‌عبدالرحمن، عثمان‌بن محمدبن ابی‌سفیان همسر اُمّ‌عثمان و عتبةبن عتبةبن ابی‌سفیان همسر رمله.&lt;ref&gt;ر.ک : المحبّر، ابن حبیب، محمد، به کوشش ایلزه لیشتن اشتتر، حیدر آباد دکن: 1361 قمری/ 1942 میلادی.، ص57-58.&lt;/ref&gt; یزید با وجود فرزندان زیادی که داشت، از او نسلی باقی نماند.&lt;ref&gt;ر.ک : المحبّر، ابن حبیب، محمد، به کوشش ایلزه لیشتن اشتتر، حیدر آباد دکن: 1361 قمری/ 1942 میلادی.، ص21؛ البدایة و النهایة، ابن‌کثیر دمشقی، عمادالدین اسماعیل‌بن عمر، قاهره: 1932 میلادی. ، ابن‌کثیر دمشقی، عمادالدین اسماعیل‌بن عمر، قاهره: 1932 میلادی. ، ج8، ص237؛ تاریخ الاسلام و وفیات المشاهیر و الاعلام، زرکلی، خیرالدین، بیروت: 1986 میلادی.، ذهبی، محمدبن احمد، چاپ بشار عوّاد معروف، بیروت: 1424 قمری، حوادث و وفیات 61 -80 هجری، ص270؛ جمهرة انساب العرب، ابن‌حزم اندلسی، علی‌بن احمد، قاهره: دار المعارف، 1382 قمری. ، ص113.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==منبع==<br /> <br /> *[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=2960823&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author مرضیه محمدزاده، دوزخیان جاوید، نشر بصیرت، ص 65-79.]<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> <br /> [[رده: افراد]]<br /> [[رده: قاتلان کربلا]]<br /> [[رده:قاتلان اصحاب و خاندان]]<br /> [[رده:بنی‌امیه]]<br /> [[en:Yazid]]<br /> &lt;references /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%DA%A9%D8%B9%D8%A8%E2%80%8C_%D8%A8%D9%86_%D8%B7%D9%84%D8%AD%D9%87&diff=36493 2022-04-06T19:24:58Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا<br /> |اطلاعات قاتل =<br /> | تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =کعب‌ بن طلحه<br /> | کنیه =<br /> | لقب =<br /> | زادروز/زادگاه =<br /> | محل زندگی =<br /> | نسب/قبیله =<br /> | خویشاوندان سرشناس =<br /> | تاریخ و مکان درگذشت=<br /> | نحوه درگذشت=<br /> | مدفن =<br /> | اقدامات =<br /> | انگیزه =<br /> | نقش‌های برجسته =فرماندهی جنگاوران در روز عاشورا<br /> | دیگر فعالیت‌ها =<br /> | منصب = <br /> }}'''کعب‌ بن طلحه،''' از فرماندهان سپاه [[عمر بن سعد]] بود که در روز [[عاشورا]] در [[کربلا]] حضور داشت.<br /> <br /> ==نقش در نبرد کربلا==<br /> <br /> ===فرماندهی سپاه کوفه===<br /> کعب در کربلا فرمانده سه هزار جنگاور از طرف عمر سعد بود.&lt;ref&gt;- تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۲۲. &lt;/ref&gt;<br /> ==منبع==<br /> <br /> *[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=2960823&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author مرضیه محمدزاده، دوزخیان جاوید، نشر بصیرت، ص ۱۸۰.]<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده: تاریخ]]<br /> [[رده: افراد]]<br /> [[رده: قاتلان کربلا]]<br /> [[رده: فرماندهان طوایف و قبایل]]<br /> &lt;references /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%DA%A9%D8%B9%D8%A8%E2%80%8C_%D8%A8%D9%86_%D8%AC%D8%A7%D8%A8%D8%B1_%D8%A8%D9%86_%D8%B9%D9%85%D8%B1%D9%88_%D8%A7%D8%B2%D8%AF%DB%8C&diff=36492 2022-04-06T19:24:45Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا<br /> |اطلاعات قاتل =<br /> | تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =کَعب بن جَابِر بن عمرو ازدی<br /> | کنیه =<br /> | لقب =<br /> | زادروز/زادگاه =<br /> | محل زندگی =<br /> | نسب/قبیله =قبیله ازد<br /> | خویشاوندان سرشناس =<br /> | تاریخ و مکان درگذشت= حدود ۶۶ ق<br /> | نحوه درگذشت=<br /> | مدفن =<br /> | اقدامات =<br /> | انگیزه =<br /> | نقش‌های برجسته =از سپاهیان عمر بن‌ سعد در کربلا، کشتن بریر بن خضیر<br /> | دیگر فعالیت‌ها =<br /> | منصب = <br /> }}'''کَعب بن جَابِر بن عمرو ازدی،''' از سپاهیان [[عمر بن سعد|عمر بن‌ سعد]] در [[کربلا]] بود که [[بریر بن خضیر همدانى|بُرَیربن خُضَیر]] را به قتل رساند. <br /> ==نقش در واقعه کربلا==<br /> پس از آنکه یزید بن‌ معقل‌ از سپاه‌ عمر بن‌ سعد به دست بُرَیر بن خُضَیر کشته شد، رضی‌ بن‌ منقذ عبدی‌ به‌ نبرد او آمد. بُرَیر او را بر زمین‌ زد و بر سینه‌اش‌ نشست‌. رضی از دوستانش‌ یاری‌ خواست‌. از هر سو با نیزه‌ و شمشیر بر بُرَیر حمله‌ کردند. از پشت‌ نیزه‌ای‌ را به‌ میان‌ شانه‌اش‌ کوبیدند و از روبه‌رو چند نفر با شمشیر بر او هجوم ‌آوردند. قاتل بُرَیر، کعب‌ بن جابر بن عمرو ازدی است که از پشت، نیزه را بر بُرَیر فرود آورد.‌ وی بر اثر نیزه به کناری افتاد و کعب با شمشیر او را به [[شهادت]] رساند.&lt;ref&gt;- تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۳۱-۴۳۲؛ الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی‌ بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری.، ابن اثیر، عزّالدین علی‌ بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری.، ج۴، ص۶۶-۶۷.&lt;/ref&gt; <br /> ==پس از واقعه کربلا==<br /> پس از بازگشت به کوفه، همسر کعب به او گفت: دشمنان پسر فاطمه(س) را یاری دادی و سرور قاریان را کشتی و کاری بسیار زشت انجام دادی. به خدا سوگند که دیگر یک کلمه هم با تو سخن نخواهم گفت.&lt;ref&gt;- الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی‌ بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری.، ابن اثیر، عزّالدین علی‌ بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری.، ج۴، ص۶۷؛ قاموس الرجال، طوسی التستری (شوشتری)، محمد تقی، تهران: مرکز نشر کتاب، ۱۳۷۹ قمری.، ج۲، ص۱۷۷.&lt;/ref&gt; عبیدالله‌بن حُرّ جعفی در اشعاری او و دیگر قاتلان کربلا را نکوهش کرده است.&lt;ref&gt;- الطبقات الکبری، ابن سعد کاتب واقدی، محمد، چاپ احسان عباس، بیروت: دار صادر، ۱۴۰۵ قمری.، ج۵، ص۵۱۸.&lt;/ref&gt; از سرگذشت او بعد از واقعه [[کربلا]] اطلاعی در دست نیست.<br /> ==منبع==<br /> <br /> *[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=2960823&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author مرضیه محمدزاده، دوزخیان جاوید، نشر بصیرت، ص ۲۱۹-۲۲۰.]<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده: تاریخ]]<br /> [[رده: افراد]]<br /> [[رده: قاتلان کربلا]]<br /> [[رده: قاتلان اصحاب و خاندان]]<br /> &lt;references /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%DA%A9%D8%AB%DB%8C%D8%B1_%D8%A8%D9%86%E2%80%8C_%D8%B4%D9%87%D8%A7%D8%A8%E2%80%8C_%D8%A8%D9%86_%D8%AD%D8%B5%DB%8C%D9%86_%D9%85%D8%B0%D8%AD%D8%AC%DB%8C%E2%80%8C&diff=36491 2022-04-06T19:24:30Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا<br /> |اطلاعات قاتل =<br /> | تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =کثیر بن‌ شهاب‌ بن حصین‌ بن ذی‌ الغصّة<br /> | کنیه =<br /> | لقب =<br /> | زادروز/زادگاه =<br /> | محل زندگی =<br /> | نسب/قبیله =<br /> | خویشاوندان سرشناس =<br /> | تاریخ و مکان درگذشت=<br /> | نحوه درگذشت=<br /> | مدفن =<br /> | اقدامات =<br /> | انگیزه =<br /> | نقش‌های برجسته = شرکت در جنگ با امام حسین (ع) <br /> | دیگر فعالیت‌ها =<br /> | منصب = <br /> }}'''کثیر بن‌ شهاب'''، از عمال و سرسپردگان [[معاویه]]، [[یزید]]، [[زیاد بن ابیه]] و [[عبید الله بن زیاد|عبیدالله‌ بن زیاد]] بود. او همراه نیروهای عبیدالله‌ بن زیاد به رهبری [[عمر بن سعد]] به [[کربلا]] آمد و در جنگ با [[امام حسین(ع)]] شرکت کرد.<br /> ==زندگینامه==<br /> {{مقالات پیشنهادی}}<br /> کثیر بن‌ شهاب‌ بن حصین‌ بن ذی‌ الغصّة&lt;ref&gt;- به این علت جدش را ذی الغصّه می‌نامیدند که در گلویش غده و گرفتگی داشت. ر.ک : الطبقات الکبری، ابن سعد کاتب واقدی، محمد، چاپ احسان عباس، بیروت: دار صادر، ۱۴۰۵ قمری.، ج۶، ص۱۹۶. &lt;/ref&gt; بن یزید بن شداد حارثی مذحجی، بزرگ و سالار قبیله مذحج در کوفه بود.&lt;ref&gt;- الطبقات الکبری، ابن سعد کاتب واقدی، محمد، چاپ احسان عباس، بیروت: دار صادر، ۱۴۰۵ قمری.، ج۶، ص۱۹۶. &lt;/ref&gt; <br /> ==در زمان خلافت عمر بن خطاب==<br /> در زمان خلافت عمر بن خطاب در نبرد [[قادسیه]] شرکت داشت و گفته شده با نیزه‌ای جالینوس را کشت، اما ابن ‌کلبی معتقد است که زُهرة بن حُوَیه سعدی او را بکشت. بلاذری نیز این سخن را موثق‌تر می‌داند.&lt;ref&gt;- فتوح البلدان، بلاذری، احمد بن یحیی، به کوشش دخویه، لیدن: ۱۸۶۶ میلادی.، ص۲۵۵؛ اسد الغابه فی معرفة‌الصحابه، ابن‌اثیر، عزّالدین علی‌بن احمدبن ابی‌الکرم، چاپ عادل احمد رفاهی، بیروت: ۱۴۱۷ قمری / ۱۹۶۶ میلادی.، ج۴، ص۱۵۹.&lt;/ref&gt; چون عمر بن خطاب، مغیرة بن شعبه را عمارت [[کوفه]] داد، به جهت اینکه ری و بسیاری از ایران تابع عمارت کوفه بود، او کثیر بن‌ شهاب را والی ری و دستبی کرد.&lt;ref&gt;- الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی‌ بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری.، ج۳، ص۴۸۴&lt;/ref&gt; کثیر بن‌ شهاب چون به ری رسید و مشاهده کرد اهل آنجا نقض فرمانبرداری کرده‌اند، با آنان جنگید تا اطاعت کردند و خراج و جزیه دادند.&lt;ref&gt;- فتوح البلدان، بلاذری، احمد بن یحیی، به کوشش دخویه، لیدن: ۱۸۶۶ میلادی.، ص۳۱۰.&lt;/ref&gt; سپس قزوین را فتح کرد و از طرف عمر والی آنجا شد.&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۵، ص۱۶۶؛ تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی، ج5، ص۳۷۵،۲۶۹؛ الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی‌ بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری.، ج۳، ص۴۸۴؛ البدایه و النهایه، ابن‌کثیر دمشقی، عمادالدین اسماعیل‌بن عمر، قاهره: ۱۹۳۲ میلادی. ، ج۸، ص۵۱؛ تاریخ ابن خلدون، ج۳، ص۶.&lt;/ref&gt; از آن به بعد، ولایت ری، دستبی و قزوین را داشت.&lt;ref&gt;- فتوح البلدان، بلاذری، احمد بن یحیی، به کوشش دخویه، لیدن: ۱۸۶۶ میلادی.، ص۳۰۱.&lt;/ref&gt; چون معاویه به حکومت رسید، او نیز حکومت ری و دستبی را به کثیر داد.&lt;ref&gt;- الطبقات الکبری، ابن سعد کاتب واقدی، محمد، چاپ احسان عباس، بیروت: دار صادر، ۱۴۰۵ قمری.، ج۶، ص۱۹۶. &lt;/ref&gt; زمانی‌که زیاد بن ابیه بعد از مغیرة بن شعبه به عمارت کوفه رسید، کثیر را در مقام خود باقی نهاد.&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۵، ص۱۶۶؛ تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی، ج۵، ص۲۶۹؛ تاریخ گزیده، ص۷۸۸.&lt;/ref&gt; کثیر بن‌ شهاب از پیروان عثمان بود و نسبت به امام علی(ع) کینه شدیدی داشت و سخنان ناسزا در حق آن حضرت می‌گفت و او را بر منبر بسیار لعن می‌کرد.&lt;ref&gt;- فتوح البلدان، بلاذری، احمد بن یحیی، به کوشش دخویه، لیدن: ۱۸۶۶ میلادی.، ص۳۰۱؛ الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی‌ بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری.، ج۳، ص۴۱۳-۴۱۴.&lt;/ref&gt; <br /> ==در زمان ولایت زیاد بن ابیه==<br /> کثیر در زمان ولایت زیاد بن ابیه در کوفه، در خدمت او بود. زمانی که زیاد بر ضد حُجر بن عَدی از سران قریش شهادت گرفت، کثیر بن‌ شهاب نیز در زمره شهادت‌دهندگان بود.&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۵، ص۱۶۶؛ تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی، ج۵، ص۳۷۵،۲۶۹؛ الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی‌ بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری.، ج۳، ص۴۸۴؛ البدایه و النهایه، ابن‌کثیر دمشقی، عمادالدین اسماعیل‌بن عمر، قاهره: ۱۹۳۲ میلادی. ، ج۸، ص۵۱؛ تاریخ ابن خلدون، ج۳، ص۶.&lt;/ref&gt; زیاد بن ابیه، شهادت شاهدان را در صفحه‌ای نوشت و آن را به وائل‌ بن حجر حضرمی و کثیر بن‌ شهاب داد و آنان را همراه زندانیان به شام نزد معاویه فرستاد.&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶–۲۰۰۰ میلادی.، ج۵، ص۱۶۶؛ تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی، ج۵، ص۲۷۰.&lt;/ref&gt; معاویه با شهادت آنان، دستور قتل حجر و یارانش را صادر کرد.<br /> ==در زمان حکومت یزید==<br /> گویند زمانی معاویه بر وی غضب کرد و بر او تازیانه نواخت و مدتی او را در دمشق زندانی کرد تا اینکه به وساطت و شفاعت شریح‌ بن هانی مرادی از زندان رهایی یافت. در زمان حکومت یزید، به علت هواداری‌ و پیروی از خواسته یزید و دشمنی با خاندان علی (ع) مورد تأیید یزید قرار گرفت و مرید و همنشین او گردید. یزید سفارش او را به عبیدالله‌ بن زیاد کرد و نوشت تا او را بر ماسبذان، مهرجانقذف، حلوان و ماهان (سرزمین‌های اشغالی ایران توسط اعراب) ولایت دهد و املاکی را در جبل، قطاع وی قرار دهد و او قصری را در نواحی کوهستانی دینور به نام قصر کثیر ساخت. فرزندان او بعدها همچنان در ماسبذان زمین در اختیار داشتند.&lt;ref&gt;- فتوح البلدان، بلاذری، احمد بن یحیی، به کوشش دخویه، لیدن: ۱۸۶۶ میلادی.، ص۳۰۱-۳۰۲.&lt;/ref&gt;<br /> ==نقش در قیام مسلم‌ بن عقیل==<br /> در هنگام قیام [[مسلم بن عقیل|مسلم‌ بن عقیل]]، کثیر بن‌ شهاب و دیگر سران که همه خیرخواه عبیدالله‌ بن زیاد بودند، پیش وی آمدند، کثیر بدو گفت: خدا امیر را قرین صلاح بدارد، در قصر گروهی بسیار از سران مردم و نگهبانان و خاندان و غلامانت هستند، ما را به مقابله مخالفان ببر.&lt;ref&gt;- تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲– ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی، ج۵، ص۳۷۰.&lt;/ref&gt; پسر زیاد نیز چون‌ خود را گرفتار دید، از بیست‌ تن‌ بزرگان‌ کوفه‌ که‌ گرد او را گرفته‌ بودند، تنی‌ چند را میان‌ مردم‌ فرستاد تا به ‌وسیله‌ زر و زور و تزویر جمعیت‌ را پراکنده‌ سازند. آنان‌ که‌ مردانی‌ کار آزموده‌ بودند، می‌دانستند مردم‌ بی‌تدبیر و آشوب‌گر را چگونه‌ می‌توان‌ از هیجان‌ باز داشت‌. یکی از آن افراد کثیر بن‌ شهاب بود که‌ از قصر خارج‌ شد.&lt;ref&gt;- الاخبار الطوال، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۳۸-۲۳۹؛ تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی، ج۵، ص۳۴۸-۳۵۰؛ مروج الذهب و معادن الجوهر، مسعودی، علی بن الحسین، چاپ باربیه دومنار و پاوه دوکورتی، پاریس: ۱۸۶۱-۱۸۷۷ میلادی.، ج۲، ص۲۵۲.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> کثیر که‌ از سران‌ قبیله مذحج بود، به‌ داخل‌ شهر کوفه‌ رفت‌ و از طایفه‌ مذحج عده‌ای‌ را که‌ مطیع‌ او بودند، گرد آورد و در پناه‌ نیروی‌ جمعیت‌ خویش‌ در کوچه‌ها و خیابان‌های‌ کوفه‌ گردش‌ کرد و با سخنرانی‌ و تبلیغات‌ زبانی‌ مردم‌ را از کمک‌ کردن‌ به‌ مسلم‌ بن‌ عقیل‌ بر حذر داشت‌ و از مخالفت‌ با حکومت‌ و جنگ‌ با نیروهای‌ دولتی‌ ترساند.&lt;ref&gt;- تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی، ج۵، ص۳۶۹،۳۴۸؛ ارشاد فی معرفة حجج‌الله علی‌العباد، شیخ مفید، محمدبن محمدبن نعمان، بیروت: ۱۴۱۴ قمری.، ج۲، ص۵۲-۵۵.&lt;/ref&gt; او پیش از همه آغاز سخن کرد و تا نزدیک غروب آفتاب سخن گفت. او گفت: ای مردم پیش کسان خود روید و به کار شرّ شتاب میارید و خویشتن را به خطر کشته شدن می‌اندازید، سپاهیان شام می‌رسند. امیر قرار نهاده که اگر امشب به جنگ وی مُصِر بمانید و شبانگاه نروید، باقیماندگان شما را از عطا محروم دارد و جنگاورانتان را بی‌مقرری در نبردگاه‌های شام پراکنده کند. سالم را به جای بیمار بگیرد و حاضر را به جای غایب، تا هیچ‌کس از اهل عصیان نماند که وبال کار خویش را ندیده باشد.&lt;ref&gt;- تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی، ج۵، ص۳۷۰-۳۷۱.&lt;/ref&gt; به این ترتیب در طی یک روز هجده‌ هزار نفر مردمی‌ که‌ بر سر جان‌ خود با مسلم‌ پیمان‌ بسته‌ بودند، از گرد او پراکنده شدند.&lt;ref&gt;- ر.ک : انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۳۳۶-۳۳۸؛ الاخبار الطوال، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۳۸-۲۳۹؛ تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی، ج۵، ص۳۴۸-۳۵۰؛ الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵ میلادی.، ج۵، ص۴۹-۵۰.&lt;/ref&gt;<br /> ==پس از شکست قیام مسلم‌ بن‌ عقیل‌==<br /> کثیر بن‌ شهاب پس از شکست قیام مسلم‌ بن‌ عقیل‌، در قتل چند تن از همراهان مسلم‌‌ نیز دست داشت:<br /> عبدالاعلی‌ بن یزید کلبی عُلَیمی کوفی در هنگامی که مسلم قیام خود را اعلام کرد، لباس رزم پوشید و سلاح خود را حمل نمود و از خانه بیرون آمد تا در محله بنی‌فتیان به مسلم بپیوندد. کثیر بن شهاب که از قبیله مذحج بود، او را دستگیر کرد و نزد عبیدالله‌ بن زیاد آورد. عبیدالله او را به زندان افکند و پس از شهادت مسلم و [[هانی بن عروة|هانی]] دستور داد تا او را به ”جبانة السبیع“&lt;ref&gt;- نام یک بلندی در حومه شهر کوفه.&lt;/ref&gt; برده و گردنش را بزنند.&lt;ref&gt;- تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: 1382 – 1387 قمری / 1962 – 1967 میلادی، ج5، ص370.&lt;/ref&gt; پس از شکست نهضت مسلم، عبیدالله‌ بن زیاد فرمان دستگیری عبدالله‌ بن حارث‌ بن نوفل نواده عبدالمطلب، را صادر کرد و برای دستگیری او جایزه هم در نظر گرفت. پس از دستگیری او را به زندان انداختند. عبیدالله سپس به کثیر بن شهاب دستور داد تا او را از زندان به [[دار الاماره|دارالاماره]] بیاورند، آنگاه از او پرسید که آیا تو صاحب پرچم سرخ نیستی و تو نبودی که برای مسلم بیعت می‌گرفتی؟ او پاسخ نداد. عبیدالله دستور داد او را به میان قبیله‌اش ببرند و گردنش را بزنند.&lt;ref&gt;- برای تفصیل بیشتر ر.ک : تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی، ج۵، ص۲۳۲،۱۷۲؛ الاصابه فی تمییز الصحابه، ابن‌حجر عسقلانی، شهاب‌الدین احمدبن علی، به کوشش علی‌محمد بجاوی، بیروت: مؤسسه التاریخ العربی، ۱۳۲۸ قمری.، ج۵، ص۸-۹؛ تهذیب التهذیب، ابن‌حجر عسقلانی، شهاب‌الدین احمدبن علی، نجف: دارالکتب الاسلامیة، ۱۳۷۷ قمری.، ج۵، ص۱۸۰-۱۸۱؛ معجم رجال الحدیث و تفصیل طبقات الرواه، خویی، سید ابوالقاسم، نشر توحید، ۱۴۱۳ قمری.، ج۱۰، ص۱۵۴؛ وسیله الدارین فی انصار الحسین، موسوی زنجانی، بیروت: مؤسسه اعلمی، ۱۴۰۲ قمری.، ص۱۶۷؛ نقد الرجال، حسینی تفرشی، میر مصطفی بن حسین، تهران: ۱۳۱۸ شمسی.، ج۳، ص۹۶؛ قاموس الرجال، طوسی التستری (شوشتری)، محمد تقی، تهران: مرکز نشر کتاب، ۱۳۷۹ قمری.، ج۶، ص۳۰۵؛ فرسان الهیجاء محلاتی، ذبیح الله، مرکز نشر کتاب، ۱۳۹۰ قمری.، ج۱، ص۲۳۷؛ ذخیرة الدارین، حائری شیرازی، سید عبدالحمید، نجف: مطبعه المر تضویه، ۱۳۴۵ قمری.، ص۲۸۵.&lt;/ref&gt;<br /> ==نقش در واقعه کربلا==<br /> پس از شهادت مسلم و چند تن از یارانش، او همراه نیروهای عبیدالله‌ بن زیاد به رهبری عمر بن سعد به [[کربلا]] آمد و در جنگ با [[امام حسین (ع)]] شرکت کرد.<br /> ==مرگ==<br /> کثیر اندکی پیش از خروج [[مختار ثقفى|مختار ثقفی]] و یا در آغاز امرِ وی مُرد. مختار در سخنان خود، از او به عنوان مظهر کفر و نفاق یاد کرد و گفت: به آن پدیدآورنده ابرها و به آن خدایی که عقوبتش سخت است و حساب سریع دارد و کتاب از آسمان آرد، سوگند که قبر کثیر بن‌ شهاب آن حرامی نابکار و دروغگوی فریبکار را خواهم شکافت و او را از گور درآرم.&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۶، ص۴۰۳؛ فتوح البلدان، بلاذری، احمد بن یحیی، به کوشش دخویه، لیدن: ۱۸۶۶ میلادی.، ص۳۰۱.&lt;/ref&gt; <br /> ==منبع==<br /> <br /> *[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=2960823&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author مرضیه محمدزاده، دوزخیان جاوید، نشر بصیرت، ص ۲۱۳-۲۱۷.]<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده: تاریخ]]<br /> [[رده: افراد]]<br /> [[رده: قاتلان کربلا]]<br /> [[رده: قاتلان اصحاب و خاندان]]<br /> &lt;references /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%DA%A9%D8%AB%DB%8C%D8%B1_%D8%A8%D9%86_%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87_%D8%B4%D8%B9%D8%A8%DB%8C&diff=36490 2022-04-06T19:24:14Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا<br /> |اطلاعات قاتل =<br /> | تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =کثیر بن‌ عبدالله شعبی‌<br /> | کنیه =<br /> | لقب =<br /> | زادروز/زادگاه =<br /> | محل زندگی =<br /> | نسب/قبیله =<br /> | خویشاوندان سرشناس =<br /> | تاریخ و مکان درگذشت=<br /> | نحوه درگذشت=<br /> | مدفن =<br /> | اقدامات =<br /> | انگیزه =<br /> | نقش‌های برجسته = شرکت در قتل زهیر بن قین<br /> | دیگر فعالیت‌ها =<br /> | منصب = <br /> }}'''کثیر بن‌ عبدالله شعبی‌،''' یکی از سربازان و نیروهای تحت امر [[عمر بن سعد]] بود که در [[کربلا]] حضور داشت. او در قتل [[زهیر بن قین]] شرکت داشت. <br /> ==فرستاده عمر بن سعد==<br /> طبری از هشام‌ بن عوانه آورده است: هنگامی که عمر بن سعد از سران سپاه خواست تا نزد [[امام حسین (ع)]] بروند و از ‌او بپرسند که برای چه هدفی به عراق آمده است، همه آنان از رویارویی با آن حضرت امتناع‌ کردند، اما کثیر بن‌ عبدالله گفت‌: من‌ می‌روم‌ و اگر بخواهی‌، حسین‌ را ترور می‌کنم‌. عمر بن‌ سعد گفت‌: فعلاً به‌ ترور نیاز نیست. از او بپرس‌ برای‌ چه‌ آمده‌ است‌. کثیر که‌ بی‌پروا و بی‌باک ‌بود، به‌ سوی‌ خیمه‌ امام‌ حرکت‌ کرد. [[ابوثمامه صائدی|ابو ثمامه‌‌ صائدی]] ‌صحابی امام حسین (ع)، چون‌ او را دید، به‌ امام‌ عرض‌ کرد: این‌ مرد که‌ به‌سوی شما می‌آید، شرورترین، بدترین‌، خون‌ریزترین‌ و بی‌پرواترین ‌فرد روی‌ زمین‌ است‌. وقتی‌ کثیر به‌ نزدیکی‌ خیمه‌ امام‌ رسید، ابو ثمامه مانع شد تا کثیر بن عبدالله قاصد عمر بن سعد، مسلحانه به حضور امام حسین (ع) برسد. به‌ او گفت‌: شمشیرت‌ را تحویل‌ بده‌. گفت‌: نه‌! من‌ فرستاده‌ای‌ هستم‌، پیامم‌ را می‌رسانم‌. ابو ثمامه‌ گفت‌: بسیار خوب‌، پس‌ من‌ قبضه‌ شمشیر تو را نگه‌ می‌دارم‌ تا آنکه‌ پیام‌ خودت‌ را برسانی‌ و باز گردی‌. کثیر گفت‌: هیچ‌گاه‌ به‌ آن‌ دست‌ پیدا نخواهی‌ کرد. ابو ثمامه‌ گفت‌: پس‌ پیامت‌ را به‌ من‌ برسان‌. تو انسان‌ تبه‌کاری‌ هستی‌. اجازه‌ نمی‌دهم‌ به‌ امام‌ نزدیک‌ شوی‌. این‌ دو مدتی‌ با هم‌ مشاجره‌ لفظی‌ کردند، سرانجام‌ کثیر به‌ جانب‌ عمر بن‌ سعد برگشت‌ و ماجرا را گزارش‌ داد.&lt;ref&gt;- تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۱۰. &lt;/ref&gt;<br /> ==نقش در روز عاشورا==<br /> کثیر بن عبدالله گوید: صبح عاشورا ما قصد حمله به امام حسین‌(ع) را داشتیم که زهیر بن قین‌ در حالی‌ که سوار بر اسبش بود شروع به سخن کرد و گفت‌: ای‌ مردم‌ کوفه‌، از عذاب‌ خدا حذر کنید! خدا ما و شما را به‌ باقی‌ماندگان‌ پیامبر خویش‌ امتحان‌ می‌کند تا ببیند ما و شما چگونه‌ عمل‌ می‌کنیم‌. ما شما را دعوت‌ می‌کنیم‌ که‌ آنان را یاری‌ کنید و از پشتیبانی‌ عبیدالله‌ بن‌ زیاد طغیان‌گر باز مانید که‌ در ایام‌ سلطه‌ آنان جز بد، نخواهید دید. ای‌ بندگان‌ خدا! فرزندان‌ فاطمه‌ (س) از پسر سمیه‌ بیشتر شایسته‌ دوستی‌ و یاری‌اند. اگر یاری‌شان‌ نمی‌کنید، خدا را به‌ یاد آورید و آنان را مکشید. این‌ مرد را با یزید بن‌ معاویه‌ واگذارید که‌ به‌ دینم‌ سوگند یزید بی‌ کشتن ‌حسین‌ نیز از اطاعت‌ شما خشنود می‌شود. ای‌ مردم‌، امروز بر روی‌ زمین‌ پسر دختر پیامبری‌ جزء حسین‌ نمانده‌ و هیچ‌کس‌ بر کشتن‌ او گر چه‌ به‌ یک‌ کلمه‌ باشد، یاری‌ ندهد مگر آنکه‌ خداوند دنیا را بر او تلخ‌ سازد و به‌ دشوارترین‌ شکنجه‌های‌ آخرت‌ عذابش‌ کند.&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۳، ص۱۸۸-۱۸۹؛ تاریخ یعقوبی، احمدبن اسحاق (ابن‌واضح)، بیروت: دارصادر، ۱۳۷۹ قمری / ۱۹۶۰ میلادی.، ج۲، ص۲۴۴-۲۴۵؛ تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۲۶ &lt;/ref&gt; کثیربن عبدالله این سخنان را شنید و نقل کرد اما در قلب مُهر خورده او هیچ اثری بر جای نگذاشت. زهیر بن قین دلاورانه‌ جنگید و با شمشیر از امامش‌ دفاع‌ کرد. دو نفر از کوفیان‌ با نام‌های‌ کثیر بن‌ عبدالله شعبی‌ و مهاجر بن‌ اوس تمیمی‌ بر وی‌ حمله‌ کرده‌ و او را به‌ شهادت‌ رساندند.&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۳، ص۴۰۳؛ تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۴۱؛ البدایه و النهایه، ابن‌کثیر دمشقی، عمادالدین اسماعیل‌بن عمر، قاهره: ۱۹۳۲ میلادی. ، ج۸، ۱۸۴قس الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی‌ بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری.، ج۴، ص۷۱ کثیربن عبیدالله شعبی. &lt;/ref&gt; امام خود را به بالین‌ او رساند. او را دعا نمود و کشندگانش‌ را نفرین‌ کرد: ”خداوند تو را از رحمت خود دور نگرداند و قاتلانت را لعنت کند، همان‌گونه که نسل‌های ستمگر پیشین را لعنت کرد، همان نسل‌هایی که در هیئت میمون و خوک درآمدند“.&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۳، ص۴۰۳؛ تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۴۱؛ تسلیة المجالس و زینة المُجالس الموسوم بمقتل الحسین (ع)، موسوی حائری کرکی، محمدبن ابی‌طالب، تحقیق فارس حسون کریم، قم: مؤسسه المعارف الاسلامیه، ۱۴۱۸ قمری. ، ج۲، ص۲۹۵؛ بحار الانوار الجامعه لدرر الائمه الاطهار (ع)، علامه مجلسی، ملامحمد باقر، تهران: مکتبه الاسلامیه، ۱۳۶۲ شمسی.، ج۴۵، ص۲۵-۲۶. &lt;/ref&gt; از سرگذشت کثیر بعد از واقعه کربلا اطلاعی در دست نیست.<br /> ==منبع==<br /> <br /> * [http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=2960823&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author مرضیه محمدزاده، دوزخیان جاوید، نشر بصیرت، ص ۲۱۷-۲۱۹.]<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده: تاریخ]]<br /> [[رده: افراد]]<br /> [[رده: قاتلان کربلا]]<br /> [[رده: قاتلان اصحاب و خاندان]]<br /> &lt;references /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D9%88%D9%84%DB%8C%D8%AF_%D8%A8%D9%86_%D8%B9%D9%85%D8%B1%D9%88&diff=36489 2022-04-06T19:23:56Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا<br /> |اطلاعات قاتل =<br /> | تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =ولید بن عمرو<br /> | کنیه =<br /> | لقب =<br /> | زادروز/زادگاه =<br /> | محل زندگی =<br /> | نسب/قبیله =<br /> | خویشاوندان سرشناس =<br /> | تاریخ و مکان درگذشت=<br /> | نحوه درگذشت=<br /> | مدفن =<br /> | اقدامات =<br /> | انگیزه =<br /> | نقش‌های برجسته =او روز یازدهم محرم، جزء افرادی بود که رهبری قبیله ثقیف را بر عهده داشت و آنان ۱۲ سر را از کربلا تا کوفه حمل کردند<br /> | دیگر فعالیت‌ها =<br /> | منصب = <br /> }}'''ولید بن عمرو،''' یکی از سربازان و نیروهای تحت امر [[عمر بن سعد]] بود که در [[کربلا]] حضور داشت. <br /> <br /> == نقش در روز عاشورا ==<br /> <br /> ===حامل سرهای شهدا===<br /> ولید روز یازدهم [[محرم]]، جزء افرادی بود که رهبری قبیله ثقیف را بر عهده داشت و آنان ۱۲ سر را از کربلا تا [[کوفه]] حمل کردند و وارد [[دار الاماره|دارالاماره]] شدند.&lt;ref&gt;- الاخبار الطوال، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی. &lt;/ref&gt; <br /> ==منبع==<br /> <br /> *[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=2960823&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author مرضیه محمدزاده، دوزخیان جاوید، نشر بصیرت، ص ۲۸۳.]<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده: تاریخ]]<br /> [[رده: افراد]]<br /> [[رده: قاتلان کربلا]]<br /> [[رده: حاملین سرهای شهدا]]<br /> &lt;references /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D9%88%D8%A7%D8%AD%D8%B8%E2%80%8C_%D8%A8%D9%86%E2%80%8C_%D9%86%D8%A7%D8%B9%D9%85&diff=36488 2022-04-06T19:23:41Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا<br /> |اطلاعات قاتل =<br /> | تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =واحظ‌ بن‌ ناعم<br /> | کنیه =<br /> | لقب =<br /> | زادروز/زادگاه =<br /> | محل زندگی =<br /> | نسب/قبیله =<br /> | خویشاوندان سرشناس =<br /> | تاریخ و مکان درگذشت=<br /> | نحوه درگذشت=<br /> | مدفن =<br /> | اقدامات =<br /> | انگیزه =<br /> | نقش‌های برجسته =پس از شهادت امام حسین (ع)، او از جمله ده نفری بود که‌ داوطلب‌ شد تا بر بدن مطهر امام حسین (ع) اسب بتاراند<br /> | دیگر فعالیت‌ها =<br /> | منصب = <br /> }}'''واحظ‌ بن‌ ناعم،''' یکی از نیروهای تحت امر [[عمر بن سعد]] بود که در [[کربلا]] حضور داشت. <br /> ==نقش در واقعه کربلا==<br /> <br /> === اسب تاراندن بر بدن امام ===<br /> چند تن عضو جوخه تیرباران [[امام حسین(ع)]] بودند که یکی از آنان واحظ‌ بن‌ ناعم بود. پس از [[شهادت]] امام، او از جمله ده نفری بود که‌ داوطلب‌ شد تا بر بدن مطهر امام حسین (ع) اسب بتازند. او در [[دار الاماره|دارالاماره]] برای گرفتن جایزه روبه‌روی [[عبید الله بن زیاد|عبیدالله‌ بن‌ زیاد]] ایستاد و از او جایزه‌ ناچیزی‌ گرفت.&lt;ref&gt;- اللهوف فی قتلی الطفوف (مقتل الحسین)، ابن طاووس، علی بن موسی بن محمد، نجف: الحیدریه، ۱۳۸۵ قمری.،بحار الانوار الجامعه لدرر الائمه الاطهار (ع)، علامه مجلسی، ملامحمد باقر، تهران: مکتبه الاسلامیه، ۱۳۶۲ شمسی..&lt;/ref&gt;<br /> ==منبع==<br /> <br /> *[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=2960823&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author مرضیه محمدزاده، دوزخیان جاوید، نشر بصیرت، ص ۲۶۷.]<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده: تاریخ]]<br /> [[رده: افراد]]<br /> [[رده: قاتلان کربلا]]<br /> [[رده: کسانی که بر پیکر امام اسب تاراندند]]<br /> &lt;references /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D9%87%D9%84%D8%A7%D9%84%E2%80%8C_%D8%A8%D9%86_%D8%A7%D8%B9%D9%88%D8%B1&diff=36487 2022-04-06T19:23:26Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا<br /> |اطلاعات قاتل =<br /> | تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =هلال‌ بن اعور<br /> | کنیه =<br /> | لقب =<br /> | زادروز/زادگاه =<br /> | محل زندگی =<br /> | نسب/قبیله =<br /> | خویشاوندان سرشناس =<br /> | تاریخ و مکان درگذشت=<br /> | نحوه درگذشت=<br /> | مدفن =<br /> | اقدامات =<br /> | انگیزه =<br /> | نقش‌های برجسته = او روز یازدهم محرم، رهبری قبیله بنی‌ اسد را بر عهده داشت و آنان شش سر را از کربلا تا کوفه حمل کردند<br /> | دیگر فعالیت‌ها =<br /> | منصب = <br /> }}'''هلال‌ بن اعور،''' یکی از سربازان و نیروهای تحت امر [[عمر بن سعد]] بود که در [[کربلا]] حضور داشت. <br /> <br /> == نقش در روز عاشورا ==<br /> <br /> ===حامل سرهای شهدا===<br /> او روز یازدهم [[محرم]]، رهبری قبیله بنی‌ اسد را بر عهده داشت و آنان شش سر را از کربلا تا [[کوفه]] حمل کردند و وارد [[دار الاماره|دارالاماره]] شدند.&lt;ref&gt;- الاخبار الطوال، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی. &lt;/ref&gt; <br /> ==منبع==<br /> <br /> *[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=2960823&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author مرضیه محمدزاده، دوزخیان جاوید، نشر بصیرت، ص ۲۸۴.]<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده: تاریخ]]<br /> [[رده: افراد]]<br /> [[رده: قاتلان کربلا]]<br /> [[رده: حاملین سرهای شهدا]]<br /> &lt;references /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D9%87%D9%84%D8%A7%D9%84_%D8%A8%D9%86_%D9%86%D8%A7%D9%81%D8%B9&diff=36486 2022-04-06T19:23:11Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا<br /> |اطلاعات قاتل =<br /> | تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =هلال بن نافع<br /> | کنیه = <br /> | لقب =<br /> | زادروز/زادگاه = <br /> | محل زندگی =<br /> | نسب/قبیله = <br /> | خویشاوندان سرشناس = <br /> | نحوه درگذشت=<br /> | مدفن =<br /> | اقدامات = <br /> | انگیزه =<br /> | نقش‌های برجسته =سرباز تحت امر عمرسعد<br /> | دیگر فعالیت‌ها =<br /> }}'''هلال بن نافع''' از سربازان تحت امر [[عمر سعد|عمرسعد]] در [[کربلا]] در روز [[عاشورا]] بود. <br /> <br /> ==نقش در واقعه کربلا==<br /> از نقش هلال بن نافع در روز عاشورا در کربلا اطلاعات دقیقی در دسترس نیست جز اینکه گزارشی از او از لحظه شهادت امام حسین(ع) در کربلا ثبت شده است. <br /> <br /> ==تشابه نام==<br /> در روز عاشورا دو فرد با نامی تقریبا مشابه در کربلا حضور داشتند. یکی [[نافع‌ بن‌ هلال بجلی|نافع بن هلال]] که از یاران امام حسین(ع) بود و در کربلا به شهادت رسید و دیگری هلال بن نافع که طبق گزارش خودش از سربازان عمر سعد بود.&lt;ref&gt;اللهوف، ص۱۷۷.&lt;/ref&gt; <br /> <br /> ==منبع==<br /> <br /> *محمدمهدی اشتهاردی، غم نامه کربلا (ترجمه اللهوف علی قتلی الطفوف)، ص۸۶، نشر مطهر<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> &lt;br /&gt;<br /> &lt;references /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}<br /> [[رده:افراد]]<br /> [[رده:قاتلان کربلا]]</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D9%87%D8%A7%D9%86%DB%8C%E2%80%8C_%D8%A8%D9%86_%D8%A7%D8%A8%DB%8C%E2%80%8C_%D8%AD%DB%8C%D9%87_%D9%87%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%86%DB%8C&diff=36485 2022-04-06T19:22:51Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا<br /> |اطلاعات قاتل =<br /> | تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =هانی‌ بن ابی‌ حیه همدانی<br /> | کنیه =<br /> | لقب =<br /> | زادروز/زادگاه =<br /> | محل زندگی =<br /> | نسب/قبیله =<br /> | خویشاوندان سرشناس =<br /> | تاریخ و مکان درگذشت=<br /> | نحوه درگذشت=<br /> | مدفن =<br /> | اقدامات =<br /> | انگیزه =<br /> | نقش‌های برجسته = حامل سرهای مسلم‌ بن عقیل و هانی‌ بن عروه به نزد‌ یزید<br /> | دیگر فعالیت‌ها =<br /> | منصب = <br /> }}'''هانی‌ بن ابی‌ حیه همدانی،''' از هواداران و عمّال [[عبید الله بن زیاد|عبیدالله‌ بن زیاد]] بود. او به همراه [[زبیر بن اروج تمیمی|زبیر بن اَروَج (اروح) تمیمی]]، سفیر عبیدالله‌ بن زیاد به سوی دمشق بودند تا سرهای [[مسلم بن عقیل|مسلم‌ بن عقیل]] و [[هانى بن عروه|هانی‌ بن عروه]] را به نزد‌ [[یزید]] ببرند و گزارش‌ کار را ‌ارائه‌ نمایند.&lt;ref&gt;- ر.ک : انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۳۳۹،۳۴۱-۳۴۲؛ انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردو ۶ الاخبار الطوال، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.س العظم، دمشق: ۱۹۶۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ص۲۴۰-۲۴۱؛ تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۳۷۶،۳۸۰.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==در زمان مختار ثقفی==<br /> هانی‌ بن ابی‌ حیه آن زمانی است که [[مختار ثقفى|مختار ثقفی]] در آستانه حرکت به سوی [[کوفه]] از او که به قصد انجام عمره مفرده به مکه آمده بود، می‌شنود که [[سلیمان بن صرد خزاعى|سلیمان‌ بن صرد]] عازم نبرد با شامیان است.&lt;ref&gt;- الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵ میلادی.، ج۶، ص۵۴.&lt;/ref&gt; این امر در تسریع بازگشت مختار به کوفه نقش داشته‌است.<br /> ==فرستادن سر مقدس امام حسین (ع)==<br /> سر [[امام حسین (ع)]] به دستور [[عمر بن سعد|عمر بن‌ سعد]]، سر امام را از بدن جدا کردند. عمر بن سعد همان عصر عاشورا سر مقدس‌ امام را توسط [[خولی‌ بن یزید اصبحی]] و [[حمید بن مسلم ازدى|حُمَید بن مسلم ازدی]] برای عبیدالله‌ بن زیاد به کوفه فرستاد.&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۵۰۳؛ انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردو۶ الاخبار الطوال، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰میلادی.س العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ص۲۵۹؛ تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۴۵. قس طبرانی در المعجم الکبیر، طبرانی، ابوالقاسم حمدی عبدالمجید السلفی، قاهره: دار احیاء التراث العربی، ۱۹۸۳ میلادی.، ج۳، ص۱۱۷، تنها خولی را نام برده است.&lt;/ref&gt; <br /> ==منبع==<br /> <br /> * [http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=2960823&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author مرضیه محمدزاده، دوزخیان جاوید، نشر بصیرت، ص ۲۷۲.]<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده: تاریخ]]<br /> [[رده: افراد]]<br /> [[رده: قاتلان کربلا]]<br /> [[رده: حاملین سرهای شهدا]]<br /> &lt;references /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D9%87%D8%A7%D9%86%DB%8C_%E2%80%8C%D8%A8%D9%86%E2%80%8C_%D8%AB%D8%A8%DB%8C%D8%AA_%E2%80%8C%D8%AD%D8%B6%D8%B1%D9%85%DB%8C&diff=36484 2022-04-06T19:22:37Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا<br /> |اطلاعات قاتل =<br /> | تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =هانی‌ بن‌ ثبیت ‌حضرمی<br /> | کنیه =<br /> | لقب =<br /> | زادروز/زادگاه =<br /> | محل زندگی =<br /> | نسب/قبیله =<br /> | خویشاوندان سرشناس =<br /> | تاریخ و مکان درگذشت=<br /> | نحوه درگذشت=<br /> | مدفن =<br /> | اقدامات =<br /> | انگیزه =<br /> | نقش‌های برجسته =او علاوه بر اینکه قاتل دو برادر عباس‌ بن علی (ع)، عبدالله و جعفر و همچنین قاتل عبدالله‌ بن عمیر کلبی و محمد بن‌ ابی‌ سعید نواده‌ عقیل‌ بن ابی ‏طالب (ع) بود، جزء ده تنی بود که داوطلبانه بر بدن‌ پر از جراحت‌ امام حسین (ع) به‌ طوری‌ اسب‌ تاختند که ‌استخوان‌های‌ سینه‌ مبارکش‌ را در هم‌ شکستند<br /> | دیگر فعالیت‌ها =<br /> | منصب = <br /> }}'''هانی‌ بن‌ ثبیت ‌حضرمی،''' یکی از سربازان و نیروهای تحت امر [[عمر بن سعد]] بود که در [[کربلا]] حضور داشت. او از جنایتکاران حادثه کربلا است. او قاتل دو برادر [[عباس ابن علی(ع)|عباس‌ بن علی (ع)]]، [[عبدالله بن علی (ع)|عبدالله]] و [[جعفر بن على بن ابى طالب «ع»|جعفر]]، [[عبد الله بن عمیر کلبى|عبدالله‌ بن عمیر کلبی]] و [[محمد بن‌ ابی‌ سعید نواده عقیل|محمد بن‌ ابی‌ سعید]] نواده‌ [[عقیل بن ابی‌طالب|عقیل‌ بن ابی ‏طالب (ع)]] بود. او همچنین جزء ده تنی بود که داوطلبانه بر بدن‌ پر از جراحت‌ [[امام حسین (ع)]] اسب‌ تاختند. <br /> ==نقش در واقعه کربلا==<br /> عبدالله‌ بن‌ عُمَیر کلبی‌ پس از کشتن [[یسار غلام‌ زیاد بن ابی‌سفیان|یسار]] غلام‌ [[زیاد بن ابی سفیان|زیاد بن عبید]] و [[سالم‌ غلام‌ عبیدالله بن زیاد|سالم]]&lt;nowiki/&gt;‌ غلام‌ [[عبید الله بن زیاد|عبیدالله‌ بن زیاد]] به خیمه برگشت و پس از سخنانی با همسرش بار دیگر به‌ میدان‌ شتافت‌ و کارزاری‌ سخت‌ نمود و پس‌ از به‌ هلاکت ‌نمودن‌ چند نفر در اثر حمله‌ گروهی‌ از سپاه‌ پسر سعد بر خاک‌ افتاد و شهید شد. قاتل‌ او هانی‌ بن‌ ثبیت‌ حضرمی و [[بکر بن حى تمیمى|بکر بن حی تمیمی]] ‌بود.&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۳، ص۱۹۴؛ تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۳۶؛ الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی‌ بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری.، ج۴، ص۶۸-۶۹؛ نهایة الارب فی فنون الادب، نویری، شهاب الدین احمد، ترجمه دکتر محمود مهدوی دامغانی، تهران: انتشارات امیر کبیر، ۱۳۶۵ شمسی.، ج۷، ص۱۸۷؛ تنقیح المقال فی احوال الرجال، مامقانی، شیخ عبدالله، نجف: المطبعة الحیریه، ۱۳۵۲ قمری. ، ج۲، ص۲۰۱؛ بحار الانوار الجامعه لدرر الائمه الاطهار (ع)، علامه مجلسی، ملامحمد باقر، تهران: مکتبه الاسلامیه، ۱۳۶۲ شمسی.، ج۴۴، ص۳۲۰، ج۴۵، ص۱۷؛ انصار الحسین (ع)، محمدمهدی شمس‌الدین، ترجمه سیدناصر هاشم‌زاده، تهران: شرکت چاپ و نشر بین‌الملل، ۱۳۸۷ شمسی. (ع)، محمدمهدی شمس‌الدین، ترجمه سیدناصر هاشم‌زاده، تهران: شرکت چاپ و نشر بین‌الملل، ۱۳۸۷ شمسی.، ص۸۴.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> عباس‌ بن علی (ع) به‌ برادرانش‌ گفت‌: «اینک‌ وارد کارزار شوید و مخلصانه‌ در راه‌ یاری‌ دین‌ خدا با دشمنان‌ او نبرد کنید.» برادران‌ یکی‌ بعد از دیگری‌ به‌ میدان‌ رفتند. ابتدا [[عبدالله بن علی (ع)|عبدالله]] به میدان شتافت و در حالی‌که رجز می‌خواند، می‌جنگید. او پس از‌ نبردی‌ سخت و از پای درآوردن تنی چند‌ بالاخره‌ با هانی‌ بن‌ ثبیت حضرمی‌ به‌ مبارزه‌ پرداخت‌ و با دو ضربت‌ که‌ در میانشان‌ رد و بدل‌ شد، به‌ دست‌ هانی‌ به ‌شهادت‌ رسید. هانی‌ سر او را از تن‌ جدا نمود. برخی نوشته‌اند با نیزه خولی‌ بن یزید اصبحی و به دست مردی از بنی‌ تمیم و پس از زخم‌های فراوان به شهادت رسید.&lt;ref&gt;- ر.ک : الطبقات الکبری، ابن سعد کاتب واقدی، محمد، چاپ احسان عباس، بیروت: دار صادر، ۱۴۰۵ قمری.، ج۵، ص۴۷۵؛ الاخبار الطوال ، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۵۷؛ تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۴۹؛ مروج الذهب و معادن الجوهر، مسعودی، علی بن الحسین، چاپ باربیه دومنار و پاوه دوکورتی، پاریس: ۱۸۶۱-۱۸۷۷ میلادی.، ج۳، ص۶۳؛ الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی‌ بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری.، ج۴، ص۷۶؛ مقتل الحسین خوارزمی، خوارزمی، حسین، به کوشش الشیخ محمد السماوی، نجف: مطبعه الزهراء، ۱۳۶۷ قمری.، ج۲، ص۲۸؛ انصار الحسین(ع)، محمدمهدی شمس‌الدین، ترجمه سیدناصر هاشم‌زاده، تهران: شرکت چاپ و نشر بین‌الملل، ۱۳۸۷ شمسی.، ص۱۴۵-۱۴۶.&lt;/ref&gt; <br /> <br /> پس از او [[جعفر فرزند على فرزند ابى طالب (ع)|جعفر]]، به میدان شتافت و در حالی که رجز می‌خواند، ‌جنگید. او نیز پس از نبردی سخت، با تیر خولی‌ بن یزید اصبحی که به پیشانی یا چشمش اصابت کرد، از پا درآمد و هانی‌ بن ثُبَیت حضرمی سر او را نیز از تن جدا کرد.&lt;ref&gt;- ر.ک : الطبقات الکبری، ابن سعد کاتب واقدی، محمد، چاپ احسان عباس، بیروت: دار صادر، ۱۴۰۵ قمری.، ج۵، ص۴۷۵؛ الاخبار الطوال ، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۵۷؛ تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۴۹؛ ارشاد، ج۲، ص۱۱۳؛ فهرست کتب الشیعه و اصولهم و اسماء المصنفین و اصحاب الاصول (الفهرست)، طوسی، ابو جعفر محمدبن حسن، چاپ عبدالعزیز طباطبایی، قم: ۱۴۲۰ قمری.، ص۷۲؛ مروج الذهب و معادن الجوهر، مسعودی، علی بن الحسین، چاپ باربیه دومنار و پاوه دوکورتی، پاریس: ۱۸۶۱-۱۸۷۷ میلادی.، ج۳، ص۶۳؛ الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی‌ بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری.، ج۴، ص۷۶؛ مقتل الحسین خوارزمی، خوارزمی، حسین، به کوشش الشیخ محمد السماوی، نجف: مطبعه الزهراء، ۱۳۶۷ قمری.، ج۲، ص۲۸؛ اعیان الشیعه، امین، سیدمحسن، چاپ حسن امین، بیروت: ۱۴۰۳ قمری.، ج4، ص۱۲۹؛ تنقیح المقال فی احوال الرجال، مامقانی، شیخ عبدالله، نجف: المطبعة الحیریه، ۱۳۵۲ قمری. ، ج۱، ص۲۱۹؛ نقد الرجال، حسینی تفرشی، میر مصطفی بن حسین، تهران: ۱۳۱۸ شمسی.، ص۷۱؛ اقبال اقبال بالاعمال الحسنه فیما یعمل مرة فی السنه، سیدبن طاووس، علی بن موسی، تحقیق جواد قیومی اصفهانی، قم: مکتبه الاعلام السلامی، ۱۴۱۴ قمری.، ج۳، ص۷۸؛ انصار الحسین (ع)، محمدمهدی شمس‌الدین، ترجمه سیدناصر هاشم‌زاده، تهران: شرکت چاپ و نشر بین‌الملل، ۱۳۸۷ شمسی. (ع)، محمدمهدی شمس‌الدین، ترجمه سیدناصر هاشم‌زاده، تهران: شرکت چاپ و نشر بین‌الملل، ۱۳۸۷ شمسی.، ص۱۴۶؛ منتهی الآمال، قمی، شیخ عباس، تهران: انتشارات فراروی، ۱۳۸۱ شمسی.، ج۱، ص۳۸۲؛ انصار الحسین (ع)، محمدمهدی شمس‌الدین، ترجمه سیدناصر هاشم‌زاده، تهران: شرکت چاپ و نشر بین‌الملل، ۱۳۸۷ شمسی.، ص۱۴۵-۱۴۶.&lt;/ref&gt; <br /> <br /> در زیارت ناحیه مقدسه نام قاتل دو برادر، هانی‌ بن ثبیت حضرمی ذکر شده و بر او لعنت فرستاده شده‌است.<br /> <br /> نحوه شهادت محمد بن‌ ابی‌ سعید نیز بنا به نقل منابع چنین آمده است: در روز عاشورا [[امام حسين (ع)|امام]]&lt;nowiki/&gt;‌ ناجوانمردان‌ سپاه‌ اموی‌ را به‌ خاک‌ هلاکت‌ می‌افکند. در این‌ هنگام‌ از سراپرده ‌امام‌، کودکی‌ بیرون‌ آمد که‌ دو گوشواره‌ در گوش‌ داشت‌ و از وحشت‌ و حیرت‌ به‌ جانب‌ چپ‌ و راست‌ می‌نگریست‌ و گوشواره‌هایش‌ می‌لرزید. هانی‌ بن‌ ثبیت حضرمی بر او حمله‌ برد و او را شهید کرد.&lt;ref&gt;- تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۶۹؛ مقاتل الطالبیین، ص۹۲؛ الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی‌ بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری.، ج۴، ص۷۶؛ البدایه و النهایه، ابن‌کثیر دمشقی، عمادالدین اسماعیل‌بن عمر، قاهره: ۱۹۳۲ میلادی. ، ج۸، ص۱۸۶؛&lt;/ref&gt; بنا به نقل دیگر [[لقیط‌ بن ناشر جهنی|لقیط‌ بن‌ ایاس‌ جهنی]]&lt;nowiki/&gt;‌ به‌وسیله‌ تیری‌ که‌ به‌ جانبش‌ پرتاب‌ کرد، او را مجروح و هانی‌ بن‌ ثبیت حضرمی با شمشیر او را شهید کرد.&lt;ref&gt;- برای تفصیل بیشتر ر.ک : تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲– ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲– ۱۹۶۷ میلادی.، ج5، ص۴۶۹؛ مقاتل الطالبیین، ص۹۲؛ رجال طوسی، ص۸۰؛ ۱۵۱؛ الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی‌ بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری.، ج۴، ص۷۶؛ البدایه و النهایه، ابن‌کثیر دمشقی، عمادالدین اسماعیل‌بن عمر، قاهره: ۱۹۳۲ میلادی. ، ج۸، ص۱۸۶؛ ۲.ابصار العین فی انصار الحسین (ع)، محمدمهدی شمس‌الدین، ترجمه سیدناصر هاشم‌زاده، تهران: شرکت چاپ و نشر بین‌الملل، ۱۳۸۷ شمسی.، سماوی، محمدبن ‌طاهر، تحقیق محمدجعفر طبسی، مرکز الدراسات الاسلامیه لحرس التوره.، ص۹۱؛ اعیان الشیعه، امین، سیدمحسن، چاپ حسن امین، بیروت: ۱۴۰۳ قمری.، ج3، ص۲۹۳؛ وسیله الدارین فی انصار الحسین (ع)، محمدمهدی شمس‌الدین، ترجمه سیدناصر هاشم‌زاده، تهران: شرکت چاپ و نشر بین‌الملل، ۱۳۸۷ شمسی.، موسوی زنجانی، بیروت: مؤسسه اعلمی، ۱۴۰۲ قمری.، ص۲۳۲؛ تنقیح المقال فی احوال الرجال، مامقانی، شیخ عبدالله، نجف: المطبعة الحیریه، ۱۳۵۲ قمری. ، ج۲، ص۶۰؛ انصار الحسین (ع)، محمدمهدی شمس‌الدین، ترجمه سیدناصر هاشم‌زاده، تهران: شرکت چاپ و نشر بین‌الملل، ۱۳۸۷ شمسی.، ص ۱۵۱&lt;/ref&gt; بنا به نقلی او قاتل [[عبدالله بن حسن (ع)|عبدالله‌ بن حسن (ع)]] هم بوده است.&lt;ref&gt;- الطبقات الکبری، ابن سعد کاتب واقدی، محمد، چاپ احسان عباس، بیروت: دار صادر، ۱۴۰۵قمری.، ج۵، ص۴۷۶؛ تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷میلادی.، ج۵، ص۴۶۸؛ الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی‌ بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری.، ج۴، ص۹۲.&lt;/ref&gt;<br /> ==پس از شهادت امام حسین (ع)==<br /> پس از شهادت امام حسین (ع) در کوفه می‌زیست. بنا به نقل ابو هذیل سکونی در روزگار خالد بن عبدالله او که پیری فرتوت بود و در انجمن حضرمیان نشسته بود، می‌گفت: من از جمله کسانی بودم که در موقع کشته شدن امام حسین‌ (ع) حضور داشتم و جزء گروه ده نفره اسب سوارانی بودم که بر پیکر او اسب تاراندم.&lt;ref&gt;- تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۴۹؛ البدایه و النهایه، ابن‌کثیر دمشقی، عمادالدین اسماعیل‌بن عمر، قاهره: ۱۳۳۲ میلادی. ، ج۸، ص۱۸۶.&lt;/ref&gt; اگر چنین چیزی صحت داشته باشد پس او به دست [[مختار ثقفى|مختار]] کشته نشده است، در حالی‌که مختار هر ده تن را به مجازات رساند.<br /> ==منبع==<br /> <br /> * [http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=2960823&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author مرضیه محمدزاده، دوزخیان جاوید، نشر بصیرت، ص ۲۶۷-۲۶۹.]<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده: تاریخ]]<br /> [[رده: افراد]]<br /> [[رده: قاتلان کربلا]]<br /> [[رده: کسانی که بر پیکر امام اسب تاراندند]]<br /> &lt;references /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D9%86%D8%B5%D8%B1_%D8%A8%D9%86_%D8%AD%D8%B1%D8%AB%D9%87&diff=36483 2022-04-06T19:22:19Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا<br /> |اطلاعات قاتل =<br /> | تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =نصر بن حرث<br /> | کنیه = <br /> | لقب =<br /> | زادروز/زادگاه = <br /> | محل زندگی =<br /> | نسب/قبیله = <br /> | خویشاوندان سرشناس = <br /> | نحوه درگذشت=<br /> | مدفن =<br /> | اقدامات = <br /> | انگیزه =<br /> | نقش‌های برجسته =یکی از فرماندهان لشکر عمر سعد<br /> | دیگر فعالیت‌ها =<br /> }}'''نصربن حرثه'''، از فرماندهان سپاه [[عمر بن سعد|عمربن سعد]] بود، که در روز [[عاشورا]] در کربلا حضور داشت. <br /> <br /> ==نقش در نبرد کربلا==<br /> <br /> === فرماندهی سپاه کوفه ===<br /> نصر بن حرثه فرمانده دو هزار جنگاور از کوفیان در کربلا بود.&lt;ref&gt;تاریخ طبری، ج ۵، ص ۴۲۲. &lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==منبع==<br /> <br /> *[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=2960823&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author مرضیه محمدزاده، دوزخیان جاوید، نشر بصیرت، ص ۱۸۰.]<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده: تاریخ]]<br /> [[رده: قاتلان کربلا]]<br /> [[رده: فرماندهان طوایف و قبایل]]<br /> &lt;references /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D9%85%D9%87%D8%A7%D8%AC%D8%B1_%D8%A8%D9%86%E2%80%8C_%D8%A7%D9%88%D8%B3_%D8%AA%D9%85%DB%8C%D9%85%DB%8C%E2%80%8C&diff=36482 2022-04-06T19:22:04Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا<br /> |اطلاعات قاتل =<br /> | تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =مهاجر بن‌ اوس تمیمی‌<br /> | کنیه =<br /> | لقب =<br /> | زادروز/زادگاه =<br /> | محل زندگی =<br /> | نسب/قبیله =<br /> | خویشاوندان سرشناس =<br /> | تاریخ و مکان درگذشت=<br /> | نحوه درگذشت=<br /> | مدفن =<br /> | اقدامات =<br /> | انگیزه =<br /> | نقش‌های برجسته =از قاتلین زهیر بن قین<br /> | دیگر فعالیت‌ها =<br /> | منصب = <br /> }}'''مهاجر بن‌ اوس تمیمی‌،''' یکی از سربازان [[عمر بن سعد]] بود که در [[کربلا]] حضور داشت. او در قتل [[زهیر بن‌ قین|زهیر بن قین]] شرکت داشت. <br /> ==نقش در واقعه کربلا==<br /> <br /> === به قتل رساندن زهیر بن قین ===<br /> بنا به نقل مورخین، زهیر بن قین دلاورانه‌ جنگید و با شمشیر از امامش‌ دفاع‌ کرد. دو نفر از کوفیان‌ با نام‌های‌ [[کثیر بن عبدالله شعبی|کثیر بن‌ عبدالله شعبی]]&lt;nowiki/&gt;‌ و مهاجر بن‌ اوس تمیمی‌ بر وی‌ حمله‌ کرده‌ و او را به‌ شهادت‌ رساندند.&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۳، ص۴۰۳؛ تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۴۱؛ الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی‌ بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری.، ج۴، ص۷۱؛ البدایه و النهایه، ابن‌کثیر دمشقی، عمادالدین اسماعیل‌بن عمر، قاهره: ۱۹۳۲ میلادی. ، ج۸، ص۱۸۴. &lt;/ref&gt; امام خود را به بالین‌ او رساند. او را دعا نمود و کشندگانش‌ را نفرین‌ کرد.&lt;ref&gt;- تسلیة المجالس و زینة المُجالس الموسوم بمقتل الحسین (ع)، موسوی حائری کرکی، محمدبن ابی‌طالب، تحقیق فارس حسون کریم، قم: مؤسسه المعارف الاسلامیه، ۱۴۱۸ قمری. ج۲، ص۲۹۵؛ بحار الانوار الجامعه لدرر الائمه الاطهار (ع)، علامه مجلسی، ملامحمد باقر، تهران: مکتبه الاسلامیه، ۱۳۶۲ شمسی.، ج۴۵، ص۲۵-۲۶. &lt;/ref&gt; پس از بستن شریعه فرات به دستور عبیدالله‌ بن زیاد، مهاجر بن‌ اوس به رویارویی امام‌ حسین‌ (ع) آمد و گستاخانه گفت: ای حسین! آیا این آب را نمی‏بینی که همچون سینه مارها می‌درخشد؟ به خدا سوگند یک قطره از آن نخواهی چشید، تا بمیری. امام فرمود: امیدوارم خداوند مرا به آن درآورد و شما را از آن بازدارد.&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶– ۲۰۰۰ میلادی.، ج۳، ص۳۸۹. &lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> === تلاش در انصراف حر از تصمیمش ===<br /> مهاجر وقتى تمایل«[[حر بن یزید ریاحى|حرّ]]»را روز عاشورا براى پیوستن به سپاه [[حسین بن على (ع)|امام حسین(ع)]] مشاهده کرد، با وى سخن گفت و این که:تو را از شجاعان کوفه مى‌دانستم، این چه حالت است؟و پاسخ حرّ به او که:خود را بر سر دوراهى بهشت و جهنّم مى‌بینم. &lt;ref&gt;بحار الأنوار،ج ۴۵،ص ۱۱.&lt;/ref&gt;<br /> ==منبع==<br /> <br /> *[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=2960823&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author مرضیه محمدزاده، دوزخیان جاوید، نشر بصیرت، ص ۲۳۴-۲۳۵.]<br /> *[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=654837&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، نشر معروف، ص ۴۷۲.]<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده: تاریخ]]<br /> [[رده: افراد]]<br /> [[رده: قاتلان کربلا]]<br /> [[رده: قاتلان اصحاب و خاندان]]<br /> &lt;references /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D9%85%D8%B9%D8%A7%D9%88%DB%8C%D9%87&diff=36481 2022-04-06T19:21:48Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>'''معاویه‌''' نخستین حاکم اموی بود که پس از شهادت امام علی(ع)، در معاهده صلح با امام حسن(ع)، خلافت مسلمین را به دست گرفت و دمشق را پایتخت حکومت خود نمود.<br /> {{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا<br /> |اطلاعات قاتل =<br /> | تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =معاویة بن ابی سفیان<br /> | کنیه = ابوعبدالرحمان<br /> | لقب =<br /> | زادروز/زادگاه = پنج سال پیش از بعثت/مکه<br /> | محل زندگی =مکه، شام<br /> | نسب/قبیله = قریشی اموی<br /> | خویشاوندان سرشناس = ابی سفیان، یزید بن معاویه<br /> | تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: 1382 – 1387 قمری / 1962 – 1967 میلادی.و مکان درگذشت=<br /> | نحوه درگذشت=<br /> | مدفن =دمشق<br /> | اقدامات = <br /> | انگیزه =<br /> | نقش‌های برجسته =استانداری شام در زمان عمر بن خطاب و عثمان بن عفان، نخستین خلیفه اموی<br /> | دیگر فعالیت‌ها =<br /> }}<br /> ==زندگینامه==<br /> تولد معاویه معلوم نیست&lt;ref&gt;تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی&lt;/ref&gt; ولی اگر به گفته واقدی در هنگام وفات به سال ۶۰ هجری، ۷۸ سال داشته باشد&lt;ref&gt;تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.&lt;/ref&gt;، تولد او ۱۸ سال پیش از هجرت، یعنی در دهه اول قرن هفتم میلادی بوده است. او در سال فتح مکه یعنی در همان سال و همان وقت که پدرش اسلام آورد، مسلمان شد. پدر او ابوسفیان‌ بن‌ حَرب‌ و مادرش هند دختر عقبةبن ابی‌ربیعةبن عبدشمس بود. مادر او به سبب کشته شدن پدر، پسر و برادرش در جنگ بدر به دست امام علی (ع) و حمزه از دشمنان سرسخت اسلام و خصوصا امام علی(ع) بود.<br /> <br /> ==در زمان پیامبر (ص)==<br /> معاویه که خواندن و نوشتن می‌دانست از جمله کاتبان پیامبر‌(ص) نیز شد، اما به گفته بعضی از سیره‌نویسان کاتب وحی نبود، بلکه نامه‌های پادشاهان و رؤسای قبایل را می‌نوشت و امور روزانه و حساب اموال و صدقات و تقسیم آنان را برعهده داشت و در این امور، شخصی به نام حنظلةبن ربیع تمیمی با او شرکت داشت.<br /> <br /> {{خلافت بنی امیه}}<br /> <br /> ==عهد امام علی (ع)==<br /> با خلافت‌ امیرالمؤمنین‌ علی (ع) که‌ بیعت‌ با آن‌ حضرت‌، خارج‌ از اراده‌ بنی‌امیه‌ و غالب‌ قریشیان‌ رقم خورد‌، سران‌ بنی‌امیه‌ نخست‌ به‌ مکه‌ گریختند.&lt;ref&gt;- تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.طبری، ج۴، ص۴۴۸،۴۳۳.&lt;/ref&gt; آن‌گاه‌ چون‌ عایشه‌ و طلحه‌ و زبیر به‌ بهانه‌ خون‌خواهی ‌عثمان‌، عَلَم‌ مخالفت‌ با حضرت‌ علی (ع) را برداشتند،&lt;ref&gt;-الطبقات الکبری، ابن سعد کاتب واقدی، محمد، چاپ احسان عباس، بیروت: دار صادر، ۱۴۰۵ قمری.، ج۵، ص۳۸.&lt;/ref&gt; ایشان‌ نیز با پیوستن به اصحاب جمل مجالی‌ برای‌ ضدیت‌ با آن‌ حضرت‌ یافت.&lt;ref&gt;- تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.طبری، ج۴، ص۴۴۹-۴۵۰.&lt;/ref&gt; با این‌ همه‌، اختلافات‌ بنی‌امیه‌ با آنان‌ بر سر خلافت‌ بر جای‌ بود.&lt;ref&gt;- همان، ص۴۵۳.&lt;/ref&gt; حتی‌ بر اساس برخی‌ گزارش‌ها، قتل‌ طلحه ‌در میدان‌ جنگ‌ به‌ دست‌ [[مروان‌ بن‌ حکم‌]] صورت‌ گرفت‌.&lt;ref&gt;- ر.ک : جمل من انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، به کوشش سهیل زکار و ریاض زرکلی، بیروت: ۱۴۱۷ قمری / ۱۹۹۶ میلادی.، ج۳، ص۴۳، ج۱۰، ص۱۲۷.&lt;/ref&gt; پس‌ از شکست‌ سنگین‌ مخالفان‌ در نبرد جمل‌، بنی‌امیه ‌بخت‌ خویش‌ را در شام‌ و نزد والی‌ پر قدرت‌ آن‌جا یافتند که‌ امام‌ علی (ع) از نخستین‌ روزهای‌ خلافت‌ - به‌ رغم ‌توصیه‌ سیاست‌بازانی‌ چون‌ مغیرة‌بن‌ شعبه‌ - عزم‌ خود را در عزل‌ او از ولایت‌ شام‌ استوار کرده‌ بود.&lt;ref&gt;- تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.طبری، ج۴، ص۴۴۰-۴۴۱.&lt;/ref&gt; چنان‌ که‌ پیش‌تر گفته‌ شد، معاویه‌ از زمان‌ عمر بر ولایات‌ شام‌ حکمرانی‌ داشت‌ و با قدرت و اختیارات وسیعی‌ که‌ به‌ ویژه‌ از حیث‌ فتوح البلدان،&lt;ref&gt;بلاذری، احمد بن یحیی، به کوشش دخویه، لیدن: ۱۸۶۶ میلادی.‌&lt;/ref&gt; در زمان‌ عثمان‌ به دست آورده بود،&lt;ref&gt;- ر.ک : فتوح البلدان، بلاذری، احمد بن یحیی، به کوشش دخویه، لیدن: ۱۸۶۶ میلادی. البدان، ص۱۵۲-۱۵۳.&lt;/ref&gt; می‌توان‌ گفت‌ که‌ خلافت‌ بنی‌امیه‌ در این‌ بخش‌ از جهان‌ اسلام‌ از همان زمان آغاز شده‌ بود. درست‌ است‌ که‌ معاویه‌ به بهانه‌ خون‌خواهی‌ عثمان‌ مخالفت‌ خود را آشکار کرد، اما در واقع‌ او برای‌ اشغال‌ کرسی‌ خلافت‌ می‌جنگید. حتی‌ از زمان‌ محاصره‌ عثمان‌ - که‌ معاویه‌ از یاری‌ رساندن‌ به‌ او دریغ‌ کرده‌ بود - برخی‌ از طمع‌ وی‌ در کسب‌ خلافت‌ سخن‌ به‌ میان‌ آورده‌ بودند.&lt;ref&gt;- تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.طبری، ج۴، ص۴۳۴.&lt;/ref&gt; معاویه که به سیاست و تدبیر بیش از ورع و تقوا و تمسک به دین اهمیت می‌داد، دستش در جلب قلوب و کسب طرفداران کارآمد و کاردان، بازتر از امیرالمؤمنین‌ علی (ع) بود که به اهداف و اصول اسلامی سخت پایبند بود. <br /> <br /> ===جنگ جمل===<br /> امیرالمؤمنین‌ پس از پایان دادن به جنگ جمل در بصره، روی به جنگ با معاویه نهاد و در صفر سال ۳۷ هجری جنگ معروف صفین اتفاق افتاد و معاویه که شکست را آشکار می‌دید، توانست با حیله سیاسی در میان سپاه امام تفرقه بیندازد. فرسایشی‌ شدن‌ جنگ‌ صفین نیز‌ اگر هم‌ هدف‌ معاویه‌ و متحدان‌ او نبود، سرانجام‌ به‌ نفع‌ وی‌ تمام‌ شد و در صفوف‌ سپاهیان‌ امام‌ علی (ع) رخنه‌ عمیقی‌ ایجاد کرد و امام را وادار به تن دادن به حکمیت کردند و این به زیان امام تمام شد؛ امیرالمؤمنین‌ مجبور شد تا با مخالفان در سپاه خود بستیزد، در صورتی که معاویه بیش از پیش موقعیت خود را مستحکم‌تر کرد و از یک‌سو دست به اغواء و فریفتن یاران امام زد و از سوی دیگر به قتل و غارت در شهرهای تحت سیطره امام زد و وضعیت دفاعی جبهه امام را تضعیف نمود. علاوه‌ بر ظهور خوارج‌، برخی‌ از سران‌ قبایل‌ پرنفوذ در عراق‌، مانند اشعث‌بن‌ قیس‌ کندی نیز‌ پنهانی‌ با معاویه‌ مراوده‌ داشتند. معاویه‌ پس‌ از جنگ‌ صفین‌، مناطقی‌ از عراق‌ و حجاز را با فرستادن‌ بُسربن‌ ابی‌ارطاة‌ و دیگر عمال‌ خون‌ریز خود تا حدّ ممکن‌ ناامن‌ و آشفته‌ کرده‌ بود&lt;ref&gt;- ر.ک : جمل من انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، به کوشش سهیل زکار و ریاض زرکلی، بیروت: ۱۴۱۷ قمری / ۱۹۹۶ میلادی.، ج۳، ص۱۹۷ به بعد؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابن‌واضح)، بیروت: دارصادر، ۱۳۷۹ قمری / ۱۹۶۰ میلادی.، ج۲، ص۲۳۱؛ مروج الذهب و معادن الجوهر، مسعودی، علی بن الحسین، چاپ باربیه دومنار و پاوه دوکورتی، پاریس: ۱۸۶۱-۱۸۷۷ میلادی.، ج۳، ص۲۱۱.&lt;/ref&gt; و در اختلاف‌افکنی‌ میان‌ قبایل‌ بصره‌ دست‌ داشت‌. به‌ هر حال‌ این‌ دشواری‌ها و اختلافات‌، نخست‌ امام‌ علی (ع) و پس‌ از شهادت‌ آن‌ حضرت، امام‌ حسن‌ (ع) را از پی‌گیری‌ کار معاویه‌ بازداشت‌ تا آن‌که‌ سرانجام‌ در پی‌صلحی‌، خلافت‌ در سال‌ ۶۱ هجری‌ کاملاً از آن‌ِ معاویه‌ شد.&lt;ref&gt;- جمل من انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، به کوشش سهیل زکار و ریاض زرکلی، بیروت: ۱۴۱۷ قمری / ۱۹۹۶ میلادی.، ج۳، ص۲۸۶-۲۸۷.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> در زمان خلافت او که نزدیک به ۲۰ سال طول کشید،&lt;ref&gt;فتوح البلدان، بلاذری، احمد بن یحیی، به کوشش دخویه، لیدن: ۱۸۶۶ میلادی&lt;/ref&gt; حکومت اسلامی در شمال و غرب ادامه یافت و مسلمانان، مکران و سیستان و بلوچستان و قسمتی از سرزمین سند را تصرف کردند و از رود جیحون گذشتند و در میانه راه به سمرقند رسیدند. در غرب از مصر پا فراتر نهادند و به قسمت‌هایی از شمال آفریقا دست یافتند. در آسیای صغیر در زمستان‌ها و تابستان‌ها به بلاد بیزانس می‌تاختند و یک‌بار تا نزدیکی قسطنطنیه پیش رفتند. سیاست داخلی معاویه همچنان به استوار ساختن حکومت خاندان بنی‌امیه و موروثی ساختن آن معطوف بود. مردان کارآمد را با هر وسیله ولو خلاف اصول اسلامی به خود جلب کرد. چنانکه ‌ برای‌ جلب‌ همکاری‌ شخصی ‌مانند زیاد که از کارآمدترین افراد زمان خود بود و به سبب شناخته نشدن نسبش به زیادبن ابیه (پسر پدرش) اشتهار داشت، فرزند ابوسفیان‌ و برادر ناتنی‌ خویش‌ خواند&lt;ref&gt;- ر.ک : جمل من انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، به کوشش سهیل زکار و ریاض زرکلی، بیروت: ۱۴۱۷ قمری / ۱۹۹۶ میلادی.، ج۵، ص۲۰۲؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابن‌واضح)، بیروت: دارصادر، ۱۳۷۹ قمری / ۱۹۶۰ میلادی.، ج۲، ص۲۵۹-۲۶۰؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.طبری، ج۵، ص۲۱۴-۲۱۵.&lt;/ref&gt; و این خلاف قاعده اسلامی بود‌ گر چه‌ این‌ اقدام (استلحاق زیاد به ابوسفیان)‌، بنی‌امیه‌ را درمعرض‌ توهین‌ و استهزا قرار داد،&lt;ref&gt;- ر.ک : الدولة العربیة و سقوط‌ها، ولهاوزن، یولیوس، ترجمه یوسف عش، دمشق: ۱۳۷۶ قمری / ۱۹۵۶ میلادی. ، ص۱۰۰-۱۰۱. &lt;/ref&gt; ولی‌ با انتصاب‌ زیاد به‌ ولایت‌ عراق‌ در سال‌ ۴۵ هجری‌ و به‌ یاری‌ استبداد او، ثبات‌ اقتصادی‌ و اداری‌ را به‌ عراق‌ بازگرداند.&lt;ref&gt;- ر.ک : تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: 1382 –1387 قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابن‌واضح)، بیروت: دارصادر، ۱۳۷۹ قمری / ۱۹۶۰ میلادی.، ج۲، ص۲۷۹؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.طبری، ج۵، ص۲۹۲،۲۱۷.&lt;/ref&gt; زیاد با نداشتن اصل و نسب صحیح، با این عمل به یکی از خاندان‌های اشراف عرب منتسب و برادر خلیفه شد. پس تمام تلاش خود را در استوار ساختن حکومت بنی‌امیه به کار انداخت و با آنکه در زمان امیرالمؤمنین‌ علی (ع) از جانب او والی فارس بود، در تظاهر به دشمنی با امام راه افراطی پیمود و از قتل و زجر پیروان آن حضرت دریغ نکرد. <br /> <br /> ==دشمنی با امام علی (ع)==<br /> معاویه‌ چون‌ هدفی‌ غیر از حکومت‌ و اشباع‌ غریزه‌ جاه‌طلبی‌ و کامیابی‌ از لذایذ زندگی‌ نداشت‌، برای‌ رسیدن ‌به‌ هدف‌ شوم‌ خویش‌ از هیچ‌گونه‌ جرم‌ و جنایتی‌ خودداری‌ نمی‌کرد و چون‌ با امام علی (ع) و خاندان‌ وی‌ دشمن‌ بود، از هیچ‌گونه‌ ظلم‌ و تجاوز نسبت‌ به‌ خاندان‌ آن‌ حضرت‌ دریغ‌ نمی‌ورزید. سلفی‌ از عبدالله‌بن‌ احمدبن‌ حنبل‌ نقل‌ می‌کند که‌ از پدرم‌ احمد درباره‌ امیرالمؤمنین علی (ع) و معاویه‌ پرسیدم‌، پدرم‌ گفت‌: علی (ع) دشمنان‌ زیادی‌ داشت‌؛ دشمنانش‌ هر چه‌ جستجو کردند بلکه‌ عیبی‌ برای‌ او پیدا کنند، نتوانستند کم‌ترین‌ عیبی‌ در او ببینند، لذا مردی‌ را که‌ با او جنگید (معاویه‌)، تعریف‌ کردند و این‌ حیله‌ای‌ بود که‌ به‌ راه ‌انداختند.&lt;ref&gt;- تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.الخلفاء، ص۱۹۹.&lt;/ref&gt; معاویه‌ تهاجم‌ گسترده‌ای‌ را آغاز و تلاش‌ نمود تا روح‌ و جسم‌ جامعه‌ را از یاد امیرالمؤمنین علی (ع) و خاندانش‌ تهی‌کند. او احکام‌ صریح‌ و بی‌پرده‌ای‌ به‌ والیان‌ خود نوشت‌ تا سب‌ّ و لعن‌ امیرالمؤمنین در هر شهر و دیار انجام‌ شود.<br /> <br /> ==مرکز خلافت==<br /> معاویه‌ برای‌ ملک‌داری‌ مجموعه‌ای‌ از امکانات‌ و توانایی‌ها را به‌کار گرفت‌ و مرکز خلافت‌ را به‌ دمشق‌ منتقل‌ کرد. زیرا به‌ وفاداری‌ مردم‌ شام‌ به‌ بنی‌امیه‌ اطمینان‌ داشت‌. در طول‌ مدت‌ خلافت‌ بنی‌امیه‌ - جز در یک‌ مقطع‌ زمانی‌ خاص‌ - و حتی‌ طی‌ سالیان‌ پس‌ از آن‌ نیز این‌ وفاداری‌ به‌ طور کلی‌ پا برجا بود. به‌ گفته‌ ولهاوزن&lt;ref&gt;- الدولة العربیة و سقوط‌ها، ولهاوزن، یولیوس، ترجمه یوسف عش، دمشق: ۱۳۷۶ قمری / ۱۹۵۶ میلادی. ، ص۱۰۸.&lt;/ref&gt; معاویه‌ از دیر باز با مردم‌ شام‌ منافع‌ مشترک‌ ایجاد کرده‌ بود. اگر چه‌ از گذشته‌های‌ دور برخی‌ از قبایل‌ عرب‌ به‌ شام‌ مهاجرت‌ کرده‌ بودند، ولی‌ با توجه‌ به‌ سابقه‌ عموم‌ شامیان‌ در برخورداری‌ از حکومت ‌مرکزی‌، شاید معاویه‌ برای‌ اثبات‌ مشروعیت‌ خود، کم‌تر از دیگر نقاط‌ به‌ حفظ‌ اصول‌ اسلامی‌ نیاز داشت‌.&lt;ref&gt;- همان، ص۱۰۹.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==حفظ روابط با بنی‌امیه==<br /> با این‌ همه‌، بر خلاف‌ آن‌چه‌ به‌ نظر می‌رسد، دمشق‌ دست‌کم‌ در طول‌ مدت‌ خلافت‌ معاویه‌، اقامتگاه‌ اصلی ‌بنی‌امیه‌ شمرده‌ نمی‌شد. در واقع‌ معاویه‌ با عبرت‌ گرفتن‌ از سرنوشت‌ عثمان‌ در طول‌ خلافت‌ کوشید روابط‌ خود با بنی‌امیه‌ را در جهت‌ حفظ‌ منافع‌ کلی‌ خلافت‌ تنظیم‌ کند. وی‌ مروان‌بن‌ حکم‌ را مدتی‌ به‌ ولایت‌ مدینه‌ گماشت‌، اما بعدها روابط‌ او با خلیفه‌ به‌ سردی‌ گرایید و حتی‌ معاویه‌ میزان‌ سرسپردگی‌ او را در معرض‌ آزمایش‌ قرار داد.&lt;ref&gt;- ر.ک : تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.طبری، ج5، ص۱۷۲، ۲۳۱-۲۳۲، ۲۹۲-۲۹۵.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==واگذاری شهرهای حساس عراق== <br /> معاویه‌ ولایت‌ شهرهای‌ حساس‌ عراق‌، بصره‌ و کوفه‌ را با توجه‌ به‌ ساختار شکننده‌ قبیله‌ای‌ آن‌ دو شهر به‌ مردان ‌کارآزموده‌ای‌ چون‌ مغیرةبن‌ شعبه ثقفی‌ و عبدالله‌بن‌ عامر اموی‌ واگذاشت&lt;ref&gt;- ر.ک : همان، ج۵، ص۱۷۱-۱۷۲، ۲۱۲-۲۱۴.&lt;/ref&gt; پس‌ از مرگ‌ زیاد نیز همچنان‌ برای‌ شهرهای‌ مهم‌ یاد شده ‌افرادی‌ غیر از بنی‌امیه‌ را برگزید.&lt;ref&gt;- همان، ج۵، ص۲۹۲.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==اقدامات‌ ضد اسلامی‌==<br /> همچنین با آنکه خلفای راشدین، بیش از هر چیز سعی در پیشبرد اهداف و آرمان‌های اسلامی داشتند، به‌ویژه امیرالمؤمنین‌ علی (ع) که در تقوا و ایمان و علم و دین و پایبندی به اجرای احکام در حدّ اعلی بود و هیچکس قابل مقایسه با او نبود، معاویه با سیاست‌بازی، بی آنکه در تقوا و دیانت از خود حرارتی نشان دهد، توانست مقاصد خود را که با احکام اسلامی منطبق نبود، پیش ببرد: شراب‌خواری‌، پوشیدن‌ لباس‌ ابریشم‌، استماع‌ آواز، قضاوت‌ بر خلاف‌ اسلام‌، به‌ رسمیت‌ شناختن‌ فرزند زنا، جنگ‌ با امیرالمؤمنین علی (ع)، اعزام‌ نیروهای‌ نظامی‌ برای‌ قتل‌ و غارت‌ شیعیان‌ امام در زمان‌ خلافت‌ امیرالمؤمنین، قتل‌ مالک‌ اشتر، اعدام‌ حجربن‌ عدی‌ و یارانش‌، تجاوز به‌ مصر و قتل‌ محمدبن‌ ابی‌بکر والی منصوب امیرالمؤمنین علی (ع)، قتل‌ عام ‌شیعیان‌، جعل‌ احادیث‌ در مذمت‌ امیرالمؤمنین، جعل‌ احادیث‌ در مدح‌ عثمان‌، امر به‌ لعن‌ امیرالمؤمنین درخطبه‌ نماز، قتل‌ امام‌ حسن ‌(ع)، خواندن‌ نماز جمعه‌ در روز چهارشنبه‌، همه‌ و همه‌ گوشه‌هایی‌ از این‌ جنایات‌ و اقدامات‌ ضد اسلامی‌ معاویه‌ بودند و او‌ همه‌ این‌ جنایات‌ را بی‌پرده‌ و با کمال‌ جسارت‌ انجام‌ می‌داد و کوچک‌ترین‌ پرده‌پوشی‌ یا ظاهرسازی‌ به‌ جز در مورد شهادت‌ امام‌ حسن ‌(ع) در کار وی‌ نبود. <br /> <br /> ==اقداماتی که پیش از معاویه سابقه نداشت==<br /> تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابن‌واضح)، بیروت: دارصادر، ۱۳۷۹ قمری / ۱۹۶۰ میلادی. نیز‌ بعضی‌ کارهایی‌ را از معاویه‌ ذکر می‌کند که‌ پیش‌ از آن‌ سابقه‌ نداشته‌ است‌: معاویه‌ نخستین‌ کس‌ در اسلام‌ بود که‌ نگهبانان‌ و پاسبانان‌ و دربانان‌ گماشت‌ و پرده‌ها آویخت‌ و منشیان‌ نصرانی‌ استخدام‌ کرد و جلو خود حربه‌ راه‌ می‌برد و از مقرری‌ زکات‌ گرفت‌ و خود روی‌ تخت‌ نشست‌ و مردم‌ زیر دست‌ او و دیوان‌ خاتم (اداره‌مهرداری‌) را تأسیس‌ و دست‌ به‌ ساختمان‌ زد و ساختمان‌ را گچکاری‌ کرد (برافراشت‌) و مردم‌ را در ساختنش بی‌مزد به‌ کار گماشت‌ و هیچ‌کس‌ پیش‌ از او چنین‌ نکرده‌ بود و مال‌های‌ مردم‌ را مصادره‌ کرد و آن‌ها را برای‌خویش‌ گرفت‌ و خلافت‌ را به‌ صورت‌ پادشاهی‌ باز گرداند و می‌گفت‌: منم‌ نخستین‌ پادشاه‌. معاویه‌ از هر سرزمینی‌ که‌ فتح‌ می‌شد، املاک‌ آبادی‌ را که‌ پادشاهان‌ خالصه‌ خود قرار می‌دادند، خالصه‌ خود قرار می‌داد و تیول‌ جمعی‌ از بستگان‌ خویش‌ می‌ساخت‌ و نخستین‌ کس‌ بود که‌ در تمام‌ دنیا، خالصه‌هایی‌ داشت‌.<br /> <br /> روزی‌ عبدالله‌بن‌ عمر نزد وی‌ رفت‌، معاویه‌ به‌ او گفت‌: ای‌ ابوعبدالله کاخ‌ ما را چگونه‌ می‌بینی‌؟ گفت‌: اگر از مال‌ خدا باشد، از خیانتکارانی‌ و اگر از مال‌ خودت‌ باشد، از اسرافکاران‌ هستی‌. عدی‌بن‌ حاتم‌ بر او وارد شد، معاویه‌ به‌ او گفت‌: دوران‌ ما چگونه‌ است‌؟ عدی‌ گفت‌: داد این‌ زمان‌ شما، بیداد زمانی‌ است‌ که‌ گذشت‌ و بیداد این‌ زمان‌ شما، داد زمانی‌ است‌ که‌ خواهد آمد.&lt;ref&gt;- تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابن‌واضح)، بیروت: دارصادر، ۱۳۷۹ قمری / ۱۹۶۰ میلادی.، ج۲، ص۱۶۲-۱۶۶.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==بدعت معاویه==<br /> معاویه‌ با خودکامگی‌ بی‌حدّ و حصر در تصرف‌ اموال‌ مردم‌، بدعتی‌ به‌ وجود آورد که‌ خلفای‌ بعدی‌ آن‌ را به ‌عنوان‌ سیاست‌ دنبال‌ می‌کردند، او معتقد بود: زمین‌ مال‌ خداست‌ و من‌ خلیفه‌ خدا هستم‌ پس‌ هر چه‌ را که‌ از اموال ‌خدا بگیرم‌، مال‌ من‌ است‌ و هر چه‌ را واگذارم‌ برایم‌ مباح‌ است‌. سیاست‌ او چنین‌ بود که‌ دوستداران‌ امام و اهل‌ بیت‌ آن حضرت در تنگنای‌ اقتصادی‌ واقع‌ شوند و به‌ هر بهانه‌ مستمری‌ آنان‌ از بیت‌المال‌ قطع‌ گردد. در برابر آن‌، سیل‌ هدایا و مواهب‌ معاویه‌ به‌ سوی‌ کسانی‌ سرازیر می‌شد که ‌در رساندن‌ بنی‌امیه‌ به‌ حاکمیت‌ و یا در حفظ‌ آن‌ نقش‌ داشتند.<br /> <br /> ==سست کردن ریشه‌های اعتقادی مردم==<br /> معاویه‌ برای‌ سست‌ کردن‌ ریشه‌های‌ اعتقادی‌ مردم، نمادها و شعائر اسلامی‌ را به‌ آرامی‌ تغییر ‌داد. او برای‌ این‌که‌ بهتر حکومت‌ کند، بین‌ مردم‌ اختلاف‌ ‌انداخت‌ و آنان‌ را به‌ درگیری‌ و نزاع‌ بین‌ خویش ‌کشاند. اختلافات‌ دیرینه‌ میان‌ انصار را شعله‌ور کرد و کینه‌های‌ کهنه‌ اوس‌ و خزرج‌ را از نو تازه‌ ‌کرد. او تلاش‌ کرد تا نهادهای‌ جاهلیت‌ جای‌ شعائر‌ اسلامی‌ را بگیرد و اصطلاحاتی‌ از قبیل‌ مهاجر و انصار به‌ انتسابات‌ قبیلگی‌ تبدیل‌ شود به‌ همین‌ دلیل‌ واژگانی‌ مانند عثمانی‌، خارجی‌ و ... به‌ وجود آمد. او می‌کوشید تساوی‌ انسان‌ها و اکرام‌ به‌ تقوا و فرمایش‌ رسول‌الله (ص) در مورد حذف‌ امتیازات‌ و تفاوت‌های ‌بین‌ عرب‌ و عجم،‌ به‌ فراموشی‌ سپرده‌ شود. از این‌ رو، غیر عرب‌ به‌ کارهای‌ پست‌ مشغول‌ شدند و مالیات‌های‌ سنگینی‌ پرداختند. او در عقاید دینی‌ تغییر و تزلزل‌ ایجاد کرد. برتری‌ بنی‌امیه‌ را خواست‌ خدا دانست‌. اتصاف‌ معاویه‌ و پیروانش‌ به‌ گروه‌ ستمکار در کلام‌ پیامبر (ص) بسیار معروف‌ است‌: ”یا عمارُ تَقْتَلک الفِئَةِ الباغِیةِ“&lt;ref&gt;- الفتوح البلدان، بلاذری، احمد بن یحیی، به کوشش دخویه، لیدن: ۱۸۶۶ میلادی.، ص۶۲۵.&lt;/ref&gt; ای‌ عمار! تو را گروه‌ ستمکار خواهد کشت‌. عمار از یاران امام‌ علی (ع) بود که‌ در جنگ‌ صفین‌ به‌ دست ‌سپاهیان‌ معاویه‌ کشته‌ شد.<br /> <br /> ==مهم‌ترین تحول در خلافت معاویه==<br /> شاید مهم‌ترین‌ تحولی‌ که‌ در پی‌ خلافت‌ معاویه‌ پدید آمد، تبدیل‌ مفهوم‌ خلافت‌ به‌ سلطنت‌ بود.&lt;ref&gt;- ر.ک : الادراة فی ‌العصرالاموی، خماش، نجده، دمشق: ۱۴۰۰ قمری/ ۱۹۸۰ میلادی.، ص۲۹-۳۱. &lt;/ref&gt; واژه ملک‌ (پادشاهی‌) و مشتقات‌ آن‌ بارها از زبان‌ معاویه‌ یا دیگر رجال‌ آن‌ عهد در حق‌ او به‌کار رفته‌ است‌.&lt;ref&gt;- ر.ک : جمل من انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، به کوشش سهیل زکار و ریاض زرکلی، بیروت: ۱۴۱۷ قمری / ۱۹۹۶ میلادی.، امویج5، ص۵۴،۳۱،۲۸، ۲۳۲-۲۳۳؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابن‌واضح)، بیروت: دارصادر، ۱۳۷۹ قمری / ۱۹۶۰ میلادی.، ج۲، ص۲۷۶؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.طبری، ج۵، ص۳۳۶،۳۲۸.&lt;/ref&gt; یا حتی‌ گفته‌اند عمربن‌ خطاب‌ او را ”کسرای‌ عرب“‌ می‌دانسته‌ است‌.&lt;ref&gt;- جمل من انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، به کوشش سهیل زکار و ریاض زرکلی، بیروت: ۱۴۱۷ قمری / ۱۹۹۶ میلادی.، ج۵، ص۱۵۵؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.طبری، ج۵، ص۳۳۰.&lt;/ref&gt; خود او می‌گفت‌: زمین‌ از آن‌ خداوند است‌ و من‌ خلیفة‌الله هستم‌.&lt;ref&gt;- جمل من انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، به کوشش سهیل زکار و ریاض زرکلی، بیروت: ۱۴۱۷ قمری / ۱۹۹۶ میلادی.، ج۵، ص۲۷.&lt;/ref&gt; این‌گونه‌ تلقی‌ از خلافت‌ که‌ بعدها خلیفه‌ را به‌ صراحت‌ از پیامبر خدا (ص) هم‌ بالاتر برد، در طول‌ خلافت‌ بنی‌امیه‌ رواج داشت‌ و حتی‌ یکی‌ از پایه‌های‌ مهم‌ و اساسی‌ مشروعیت‌ ایشان‌ محسوب‌ می‌شد. جلال‌الدین‌ سیوطی‌ می‌نویسد: ابن‌ابی‌شیبه‌ از سعیدبن‌ جمهان‌ نقل‌ می‌کند که‌ به‌ سفینه‌ گفتم‌: بنی‌امیه‌ گمان‌ می‌کنند که‌ خلافت‌ در قبیله‌ آنان‌ است‌. گفت:‌ دروغ‌ گویند، بلکه‌ بنی‌امیه‌ از خشن‌ترین‌ ملوک‌ هستند و اولشان‌ معاویه‌ است‌. روی‌ دیگر این‌ سکه‌ برای‌ مردم‌ حفظ‌ جماعت‌ و طاعت‌ است‌ که‌ خروج‌ از آن‌ به‌ مثابه‌ ترک‌ اسلام‌ شمرده‌ می‌شد، تا آن‌جا که‌ صحابی‌ معروفی‌ چون‌ عبدالله‌بن‌ عمر فرزند خلیفه دوم که‌ از بیعت‌ با امام‌ علی (ع) سر باز زد&lt;ref&gt;- تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.طبری، ج۵۴، ص۴۲۸.&lt;/ref&gt; و همچون‌ بسیاری‌ دیگر از اشراف ‌از گشاده‌ دستی‌های‌ معاویه‌ برخوردار بود،&lt;ref&gt;- جمل من انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، به کوشش سهیل زکار و ریاض زرکلی، بیروت: ۱۴۱۷ قمری / ۱۹۹۶ میلادی.، ج۵، ص۴۵.&lt;/ref&gt; در دوره‌ یزیدبن‌ معاویه‌ با انتساب‌ حدیثی‌ به‌ پیامبر (ص) از لزوم‌ اطاعت و حفظ‌ جماعت‌ سخن‌ می‌گفت‌.&lt;ref&gt;- سیر اعلام النبلاء، ذهبی، محمدبن احمد، چاپ شعیب اَرنؤوط و دیگران، بیروت: ۱۴۰۱- ۱۴۰۹ قمری / ۱۹۸۱ – ۱۹۸۸ میلادی.، ج۳، ص۳۲۳.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==جانشینی یزید==<br /> معاویه‌ برای‌ زمامداری‌ شخصی‌ خود و تبدیل‌ حکومت‌ اسلام‌ به‌ حاکمیت‌ موروثی‌ عرب‌ و تبدیل‌ خلافت‌ به ‌سلطنت‌ و انتقال‌ آن‌ به‌ نسل‌های‌ پس‌ از خود، از تمسک‌ به‌ هرگونه‌ وسیله‌ای‌ خودداری‌ نکرد حتی‌ برای‌ بیعت‌ گرفتن‌ برای‌ فرزند خود یزید دست‌ به‌ اسلحه‌ برد و به‌ زورِ شمشیر برای‌ این‌ کار اقدام‌ کرد. شاید مهم‌ترین‌ واقعه‌ در تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.تکوین‌ احساسات‌ ضد اموی شیعیان‌، انتصاب‌ فرزند معاویه،‌ یزید به‌ جانشینی‌ او باشد؛ اگرچه‌ او در اواخر دهه چهل و زمانی‌ که‌ امام‌ حسن (ع) زنده‌ بود، در اندیشه‌ ولایتعهدی‌ یزید بود و امام را مهم‌ترین‌ مانع‌ تداوم سلطنت‌ خود می‌دید که در حیات امام‌ حسن (ع)، نمی‌توانست‌ این‌ نیت را جامه عمل‌ بپوشاند، بر همین‌ اساس‌ توطئه مسموم‌ ساختن امام را اجرا‌ و بلافاصله‌ پس‌ از شهادت‌ امام فعالانه‌ بر روی طرح جانشینی یزید‌ شروع‌ به‌ کار کرد تا به‌ آرزوی‌ خود که‌ استمرار حکمرانی‌ خاندانش‌ بود، برسد. <br /> <br /> ===مخالفین جانشینی یزید===<br /> بنا بر پاره‌ای‌ از روایات‌، وی‌ از حدود سال‌ ۵۰ هجری‌ و پس از [[شهادت]] امام حسن (ع) کوشش‌هایی‌ در این‌ راه‌ به‌ عمل‌ آورد. یزید از جهت تمسک به اصول و فروع دین شهرت خوبی نداشت. معاویه‌ در ولایتعهدی‌ یزید بعد از شهادت‌ امام‌ حسن (ع) با دو مشکل‌ عمده‌ روبه‌رو بود. اول‌ منش‌ و کردار [[یزید]] و دوم‌ حضور [[حسین بن على (ع)|امام‌ حسین (ع)]] و فرزندان‌ صحابه بزرگ‌ چون‌ عبدالله‌بن‌ عمر، [[عبد الله بن زبیر]]، عبدالله بن‌ عباس‌ و عبدالرحمن‌بن‌ ابی‌بکر. معاویه در وادار ساختن مردم به بیعت با یزید از هیچ چیزی فروگذاری نکرد. او نخست‌ از مردم‌ شام‌ و دیگر متحدان‌ خویش ‌برای‌ یزید بیعت‌ گرفت‌.&lt;ref&gt;- تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.تاریخ خلیفة‌بن خیاط، خلیفة‌بن خیاط، ابن‌عمر، بیروت: دارالکتب العلمیه، ۱۴۱۵ قمری.، ج۱، ص۲۵۱؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.طبری، ج5، ص۳۰۱-۳۰۲، ۳۲۲.&lt;/ref&gt; اگر چه بیشتر رجال با او بیعت کردند،&lt;ref&gt;- تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابن‌واضح)، بیروت: دارصادر، ۱۳۷۹ قمری / ۱۹۶۰ میلادی.، ج۲، ص۲۷۱؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲– ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.طبری، ج۵، ص۳۰۳.&lt;/ref&gt; اما اختلافات درون‌ حاکمیت‌ و وجود افرادی‌ چون‌ زیاد بن‌ ابیه و مروان‌ بن حکم‌ که‌ از ولایتعهدی‌ یزید ناخشنود بودند، باعث می‌شد که معاویه با احتیاط‌ فراوان‌ حرکت‌ کند و تمام‌ وسایل‌ مخصوص‌ حکمرانی‌ خود را که‌ عبارت‌ بودند از سیاست‌بازی‌، بخششِ‌ هدایا، پرداختِ رشوه‌، تطمیع‌ و سرانجام‌ تهدید و سرکوبی‌ به‌کار گیرد. مروان‌ بن حکم که شاید در خلافت طمع بسته بود، موضوع جانشینی یزید را ناخشنودی تلقی کرد.&lt;ref&gt;- مروج الذهب و معادن الجوهر، مسعودی، علی بن الحسین، چاپ باربیه دومنار و پاوه دوکورتی، پاریس: ۱۸۶۱-۱۸۷۷ میلادی.، ج۳، ص۲۱۸-۲۱۹.&lt;/ref&gt; زیاد نیز در نامه‌ای‌ به‌ معاویه‌ چنین‌ ‌نوشت: ای‌ امیر، همانا نامه‌ات‌ با دستوری‌ که‌ در آن‌ بود به‌ من‌ رسید. مردم چه‌ خواهند گفت‌ وقتی‌ که‌ آنان‌ را به‌ بیعت‌ یزید دعوت‌ کنیم‌، در حالی‌ که‌ او با سگ‌ها و میمون‌ها بازی‌ می‌کند و جامه‌های‌ رنگین‌ می‌پوشد و پیوسته‌ شراب‌ می‌نوشد و شب‌ را با ساز و آواز می‌گذراند و هنوز حسین‌ بن‌ علی (ع) و عبد الله بن‌ عباس‌ و عبد الله‌ بن‌ عمر و عبد الله‌ بن‌ زبیر در میان‌ مردمند. لیکن‌ می‌شود که‌ او را دستور دهی‌ تا یک‌ سال ‌یا دو سال‌ به‌ اخلاق‌ اینان‌ در آید. شاید بتوانیم‌ امر را بر مردم‌ مشتبه‌ سازیم‌. معاویه‌ به‌ زیاد پرخاش‌ کرده‌ بود که‌ گمان‌ کرده‌ پس‌ از من‌ امیر می‌شود. به‌ خدا سوگند که‌ او را به‌ مادرش‌ سمیه ‌و پدرش‌ عبید باز می‌گردانم‌.&lt;ref&gt;- مقدمه مرآة العقول، ج۲، ص۱۴۷.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ===ویژگی سلطنت استبدادی===<br /> این‌ ویژگی‌ سلطنت‌ استبدادی‌ و نظام‌ جائر است‌ که‌ عناصر اصلی‌ سرکوب‌ و حکومت‌ خود را از عناصر مسأله‌داری‌ که‌ نقطه‌ ضعف‌ اساسی‌ دارند، انتخاب‌ می‌کند تا زمانی‌ که‌ آن‌ کارگزار چنان‌ که‌ سلطان‌ امر می‌کند اطاعت ننماید، سلطان‌ بر نقطه‌ ضعف‌ او انگشت‌ بگذارد.<br /> <br /> ==بیعت با یزید==<br /> معاویه‌ پس‌ از تمهیدات‌ دقیق‌ از طریق‌ حکام‌ خود، ترتیب‌ جمع‌آوری‌ نمایندگانی‌ را از اکثر ولایات فراهم کرد و این‌ نمایندگان‌ آن‌چنان‌ که‌ نقشه‌ بود، باید بیعت‌ خود را با‌ یزید به‌ عنوان‌ وارث‌ مطلق‌ معاویه‌ اعلام می‌کردند.&lt;ref&gt;- برای آگاهی بیشتر ر.ک : تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.طبری، ذیل سالهای ۵۶-۶۰؛ مروج الذهب و معادن الجوهر، مسعودی، علی بن الحسین، چاپ باربیه دومنار و پاوه دوکورتی، پاریس: ۱۸۶۱-۱۸۷۷ میلادی.، ج۳، ص۲۷ به بعد.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> اما حوادث‌ بعدی‌ نشان‌ داد که‌ حل‌ مسالمت‌آمیز این‌ ”بدعت“‌ تا حدّ بسیاری‌ به‌ عملکرد شخص‌ یزید بستگی‌ داشت‌. شاید غالب‌ مخالفان‌ در عراق‌ و حجاز تعیین‌ تکلیف‌ خود با شیوه‌ جانشینی‌ و به‌طور کلی‌ با خلافت‌ یزید را به‌ آینده‌ و پس‌ از مرگ‌ معاویه‌ موکول‌ کرده‌ بودند.<br /> <br /> ===کارگزاران‌ اصلی‌ نظام‌===<br /> معاویه‌ طرفداران‌ یزید را حمایت‌ می‌کرد و به‌ عنوان‌ کارگزاران‌ اصلی‌ نظام‌ به‌ آنان حکم‌ می‌داد. او ضحاک‌بن‌ قیس‌ را والی‌ کوفه‌ و عبدالرحمن‌بن‌ عثمان‌ ثقفی‌ را والی‌ حجاز کرد. والیان‌ جدید می‌دانستند که‌ مأموریت ‌اصلی‌ آنان‌ تدارک‌ ولایتعهدی‌ و حکومت‌ یزید است‌.<br /> <br /> ===موافقان و مخالفان ولیعهدی یزید===<br /> معاویه‌ در شام‌ هیچ‌گونه‌ مشکلی‌ نداشت‌. شام‌ کاملاً در اختیار او بود. در عراق‌ هم‌ از سیاست‌ سرکوب ‌استفاده‌ می‌کرد. مصر هم‌ در شرایطی‌ نبود که‌ تأثیر چندان مهمی در ولایتعهدی‌ یزید داشته‌ باشد. مشکل‌ اصلی ‌معاویه‌، حجاز و به‌ ویژه‌ مدینه‌ بود. حجاز محلی‌ بود که‌ در آن‌ نخبگان‌ شرافت‌ اسلامی‌ و فرزندان‌ اصحاب ‌برجسته‌ پیامبر (ص) زندگی‌ می‌کردند. معاویه‌ از مروان‌ بن‌ حکم‌ حاکم‌ مدینه‌ خواست‌ که‌ زمینه‌‌چینی‌ کند و یزید را به‌ عنوان‌ ولیعهد معرفی‌ نماید. مروان‌ این‌ موضوع‌ را در مسجد مطرح‌ کرد اما با مخالفت فرزندان صحابه روبه‌رو شد. از این‌ رو معاویه‌ تصمیم‌ گرفت‌ خود شخصاً با تعدادی از سربازان شامی‌، برای‌ رویارویی‌ با مخالفت‌های ‌شدید آنان‌ به‌ مدینه‌ برود. او به‌ بهانه سفر حج‌ و در واقع‌ برای‌ گرفتن‌ بیعت‌ از مردم‌ مدینه‌ و مکه‌ در رجب‌ سال‌ ۵۶ به‌ مدینه‌ آمد.<br /> <br /> ===بیعت اجباری===<br /> در مسجد النبی‌ جلسه‌ای‌ تدارک‌ شد. در آن‌ مجلس‌ و در حالی‌که‌ نظامیان‌ در میان‌ مردم‌ با شمشیرهای‌ برهنه‌ پخش‌ شده‌ و موضع‌ گرفته‌ بودند، معاویه‌ گفت‌: مردم‌! من‌ با مشورت‌ شما و بزرگان‌ شما، یزید را به‌ عنوان‌ ولیعهد معرفی‌ می‌کنم‌. پس‌ با نام‌ خدا با او بیعت‌ کنید و مردم‌ را مجبور به‌ بیعت‌ کرد. اما چهار فرزند صحابه بیعت نکرده بودند. به ظاهر مسأله‌ مدینه‌ حل‌ شده‌ و معاویه‌ به‌ جهت‌ اعمال‌ حج‌ به‌ سوی‌ مکه‌ حرکت‌ کرد.<br /> <br /> ===مخالفت فرزندان صحابه===<br /> در مکه‌ معاویه‌ موضع‌گیری‌ خود را تغییر داد و ابتدا کوشید تا با آن چهار تن رفتاری‌ به‌ غایت‌ دوستانه‌ داشته باشد و آرزوی‌ خود را به‌ حمایت‌ آنان‌ از یزید بیان‌ داشت‌ و این‌ موضوع‌ را توضیح‌ داد که‌ تقاضای‌ زیادی‌ از آنان ‌نداشته‌ و یزید حکمران‌ رسمی‌ خواهد بود و در حقیقت‌ آنان هستند که‌ در زیر نام‌ یزید، تسلط‌ واقعی‌ بر حکومت ‌را دارا خواهند بود. اما آنان‌ مخالفت‌ کردند&lt;ref&gt;- تشیع در مسیر تاریخ، ص۱۵۰.&lt;/ref&gt; و تمامی‌ تلاش‌ معاویه‌ از رفتن‌ به‌ حجاز به‌ منظور کوشش‌ به‌ ترغیب ‌این‌ اشخاص‌ بود که‌ با یزید مخالفت‌ نکنند. معاویه‌ در سایه شمشیر شامیان‌ وارد مسجدالحرام‌ شد و طوری‌ وانمود کرد که‌ هر چهار نفر با یزید بیعت‌ کرده‌اند.&lt;ref&gt;- برای آگاهی بیشتر ر.ک : الفتوح البلدان، بلاذری، احمد بن یحیی، به کوشش دخویه، لیدن: ۱۸۶۶ میلادی.، ص۷۹۹-۸۰۷؛الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی‌ بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری.، ج۳، ص۵۰۸-۵۱۱.&lt;/ref&gt; سپس به شام برگشت.<br /> <br /> ==میراث پادشاهی معاویه==<br /> معاویه‌ بعد از سفر مکه‌ فرصت‌ زیادی‌ پیدا نکرد، رنجور و بیمار شد. میراث‌ پادشاهی‌ او دگرگونی‌ کامل‌ در خلافت‌ اسلامی‌ بود. او بدون‌ آن‌که‌ بتواند همه مخالفان‌ را آرام‌ کند و موافقت‌ آنان‌ را با بیعت‌ فرزندش‌ جلب‌ کند، در نیمه رجب سال ۶۰ هجری از دنیا رفت.<br /> <br /> ==معاویه بنیان‌گذار انحرافات‌ در دین‌==<br /> معاویه‌ اولین‌ کسی‌ است‌ که‌ حکومت‌ عادلانه‌ اسلامی‌ را به‌ طور کامل‌ به‌ سلطنت‌ ظالمانه‌ فردی‌ و امپراطوری ‌استبدادی‌ تبدیل‌ کرد. او اولین‌ کسی‌ است‌ که‌ لعن‌ بر امام را جزء خطبه‌ نماز جمعه‌ قرار داد و احکام‌ اسلام‌ را در باب‌ سرقت‌، قضاوت‌ و انساب‌ و نماز جمعه‌ و ... بدون‌ پرده‌پوشی‌ زیر پا گذاشت‌. او اولین‌ کسی‌ است‌ که‌ بر ضد حکومت‌ امیرالمؤمنین علی (ع) شروع‌ به‌ تحریکات‌ کرد و جنگ‌ را به‌ راه‌ انداخت‌ و با تحمیل‌ ولیعهدی‌ پسرش‌ یزید، حکومت‌ و خلافت‌ اسلامی‌ را در خاندان ‌خود موروثی‌ کرد؛ و او بنیان‌گذار این‌ همه‌ بدعت‌ها و انحرافات‌ در دین‌ بود. به‌ همین‌ علت‌ امام‌ حسین‌ (ع) در نامه‌ای به ‌معاویه‌ می‌نویسد: ” وَ اِنّی‌ لا اَعْلَم‌ُ فِتْنَة‌ً اَعْظَم‌ُ عَلی‌ هذِه‌ِ اَْلاُمَّة‌ِ مِن‌ْ وَلایتِک‌َ عَلَیها“‌ من‌ هیچ‌ فتنه‌ای‌ را برای‌ این‌ امت‌، بزرگ‌تر و خطرناک‌تر از ولایت‌ و حکومت‌ تو نمی‌دانم.<br /> <br /> ==نظام‌ پادشاهی‌ معاویه‌==<br /> ابوالاعلی‌ مودودی‌ نظام‌ پادشاهی‌ معاویه‌ را که‌ در دهه‌ آخر حکومت‌ معاویه‌ به‌ اوج‌ خود رسید، چنین‌ ترسیم می‌کند:<br /> <br /> ۱- دگرگونی‌ درباره نحوه‌ جای‌گزینی‌ حاکم‌: معاویه‌ اولین‌ کسی‌ بود که‌ در شرایط‌ سلامت‌ برای‌ پسرش‌ یزید با استفاده‌ از قدرت‌ و نیروی‌ نظامی‌ بیعت‌ گرفت و توانست‌ خلافت‌ را به‌ سلطنت‌ تبدیل‌ کند.<br /> <br /> ۲- دگرگونی‌ در روش‌ زندگی‌ حاکم‌.<br /> <br /> ۳- دگرگونی‌ در کیفیت‌ نگه‌داری‌ و برداشت‌ از بیت‌المال‌ به‌ طوری‌ که‌ بدون‌ حساب‌ و کتاب‌ از بیت‌المال هزینه‌ می‌شد، گویی‌ این‌ ثروت‌ اموال‌ شخصی‌ حاکم‌ است‌.<br /> <br /> ۴- پایان‌ آزادی‌ اندیشه‌، فکر، نظر و رأی‌.<br /> <br /> ۵- پایان‌ آزادی‌ امر قضا، به‌ طوری‌ که‌ قاضی‌ هرگونه‌ که‌ حاکم‌ می‌خواست‌ قضاوت‌ می‌کرد و حکم‌ قتل‌ هرکس‌ را که‌ خلیفه‌ اراده‌ می‌کرد، می‌داد.<br /> <br /> ۶- پایان‌ حکومت‌ شورایی‌.<br /> <br /> ۷- ظهور و بروز عصبیت‌های‌ قومی‌ و نژادی‌ و قبیله‌ای‌.<br /> <br /> ۸- نابودی‌ قانون‌.&lt;ref&gt;- انقلاب عاشورا، ص۱۳۹-۱۴۰ به نقل از خلافت و ملوکیت.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> اختلافات‌، فتنه‌گری‌ها، سیاست‌ بازی‌ها، بی‌عدالتی‌ها، نفاق‌ و پیمان‌شکنی‌ سال‌های‌ آخر خلافت‌ خلیفه‌ سوم‌ و سپس‌ در تمام‌ دوران ‌معاویه‌، روان‌ جامعه‌ را دچار بحران‌ و درهم‌ ریختگی‌ نمود و اصحاب‌ خالص امیرالمؤمنین علی (ع)‌ در اقلیت‌ واقع ‌شدند.<br /> <br /> ==معرفی اسلام توسط معاویه==<br /> معاویه‌ با تمام‌ توان‌ خود توانست‌ اسلام‌ را آن‌گونه‌ که‌ خود می‌شناخت، معرفی‌ کند تا جایی‌ که‌ در پایان‌ دوره ‌حکومت‌ او از اسلام‌ جز اسم‌ و از قرآن‌ جز رسم‌ باقی‌ نمانده‌ بود. در واقع‌ در این‌ دوران‌، اسلام‌ در حقیقت‌ِ امر، به‌ کناری‌ نهاده‌ شده‌ بود و با آن‌ مبارزه‌ می‌شد و جمهور مردم‌ نیز از صحنه‌ حکومت‌ غایب‌ بودند.<br /> <br /> ==حکومت یزید==<br /> پس از مرگ معاویه، یزید به حکومت رسید. وی در دوران کوتاه حکومتش دست به جنایات بزرگی زد. او نزدیک به چهار سال زمام حکومت امویان را در دست داشت و سرانجام در ربیع الاول سال ۶۴ هجری مُرد.&lt;ref&gt;- تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.تاریخ خلیفة‌بن خیاط، خلیفة‌بن خیاط، ابن‌عمر، بیروت: دارالکتب العلمیه، ۱۴۱۵ قمری.، ج۱، ص۳۲۰؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.طبری، ج۵، ص۴۹۹؛ مروج الذهب و معادن الجوهر، مسعودی، علی بن الحسین، چاپ باربیه دومنار و پاوه دوکورتی، پاریس: ۱۸۶۱-۱۸۷۷ میلادی.، ج۳، ص۲۸۱.&lt;/ref&gt; <br /> <br /> ==آشفتگی‌های پس از مرگ یزید==<br /> آشفتگی‌هایی که پس از مرگ یزید در حجاز و عراق و شام پدید آمد، نشان داد که پذیرش انتقال خلافت در خانواده معاویه، نه فقط از سوی مخالفان دیرین بنی‌امیه، بلکه حتی در میان اعضای مهم این خاندان نیز چندان آسان نبوده است.<br /> <br /> ==پایان خلافت سفیانیان==<br /> یزید فرزندی به نام معاویه داشت که به هنگام مرگ پدر حدود ۲۰ سال سن داشت.&lt;ref&gt;- جمل من انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، به کوشش سهیل زکار و ریاض زرکلی، بیروت: ۱۴۱۷ قمری / ۱۹۹۹۶ میلادی.، ج۵، ص۳۷۹.&lt;/ref&gt; یزید پیش از مرگ با مشورت دایی خود حسان‌بن مالک‌بن بجدل کلبی، که در آن زمان والی فلسطین بود، او را به جانشینی خود برگمارد.&lt;ref&gt;- همان، ص۳۸۰.&lt;/ref&gt; معاویه پس از مرگ پدر بر منبر رفت و در سخنانی شگفت‌انگیز مبنی بر انتقاد از خاندان خود، خویش را از خلافت خلع کرد. او گفت از آنجا که در خود توانایی خلافت نمی‌بینم، ترجیح می‌دهم تا در زمینه جانشینی طریقه عمربن خطاب را پیش گیرم، اما کسی را چون آنان نمی‌شناسم، پس کارِ گزینشِ خلیفه را به مردم وامی‌نهم. او همچنین خلافت آل‌ابوسفیان را به نحوی پایان یافته تلقی کرد.&lt;ref&gt;الطبقات الکبری، ابن سعد کاتب واقدی، محمد، چاپ احسان عباس، بیروت: دار صادر، ۱۴۰۵ قمری.، ج۵، ص۳۹؛ انساب الاشراف، ج۵، ص۳۸۰-۳۸۱؛ الامامة و السیاسة، ابن‌قتیبه دینوری، ابومحمد عبدالله‌بن مسلم، چاپ طه محمد الزینی، بیروت: دارالمعرفه. ، ج۲ف ص۱۷-۱۸؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابن‌واضح)، بیروت: دارصادر، ۱۳۷۹ قمری / ۱۹۶۰ میلادی.، ج۲، ص۳۰۲-۳۰۳.&lt;/ref&gt; آنگاه پس از مدت کوتاهی بر اثر بیماری و یا شاید خوراندن سم درگذشت.&lt;ref&gt;تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.تاریخ خلیفة‌بن خیاط، خلیفة‌بن خیاط، ابن‌عمر، بیروت: دارالکتب العلمیه، ۱۴۱۵ قمری.، ص۳۲۱؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.طبری، ج۵، ص۵۳۰-۵۳۱.&lt;/ref&gt; بدین‌سان خلافت بنی‌امیه از شاخه سفیانی به پایان رسید. حکومتی که معاویه برای حفظ آن دست به جنایات بی‌شماری زد، پس از مرگ او بیش از چهار سال دوام نیاورد.<br /> <br /> ==خلافت مروان==<br /> پس از بنی‌امیه، خلافت به شاخه مروانی رسید و در ذی‌القعده سال ۶۴ در جابیه با مروان‌بن حکم‌بن ابی‌العاص به خلافت بیعت کردند،&lt;ref&gt;- تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.تاریخ خلیفة‌بن خیاط، خلیفة‌بن خیاط، ابن‌عمر، بیروت: دارالکتب العلمیه، ۱۴۱۵ قمری.، ص۳۲۶؛الطبقات الکبری، ابن سعد کاتب واقدی، محمد، چاپ احسان عباس، بیروت: دار صادر، ۱۴۰۵ قمری.، ج۵، ص۴۱؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.طبری، ج۵، ص۵۳۴.&lt;/ref&gt; اما حکومت او نیز بسیار کوتاه بود و سرانجام در رمضان سال ۶۵ به دست همسرش اُم‌ّخالد کشته شد.&lt;ref&gt;- ر.ک : انساب الاشراف، ج۶، ص۲۸۰،۲۷۵، ۲۹۷-۳۰۰؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابن‌واضح)، بیروت: دارصادر، ۱۳۷۹ قمری / ۱۹۶۰ میلادی.، ج۲، ص۲۵۷؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.طبری، ج۵، ص۶۱۰-۶۱۱؛ مروج الذهب و معادن الجوهر، مسعودی، علی بن الحسین، چاپ باربیه دومنار و پاوه دوکورتی، پاریس: ۱۸۶۱-۱۸۷۷ میلادی.، ج۳، ص۲۸۹. ام‌خالد همسر یزید بود که بعد از مرگ او به همسری مروان در آمد. حاضران در جابیه با این فرض با مروان بیعت کردند که پس از او خالد به حکومت برسد، اما مروان برای پسرش عبدالملک بیعت گرفت و خالد نه تنها از خلافت محروم شد، بلکه خلیفه از تحقیر او نیز خودداری نمی‌کرد، به همین جهت ام‌خالد بر او خشم گرفت و او را کشت.&lt;/ref&gt; <br /> <br /> ==پایان خلافت مروانیان==<br /> پس از مرگ مروان‌بن حکم ده تن از فرزندانش با نام‌های: عبدالملک‌بن مروان، ولیدبن عبدالملک، سلیمان‌بن عبدالملک، عمربن عبدالعزیز، یزیدبن عبدالملک، هشام‌بن عبدالملک، ولیدبن یزیدبن عبدالملک، یزید بن ولیدبن عبدالملک، ابراهیم‌بن ولیدبن عبدالملک و مروان‌بن محمدبن مروان به مدت ۶۸ سال حکومت کردند تا بالاخره در ذی‌الحجه سال ۱۳۲ با مرگ مروان‌بن محمد (معروف به مروان‌الحمار) آخرین خلیفه اموی، حکومت بنی‌امیه به پایان رسید.&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، ج۹، ص۳۲۲-۳۲۳؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.طبری، ج۷، ص۴۴۲.&lt;/ref&gt; جمعاً حاکمان بنی‌امیه از دو شاخه سفیانی و مروانی ۹۲ سال حکومت کردند.<br /> <br /> ==اثر بی‌اعتنایی امویان به مبانی دینی==<br /> امویان در طول خلافت، مشروعیت خویش را بیش از آنکه بر پایه‌های مفاهیم دینی استوار سازند، از طریق غلبه سیاسی و نظامی و با تکیه بر روابط و اتحادهای قبیله‌ای و خانوادگی به‌دست می‌آوردند. راه و رسم بنی‌امیه در بی‌اعتنایی به مبانی دینی، به مخالفان ایشان فرصت داد تا با دعوت سازماندهی شده به احیای دین به‌ویژه تأکید بر حق اهل‌بیت پیامبر ‌(ص) در خلافت بر مسلمین، حکومت آنان را ساقط کنند.<br /> <br /> ==حکومت عباسیان==<br /> افزایش نارضایتی مسلمانان از حکومت امویان در پی فاصله گرفتن آشکار آنها از اسلام، گسترش ظلم و تعدی حاکمان اموی، بروز کشمکش‌های داخلی و ضعف و از هم گسستگی ارکان حکومت و به‌ویژه وقوع حادثه جانسوز کربلا، به پیدایی جنبش‌ها و حرکت‌های ضد اموی در نیمه اول قرن دوم هجری انجامید. گرایش روز افزون مردم به اهل‌بیت پیامبر ‌(ص) و امتناع اهل‌بیت از پذیرش درخواست آنان برای قیام، فرصتی برای افرادی از فرزندان عباس، عموی پیامبر که داعیه حکومت داشتند، پدید آورد. عباسیان با توجه به حرمت اجتماعی بنی‌هاشم و با استناد به برخی احادیث که از پیامبر ‌(ص) در تکریم بنی‌هاشم روایت شده بود، از همان آغاز در بزرگ‌نمایی انتسابشان به هاشم کوشیدند و از سال ۱۱۱ تحت لوای دعوت هاشمی فعالیت کردند.&lt;ref&gt;- تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابن‌واضح)، بیروت: دارصادر، ۱۳۷۹ قمری / ۱۹۶۰ میلادی.، ج۲، ص۳۱۹.&lt;/ref&gt; زمینه‌های اجتماعی نزاع بنی‌امیه و بنی‌هاشم نیز که امویان به آن دامن زده بودند، در مطرح کردن این عنوان مؤثر بود. <br /> <br /> ===چگونگی به حکومت رسیدن اولین خلیفه عباسی===<br /> عبدالله‌بن محمدبن علی‌بن عبدالله‌بن عباس‌بن عبدالمطلب معروف به ابوالعباس سفّاح، اولین خلیفه عباسی، برای پایان دادن به کار آخرین خلیفه اموی عموی خود عبدالله‌بن علی‌بن عبدالله‌بن عباس، به جنگ وی فرستاد. عبدالله‌بن علی‌ پس از درهم شکستن سپاه مروان‌بن محمد در کنار رود زاب در سرزمین موصل، سر در پی او نهاد و در کنار نهر ابی‌فطرس از نواحی فلسطین، مروان‌بن محمد را به عقب راند و به دستور خلیفه در رمضان سال ۱۳۲ دمشق را تصرف کرد.&lt;ref&gt;- تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.تاریخ خلیفة‌بن خیاط، خلیفة‌بن خیاط، ابن‌عمر، بیروت: دارالکتب العلمیه، ۱۴۱۵ قمری.، ص۲۶۴؛ انساب الاشراف، ج۵، ص۳۴۲؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابن‌واضح)، بیروت: دارصادر، ۱۳۷۹ قمری / ۱۹۶۰ میلادی.، ج۲، ص۳۵۶؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.طبری، ج۷، ص۴۴۰.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> عبدالله‌بن علی به دستور ابوالعباس،‌ برادرش صالح‌بن علی را به تعقیب مروان فرستاد.&lt;ref&gt;- تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.تاریخ خلیفة‌بن خیاط، خلیفة‌بن خیاط، ابن‌عمر، بیروت: دارالکتب العلمیه، ۱۴۱۵ قمری.، ص۲۶۴؛الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی‌ بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری.، ج۵، ص۴۲۶. &lt;/ref&gt; این تعقیب و گریزِ تا ذی‌الحجه ۱۳۲ ادامه داشت تا سرانجام بر مروان‌ دست یافتند و سرش را بریدند و خاندانش را اسیر کردند و نزد خلیفه عباسی، ابوالعباس سفّاح در کوفه فرستادند.&lt;ref&gt;- ر.ک : انساب الاشراف، ج۴، ص۱۴۴۴؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابن‌واضح)، بیروت: دارصادر، ۱۳۷۹ قمری / ۱۹۶۰ میلادی.، ج۲، ص۳۵۱&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ===رفتار عباسیان با اجساد امویان===<br /> گفته‌اند عبدالله‌بن علی در کنار نهر ابی‌فطرس، در حالی‌که گروهی نزدیک به ۱۰۰ تن از امویان را امان داده بود، فرمان قتل‌عام آنان را صادر کرد و سپس بر پیکرهای نیمه‌جان آنان سفره چرمین بگسترد و به طعام نشست.&lt;ref&gt;- ر.ک : انساب الاشراف، ج۳، ص۱۹۰، ج۷، ص۶۶۴؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابن‌واضح)، بیروت: دارصادر، ۱۳۷۹ قمری / ۱۹۶۰ میلادی.، ج۲، ص۳۵۵-۳۵۹&lt;/ref&gt; آنگاه دستور داد تا گور خلفای اموی چون معاویه، یزید، عبدالملک، هشام و دیگران را بشکافند. هشام‌بن عبدالملک که جسدش سالم مانده بود&lt;ref&gt;- چون جسدش در کنار نمکزار قرار داشت، بدنش استحاله شده بود.&lt;/ref&gt; را تازیانه زدند و بر دار آویختند و سپس سوزاندند (هشام‌ همین کار را با جسد زیدبن علی‌بن حسین (ع) انجام داده بود). باقیمانده اجساد خلفای اموی را نیز سوزاندند و خاکسترشان را به رودخانه ریختند. گورهای بنی‌امیه را در دیگر شهرها نیز جستجو کردند، شکافتند و استخوان‌هایشان را به آتش کشیدند و خاکسترشان را بر باد دادند. فقط به قبر عمربن عبدالعزیز جسارت نشد.&lt;ref&gt;- ر.ک :الطبقات الکبری، ابن سعد کاتب واقدی، محمد، چاپ احسان عباس، بیروت: دار صادر، ۱۴۰۵ قمری.، ج۵، ص۳۲۶؛ انساب الاشراف، ج۲، ص۵۳۷؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابن‌واضح)، بیروت: دارصادر، ۱۳۷۹ قمری / ۱۹۶۰ میلادی.، ج۲، ص۳۵۶-۳۵۷؛ مروج الذهب و معادن الجوهر، مسعودی، علی بن الحسین، چاپ باربیه دومنار و پاوه دوکورتی، پاریس: ۱۸۶۱-۱۸۷۷ میلادی.، ج۳، ص۲۰۷-۲۰۸؛ المنتظم فی تاریخ الامم و الملوک، ابن جوزی، عبد الرحمان، چاپ محمد عبد القادر عطا و مصطفی عبد القادر عطا، بیروت: ۱۴۱۲ قمری/ ۱۹۹۲ میلادی.، ج۷، ص۲۱۲؛الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی‌ بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری.، ج۵، ص۴۳۰؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.تاریخ الموصل، ازدی، یزیدبن محمد، چاپ علی حبیبه، قاهره: ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۷ میلادی.، ص۱۳۸.&lt;/ref&gt; <br /> <br /> ===قتل عام امویان توسط عباسیان===<br /> قتل‌عام امویان در دستور کار قرار گرفته بود. در عراق و دیگر شهرها هر کجا آنان را یافتند، کشتند و عده‌ای که از دسترسی مصون ماندند، مخفی شدند.&lt;ref&gt;- ر.ک :الاغانی، ابوالفرح اصفهانی، علی‌بن حسین، بیروت: دارالکتب العلمیه، ۱۴۰۷ قمری.، ج۴، ص۳۵۱؛ طبقات فحول الشعراء، این سلام جمحی، چاپ محمود محمد شاکر، جده: ۱۴۰۰ قمری/ ۱۹۸۰ میلادی.، ص۳۰-۴۰.&lt;/ref&gt; به دلیل کشتارهای وسیع به عبدالله‌بن علی‌ لقب سفّاح به معنی خونریز دادند.&lt;ref&gt;اخبار الدولة العباسیه، به کوشش عبدالعزیز دوری و عبدالاجبار مطلبی، بغداد: ۱۹۷۱ میلادی.، ص۱۴۸؛ کتاب نسب قریش، مصعب بن عبدالله زبیری، چاپ لوی پروونسال، قاهره، ۱۹۵۳ میلادی، ص۲۹؛ انساب الاشراف، ج۳، ص۷۲؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابن‌واضح)، بیروت: دارصادر، ۱۳۷۹ قمری / ۱۹۶۰ میلادی.، ج۲، ص۳۲۲؛ ۳۵. البدء و التاریخ، مقدسی، مطهربن طاهر، پاریس: چاپ کلمان هوار، ۱۸۹۹ – ۱۹۱۹ میلادی، چاپ افست تهران: ۱۹۶۲ میلادی.، ج۶، ص۷۴.&lt;/ref&gt; <br /> <br /> ===رفتار حاکم کوفه با امویان===<br /> همچنین در کوفه نیز به حکم خلیفه بر لاشه نیمه‌‌جان امویان گستردنی افکندند و خوان‌ها چیدند و خلیفه تازه درحالی به خوردن نشست که ناله مجروحان از زیر فرش به گوش می‌رسید.<br /> به دلیل مشابهت رفتار عبدالله‌بن علی‌ و خلیفه وقت عباسی ابوالعباس در کشتار امویان به هر دو لقب سفّاح داده شد که این مسأله در متون تاریخی باعث خلط مبحث گردیده است.&lt;ref&gt;- ر.ک : 35. البدء و التاریخ، مقدسی، مطهربن طاهر، پاریس: چاپ کلمان هوار، ۱۸۹۹ – ۱۹۱۹ میلادی، چاپ افست تهران: ۱۹۶۲ میلادی.، ج۶، ص۷۴؛ العقد الفرید، ابن عبدربه، احمد بن محمد، چاپ علی شیری، بیرون: داراحیاء التراث العربی، ۱۴۰۹ قمری.، ج۴، ص۹۷.&lt;/ref&gt; <br /> <br /> ===کشتار امویان در مکه و مدینه===<br /> روایت‌های مشابهی نیز از کشتار امویان در مکه و مدینه توسط داودبن علی‌بن عبدالله‌بن عباس، گزارش شده است. داودبن علی به سال ۱۳۲ امیرالحاج بود.&lt;ref&gt;- تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.تاریخ خلیفة‌بن خیاط، خلیفة‌بن خیاط، ابن‌عمر، بیروت: دارالکتب العلمیه، ۱۴۱۵ قمری.، ص۲۶۴؛الطبقات الکبری، ابن سعد کاتب واقدی، محمد، چاپ احسان عباس، بیروت: دار صادر، ۱۴۰۵ قمری.، ج۷، ص۴۷۱؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابن‌واضح)، بیروت: دارصادر، ۱۳۷۹ قمری / ۱۹۶۰ میلادی.، ج۲، ص۳۶۲. &lt;/ref&gt; پس از آن در سال ۱۳۳ عده‌ای از بنی‌امیه را که در مکه و مدینه بودند، کشت و تعدادی را به زنجیر کشید و به طائف فرستاد تا در آنجا کشته شدند. گروهی را به زندان فرستاد تا در حبس بمیرند.&lt;ref&gt;- ر.ک : الامامة و السیاسة، ابن‌قتیبه دینوری، ابومحمد عبدالله‌بن مسلم، چاپ طه محمد الزینی، بیروت: دارالمعرفه. ، ج۲، ص۱۳۱؛ انساب الاشراف، ج۳، ص۹۶؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابن‌واضح)، بیروت: دارصادر، ۱۳۷۹ قمری / ۱۹۶۰ میلادی.، ج۲، ص۳۵۲؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.طبری، ج۷، ص۴۵۹؛ الفتوح البلدان، بلاذری، احمد بن یحیی، به کوشش دخویه، لیدن: ۱۸۶۶ میلادی.، ج۸، ص۳۳۸؛الاغانی، ابوالفرح اصفهانی، علی‌بن حسین، بیروت: دارالکتب العلمیه، ۱۴۰۷ قمری.، ج۴، ص۳۴۷-۳۴۸؛ المنتظم فی تاریخ الامم و الملوک، ابن جوزی، عبد الرحمان، چاپ محمد عبد القادر عطا و مصطفی عبد القادر عطا، بیروت: ۱۴۱۲ قمری/ ۱۹۹۲ میلادی.، ج۷، ص۳۲۱؛الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی‌ بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۵ قمری.، ج۵، ص۴۴۸.&lt;/ref&gt; عبدالله‌بن حسن مثنی نواده امام حسن (ع) از او خواست که از کشتار بنی‌امیه دست بازدارد اما او نپذیرفت.&lt;ref&gt;-الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی‌ بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری.، ج۵، ص۴۴۸. &lt;/ref&gt; تلاش داودبن علی برای محو آثار بنی‌امیه چندان بود که گفته شده وی قنات‌ها و برکه‌هایی را که هشام‌بن عبدالملک خلیفه اموی در راه مکه ساخته بود، را ویران کرد.&lt;ref&gt;- مروج الذهب و معادن الجوهر، مسعودی، علی بن الحسین، چاپ باربیه دومنار و پاوه دوکورتی، پاریس: ۱۸۶۱-۱۸۷۷ میلادی.، ج۴، ص۴۱.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ===کشتار امویان در بصره===<br /> کشتارهایی در بصره نیز توسط سلیمان‌بن علی‌بن عبدالله‌بن عباس، صورت گرفت. وی جماعتی از بنی‌امیه را کشت و اجساد آنان را بر خاک انداخت تا خوراک سگان شوند.&lt;ref&gt;- ر.ک :الاغانی، ابوالفرح اصفهانی، علی‌بن حسین، بیروت: دارالکتب العلمیه، ۱۴۰۷ قمری.، ج۳، ص۹۵، ج۴، ص۳۴۹.&lt;/ref&gt; او پس از قتل بنی‌امیه در خطبه‌ای به آیه ۱۰۵ سوره انبیاء استناد نمود و خداوند را بر این پیروزی سپاس گفت!&lt;ref&gt;- برای متن کامل خطبه ر.ک : العقد الفرید، ابن عبدربه، احمد بن محمد، چاپ علی شیری، بیرون: داراحیاء التراث العربی، ۱۴۰۹ قمری.، ج۴، ص۹۱.&lt;/ref&gt; <br /> <br /> ===قتل عام در موصل===<br /> در موصل نیز که اهل آن به ولایت محمدبن صول گردن ننهاده بودند، خلیفه برادر خود، یحیی‌بن محمد را به ولایت آن دیار فرستاد و به گفته ازدی، قتل‌عام بسیار سختی در مسجد صورت گرفت.&lt;ref&gt;- ر.ک : تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.تاریخ الموصل، ازدی، یزیدبن محمد، چاپ علی حبیبه، قاهره: ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۷ میلادی.، ص۱۴۶-۱۴۹.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ===بسته شدن کارنامه امویان===<br /> سرانجام کارنامه سیاه امویان با روی کار آمدن عباسیان و راه افتادن سیلی از خون و قتل‌عام‌های وسیع بسته شد. <br /> <br /> <br /> ==منبع==<br /> <br /> *[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=2960823&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author مرضیه محمدزاده، دوزخیان جاوید، نشر بصیرت، ص ۴۷-۶۴.]<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده: تاریخ]]<br /> [[رده: افراد]]<br /> [[رده: قاتلان کربلا]]<br /> [[رده: بنی‌امیه]]<br /> &lt;references /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D9%85%D8%B6%D8%A7%DB%8C%D8%B1_%D8%A8%D9%86_%D8%B1%D9%87%DB%8C%D9%86%D9%87_%D9%85%D8%A7%D8%B2%D9%86%DB%8C&diff=36480 2022-04-06T19:21:28Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا<br /> |اطلاعات قاتل =<br /> | تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =مضایر بن رهینه مازنی<br /> | کنیه =<br /> | لقب =<br /> | زادروز/زادگاه =<br /> | محل زندگی =<br /> | نسب/قبیله =<br /> | خویشاوندان سرشناس =<br /> | تاریخ و مکان درگذشت=<br /> | نحوه درگذشت=<br /> | مدفن =<br /> | اقدامات =<br /> | انگیزه =<br /> | نقش‌های برجسته =فرماندهی جنگاوران در روز عاشورا<br /> | دیگر فعالیت‌ها =<br /> | منصب = <br /> }}'''مضایر بن رهینه مازنی،''' از فرماندهان سپاه [[عمر بن سعد]] بود که در روز [[عاشورا]] در [[کربلا]] حضور داشت.<br /> <br /> == نقش در نبرد کربلا ==<br /> <br /> === فرماندهی سپاه کوفه ===<br /> مضایر در روز [[عاشورا]] سه هزار جنگاور را فرماندهی کرد.&lt;ref&gt;تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==منبع==<br /> <br /> *[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=2960823&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author مرضیه محمدزاده، دوزخیان جاوید، نشر بصیرت، ص ۱۸۰.]<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده: تاریخ]]<br /> [[رده: افراد]]<br /> [[رده: قاتلان کربلا]]<br /> [[رده: فرماندهان طوایف و قبایل]]<br /> &lt;references /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D9%85%D8%B3%D9%84%D9%85%E2%80%8C_%D8%A8%D9%86_%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87_%D8%B6%D8%A8%D8%A7%D8%A8%DB%8C&diff=36479 2022-04-06T19:21:06Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا<br /> |اطلاعات قاتل =<br /> | تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =مسلم‌ بن عبدالله ضبابی<br /> | کنیه =<br /> | لقب =<br /> | زادروز/زادگاه =<br /> | محل زندگی =<br /> | نسب/قبیله =<br /> | خویشاوندان سرشناس =<br /> | تاریخ و مکان درگذشت=<br /> | نحوه درگذشت=<br /> | مدفن =<br /> | اقدامات =<br /> | انگیزه =<br /> | نقش‌های برجسته =از قاتلان مسلم‌ بن عوسجه<br /> | دیگر فعالیت‌ها =<br /> | منصب = <br /> }}'''مسلم‌ بن عبدالله ضبابی،''' یکی از سربازان [[عمر بن سعد]] بود که در [[کربلا]] حضور داشت. <br /> <br /> ==نقش در واقعه کربلا==<br /> {{مقالات پیشنهادی}}<br /> بنا به نقل کتب تاریخ و [[مقتل]]، او جزء قاتلان [[مسلم بن عوسجه|مسلم‌ بن عوسجه]] بود که به همراه [[عبدالرحمن‌ بن ابی‌ خشکاره بجلی]] و بنا به قولی [[عمرو بن حجاج زبیدى|عمرو بن‌ حجاج زبیدی]] در قتل مسلم شرکت کرد.&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۶، ص۴۰۰؛ تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۳۶؛ الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی‌ بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری.، ج۴، ص۶۸. &lt;/ref&gt; [[شبث بن ربعى|شبث بن ربعی]] او و دیگر افراد سپاه [[کوفه]] را به دلیل شادی و شعف پس از کشتن مسلم‌ بن عوسجه سرزنش کرد.&lt;ref&gt;- الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی‌ بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری.، ج۴، ص۳۶. &lt;/ref&gt; نام او به عنوان یکی از قاتلان مسلم‌ بن عوسجه در [[زیارت ناحیه مقدسه]] آمده و مورد لعنت قرار گرفته‌است.<br /> ==پس از واقعه کربلا==<br /> پس از واقعه کربلا و تا قیام [[مختار ثقفى|مختار ثقفی]] در [[کوفه]] می‌زیست. <br /> ===قیام مختار ثقفی===<br /> در زمان حکومت زبیریان بر کوفه، به آنان پیوست و در نبردی که بین نیروهای [[ابن‌ مطیع]] عامل عبدالله‌ بن زبیر در کوفه و نیروهای مختار صورت گرفت او در کنار نیروهای ابن‌ مطیع جنگید. پس از شکست زبیریان، وی جزو اشرافی بود که به مختار پیوست. سپس در شورش بر علیه سپاه مختار شرکت کرد. مختار، وی و دیگر امرای اموی را در جنگ جَبّانة السَبیع شکست داد.&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۶، ص۵۸-۵۹؛ تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۶، ص۲۹،۱۸. &lt;/ref&gt; پس از آن به همراه چند تن از قاتلین کربلا از کوفه گریخت. مختار جمعی را به همراه غلام خود [[زربی|زِربی]] در پی آنان فرستاد. چون نزدیک شدند، [[شمر بن ذی الجوشن|شمر]] با حیله‌ای زربی را کشت. مسلم‌ بن عبدالله به همراه شمر و چند تن دیگر فرار کردند. &lt;ref&gt;- انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۶، ص۶۵؛ الاخبار الطوال ، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۳۰۱-۳۰۲؛ تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۶، ص۵۲.&lt;/ref&gt; <br /> ==مرگ==<br /> یاران مختار به آنان رسیدند و شمر را کشتند و مسلم‌ بن عبدالله را هم دستگیر کردند. آنگاه به دستور مختار او را تیرباران نمودند. <br /> ==منبع==<br /> <br /> * [http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=2960823&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author مرضیه محمدزاده، دوزخیان جاوید، نشر بصیرت، ص ۲۳۳-۲۳۴.]<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده: تاریخ]]<br /> [[رده: افراد]]<br /> [[رده: قاتلان کربلا]]<br /> [[رده: قاتلان اصحاب و خاندان]]<br /> &lt;references /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D9%85%D8%B3%D8%B9%D9%88%D8%AF_%D8%A8%D9%86_%D8%AE%D8%A7%D9%84%D8%AF&diff=36478 2022-04-06T19:20:49Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا<br /> |اطلاعات قاتل =<br /> | تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =مسعود بن خالد<br /> | کنیه =<br /> | لقب =<br /> | زادروز/زادگاه =<br /> | محل زندگی =<br /> | نسب/قبیله =<br /> | خویشاوندان سرشناس =<br /> | تاریخ و مکان درگذشت=<br /> | نحوه درگذشت=<br /> | مدفن =<br /> | اقدامات =<br /> | انگیزه =<br /> | نقش‌های برجسته = قاتل ابوبکر فرزند امام علی (ع)<br /> | دیگر فعالیت‌ها =<br /> | منصب = <br /> }}'''مسعود بن خالد،''' یکی از سربازان [[عمر بن سعد]] بود که در [[کربلا]] حضور داشت. بنا به نقل شیخ طوسی، [[ابوبکر بن‌ علی‌ (ع)|ابوبکر فرزند امام علی (ع)]] توسط مسعود بن خالد به [[شهادت]] رسید.&lt;ref&gt;- الطبقات الکبری، ابن سعد کاتب واقدی، محمد، چاپ احسان عباس، بیروت: دار صادر، ۱۴۰۵ قمری.، ج۵، ص۴۷۶؛ رجال طوسی، شیخ طوسی، ابوجعفر محمدبن حسن، به کوشش محمد صادق آل بحرالعلوم، نجف: ۱۳۸۱ قمری.، ص۱۰۶؛ الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی‌ بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری.، ج۴، ص۹۲.&lt;/ref&gt;<br /> ==نقش در واقعه کربلا==<br /> <br /> === زخمی نمودن امام حسین(ع) ===<br /> زمانی که تشنگی به امام فشار آورد به سوی شط فرات حرکت کرد، مردی‌ از بنی‌دارم که احتمال دارد مسعود دارمیه باشد، لشکر را مخاطب‌ ساخته‌ و گفت‌: وای‌ بر شما! میان‌ حسین‌ و آب‌ فرات‌ حائل‌ شوید و نگذارید به‌ آب‌ دسترسی‌ پیدا کند. امام‌ رو به‌ آسمان‌ کرد و گفت‌: پروردگارا! او را تشنه‌ بدار. وی‌ امام‌ را هدف‌ تیر قرار داد و تیر‌ به‌ دهان‌ امام‌ اصابت‌ کرد. امام‌ حسین‌ (ع) تیر را بیرون‌ کشید و دستش‌ را زیر‌ زخم‌ گرفت‌، چون‌ از خون‌ پر شد، آن‌ را به‌ طرف‌ آسمان‌ پاشید و گفت: پروردگارا! از کار ناپسندی‌ که‌ با فرزند دختر پیامبرت‌ انجام‌ می‌دهند، به‌ درگاه‌ تو می‌نالم‌. خدایا شمارشان‌ را کم‌ کن‌ و به‌ پراکندگی‌ جا‌نشان‌ را بگیر. <br /> ==منبع==<br /> <br /> *[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=2960823&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author مرضیه محمدزاده، دوزخیان جاوید، نشر بصیرت، ص ۲۳۳.]<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده: تاریخ]]<br /> [[رده: افراد]]<br /> [[رده: قاتلان کربلا]]<br /> [[رده: قاتلان اصحاب و خاندان]]<br /> &lt;references /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D9%85%D8%B3%D8%B1%D9%88%D9%82_%D8%A8%D9%86_%D9%88%D8%A7%D8%A6%D9%84_%D8%AD%D8%B6%D8%B1%D9%85%D9%89&diff=36477 2022-04-06T19:20:29Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا<br /> |اطلاعات قاتل =<br /> | تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =مسروق بن وائل حضرمی<br /> | کنیه = <br /> | لقب =<br /> | زادروز/زادگاه = <br /> | محل زندگی =<br /> | نسب/قبیله = <br /> | خویشاوندان سرشناس = <br /> | نحوه درگذشت=<br /> | مدفن =<br /> | اقدامات = <br /> | انگیزه =<br /> | نقش‌های برجسته =نیروهای تحح امر عمرسعد در کربلا که از نبرد منصرف شد<br /> | دیگر فعالیت‌ها =<br /> }}'''مسروق بن وائل حضرمی''' از نیروهاى سپاه [[عمر سعد]] که در [[کربلا]] حضور داشت. <br /> <br /> ==نقش در نبرد کربلا==<br /> مسروق بن وائل حضرمی در پیشاپیش نیروهاى [[کوفه]] بود، به این امید که سر [[حسین بن على (ع)|امام حسین(ع)]] را به دست آورد و نزد [[عبید الله بن زیاد|ابن زیاد]]، مقام یابد.<br /> <br /> ==پشیمانی از نبرد با سیدالشهدا(ع)==<br /> [[عبدالله بن حوزه]] در گفتگویى با امام، به آن حضرت جسارت کرد و [[حسین بن على (ع)|سیدالشهدا(ع)]] او را نفرین کرد و فرمود: «اللّهمّ حزه الى النّار».<br /> <br /> او خشمگین شد و خواست که به سوى امام اسب بتازد. هنگام پرش از نهر، پایش در رکاب ماند و بدنش از اسب آویخته شد. در برخى نقلها آمده است که اسبش او را آن قدر به سنگها و درختها کشید و کوبید تا مرد.&lt;ref&gt;عبرات المصطفین،ج ۲،ص ۲۶.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> مسروق از این صحنه ترسید و خود را از میدان نبرد کنار کشید. علت را که پرسیدند، به این حادثه اشاره کرد و گفت: «رأیت من اهل هذا البیت شیئا لا اقاتلهم ابدا». از این دودمان چیزى دیدم که هرگز با آنان نخواهم جنگید.<br /> <br /> ==منبع==<br /> <br /> *[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=654837&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، قم، معارف، ج۱، ص ۴۱۹.]<br /> <br /> ==پی‌نوشت==<br /> &lt;references /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}<br /> [[رده:افراد]]<br /> [[رده:قاتلان کربلا]]<br /> [[en:Al-Hajjaj b. Masruq al-Ju'fi]]</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D9%85%D8%B1%D9%88%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%86_%D8%AD%DA%A9%D9%85&diff=36476 2022-04-06T19:20:16Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا<br /> |اطلاعات قاتل =<br /> | تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =مروان بن حکم<br /> | کنیه = <br /> | لقب =<br /> | زادروز/زادگاه = <br /> | محل زندگی =<br /> | نسب/قبیله = <br /> | خویشاوندان سرشناس = <br /> | نحوه درگذشت=<br /> | مدفن =<br /> | اقدامات = <br /> | انگیزه =<br /> | نقش‌های برجسته =نماینده ولی برای بیعت گرفتن از امام حسین(ع) برای یزید<br /> | دیگر فعالیت‌ها =<br /> }}'''مروان بن حکم''' از سران مخالف با [[اهل بیت (ع)|اهل بیت(ع)]] و هوادار خط اموى و پسر عموى عثمان که در امور مالى و سیاسى انحرافهاى فاحشى داشت و از محرکین بر ضد آل على بود و سوء استفاده‌هاى بسیارى از بیت المال در زمان عثمان داشت. <br /> {{خلافت بنی امیه}}<br /> <br /> ==مذموم شمردن مروان از طرف آل رسول(ص)==<br /> مروان بن حکم به زبان رسول خدا(ص) لعنت شده بود.على(ع) هم روزى به او نگریست و فرمود:واى بر تو و واى بر امت محمد از دست تو و دودمانت،آنگاه که موى سرت سفید شود.على علیه السلام او را پرچمدار گمراهى مى‌دانست.&lt;ref&gt;الغدیر،ج ۸،ص ۲۶۰تا ۲۶۷.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==مخالفت با سیدالشهداء==<br /> مروان از افراد سرشناس بنى امیه بود و پس از مرگ [[معاویه]]،ولید والى مدینه وقتى نامۀ [[یزید]] را دریافت کرد که به او دستور بیعت گرفتن از [[حسین بن على (ع)|حسین(ع)]] داده بود،با مروان مشورت کرد.مروان هم گفت همین شبانه در پى حسین(ع) بفرست و اگر بیعت نکرد،گردن او را بزن و پیوسته او را تحریک مى‌کرد که به زور از اباعبدالله الحسین بیعت بگیرد. &lt;ref&gt;حیاة الامام الحسین،ج ۲،ص ۲۵۰.&lt;/ref&gt; نسبت به سیدالشهدا(ع) کینۀ شدید داشت. چون پس از احضار امام، قرار بر فرداى آن شب شد، مروان، ولید را تشویق مى‌کرد که همین امشب کار را یکسره کن.در راه هم وقتى به امام حسین(ع) برخورد و او را به بیعت فرا خواند، حسین بن على(ع) ، کلام معروف خویش «على الإسلام السلام،اذ قد بلیت الأمة براع مثل یزید...»را خطاب به او گفت، و میان امام و آن شیطان کین‌توز، سخنان تندى رد و بدل شد. &lt;ref&gt;همان،ص ۲۵۶.&lt;/ref&gt; مروان بعدها به خلافت رسید و در سال ۶۵ هجرى،در سن ۶۳ سالگى مرد. &lt;ref&gt;مروج الذهب،ج ۳،ص ۸۹.&lt;/ref&gt; از کسانى بود که نسبت به شیعه سختگیرى مى‌کرد و چون به حکومت مدینه رسید، هر جمعه در منبر،على(ع) را لعن و سب مى‌کرد. &lt;ref&gt;حیاة الامام زین العابدین،باقر شریف القرشى،ص ۶۰۵.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==منبع==<br /> <br /> * [http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=654837&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، قم، معارف، ج۱، ص ۴۱۸-۴۱۹.]<br /> <br /> ==پی‌نوشت==<br /> &lt;references /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}<br /> [[رده:افراد]]<br /> [[رده:قاتلان کربلا]]</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D9%85%D8%B1%D9%87_%D8%A8%D9%86%E2%80%8C_%D9%85%D9%86%D9%82%D8%B0_%D8%A8%D9%86_%D9%86%D8%B9%D9%85%D8%A7%D9%86_%D8%B9%D8%A8%D8%AF%DB%8C&diff=36475 2022-04-06T19:19:56Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا<br /> |اطلاعات قاتل =<br /> | تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =مُرّة‌ بن‌ مُنقِذ بن نُعمان عَبْدی<br /> | کنیه =<br /> | لقب =<br /> | زادروز/زادگاه =<br /> | محل زندگی =<br /> | نسب/قبیله =عبدالقیس<br /> | خویشاوندان سرشناس =منقذ بن نعمان<br /> | تاریخ و مکان درگذشت=<br /> | نحوه درگذشت=<br /> | مدفن =<br /> | اقدامات =شهادت علی اکبر (ع)<br /> | انگیزه =<br /> | نقش‌های برجسته =در جنگ جمل مدتی پرچم قبیله عبدالقیس را در دست داشت<br /> | دیگر فعالیت‌ها =<br /> | منصب = <br /> }}'''مُرّة‌ بن‌ مُنقِذ بن نُعمان عَبْدی،''' یکی از سربازان و نیروهای تحت امر [[عمر بن سعد]] بود که در [[کربلا]] حضور داشت. او از قبیله بنی‌ عبدالقیس &lt;ref&gt;-انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۳، ص۴۰۵؛ الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی‌ بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری.، ج۴، ص۲۴۳؛ الاعلام، زرکلی، خیرالدین، بیروت: ۱۹۸۶ میلادی.، ج۴، ص۲۷۷. &lt;/ref&gt; و از جنایتکاران حادثه کربلا است.<br /> ==نقش در واقعه کربلا==<br /> مُرّة‌ بن‌ مُنقِذ، قاتل علی‌ بن حسین‌ بن علی‌ بن ابی ‏طالب علیهم‌السلام ملقب به [[علی اکبر (ع)|علی‌اکبر]] است.&lt;ref&gt;- وقعة الطف، ابومخنف لوط بن یحیی، چاپ محمد هادی یوسفی غروی.، ص۲۴۳؛ الطبقات الکبری، ابن سعد کاتب واقدی، محمد، چاپ احسان عباس، بیروت: دار صادر، ۱۴۰۵ قمری.، ج۵، ص۴۷۱&lt;/ref&gt; هنگامی‌که علی‌اکبر پی‌درپی‌ بر دشمن‌ حمله‌ ‌برد، گروهی‌ بر او حمله‌ کردند و از هر سو ضربات‌ شمشیر بر علی‌اکبر فرود آمد. او نیز به‌ جنگ‌ پرداخت‌ و زد‌ و خورد سخت‌ و خونینی‌ انجام‌ داد. تشنگی‌ مفرط‌، او را آزار می‌داد. یک‌ بار نزد پدر برگشت‌ و گفت‌: ”یا اَبَة الْعَطَش‌ُ قَدْ قَتَلَنی‌ وَ ثِقْل‌ُ الْحَدیدِ فَذاَجْهَوَنی‌ فَهَل‌ْ اِلی شَرْبَة‌ٍ مِن‌َ الْماء سَبیل‌ٌ؟“&lt;ref&gt;- الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵ میلادی.، ج۵، ص۱۱۴.&lt;/ref&gt; پدر جان‌! تشنگی‌ مرا کشت‌ و سنگینی‌ سلاح‌ توانم‌ را برد. آیا می‌توان‌ آبی‌ به‌دست‌ آورد؟ امام فرمود: فرزندم‌! زمانی‌ کوتاه‌ نیز بجنگ. چه‌ زود است‌ که‌ جدّ خود محمد (ص) را دیدار کنی‌ تا با قدحی‌ لبریز از نوشیدنی‌ که‌ پس‌ از آن‌ هرگز تشنگی‌ نیابی‌، تو را سیراب‌ کند. <br /> ===نقش در به شهادت رساندن علی‌اکبر===<br /> علی‌اکبر به‌ سوی‌ میدان‌ برگشت.‌ حمله‌ بسیار شدیدی‌ را آغاز نمود و پس ‌از به‌ خاک‌ افکندن‌ چند تن، غافلگیرانه‌ هدف‌ نیزه‌ مُرّة‌ بن‌ مُنقِذبن نُعمان عَبْدی قرار گرفت‌ و به‌ زمین‌ افتاد&lt;ref&gt;- الطبقات الکبری، ابن سعد کاتب واقدی، محمد، چاپ احسان عباس، بیروت: دار صادر، ۱۴۰۵ قمری.، ج۵، ص۱۰۲؛ الاخبار الطوال ، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۵۶.&lt;/ref&gt; <br /> بنا به نقل طبری چون علی‌اکبر رجز می‌خواند، مُرّه گفت: بزرگ‌ترین گناهان عرب به گردن من باشد اگر بر من بگذرد و چنین کند و پدرش را عزادار نکنم. گوید بار دیگر علی‌اکبر بیامد و با شمشیر به سپاه کوفه حمله برد. مُرّه بر او گذشت و ضربتی بر او زد که بیفتاد&lt;ref&gt;- تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۱۸۸.&lt;/ref&gt; و فریاد زد: پدر جان‌! بر تو باد سلام‌، اینک‌ این‌ جدّم‌ رسول‌ خداست‌ که‌ به‌ تو سلام‌ می‌رساند و می‌فرماید: زود به ‌سوی‌ ما بشتاب‌. سپس‌ آهی‌ کشید و جان‌ داد. دشمن‌ اطراف‌ او را محاصره‌ کرده‌ و با شمشیرهای‌ خود بر پیکر‌ او ضربه‌ وارد می‌کردند. قساوت و بی‌رحمی دشمن نسبت به او چنان است که پس از افتادن از اسب، بدنش را قطعه قطعه کردند.&lt;ref&gt;- ر.ک : وقعة الطف، ابومخنف لوط بن یحیی، چاپ محمد هادی یوسفی غروی.، ص۲۴۳؛ الطبقات الکبری، ابن سعد کاتب واقدی، محمد، چاپ احسان عباس، بیروت: دار صادر، ۱۴۰۵ قمری.، ج۵، ص۴۷۶؛ تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۴۶؛ اللهوف فی قتلی الطفوف (مقتل الحسین)، ابن طاووس، علی بن موسی بن محمد، نجف: الحیدریه، ۱۳۸۵ قمری.، ص۴۷؛ الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی‌ بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۷ قمری.، ج۴، ص۹۲؛ مقتل الحسین خوارزمی، خوارزمی، حسین، به کوشش الشیخ محمد السماوی، نجف: مطبعه الزهراء، ۱۳۶۷ قمری.، ج۲، ص۳۱؛ مناقب آل ابی طالب، ابن شهر آشوب مازندارنی، ابوجعفر رشیدالدین محمد بن علی، قم: انتشارات علامه.، ج۴، ص۳۴.&lt;/ref&gt;<br /> ==دعای امام حسین (ع)==<br /> [[امام حسین (ع)]] بر بالین‌ کشته‌ فرزندش‌ نشست‌ و صورت‌ بر صورت‌ او نهاد و در حالی‌ که‌ می‌گریست، فرمود: : ”قَتَلَ اللهُ قَوماً قَتَلُوکَ یا بُنَی ما اَجرَ أهُم عَلَی الرَّحمنِ وَ عَلَی اِنتِهاکِ حُرمَةِ الرَّسُولِ عَلَی‌الدُّنْیا بَعْدَک‌َ الْعَفا“&lt;ref&gt;- الاخبار الطوال ، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۵۶؛ ارشاد فی معرفة حجج‌الله علی‌العباد، شیخ مفید، محمدبن محمدبن نعمان، بیروت: ۱۴۱۴ قمری.، ج۲، ص۲۳۹؛ مقاتل الطالبیین، اصفهانی، ابوالفرج علی بن حسین، چاپ احمد صفر، قاهره: ۱۳۶۸ قمری/ ۱۹۴۱ میلادی.، ص۱۱۵؛ المنتظم فی تاریخ الامم و الملوک، ابن جوزی، عبد الرحمان، چاپ محمد عبد القادر عطا و مصطفی عبد القادر عطا، بیروت: ۱۴۱۲ قمری/ ۱۹۹۲ میلادی.، ج۵، ص۳۴۵.&lt;/ref&gt; فرزندم‌! خدا بکشد قومی‌ که‌ تو را کشتند. اینان‌ چه‌ بسیار بر خدا و هتک‌ حریم‌ رسول‌ خدا گستاخ‌ گشته‌اند، پس‌ از تو، خاک‌ بر سر دنیا.<br /> سپس گفت: خدایا! برکات‌ زمین‌ را از اینان‌ باز دار و ایشان‌ را سخت‌ پراکنده‌ ساز و به‌ راههای‌گوناگون‌ بیفکن‌ و والیان‌ را هرگز از آنان‌ راضی‌ مدار. آنان‌ ما را خواندند تا یاری‌مان‌ کنند. چون‌ پاسخ‌ دادیم‌ ستم‌کردند و ما را کشتند. امام‌ او را به‌ سینه‌ چسباند تا جان‌ داد.<br /> ==در زمان قیام مختار ثقفی==<br /> پس از [[شهادت]] امام حسین (ع)، مُرّه در [[کوفه]] زندگی می‌کرد. در زمان قیام [[مختار ثقفى|مختار ثقفی]] و انتقام از قاتلان شهدای کربلا، مختار، عبدالله‌ بن کامل را با گروهی مأمور دستگیری مُرّة‌ بن‌ مُنقِذ کرد. <br /> ابن‌ کامل خانه او را محاصره کرد. مرّه نیزه‌اش را برداشت و روی اسبش پرید و در حال فرار قصد شکستن محاصره را داشت. او نیزه‌ای به عبدالله شبامی زد و او را مجروح کرد. ابن‌ کامل او را تعقیب کرد و یک دستش هنگام دستگیری به شدت مجروح شد، اما توانست فرار کند و خود را به بصره رساند و به مصعب‌ بن زبیر پیوست.&lt;ref&gt;-انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۶، ص۴۰۹؛ تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۶، ۶۴.&lt;/ref&gt; <br /> ==منبع==<br /> <br /> *[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=2960823&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author مرضیه محمدزاده، دوزخیان جاوید، نشر بصیرت، ص ۲۳۱-۲۳۳.]<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده: تاریخ]]<br /> [[رده: افراد]]<br /> [[رده: قاتلان کربلا]]<br /> [[رده: قاتلان اصحاب و خاندان]]<br /> &lt;references /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF_%D8%A8%D9%86_%D8%A7%D8%B4%D8%B9%D8%AB&diff=36474 2022-04-06T19:17:09Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا<br /> |اطلاعات قاتل =<br /> | تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =محمد بن اشعث‌ بن قیس‌ بن مَعدی کَرِب اَشجَ کِندی اَزدی کوفی<br /> | کنیه =ابوالقاسم<br /> | لقب =<br /> | زادروز/زادگاه =<br /> | محل زندگی = کوفه<br /> | نسب/قبیله =کنده<br /> | خویشاوندان سرشناس =اشعث • جعده • قیس بن اشعث<br /> | تاریخ و مکان درگذشت=سال ۶۷ ق<br /> | نحوه درگذشت=در جنگ مصعب با مختار<br /> | مدفن =<br /> | اقدامات = انکار انتساب امام حسین به پیامبر (ص)<br /> | انگیزه =<br /> | نقش‌های برجسته =فرماندهی نیروهای ابن زیاد در دستگیری مسلم بن عقیل<br /> | دیگر فعالیت‌ها =شهادت علیه حجر بن عدی • از مخالفان قیام مختار<br /> | منصب = <br /> }}'''محمد بن اشعث‌ بن قیس‌ بن مَعدی کَرِب اَشجَ کِندی اَزدی کوفی،''' منسوب به خاندان حارث‌ بن معاویه بن جبلة بن عَدی، از قبیله بزرگ کِنده حَضرَمَوت در جنوب عربستان و یکی از رجال نظامی و سیاسی بنی‌امیه و از جانیان [[کربلا]] بود.<br /> <br /> ==زندگینامه==<br /> خاندان ابن ‌اشعث در میان قبیله کنده و دیگر قبایل مجاور عرب از اعتبار خاصی برخوردار بودند. محمد فرزند بزرگ اشعث‌ بن قیس بود. پس از مرگ اشعث‌ بن قیس به سال ۴۰ هجری، محمد جای پدر را گرفت و رئیس قبیله کنده شد.&lt;ref&gt;- ر.ک : تاریخ طبری، ج۵، ص۳۶۹؛ الفتوح، ج۶، ص۲۸۵. &lt;/ref&gt; او از حامیان سرسخت حکومت امویان بود. درباره تاریخ تولد او اطلاع درستی در دست نیست، بنا بر برخی اقوال او در زمان پیامبر (ص) متولد شد،&lt;ref&gt;الفتوح، ج۱، ص۶۸؛ الاستیعاب، ج۳، ص۳۷۰؛ اسدالغابه، ج۴، ص۳۰۴. &lt;/ref&gt; اما چون پدرش اشعث بعد از رحلت پیامبر (ص) و جریان ارتداد با اُمّ‌فَروَه دختر ابوقحافه، خواهر ابوبکر، خلیفه اول ازدواج کرد،&lt;ref&gt;- ر.ک : الطبقات الکبری، ج۵، ص۱۰-۱۱؛ الفتوح، ج۱، ص۶۸؛ الثقات، ج۵، ص۳۵۲؛ الاستیعاب، ج۳، ص۳۷۰؛ اسدالغابه، ج۱، ص۱۱۸. &lt;/ref&gt; تولد او در زمان خلافت ابوبکر بین سال‌های ۱۱ تا ۱۳ هجری می‌باشد. کُنیه‌اش ابوالقاسم یا ابومیثاء و به کندی کوفی منسوب بود.&lt;ref&gt;الطبقات الکبری، ج۵، ص۶۵؛ الغارات، ج۲، ص۷۴۹؛ تاریخ طبری، ج۵، ص۲۶۳؛ الاستیعاب، ج۳، ص۳۷۰؛ اسدالغابه، ج۱، ص۱۱۸؛ جمهرة انساب العرب، ص۴۲۵؛ تاریخ دمشق، ج۵۲، ص۱۲۴. &lt;/ref&gt;<br /> ===فرزندان===<br /> از فرزندان متعدد محمد بن اشعث، عبدالرحمن با بودن برادران ارشدش به ریاست قبیله‌‌اش رسید. او بر خلیفه وقت عبدالملک‌ بن مروان و والی او در عراق حجاج‌ بن یوسف ثقفی خروج کرد و در سال ۸۵ در جنگ با او کشته شد.&lt;ref&gt;تاریخ طبری، ج۶، ص۳۸۹-۳۹۱؛ جمهرة انساب العرب، ص۴۲۵.&lt;/ref&gt; <br /> <br /> چهار تن دیگر از فرزندان او به نام‌های اسحاق، صباح، منذر و قاسم در عرصه سیاست و جامعه شهر کوفه فعالیت داشتند. اسحاق و صباح، جانب حجاج‌ بن یوسف ثقفی و خلفای اموی را گرفتند و در قیام عبدالرحمن شرکت نکردند. اسحاق در سال ۶۶ گروهی از افراد قبیله کنده را در جنگ علیه [[مختار ثقفى|مختار]] رهبری کرد. به هنگام امارت حجاج در عراق، سرپرستی سپاه کوفه را بین سال‌های ۷۵ تا ۷۶ هجری در طبرستان بر عهده گرفت و بعدها نیز چندی علیه گروه خوارج در رامهرمز جنگید.&lt;ref&gt;- الاخبار الطوال، ص۲۸۰؛ تاریخ طبری، ج۶، ص۴۵؛ الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۳۶۶.&lt;/ref&gt; او مدتی نیز بر ری حکومت کرد.&lt;ref&gt;- الاخبار الطوال، ص۲۸۰؛ الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۳۶۶،۴۴۲.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> صباح نیز در سال ۷۷ هجری از طرف حجاج‌ در نبرد سختی با خوارج، قطر‌ی‌ بن فجائه رهبر یکی از گروه‌های این فرقه را کشت.&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، ج۷، ص۴۴۴،۴۳۸؛ تاریخ طبری، ج۶، ص۲۶۰؛ الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۴۴۲. &lt;/ref&gt; <br /> <br /> منذر هنگام قیام زید بن علی در سال ۱۲۲، سرکرده قبایل کنده و ربیعه در کوفه بود.&lt;ref&gt;- تاریخ طبری، ج۷، ص۱۸۲. &lt;/ref&gt; <br /> <br /> قاسم نیز در طبرستان کشته شد.&lt;ref&gt;- فتوح البلدان، ص۳۳۵. &lt;/ref&gt;<br /> <br /> از جمله دختران محمد بن اشعث، میمونه به عقد محمد پسر حجاج در آمد. عایشه همسر حارث‌ بن عبدالله و اُمّ‌نعمان همسر [[عبید الله بن زیاد|عبیدالله‌ بن زیاد]] بودند.&lt;ref&gt;الطبقات الکبری، ج۵، ص۲۳۹،۲۹؛ انساب الاشراف، ج۵، ص۴۰۸؛ الامامه و السیاسه، ج۲، ص۲۹. &lt;/ref&gt; <br /> ==در زمان خلافت امام حسن (ع)==<br /> محمد بن‌ اشعث در زمان خلافت امام حسن (ع) از طرف آن حضرت برای انعقاد صلح بین امام و [[معاویه]] فرستاده شد.&lt;ref&gt;- الطبقات الکبری، ج۶، ص۱۷۱؛ انساب الاشراف، ج۳، ص۲۸۶. &lt;/ref&gt;<br /> ==در زمان حکومت والی کوفه==<br /> محمد بن‌ اشعث‌ از امیران مورد اعتماد زیاد بن ابیه و عبیدالله‌ بن زیاد بود. زمانی که زیاد به عنوان والی وارد کوفه شد و حکومت آن شهر را علاوه بر بصره به دست گرفت، اولین کسی که با عنوان امیر به او سلام داد، محمد بن‌ اشعث‌ بود.&lt;ref name=&quot;:0&quot;&gt;- الاخبار الطوال، ص۲۲۳.&lt;/ref&gt; <br /> ==نقش در دستگیری حجر بن عدی==<br /> او به دستور زیاد ‌در دستگیری حجر بن عدی، صحابی پیامبر (ص) و از یاران امام علی (ع) شرکت فعال داشت. گفته شده پس از قیام حجر به سال 51، زیاد که از یافتن وی درمانده شده بود، محمد بن‌ اشعث‌ را تهدید کرد تا حجر را که هم قبیله‌اش بود، نزد وی ببرد.&lt;ref name=&quot;:0&quot; /&gt;&lt;ref name=&quot;:0&quot; /&gt; سرانجام حجر پیامی نزد محمد بن‌ اشعث‌ فرستاد و به وی گفت به شرط آنکه زیاد به وی امان دهد، خود را تسلیم خواهد کرد تا نزد معاویه برود. محمد بن‌ اشعث‌ با جمعی از بزرگان و امرا نزد زیاد رفت و برای حجر امان گرفت. حتی وی از کسانی بود که بعد به درخواست زیاد، علیه حجر شهادت دادند که حجر بر ضد خلیفه شوریده است. با وجود امانی که به حجر دادند، او به دستور معاویه کشته شد و در پی آن عبیده کندی (بدی) شاعری کندی، محمد بن‌ اشعث‌ را به سبب یاری نکردن حجر سرزنش و نکوهش کرد.&lt;ref&gt;- ر.ک : انساب الاشراف، ج۵، ص۲۵۹، ۲۶۲-۲۶۳؛ تاریخ طبری، ج۵، ص۲۶۳-۲۶۴، ۲۸۵. &lt;/ref&gt; <br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{م| اسلمت عمک لم تقاتل دونه }}<br /> <br /> {{م| و قتلت وافد آل بیت محمد }}<br /> <br /> {{م| لو کنت من أسد عرفت کرامتی }}<br /> <br /> {{م| فرقا و لو لا أنت کان منیعا }}<br /> <br /> {{م| و سلبت أسیافا له و دروعا }}<br /> <br /> {{م| و رایت لی بیت الحباب سفیعا }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ==حکومت طبرستان==<br /> در زمانی‌ که عبیدالله از طرف معاویه حاکم بصره بود، محمد بن اشعث را به حکومت طبرستان منصوب کرد. او با مردم طبرستان صلح کرد و پیمان بست، اما هنگامی که وارد طبرستان شد، راه را بر او بستند و پسرش ابوبکر را کشتند.&lt;ref&gt;فتوح البلدان، ص۳۳۵؛ البلدان ابن فقیه، ص۵۷۰. &lt;/ref&gt;<br /> ==نامه به یزید==<br /> محمد بن‌ اشعث‌ و افرادی چون عمر بن‌ سعد‌، عبدالله‌ بن ‌مسلم‌ بن‌ سعید حضرمی جزء کسانی بودند که طی‌ نامه‌ای اوضاع کوفه را به اطلاع‌ یزید رساندند و او را از ضعف نعمان‌ بن بشیر‌ والی کوفه و اقدامات مسلم‌ بن عقیل و اخبار کوفه آگاه نمودند.&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، ج۲، ص۳۳۸؛ الاخبار الطوال، ص۲۳۱؛ تاریخ طبری، ج۵، ص۳۵۶؛ الفتوح، ج۵، ص۳۵-۳۶. &lt;/ref&gt;در سال ۶۰ چون عبیدالله‌ بن زیاد به عنوان والی به کوفه رفت، محمد بن‌ اشعث‌ جزو بزرگان کوفه بود که بر وی وارد شد و عبیدالله‌ وی را گرامی داشت و او را نزد خود بر روی تخت نشانید.&lt;ref&gt;- الاخبار الطوال، ص۲۴۰.&lt;/ref&gt; <br /> ==نقش در دستگیری هانی‌ بن عروه و مسلم‌ بن عقیل==<br /> محمد بن‌ اشعث‌ در دستگیری [[هانی بن عروة|هانی‌ بن عروه]] و مسلم‌ بن عقیل نقش فعال داشت. در این ایام چون مردم کوفه با مسلم‌ بن عقیل بیعت کرده بودند و مسلم در خانه هانی‌ بن عروه مخفی شده بود، عبیدالله‌ بن زیاد با دانستن‌ مخفی‌گاه‌ مسلم‌، از راه مکر و حیله وارد شد تا بتواند به طریقی هانی‌ بن عروه را به دارالاماره بکشاند و بین او و مسلم جدایی اندازد. او محمد بن اشعث، دوست هانی را به همراه اسماء بن حسان خارجه و عمرو بن حجاج زبیدی که هر سه از اقوام و دوستان هانی بودند و به دربار عبیدالله‌ بن زیاد رفت و آمد داشتند، خواست تا هانی را وادار کنند که به نزدش بیاید. هر سه آنان به نزد هانی رفتند. اگر چه هانی مایل نبود به نزد عبیدالله برود، ولی آنان از او خواستند تا برای گم کردن راه و حفظ جان مسلم، به دیدن عبیدالله برود. در نزدیکی [[دار الاماره|دارالاماره]] احساس خطر کرد، اما علیرغم میل خود به دارالاماره رفت&lt;ref&gt;- الاخبار الطوال، ص۲۳۶؛ تاریخ طبری، ج۵، ص۳۶۰،۳۴۹؛ الفتوح، ج۵، ص۴۵؛ الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۲۸؛ اعلام الوری، ج۱، ص۴۴۰.&lt;/ref&gt; و همین امر باعث شد تا عبیدالله‌ بن‌ زیاد بتواند بین او و مسلم‌ بن عقیل جدایی اندازد که این جدایی در شکست نهضت مسلم تأثیر بسیاری داشت.چون اسماء دید که عبیدالله‌ بن زیاد هانی را مجروح و دستور قتل او را صادر کرد، از اینکه باعث شده بود که هانی به دارالاماره بیاید، پشیمان شد، اما محمد بن‌ اشعث‌ به عبیدالله‌ گفت: هر آنچه امیر رأی دهد، به نفع ما باشد یا ضررمان، خشنودیم که امیر تأدیب می‌کند.&lt;ref&gt;- تاریخ طبری، ج۵، ص۳۶۷؛ الفتوح، ج۵، ص۶۱. &lt;/ref&gt; او به این ترتیب خواری خود را در مقابل عبیدالله‌ اثبات کرد. <br /> <br /> با اسارت هانی‌ بن عروه و قیام مردم کوفه به همراهی مسلم‌ بن عقیل، پسر زیاد چون‌ خود را گرفتار دید، از بیست‌ تن‌ بزرگان‌ کوفه‌ که‌ گرد او را گرفته‌ بودند، تنی‌ چند را میان‌ مردم‌ فرستاد تا به ‌وسیله‌ زر و زور و تزویر جمعیت‌ را پراکنده‌ سازند. یکی از آن افراد، محمد بن‌ اشعث بود.&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، ج۲، ص۳۸۷،۳۳۸؛ الاخبار الطوال، ص۲۳۸-۲۳۹؛ تاریخ طبری، ج5، ص۳۴۸-۳۵۰؛ مروج الذهب، ج۲، ص۲۵۲.&lt;/ref&gt; عبیدالله‌ به او فرمان داد تا مردم کنده و حضرموت را که مطیعش بودند، از یاری مسلم باز دارد و از مخالفت با حکومت امویان بیم دهد و او چنین کرد.&lt;ref&gt;- تاریخ طبری، ج۵، ص۳۶۹؛ مروج الذهب، ج۲، ص۲۵۲؛ الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۳۰-۳۱. &lt;/ref&gt; <br /> <br /> پس از آنکه مسلم تنها ماند به محله قبیله کنده رفت و به خانه‌ پیر زنی‌ به‌نام‌ طَوْعَه‌&lt;ref&gt;- الفتوح، ج۵، ص۵۰؛ مقاتل الطالبیین، ص۱۰۴.&lt;/ref&gt; از موالی اشعث‌ بن قیس کندی پناه برد. پیر زن‌ پسری‌ به‌ نام‌ بلال‌ داشت که با ‌خانواده‌ اشعث ارتباط‌ نزدیک‌ داشت‌‌. او‌ پس از خبر یافتن از پنهان شدن مسلم در خانه‌شان، جریان را به عبدالرحمن پسر محمد بن‌ اشعث‌ خبر داد.‌ عبدالرحمن‌ نیز زمانی که پدرش در مجلس عبیدالله‌ بن زیاد به گفت‌وگو نشسته بود، ناگهان وارد دارالحکومه شد و پدرش را از محل اختفای مسلم آگاه کرد و به این ترتیب عبیدالله به مخفی‌گاه مسلم پی برد.&lt;ref&gt;انساب الاشراف، ج۲، ص۳۳۸؛ الاخبار الطوال، ص۲۴۰؛ تاریخ طبری، ج۵، ص۳۵۰-۳۵۳؛ الفتوح، ج۵، ص۵۰؛ مقاتل الطالبیین، ص۱۰۴؛ تاریخ ابن خلدون، ج۳، ص۲۹. &lt;/ref&gt; عبیدالله‌ بن زیاد بامداد آن‌ شب‌ هفتاد نفر از گماشتگان‌ خود را به همراهی محمد بن اشعث برای‌ دستگیری‌ مسلم‌ به‌ طرف ‌خانه‌ طوعه فرستاد. مسلم‌ در خانه‌ طوعه‌ بود که ‌صدای‌ سُم‌ اسبان‌ و آواز سربازان‌ را شنید و دانست‌ برای‌ دستگیری‌ او آمده‌اند. او فوری‌ برخاست‌ و با شمشیر کشیده‌ بر آنان ‌تاخت‌ و آنان‌ را از خانه‌ طوعه‌ بیرون‌ ریخت‌. سربازان‌ پسر زیاد چون‌ دلاوری‌ او را دیدند، به‌ بام‌ها رفتند و با سنگ‌پرانی‌ و آتش‌ریزی‌ وی‌ را خسته‌ کردند. با این‌ همه‌ مسلم‌ تسلیم‌ نشد.&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، ج۲، ص۳۳۸؛ تاریخ طبری، ج۵، ص۳۷۲-۳۷۳؛ الفتوح، ج۵، ص۵۳.&lt;/ref&gt; مسلم‌ در آن‌ نبرد سخت‌ تعدادی‌ را به‌ هلاکت‌ رساند. او با شمشیر آخته‌ بر خصم‌ زبون‌ تاخت‌. محمد بن اشعث‌ گفت‌: مسلم‌ خودت‌ را به‌ کشتن‌ مده‌! تو در امانی‌ و کسی‌ با تو کاری‌ ندارد. مسلم‌ در حالی‌ که ‌رجز می‌خواند، می‌جنگید.<br /> یاران‌ محمد بن‌ اشعث‌ که‌ یارای‌ مقابله‌ رویاروی‌ با مسلم‌ را نداشتند، بر بالای‌ بام‌ رفته‌ و از آن‌جا سنگ‌ و آتش ‌بر سر و روی‌ مسلم‌ ریختند. از پشت‌ سر نیز تیری‌ به‌ سوی‌ او پرتاب‌ شد و مسلم‌ بر زمین‌ افتاد. آن‌گاه‌ او را دستگیر کرده‌ و بر استری ‌سوار نمودند و ابن‌ اشعث‌ شمشیر از دست‌ وی‌ گرفت‌ و گفت‌ تو در امانی‌!&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، ج۲، ص۲۳۹؛ تاریخ طبری، ج۵، ص۳۷۴؛ الفتوح، ج۵، ص۵۳؛ مروج الذهب، ج۳، ص۲۵۳-۲۵۴؛ الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۳۳.&lt;/ref&gt; مسلم‌ فرمود: لعنت‌ بر تو و امان‌ تو باد ای‌ گروه‌ فاسق! محمد بن‌ اشعث‌ گفت‌: خودت‌ را به‌ کشتن‌ مده‌. به‌ خدا تو در امانی‌. آنان‌ دروغ‌ نمی‌گویند و فریبت‌ نمی‌دهند. این‌ قوم‌ پسر عموهای‌ تو هستند و تو را نمی‌کشند. مسلم‌ بن عقیل اگر چه به امان او امیدی نداشت، سر انجام امان وی را پذیرفت. سرانجام مزدوران عبیدالله‌ بن زیاد بر او دست یافتند.&lt;ref&gt;- تاریخ طبری، ج۵، ص۳۷۴.&lt;/ref&gt; مسلم‌ به‌ محمد بن‌ اشعث‌ گفت‌: بنده‌ خدا می‌دانم‌ که‌ تو از عهده‌ امانی‌ که‌ به‌ من‌ داده‌ای‌ بر نخواهی ‌آمد، ولی‌ از تو می‌خواهم‌ نامه‌ای‌ به‌ امام حسین (ع) بنویسی‌ و او را از آن‌چه‌ بر سر من‌ آمده و از اوضاع پیش آمده و ناهمراهی کوفیان مطلع‌ سازی‌!&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، ج۲، ص۳۴۲؛ تاریخ طبری، ج۵، ص۳۷۴-۳۷۵؛ ارشاد، ج۲، ص۶۰.&lt;/ref&gt; اگر‌ چه گفته شده که او از حیره پیکی سوی امام حسین (ع) فرستاد و پیغام مسلم را به آن حضرت رسانید، اما محمد بن‌ اشعث‌ بدون‌ کسب‌ اجازه‌ از پسر زیاد نامه‌ای‌ نمی‌نوشت و مسلماً چنین‌ نامه‌ای‌ را ننوشت و پیکی را نفرستاد. <br /> مسلم را‌ که‌ پس‌ از جنگی‌ قهرمانانه‌ دستگیر شده بود، با تنی مجروح و لبی‌ تشنه‌ به‌ قصر ابن‌ زیاد آوردند.&lt;ref&gt;- الاخبار الطوال، ص۲۴۰؛ تاریخ طبری، ج۵، ص۳۷۵-۳۷۶؛ الفتوح، ج۵، ص۵۴-۵۵.&lt;/ref&gt; پسر اشعث‌ به‌ ابن‌ زیاد گفت‌: من‌ او را امان ‌داده‌ام‌. ابن‌ زیاد گفت‌: تو چه‌ حق‌ داری‌ که‌ به‌ کسی‌ امان‌ بدهی‌ یا ندهی‌! ما تو را برای‌ دستگیری‌ او فرستاده‌ بودیم‌، نه‌ امان‌ دادن‌ به‌ وی‌. محمد بن‌ اشعث‌ هم خاموش شد.&lt;ref&gt;- ر.ک : انساب الاشراف، ج۲، ص۳۴۲؛ تاریخ طبری، ج۵، ص۳۷۴-۳۷۵؛ ارشاد، ج۲، ص۶۰؛ مروج الذهب، ج۳، ص۲۵۳-۲۵۴؛ مقاتل الطالبیین، ص۱۰۵-۱۰۸.&lt;/ref&gt; عبیدة بن عمر کندی (بدی) محمد بن‌ اشعث‌ را به سبب غدر با مسلم‌ بن عقیل و گرفتن شمشیر و زره او نکوهش کرد:&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، ج۲، ص۳۴۲.&lt;/ref&gt; <br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{م| و قتلت وافد آل بیت محمد }}<br /> <br /> {{م| و سلبت أسیافا له و دروعا }}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ==نقش در دستگیری عمارة بن صَلخب ازدی==<br /> [[عماره بن صلخب ازدی|عمارة بن صَلخب ازدی]]، از یاران مخلص مسلم‌ بن عقیل بود که از مردم کوفه برای امام حسین (ع) بیعت می‌گرفت.&lt;ref&gt;- ابصار العین فی انصار الحسین (ع)، ص۱۸۷.&lt;/ref&gt; به هنگام آغاز حرکت و جنبش مسلم، برای یاری آن حضرت از خانه بیرون آمد اما توسط محمد بن اشعث دستگیر و زندانی شد. بعد از شهادت مسلم و هانی، عبیدالله‌ بن زیاد او را خواست و گفت که از کدام قبیله‌ای؟ عماره گفت از قبیله ازد. عبیدالله دستور داد او را به سوی قبیله‌اش ببرند و در حضور افراد قومش او را گردن بزنند.&lt;ref&gt;- تاریخ طبری، ج۵، ص۳۷۹؛ ابصار العین فی انصار الحسین (ع)، ص۱۸۷.&lt;/ref&gt;<br /> ==نقش در شهادت امام حسین (ع)==<br /> محمد بن اشعث از کسانی بود که در مقابل [[حسین بن على (ع)|امام حسین (ع)]] ایستاد و در [[شهادت]] آن حضرت تا حد زیادی اثرگذار بود.&lt;ref&gt;الفتوح، ج۵، ص۶۸. &lt;/ref&gt;<br /> ==پس از شهادت امام حسین (ع)==<br /> پس از شهادت امام حسین (ع) نیز محمد بن اشعث از طرف عبیدالله‌ بن زیاد با گروهی از قبایل مُضر برای جنگ با [[عبدالله بن عفیف ازدی|عبدالله‌ بن عفیف ازدی]] فرستاده شد. عبدالله از شیعیان فاضل کوفه بود که به سخنان وقیحانه عبیدالله‌ در مسجد [[کوفه]]، پاسخی درشت داد و اقدام او به قتل امام حسین (ع) را تقبیح کرد.&lt;ref&gt;الفتوح، ج۵، ص۱۲۳-۱۲۵. &lt;/ref&gt; <br /> ==ولایت موصل==<br /> پس از مرگ یزید و تسلط عبدالله‌ بن زبیر بر حجاز و عراق، او محمد بن‌ اشعث‌ را به ولایت موصل منصوب کرد، اما از او خواست تا با حاکم کوفه عبدالله‌ بن مطیع مکاتبه داشته و شنوا و فرمانبردار او باشد. عبدالله‌ بن زبیر همچنین از ابن‌ مطیع خواست که بی اذن او حاکم موصل را از کار برکنار نکند.&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، ج۶، ص۲۹۰- تاریخ طبری، ج۶، ص۳۴؛ الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۲۲۷،۱۴۴.&lt;/ref&gt; <br /> ==در زمان قیام مختار ثقفی==<br /> ===فرار به تکریت===<br /> پس از پیروزی [[مختار ثقفى|مختار]] و بیرون راندن عمال عبدالله‌ بن زبیر از عراق و به مجرد ورود عبدالرحمن‌ بن سعید بن قیس به عنوان والی جدید موصل، محمد بن اشعث احساس کرد که دیگر جای ماندن در موصل نیست و قدرت مقابله با نیروهای مختار را ندارد، ناچار از موصل به تکریت فرار کرد. <br /> ===پیوستن به مصعب بن زبیر===<br /> گزارش‌هایی درباره رفتار مختار ثقفی در هنگام تسلط بر کوفه، با محمد بن اشعث وجود دارد. طبری از ابومخنف و او از هشام‌ بن عبدالرحمن روایت کرده است که آن هنگام که مختار گرفتن انتقام از قاتلان امام‌ حسین (ع) و شهدای کربلا را آغاز کرد، محمد بن اشعث در قریه اشعث، در نزدیکی قادسیه پناه گرفته بود. مختار، یکی از یارانش به نام حوشب را همراه یکصد نفر برای آوردن ابن اشعث فرستاد و به او امر کرد در صورتی که بر وی دست یافت، او را بکشد، اما ابن‌ اشعث به سوی بصره گریخت و به مصعب‌ بن زبیر پیوست.&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، ج۶، ص۴۱۰؛ تاریخ طبری، ج۶، ص۹۴،۶۶؛ مقتل الحسین خوارزمی، ج۲، ص۲۵۶. &lt;/ref&gt; مختار دستور داد تا خانه‌اش را در قادسیه ویران سازند و با خشت و گِل آن خانه حجر بن عدی را که زیاد بن ابیه ویران کرده بود، دوباره بسازند.&lt;ref&gt;- تاریخ طبری، ج۶، ص۶۶؛ الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۲۴۴.&lt;/ref&gt; اما بنا به گزارش ابن‌ اعثم، مختار پسر ابن‌ اشعث را برای احضار او به تکریت فرستاد. چون ابن‌ اشعث به حضور مختار رسید، بر وی سلام امارت داد و توبه نامه‌ای نوشت و با او بیعت کرد. مختار نیز او را بخشید.&lt;ref&gt;- الفتوح، ج۵، ص۷۰.&lt;/ref&gt; اما زمانی که اشراف کوفه به مخالفت با مختار پرداختند و تصمیم به جنگ با او گرفتند، محمد بن اشعث نیز در کنار آنان بود. ابراهیم‌ بن اشتر در جنگ سختی که بین سپاه او و شورشیان درگرفت، شورشیان را شکست داد.&lt;ref&gt;- ر.ک : تاریخ طبری، ج۶، ص۴۳-۴۴؛ الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۲۳۱-۲۳۴. &lt;/ref&gt; محمد بن اشعث همراه گروهی از اشراف کوفه، راه بصره را پیش گرفتند و به مصعب‌ بن زبیر پیوستند.&lt;ref&gt;- الاخبار الطوال، ص۳۰۱.&lt;/ref&gt;<br /> ===جنگ با مختار===<br /> محمد بن اشعث آماده پیکار با مختار شد و همراه اشراف کوفه در جنگ با مختار شرکت کرد و مصعب‌ بن زبیر، حریف سرسخت مختار را تقویت و حمایت نمود. <br /> مصعب احترام زیادی برای او قائل بود. محمد بن اشعث اصرار زیادی داشت که مصعب با مختار اعلام جنگ کند. مصعب در جواب محمد بن اشعث حضور مُهَلَّب‌ بن اَبی‌ صُفره، استاندار فارس را ضروری دانست. محمد برای راضی کردن مهلب به فارس رفت و او را قانع کرد تا به جنگ مختار درآید.&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، ج۶، ص۴۲۸؛ الاخبار الطوال، ص۳۰۰-۳۰۱، ۳۰۴-۳۰۵؛ تاریخ طبری، ج۶، ص۹۴؛ الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۲۶۷-۲۶۸. &lt;/ref&gt; سرانجام در نیمه سال 67 هجری نیروی متشکل ضد مختار به فرماندهی مهلب راهی کوفه شدند. در این جنگ محمد بن اشعث فرماندهی نیروهای کوفه که از آنجا فرار کرده و به مصعب پیوسته بودند، را برعهده داشت.&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، ج۶، ص۴۳۰؛ تاریخ طبری، ج۶، ص۶۶. &lt;/ref&gt; بنا به نقل دینوری چون مختار مردم کوفه را تحت تعقیب قرار داده بود، بزرگان ایشان پیوسته به بصره می‌گریختند، آن‌چنان که ده هزار تن کوفی در بصره جمع شدند، مصعب‌ بن زبیر به محمد بن اشعث گفت: حال این شما و آن هم خون‌های شما.&lt;ref&gt;- تاریخ طبری، ج۶، ص۹۷؛ الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۲۶۹-۲۷۰.&lt;/ref&gt; مختار سپاهی تدارک دید و فرماندهی آن را به احمر بن شُمَیط بجلی تنها فرد باقیمانده از یاران اولیه خویش واگذار کرد. محل برخورد دو سپاه در ساحل رودخانه دجله در نقطه‌ای به نام ”مذار“ بود. در این جنگ به خاطر تزلزل روحیه نیروهای مختار و خیانت اعراب قبیله خثعم و بجیله و عدم کارآیی و کفایت فرماندهی، شکستی دردناک بر سپاه مختار وارد آمد و تنها عده معدودی سواره‌ نظام توانستند بگریزند. این شکست تلخ به شدت جوّ کوفه را متشنج نمود و مختار خود راهی پیکار گردید. در نقطه‌ای به نام ”حرورا“ میان سپاه اندک مختار و نیروهای بصره نبرد سختی درگرفت. در این جنگ نیروهای محمد بن اشعث با قساوت بیشتری همراه مردم بصره، با لشکریان مختار روبه‌رو می‌شدند و هر اسیری را که می‌گرفتند، بیدرنگ او را می‌کشتند.&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، ج۶، ص۴۳۰-۴۳۳، ۴۳۷-۴۳۸؛ تاریخ طبری، ج۶، ص۹۷. &lt;/ref&gt;<br /> ==مرگ==<br /> محمد بن اشعث و دو فرزندش در نبرد با مختار کشته شدند.&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، ج۲، ص۴۳۷-۴۳۸؛ الاخبار الطوال، ص۳۰۶؛ تاریخ طبری، ج۶، ص۱۰۱؛ تاریخ الاسلام، حوادث و وفیات ۶۱-۸۰، ص۵۷.&lt;/ref&gt; محمد بن اشعث به دست مالک‌ بن عمرو نهدی معروف به ابونمران، فرمانده دلیر مختار کشته شد. بنا به نقلی دیگر او به دست مَزید و عبدالله فرزندان خیران از بنی‌عنبر کشته شده است.&lt;ref&gt;- اکمال الاکمال، ج۳، ص۲۰۹.&lt;/ref&gt; قبایل کنده و خَثعم نیز هر یک مدعی بودند محمد بن اشعث را کشته‌اند.&lt;ref&gt;انساب الاشراف، ج۶، ص۴۳۸.&lt;/ref&gt; اما قول اول از اعتبار بیشتری برخوردار است.شعری درباره قتل محمد بن اشعث از اعشی هَمدان روایت شده است.&lt;ref&gt;- ر.ک : تاریخ طبری، ج۶، ص۱۰۱-۱۰۳.&lt;/ref&gt; <br /> ==انتقام عبدالرحمن پسر محمد بن اشعث==<br /> عبدالرحمن پسر محمد بن اشعث که در این جنگ شرکت کرده بود، پس از کشته شدن پدر و دو برادرش نفرت و کینه عمیق او نسبت به شیعیان، شدت بیشتری پیدا کرد و به انتقام خون پدر و برادرانش، زندانیان شیعی و حتی اسیران هم‌قبیله‌اش را از دم تیغ گذراند.&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، ج۲، ص۴۳۷-۴۳۸؛ تاریخ طبری، ج۶، ص۱۰۱.&lt;/ref&gt;<br /> ==منبع==<br /> <br /> *[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=2960823&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author مرضیه محمدزاده، دوزخیان جاوید، نشر بصیرت، ص ۲۲۱-۲۳۱.]<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده: تاریخ]]<br /> [[رده: افراد]]<br /> [[رده: قاتلان کربلا]]<br /> [[رده: قاتلان اصحاب و خاندان]]<br /> &lt;references /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D9%85%D8%AD%D9%81%D8%B1_%D8%A8%D9%86_%D8%AB%D8%B9%D9%84%D8%A8%D9%87_%D8%B9%D8%A7%D8%A6%D8%B0%DB%8C%E2%80%8C&diff=36473 2022-04-06T19:16:48Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا<br /> |اطلاعات قاتل =<br /> | تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =مُحَفِّر بن ثَعلبه عائذی<br /> | کنیه =<br /> | لقب =<br /> | زادروز/زادگاه =<br /> | محل زندگی =<br /> | نسب/قبیله =<br /> | خویشاوندان سرشناس =<br /> | تاریخ و مکان درگذشت=<br /> | نحوه درگذشت=<br /> | مدفن =<br /> | اقدامات =<br /> | انگیزه =<br /> | نقش‌های برجسته =حامل سرهای شهدا<br /> | دیگر فعالیت‌ها =<br /> | منصب = <br /> }}'''مُحَفِّر بن ثَعلبه عائذی،''' از رجال بنی امیه و از سرداران [[عبید الله بن زیاد|عبیدالله‌ بن‌ زیاد]] بود.<br /> ==نقش در نبرد کربلا==<br /> <br /> === حامل سرهای شهدا ===<br /> مُحَفِّر بن ثَعلبة بن مرة بن خالد از بنی ‏عائذه از خزیمة بن لؤی است.&lt;ref&gt;- اعلام الوری باعلام الهدی، طبرسی، ابوعلی فضل‌بن حسن، تحقیق سیدمحمد مهدی و سیدحسن خرسان، تهران: انتشارات علمیه اسلامیه، ۱۳۳۸ قمری.، ج۵، ص۲۸۱.&lt;/ref&gt; عبیدالله به‌ [[یزید]] نامه‌ای‌ نوشت‌ و او را از [[شهادت]]&lt;nowiki/&gt;‌ [[امام حسين (ع)|امام‌ حسین (ع)]] با خبر ساخت‌. یزید در جواب آن‌ نامه به عبیدالله دستور داد که‌ سر امام حسین (ع) و سرهای‌ سایر شهدا را به‌ همراه اسیران به‌ شام‌ گسیل‌ دارد. عبیدالله‌ از مُحَفِّر و [[شمر بن ذی الجوشن|شمر بن ذی‌ الجوشن]] را خواست و سر مقدس امام‌ حسین (ع) و سرهای دیگر شهدای کربلا و اسیران را تحویل آنان داد. مُحَفِّر بن ثَعلبه خاندان رسالت را همچون اسیران کفار که مردم شهر و دیار آنان را می‌دیدند، در کمال سختی به شام برد.&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۳، ص۲۱۴؛ الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی‌ بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری.، ج۴، ص۸۴.&lt;/ref&gt; چون به درب خانه یزید رسید، گستاخانه سخنانی توهین‌‏آمیز نسبت به امام به زبان آورد. یزید گفت: «مادر مُحَفِّر، احمق و پست زاییده است.»&lt;ref&gt;- الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی‌ بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری.، ج۴، ص۸۴.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> درباره زمان مرگ او اطلاعی در دست نیست.<br /> ==منبع==<br /> <br /> *[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=2960823&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author مرضیه محمدزاده، دوزخیان جاوید، نشر بصیرت، ص ۲۸۶.]<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده: تاریخ]]<br /> [[رده: افراد]]<br /> [[رده: قاتلان کربلا]]<br /> [[رده: حاملین سرهای شهدا]]<br /> &lt;references /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D9%85%D8%A7%D9%84%DA%A9%E2%80%8C_%D8%A8%D9%86_%D8%A8%D8%B4%DB%8C%D8%B1_%D8%A7%D9%84%D8%A8%D8%AF%DB%8C&diff=36472 2022-04-06T19:15:55Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا<br /> |اطلاعات قاتل =<br /> | تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =مالک‌ بن بشیر البدی<br /> | کنیه =<br /> | لقب =<br /> | زادروز/زادگاه =<br /> | محل زندگی =<br /> | نسب/قبیله =<br /> | خویشاوندان سرشناس =<br /> | تاریخ و مکان درگذشت=<br /> | نحوه درگذشت=<br /> | مدفن =<br /> | اقدامات =<br /> | انگیزه =<br /> | نقش‌های برجسته =جزء کسانی که خیمه‌ها و لباس‌های آن حضرت و خاندان و اصحاب را غارت کردند<br /> | دیگر فعالیت‌ها =<br /> | منصب = <br /> }}'''مالک‌ بن بشیر البدی،''' یکی از سربازان و نیروهای تحت امر [[عمر بن سعد]] بود که در [[کربلا]] حضور داشت. او جزء کسانی بود که خیمه‌ها و لباس‌های آن حضرت و خاندان و اصحاب را غارت کرده‌اند.&lt;ref&gt;- تاریخ طبری، ج۶، ص۵۷-۵۸؛ الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۲۴۰.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==زندگینامه==<br /> مالک بن بشیر از بنی‌ بداء و از قبیله کنده بود.&lt;ref&gt;- تاریخ طبری، ج۵، ص۴۴۸. &lt;/ref&gt;<br /> ==نقش در واقعه کربلا==<br /> او پس از [[شهادت]] [[امام حسين (ع)|امام]]، کلاهخود آن حضرت را به یغما برد.&lt;ref&gt;- الطبقات الکبری، ج۵، ص۴۷۹. &lt;/ref&gt;‌<br /> ==در هنگام قیام مختار==<br /> پس از شکست شورشیان در میدان سبیع و پیروزی ابراهیم‌ بن مالک اشتر فرمانده سپاه [[مختار ثقفى|مختار ثقفی]]، غائله اشرافِ کوفه سرکوب شد و آنان به بصره گریختند. در این نبرد عده زیادی اسیر شدند. مختار همچنان در پی دست یافتن به قاتلان امام حسین (ع) بود.<br /> <br /> مالک‌ بن بشیر البدی، [[عبدالله بن اسید جهنی|عبدالله‌ بن اسید جهنی]] و [[حمل‌ بن مالک محاربی]] از ترس انتقام مختار در [[قادسیه]] پنهان شدند. به دستور مختار، مالک‌ بن عمرو نهدی که از سران اصحابش بود، سوی آنان فرستاد. مالک‌ بن عمرو آنان را دستگیر کرد و به کوفه آورد. چون آنان را گرفته و نزد مختار آوردند، گفتند ما را به زور به کربلا بردند. مختار به مالک گفت: «ای مالک‌ بن بشیر، ای ملعون! اگر تو را به زور و ستم به کربلا برده بودند، آیا به زور هم به تو گفته بودند که کلاه امام حسین (ع) را بربایی؟»<br /> ==مرگ==<br /> به دستور مختار دو دست و پایش را قطع کردند و چندان در خون خود غلتید، تا جان داد.&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، ج۶، ص۴۰۸؛ تاریخ طبری، ج۶، ص۵۷-۵۸؛ الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۲۴۰؛ البدایه و النهایه، ج۸، ص۱۸۶.&lt;/ref&gt;<br /> ==منبع==<br /> <br /> *[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=2960823&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author مرضیه محمدزاده، دوزخیان جاوید، نشر بصیرت، ص ۲۵۶-۲۵۷.]<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده: تاریخ]]<br /> [[رده: افراد]]<br /> [[رده: قاتلان کربلا]]<br /> &lt;references /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}<br /> [[رده:غارتگران کربلا]]</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D9%85%D8%A7%D9%84%DA%A9_%D8%A8%D9%86_%D9%86%D8%B3%DB%8C%D8%B1_%DA%A9%D9%86%D8%AF%DB%8C&diff=36471 2022-04-06T19:15:28Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا<br /> |اطلاعات قاتل =<br /> | تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =مالک بن نسیر البدی کندی<br /> | کنیه = <br /> | لقب =<br /> | زادروز/زادگاه = <br /> | محل زندگی =<br /> | نسب/قبیله = <br /> | خویشاوندان سرشناس = <br /> | نحوه درگذشت=<br /> | مدفن =<br /> | اقدامات = <br /> | انگیزه =<br /> | نقش‌های برجسته =غارت کلاهخود [[امام حسین(ع)]]، بریدن سر عمرو بن جناده و پرتاب آن به سمت خمیه‌گاه اباعبدالله<br /> | دیگر فعالیت‌ها =<br /> }}'''مالک بن نسیر البدی کندی'''، یکی از سربازان [[عمر سعد]] بود که در [[کربلا]] در مقابل سپاهیان [[امام حسین(ع)]] ایستاد.<br /> <br /> == نسب ==<br /> مالک بن نسیر از بنی بداء و از قبیله کنده بود.&lt;ref&gt;تاریخ طبری، جلد۵، ص ۴۴۸&lt;/ref&gt;<br /> <br /> == نقش در نبرد کربلا ==<br /> <br /> === پیک ابن‌ زیاد ===<br /> روز دوم [[محرم]] سال ۶۱ هجری کاروان امام حسین(ع) به [[نینوا]] رسید و لشکر عمر سعد به فرماندهی [[حر بن یزید ریاحی]] در مقابل ایشان صف کشید. در این هنگام مالک بن نسیر که حامل نامه ای از طرف [[ابن زیاد]] بود به هر دو لشکر نزدیک شد. او به حر و لشکرش سلام کرد اما به کاروان امام حسین(ع) اعتنایی نکرد. نامه را به دست حر داد. حر نامه را خواند.در نامه ابن زیاد به حر نوشته بود که بر کاروان [[ابا عبدالله (ع)|اباعبدالله]] سخت بگیرد و آنها را در سرزمین بی آب و علفی متوقف سازد. ابن زیاد متذکر شده بود که حامل نامه بر نحوه اجرای حکم نظارت خواهد داشت. &lt;ref&gt;الاخبارالطول، ص ۲۵۱؛ تاریخ طبری ج ۵ ؛ ارشاد ج۲ ، ص ۸۱-۸۴ ؛مقتل الحسین خوارزمی ج۱ ، ص۳۳۴&lt;/ref&gt;<br /> <br /> در این هنگام [[یزید بن زیاد|یزید بن زیاد مهاجر]]، از یاران امام، که هم قبیله‌ای مالک بود او را شناخت و به او گفت: «مادرت به عزایت بنشیند. این چه نامه ای است که تو آورده‌ای؟ »<br /> <br /> مالک گفت: «از پیشوای خود فرمان برده‌ام و بر بیعت خویش مانده‌ام.»<br /> <br /> یزید بن زیاد پاسخ داد: «اشتباه کرده‌ای، معصیت خدا نمودی و از پیشوایت در راه نابودی خودت فرمان برد‌ه‌ای. ننگ برای خود آفریده‌ای و آتش دوزخ را خریداری نموده‌ای. پیشوای تو چه پیشوای پلیدی است. او از زمره همان پیشوایان به سوی دوزخ است که خداوند در قرآن در مورد آنها می فرماید، ما آن قوم را پیشوایان ضلالت و دعوت به دوزخ قرار دادیم و روز قیامت هیچ کس از عذاب دوزخ نجات نخواهد یافت.&lt;ref&gt;الامامه و السیاسه، ص ۲۴۹؛ الاخبارالطول، ص۲۹۹ ؛تاریخ طبری، ج۵ ، ص۴۰۸ ؛ العقد الفرید ج۴ ص ۳۷۹&lt;/ref&gt; <br /> <br /> === بریدن سر عمرو بن جناده ===<br /> در روز [[عاشورا]] مالک سر از بدن بی جان [[عمرو بن جناده انصارى|عمرو بن جناده بن کعب انصاری خزرجی]] جدا کرد و سپس سر را به سوی خمیه گاه [[امام حسين (ع)|امام]] پرتاب کرد. &lt;ref&gt;الفتوح، ج۵، ص ۱۱۰، مقتل الحسین، ج ۲، ص ۲۵-۲۶؛ اعیان الشیعه، ج ۴، ص ۲۲۴&lt;/ref&gt;<br /> <br /> === ضربه زدن به امام حسین(ع) و غارت کلاه خود ایشان ===<br /> عصر عاشورا پس از [[شهادت]] همه اصحاب و خاندان، [[شمر بن ذی الجوشن|شمر]] به همراه چند تن از جمله مالک اطراف امام را احاطه کردند. مالک به آن حضرت دشنام داد و شمشیری بر سر امام زد به طوری که کلاهخود آن حضرت دو نیم شد و به زمین افتاد و خون از سر ایشان جاری شد. مالک سپس کلاهخود را ربود. امام رو به او کرد و فرمود: «هر چه در آن میگذاری، میخوری یا می آشامی، گوارایت مباد. خداوند تو را با ستمگران محشور کند.»&lt;ref&gt;انساب الاشراف ج۳، ص ۴۰۸؛ تاریخ طبری، ج ۵، ص ۴۴۸؛ الکامل فی التاریخ، ج ۴، ص ۷۵؛ تجارب الامم، ج ۲، ص ۱۷۸-۱۷۹&lt;/ref&gt;<br /> <br /> او کلاهخود را به خانه برد و خون آن را شست اما همسرش از او خواست آن را دور بیندازد.<br /> <br /> == مرگ ==<br /> از سرگذشت وی اطلاعی در دست نیست اما گفته‌شده تا آخر عمر از ناحیه دست فلج شد. &lt;ref&gt;انساب الاشراف، ج ۳، ص ۴۰۸&lt;/ref&gt;<br /> <br /> == منبع ==<br /> <br /> * [http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=2960823&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author مرضیه محمدزاده، دوزخیان جاوید، ص ۲۴۵-۲۴۷]<br /> <br /> &lt;br /&gt;<br /> <br /> == پی‌نوشت ==<br /> <br /> <br /> [[رده:قاتلان کربلا]]<br /> [[رده:قاتلان اصحاب و خاندان]]<br /> [[رده:افراد]]<br /> &lt;references /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D9%84%D9%82%DB%8C%D8%B7%E2%80%8C_%D8%A8%D9%86_%D9%86%D8%A7%D8%B4%D8%B1_%D8%AC%D9%87%D9%86%DB%8C&diff=36470 2022-04-06T15:03:53Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا<br /> |اطلاعات قاتل =<br /> | تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =لقیط‌ بن ناشر جهنی<br /> | کنیه =<br /> | لقب =<br /> | زادروز/زادگاه =<br /> | محل زندگی =<br /> | نسب/قبیله =<br /> | خویشاوندان سرشناس =<br /> | تاریخ و مکان درگذشت=<br /> | نحوه درگذشت=<br /> | مدفن =<br /> | اقدامات =<br /> | انگیزه =<br /> | نقش‌های برجسته =قاتل محمد بن عقیل‌ بن ابی‌طالب (ع) و محمد بن‌ ابی‌ سعید نواده‌ عقیل‌ بن ابی‏‌طالب (ع)<br /> | دیگر فعالیت‌ها =<br /> | منصب = <br /> }}'''لقیط‌ بن ناشر جهنی،''' از سپاهیان [[عمر بن سعد|عمر بن‌ سعد]] در [[کربلا]] بود که در روز [[عاشورا]] در قتل چند تن از خاندان [[حسین بن على (ع)|امام حسین (ع)]] دست داشت. <br /> ==زندگینامه==<br /> نام پدر لقیط به اختلاف ناشر،&lt;ref&gt;- الاخبار الطوال، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۵۷؛ مقتل الحسین خوارزمی، ج۲، ص۴۸. &lt;/ref&gt; یاسر&lt;ref&gt;- الطبقات الکبری، ابن سعد کاتب واقدی، محمد، چاپ احسان عباس، بیروت: دار صادر، ۱۴۰۵ قمری، ج۵، ص۵۱۸؛ تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۳۱-۴۳۲؛ الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی‌ بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری.، ج۴، ص۶۶-۶۷.&lt;/ref&gt; و ایاس&lt;ref&gt;- مقاتل الطالبیین، اصفهانی، ابوالفرج علی بن حسین، چاپ احمد صفر، قاهره: ۱۳۶۸ قمری/ ۱۹۴۱ میلادی.، ص۹۷.&lt;/ref&gt; ذکر شده‌است.<br /> ==نقش در واقعه کربلا==<br /> دینوری و خوارزمی، نام قاتل [[محمد بن عقیل بن ابی‌ طالب (ع)|محمد بن عقیل‌ بن ابی‌طالب (ع)]] را که در شمار شهدای کربلا ذکر کرده‌اند، لقیط‌ بن ناشر جهنی می‌دانند و می‌نویسند که محمد با تیر لقیط‌ بن ناشر جهنی به شهادت رسید.&lt;ref&gt;- الاخبار الطوال، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۵۷؛ مقتل الحسین خوارزمی، خوارزمی، حسین، به کوشش الشیخ محمد السماوی، نجف: مطبعه الزهراء، ۱۳۶۷ قمری.، ج۲، ص۴۸. &lt;/ref&gt; ابوالفرج اصفهانی به نقل از امام محمد باقر (ع)، قاتل [[محمد بن مسلم بن عقیل|محمد بن‌ مسلم‌ بن عقیل]] را ابو مرهم ازدی و لقیط‌ بن ایاس جهنی ذکر کرده است.&lt;ref&gt;- مقاتل الطالبیین، اصفهانی، ابوالفرج علی بن حسین، چاپ احمد صفر، قاهره: ۱۳۶۸ قمری/ ۱۹۴۱ میلادی.، ص۹۷؛ انصار الحسین (ع)، محمدمهدی شمس‌الدین، ترجمه سیدناصر هاشم‌زاده، تهران: شرکت چاپ و نشر بین‌الملل، ۱۳۸۷ شمسی. (ع)، محمدمهدی شمس‌الدین، ترجمه سیدناصر هاشم‌زاده، تهران: شرکت چاپ و نشر بین‌الملل، ۱۳۸۷ شمسی.، ص۱۵۳.&lt;/ref&gt; همچنین او قاتل [[محمد بن‌ ابی‌ سعید نواده عقیل|محمد بن‌ ابی‌ سعید]] نواده‌ عقیل‌ بن ابی‏‌طالب نیز بوده است. گفته شده که لقیط‌ بن‌ ایاس‌ جهنی‌ به‌وسیله‌ تیری‌ که‌ به‌ جانبش‌ پرتاب‌ کرد، او را مجروح و هانی‌ بن‌ ثبیت حضرمی با شمشیر او را شهید کرد.&lt;ref&gt;- برای تفصیل بیشتر ر.ک : الطبقات الکبری، ابن سعد کاتب واقدی، محمد، چاپ احسان عباس، بیروت: دار صادر، ۱۴۰۵ قمری، ج۵، ص۴۷۷؛ تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۶۹؛ مقاتل الطالبیین، اصفهانی، ابوالفرج علی بن حسین، چاپ احمد صفر، قاهره: ۱۳۶۸ قمری/ ۱۹۴۱ میلادی.، ص۹۲؛ رجال طوسی، شیخ طوسی، ابوجعفر محمدبن حسن، به کوشش محمد صادق آل بحرالعلوم، نجف: ۱۳۸۱ قمری. ص۸۰؛ ابصار العین فی انصار الحسین (ع)، محمدمهدی شمس‌الدین، ترجمه سیدناصر هاشم‌زاده، تهران: شرکت چاپ و نشر بین‌الملل، ۱۳۸۷ شمسی.، سماوی، محمدبن ‌طاهر، تحقیق محمدجعفر طبسی، مرکز الدراسات الاسلامیه لحرس التوره.، ص۹۱؛ اعیان الشیعه، امین، سیدمحسن، چاپ حسن امین، بیروت: ۱۴۰۳ قمری.، ج۳، ص۲۹۲؛ وسیله الدارین فی انصار الحسین (ع)، محمدمهدی شمس‌الدین، ترجمه سیدناصر هاشم‌زاده، تهران: شرکت چاپ و نشر بین‌الملل، ۱۳۸۷ شمسی.، موسوی زنجانی، بیروت: مؤسسه اعلمی، ۱۴۰۲ قمری.، ص۲۳۲؛ تنقیح المقال فی احوال الرجال، مامقانی، شیخ عبدالله، نجف: المطبعة الحیریه، ۱۳۵۲ قمری. ، ج۲، ص۶۰؛ انصار الحسین (ع)، محمدمهدی شمس‌الدین، ترجمه سیدناصر هاشم‌زاده، تهران: شرکت چاپ و نشر بین‌الملل، ۱۳۸۷ شمسی.، ص۱۵۱.&lt;/ref&gt; در [[زیارت ناحیه مقدسه]] نیز نام قاتل محمد بن‌ ابی‌ سعید، لَقیط بن ناشر جُهَنی ذکر شده است. <br /> ==مرگ==<br /> سرانجام در زمان قیام [[مختار ثقفى|مختار]] سر لقیط بن ناشر جهنمی را از تن جدا کردند.<br /> ==منبع==<br /> <br /> * [http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=2960823&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author مرضیه محمدزاده، دوزخیان جاوید، نشر بصیرت، ص ۲۲۰-۲۲۱.]<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده: تاریخ]]<br /> [[رده: افراد]]<br /> [[رده: قاتلان کربلا]]<br /> [[رده: قاتلان اصحاب و خاندان]]<br /> &lt;references /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D9%82%DB%8C%D8%B3%E2%80%8C_%D8%A8%D9%86_%D8%A7%D8%B4%D8%B9%D8%AB&diff=36469 2022-04-06T15:03:35Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا<br /> |اطلاعات قاتل =<br /> | تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =قیس بن أشعث بن قِیس بن مَعدی کَرب اَشجَ کِندی اَزدی کوفی<br /> | کنیه =<br /> | لقب =قیس قَطیفه<br /> | زادروز/زادگاه =کوفه<br /> | محل زندگی =کوفه<br /> | نسب/قبیله =قبیله کنده<br /> | خویشاوندان سرشناس =اشعث بن قیس • محمد بن اشعث • جعده بنت اشعث<br /> | تاریخ و مکان درگذشت=<br /> | نحوه درگذشت=توسط ابوعمره از یاران مختار<br /> | مدفن =<br /> | اقدامات =<br /> | انگیزه =<br /> | نقش‌های برجسته =از نویسندگان نامه‌ها به امام حسین (ع) • غارت خمیه‌ها و زره امام حسین (ع) • از حاملان سرهای شهدا نزد عبیدالله بن زیاد<br /> | دیگر فعالیت‌ها =<br /> | منصب = <br /> }}'''قیس بن أشعث بن قِیس بن مَعدی کَرب اَشجَ کِندی اَزدی کوفی،''' معروف به قیس قَطیفه از سپاهیان [[عمر بن سعد]] در واقعه کربلا بود. قیس، از کسانی بود که قبل از واقعه کربلا به امام حسین (ع) نامه نوشت و از آن حضرت خواست تا به کوفه بیاید، اما با تسلط عبیدالله بن زیاد بر کوفه تغییر موضع داد. او در روز عاشورا در سپاه عمر بن سعد بود و در غارت خیمه‌ها نقش داشت و زره امام حسین (ع) را به غارت برد. وی از کسانی است که سرهای شهدای کربلا را نزد عبیدالله بن زیاد بردند. <br /> <br /> ==زندگینامه==<br /> قیس، منسوب به خاندان حارث بن معاویة بن کِنده، از قبیله بزرگ کِنده حَضرَمَوت در جنوب عربستان و یکی از رجال نظامی و سیاسی بنی‌امیه بود. <br /> پدرش اشعث بن قیس از خاندان بزرگ قبیله کنده بود. خاندان اشعث در میان قبیله کنده و دیگر قبایل مجاور عرب از اعتبار خاصی برخوردار بودند و از این‌روست که میمون بن قیس اعشی (۶۳۰ م)، شاعر عصر جاهلیت، قیس نیای بزرگ قیس بن اشعث را در قصیده‌ای ستوده است. قیس بن مَعدی در حدود ۶۲۵ میلادی در یک نزاع قبیله‌ای به قتل رسید. از او فرزند و جانشینی مستعد و زیرک به نام اشعث بر جای ماند که در تاریخ سی ساله خلفای راشدین نقش‌هایی ایفا کرد و از آغاز مسلمانی تا هنگام مرگ در بسیاری حوادث نقش عمده داشت و می‌توان گفت که حضور او در پاره‌ای مواقع، خود حادثه‌ساز بود. در سال نهم هجری، سنةالوفود همراه تنی چند از بزرگان کنده به مدینه آمد و اسلام آورد،&lt;ref&gt;- اروض الانف فی شرح السیره النبویه لابن هشام، سهیلی، عبدالرحمن‌بن عبدالله، چاپ عبدالرحمن وکیل، قاهره: ۱۳۸۷- ۱۳۹۰ قمری / ۱۹۶۶ – ۱۹۷۰ میلادی، چاپ افست.، ج۴، ص۲۳۲؛ الطبقات الکبری، ابن سعد کاتب واقدی، محمد، چاپ احسان عباس، بیروت: دار صادر، ۱۴۰۵ قمری.، ج۱، ص۳۲۸.&lt;/ref&gt; اما اسلام او و کندیان دیری نپایید و با رحلت پیامبر (ص) سرکشی آغاز کردند و مرتد شدند،&lt;ref&gt;- الرده، واقدی، محمدبن عمر، به روایت ابن‌اعثم کوفی، به کوشش محمد حمید‌الله، پاریس: ۱۴۰۹ قمری / ۱۹۸۹ میلادی. ، ص۹۴.&lt;/ref&gt; اما از سپاه اسلام شکست خوردند. اشعت و خاندانش اسیر شدند.&lt;ref&gt;- همان، ص۱۱۶-۱۱۷؛ الغزوات، ابن حبیش، عبدالرحمن، به کوشش سهیل زکار، دمشق: ۱۴۱۲ قمری/ ۱۹۹۲ میلادی.، ج۱، ص۱۳۸.&lt;/ref&gt; ابوبکر او را آزاد کرد و حتی خواهر خود اُمّ‌فروه را به ازدواج او درآورد،&lt;ref&gt;- الرده، واقدی، محمدبن عمر، به روایت ابن‌اعثم کوفی، به کوشش محمد حمید‌الله، پاریس: ۱۴۰۹ قمری / ۱۹۸۹ میلادی. ، ص۱۲۳-۱۲۴؛ الغزوات، ابن حبیش، عبدالرحمن، به کوشش سهیل زکار، دمشق: ۱۴۱۲ قمری/ ۱۹۹۲ میلادی.، ج۱، ص۱۳۹-۱۴۰.&lt;/ref&gt; اگر چه بعداً از این کار پشیمان شد. ابوبکر در هنگام مرگ گفت: کاش زمانی که اشعث را اسیر کردند، دستور قتل او را می‌دادم زیرا شنیده بودم هیچ شرّی نیست مگر اینکه وی آن را یاری دهد.&lt;ref&gt;- ر.ک : تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابن‌واضح)، بیروت: دارصادر، ۱۳۷۹ قمری / ۱۹۶۰ میلادی.، ج۲، ص۱۳۷. &lt;/ref&gt; <br /> ==در زمان امام علی (ع)==<br /> اشعث در زمان خلیفه دوم و به هنگام فتح عراق به یاری سعد بن ابی‌ وقّاص فرستاده شد.&lt;ref&gt;- فتوح البلدان، بلاذری، احمد بن یحیی، به کوشش دخویه، لیدن: ۱۸۶۶ میلادی.، ص۲۵۷. &lt;/ref&gt; با فتح عراق مجالی مناسب برای فعالیت به‌دست آورد. در قادسیه شرکت داشت و در یرموک یک چشم خود را از دست داد.&lt;ref&gt;- ر.ک : الاخبار‌الطوال، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۱۲۲،۱۲۰؛ المعارف، ابن قتبیه، عبدالله، به کوشش ثروت عکاشه، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۵۸۶؛ تاریخ طبری، ج۳، ص۴۸۷؛ بغیه الطلب، ابن‌عدیم، عمر، به کوشش زکار، دمشق: ۱۴۰۹ قمری / ۱۹۸۸ میلادی.، ج۴، ص۱۸۹۰. &lt;/ref&gt; اشعث از نخستین کسانی است که پس از بنای کوفه در آنجا اقامت گزید.&lt;ref&gt;- تاریخ طبری، ج۴، ص۱۲۹. &lt;/ref&gt; در دوره عثمان عامل آذربایجان شد.&lt;ref&gt;- فتوح البلدان، بلاذری، احمد بن یحیی، به کوشش دخویه، لیدن: ۱۸۶۶ میلادی.، ص۲۷۳-۲۷۴؛ الاخبار‌الطوال، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۱۵۶.&lt;/ref&gt; چون امام علی (ع) به خلافت رسید بر ولایت آذربایجان و ارمنیه باقی ماند.&lt;ref&gt;- فتوح البلدان، بلاذری، احمد بن یحیی، به کوشش دخویه، لیدن: ۱۸۶۶ میلادی.، ص۳۲۷،۲۰۵. &lt;/ref&gt; پس از واقعه جمل امام بدو امر فرمود تا اموال آذربایجان را تسلیم کند.&lt;ref&gt;- وقعه صفین، منقری، نصربن مزاحم، تحقیق عبدالسلام محمد هارون، قم : مکتبه آیت الله مرعشی نجفی، ۱۳۷۶ شمسی.، ص۲۰-۲۱؛ تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابن‌واضح)، بیروت: دارصادر، ۱۳۷۹ قمری / ۱۹۶۰ میلادی.، ج۲، ص۲۰۰ &lt;/ref&gt; گویند از همان زمان با معاویه بنای مکاتبه را گذاشت و قصد داشت که به او بپیوندد، اما چون با یارانش رایزنی کرد، آنان پیوستن به شامیان را تقبیح کردند.&lt;ref&gt;- وقعه صفین، منقری، نصربن مزاحم، تحقیق عبدالسلام محمد هارون، قم : مکتبه آیت الله مرعشی نجفی، ۱۳۷۶ شمسی.، ص۲۰-۲۱؛ انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۲۹۶. &lt;/ref&gt; در صفین حضور داشت&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۲۹۶؛ تاریخ طبری، ج۴، ص۵۶۱.&lt;/ref&gt; اما امام و پیروان صادق آن حضرت به وی اعتمادی نداشتند، با این وجود امام او را به فرماندهی بخشی از سپاه گماشت.&lt;ref&gt;- وقعه صفین، منقری، نصربن مزاحم، تحقیق عبدالسلام محمد هارون، قم : مکتبه آیت الله مرعشی نجفی، ۱۳۷۶ شمسی.، ص۱۳۷؛ الاخبار‌الطوال، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۲۴. &lt;/ref&gt; اگر چه در این جنگ از خود رشادت نشان داد اما در شب ”لیلةالهریر“ که نزدیک بود سپاهیان امام کار جنگ را یکسره کنند، اشعث در جمع کندیان با لحنی مصلحت‌جویانه خواستار ترک خونریزی بیشتر شد. بنابراین روایات تا این خبر به معاویه رسید، دستور داد تا قرآن‌ها را فراز نیزه‌ها کنند.&lt;ref&gt;- وقعه صفین، منقری، نصربن مزاحم، تحقیق عبدالسلام محمد هارون، قم : مکتبه آیت الله مرعشی نجفی، ۱۳۷۶ شمسی.، ص۴۸۰-۴۸۰؛ الاخبار‌الطوال، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۱۸۸-۱۸۹. &lt;/ref&gt; در روایت یعقوبی صریحاً از مکاتبه و ارتباط اشعث و معاویه در این‌باره یاد شده است.&lt;ref&gt;- تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابن‌واضح)، بیروت: دارصادر، ۱۳۷۹ قمری / ۱۹۶۰ میلادی.، ج۲، ص۱۸۸-۱۸۹. &lt;/ref&gt; پس از این ماجرا اشعث از امیرالمؤمنین به تأکید خواست که پیشنهاد ”دعوت به کتاب‌الله“ را بپذیرد و گفته‌اند که او و گروهی از کندیان بیش از هر کس دیگری خواستار ترک مخاصمه بودند.&lt;ref&gt;- وقعه صفین، منقری، نصربن مزاحم، تحقیق عبدالسلام محمد هارون، قم : مکتبه آیت الله مرعشی نجفی، ۱۳۷۶ شمسی.، ص۴۸۲-۴۸۴. &lt;/ref&gt; همچنین نظر معاویه را در باب قرار دادن یک حکم از شام و یک حکم از عراق پسندید و همراه کندیان، ابوموسی اشعری را برگزید و با حکمیت ابن‌ عباس یا مالک اشتر به عنوان نماینده از سوی امام و عراقیان مخالفت کرد.&lt;ref&gt;- وقعه صفین، منقری، نصربن مزاحم، تحقیق عبدالسلام محمد هارون، قم : مکتبه آیت الله مرعشی نجفی، ۱۳۷۶ شمسی.، ص ۴۹۹-۵۰۰؛ انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ –۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۳۳۲؛ الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۲ قمری/ ۱۹۷۵ میلادی. ج۳، ص۳۲۵، ج۴، ص۲-۴ &lt;/ref&gt; به روایت یعقوبی، وقتی بر سر لقب امیرالمؤمنین برای امام علی (ع) هنگام نوشتن صلح‌نامه میان نمایندگان دو سپاه اختلاف افتاد، اشعث از کسانی بود که خواستار محو این لقب در آن نامه شد و مالک اشتر سخت به او اعتراض کرد.&lt;ref&gt;- تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابن‌واضح)، بیروت: دارصادر، ۱۳۷۹ قمری / ۱۹۶۰ میلادی.، ج۲، ص۱۸۹. &lt;/ref&gt;<br /> ==خوارج==<br /> با ظهور گرایش خوارج که امام علی (ع) تا سر حدّ ممکن کوشید با ایشان مدارا کند، اشعث از کسانی بود که اعتقاد داشتند باید پیش از آغاز دوباره جنگ با معاویه، نخست با خوارج نهروان جنگید.&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ –۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۳۶۸؛ تاریخ طبری، ج۵، ص۸۲. &lt;/ref&gt; پس از نبرد نهروان، امام یاران را به جنگ با معاویه خواند، اما اشعث خستگی از جنگ را بهانه آورد و سخنان او نیز در سپاهیان تأثیر بسزایی داشت و امام راهی کوفه شد.&lt;ref&gt;- الاخبار‌الطوال، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۱۱ &lt;/ref&gt; امام علی (ع) به او اعتمادی نداشت حتی یک‌بار امام بر فراز منبر کوفه، با اشعث به تندی سخن گفت.&lt;ref&gt;- ر.ک : نهج البلاغه، امام اول علی بن ابی طالب (ع)، ترجمه دکتر سید جعفر شهیدی، تهران: انتشارات آموزش انقلاب اسلامی، ۱۳۷۱ شمسی.، خطبه ۱۹؛ &lt;/ref&gt; همچنین گفته‌اند یک‌بار اشعث، امام را تهدید به مرگ کرد.&lt;ref&gt;- ر.ک : مقاتل الطالبین، اصفهانی، ابوالفرج علی بن حسین، چاپ احمد صفر، قاهره: ۱۳۶۸ قمری/ ۱۹۴۱ میلادی.، ص۳۴ &lt;/ref&gt; <br /> ==ارتباط با عبدالرحمن بن ملجم مرادی==<br /> واپسین نکته در زندگی اشعث، ارتباط او با عبدالرحمن بن ملجم مرادی و نقش او در توطئه شهادت امام علی (ع) است. ابن‌ ملجم چون از طرف مادر با قبیله کنده ارتباط داشت،&lt;ref&gt;- نسب معد و الیمن الکبیر، کلبی، هشام، به کوشش ناجی حسن، بیروت: ۱۴۰۸ قمری/ ۱۹۸۸ میلادی.، ج۱، ص۱۲۱ &lt;/ref&gt; به همین سبب وقتی از مصر به کوفه آمد، در منزل اشعث سکنی گزید.&lt;ref&gt;- البلدان، ابن‌فقیه، چاپ یوسف الهادی، بیروت، ۱۴۱۶ قمری / ۱۹۹۶ میلادی.ص۲۵۲؛ تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابن‌واضح)، بیروت: دارصادر، ۱۳۷۹ قمری / ۱۹۶۰ میلادی.، ج۲، ص۲۱۲. &lt;/ref&gt; در غالب روایات آمده که اشعث اندک زمانی پیش از ورود امام به مسجد کوفه، به ابن‌ ملجم جمله‌ای بدین مضمون گفت که پیش از دمیدن صبح در مقصود خود شتاب کند. این جمله را حجر بن عدی کندی که در مسجد حضور داشت، شنید و همان موقع توطئه شهادت امام را به او نسبت دادند و البته اشعث انکار کرد.&lt;ref&gt;- مقتل امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب (ع)، ابی بن الدنیا، ابوبکر، به کوشش عبدالعزیز طباطبایی، تراثنا، قم: ۱۴۰۸ قمری.ص۹۴؛ الطبقات الکبری، ابن سعد کاتب واقدی، محمد، چاپ احسان عباس، بیروت: دار صادر، ۱۴۰۵ قمری.، ج۳، ص۳۶ &lt;/ref&gt; بنا بر روایات اشعث از توطئه آگاهی داشته و بلکه مراقب اجرای آن نیز بوده است. این موضوع در رساله‌ای از یکی از اباضیان (خوارج) معاصر چندان تبلور یافته که تمام توطئه را به اشعث نسبت می‌دهد و به گمان او، ابن‌ ملجم، کندی بود و کندیان در شمار خوارج نبوده‌اند.&lt;ref&gt;- الخوارج هم انصار الامام علی (ع)، سلیمان‌بن داوود، قسطنطنیه: ۱۴۰۳ قمری.، ص۱۹۳ به بعد؛ و نیز ر.ک : تاریخ تحلیلی اسلام، شهیدی، سیدجعفر، تهران: ۱۳۳۶ شمسی.، ص۱۳۴.&lt;/ref&gt; او همچنین با توجه به پاره‌ای از روایت‌های تاریخی، کل ماجرای حکمیت را ساخته و پرداخته اشعث، معاویه و عمرو بن‌ عاص می‌داند.&lt;ref&gt;- الخوارج هم انصار الامام علی (ع)، سلیمان‌بن داوود، قسطنطنیه: ۱۴۰۳ قمری.، ص۸۱ به بعد.&lt;/ref&gt;<br /> ==مرگ اشعث==<br /> به هر حال زندگی اشعث پس از شهادت امام علی (ع) دیری نپایید و مرگ او اندکی پس از آن به فاصله چهل روز و در ۶۳ سالگی در رسید، او احتمالاً در ذی‌ الحجه سال ۴۰ درگذشت،&lt;ref&gt;- ر.ک : تاریخ خلیفة‌بن خیاط، خلیفة‌بن خیاط، ابن‌عمر، بیروت: دارالکتب العلمیه، ۱۴۱۵ قمری. ص۲۲۸ &lt;/ref&gt; اگر چه در برخی مآخذ از سال ۴۲ هجری و پس از صلح امام حسن (ع) به عنوان تاریخ مرگ او یاد شده است.&lt;ref&gt;- ر.ک : فتوح البلدان، بلاذری، احمد بن یحیی، به کوشش دخویه، لیدن: ۱۸۶۶ میلادی.، ص۱۰۲ &lt;/ref&gt; <br /> ==روابط با امامان (ع)==<br /> روابط اشعث و فرزندان وی با خاندان امام علی (ع) و شیعیان در آغاز خوب بود، ولی رفته رفته به سردی و سپس به خصومت گرایید.<br /> خانواده اشعث حتی تا سده سوم هجری نیز در کوفه در حوادث سیاسی غالباً به نفع حاکمان نقش داشتند و همواره به نیرنگ‌بازی شهره بودند و چون یکی از ایشان خواست به خدمت امام جعفر صادق (ع) برسد، آن حضرت نپذیرفت.&lt;ref&gt;- اختیار معرفه الرجال (معروف به رجال کشی)، طوسی، ابوجعفر محمدبن‌ حسن، مشهد: ۱۳۴۸ شمسی.، ص۴۱۲-۴۱۳.&lt;/ref&gt;<br /> نفوذ و ریاست اشعث بر قبیله کنده در کوفه از طریق خانواده‌اش که هر یک از آنان از بزرگان شهر محسوب می‌شدند، اعمال می‌گردید.<br /> ==شهادت امام علی (ع)==<br /> اولین بار که از قیس بن‌ اشعث‌ سخن به میان آمد، صبح روز نوزدهم رمضان سال چهلم هجرت بود. پدرش اشعث او را فرستاد تا از حال امام علی (ع) که در شب قبل ضربت خورده بود، برای او خبر بیاورد و به او گفت بنگر که امیرالمؤمنین‌ در چه حالی است. او رفت و باز آمد و گفت دو چشم آن حضرت در کاسه سرش فرو رفته است. اشعث گفت این چشمانی است که مغز آن صدمه دیده است.&lt;ref&gt;- الطبقات الکبری، ابن سعد کاتب واقدی، محمد، چاپ احسان عباس، بیروت: دار صادر، ۱۴۰۵ قمری.، ج۳، ص۲۷ &lt;/ref&gt;<br /> ==واقعه کربلا==<br /> ===ورود به کربلا===<br /> قیس بن‌ اشعث‌ سپس به معاویه پیوست. در دوران حکومت یزید، او از جمله بزرگان کوفه بود، که به امام‌ حسین‌ (ع) نامه نوشتند و از او دعوت کردند که به کوفه بیاید.&lt;ref&gt;- الاخبار‌الطوال، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص ۲۲۹ &lt;/ref&gt; چون عبیدالله بر کوفه مسلط شد، به او پیوست و به فرمان او با چهار هزار سپاهی برای کمک به عمر بن سعد وارد کربلا شد.<br /> ===مهلت خواستن امام حسین (ع)===<br /> عمر بن سعد شب جمعه نهم محرم 61 با یارانش به سوی امام پیش رفت و فریاد زد: ”یا خَیل‌َ الله اِرکبی‌ وَ اَبْشِری‌ بِالجَنَّة‌ِ “&lt;ref&gt;- وقعه الطف، ابومخنف لوط بن یحیی، چاپ محمد هادی یوسفی غروی.، ص۱۹۳؛ الارشاد فی معرفة حجج‌الله علی‌العباد، شیخ مفید، محمدبن محمدبن نعمان، بیروت: ۱۴۱۴ قمری.، ج۲، ص۲۲۰. &lt;/ref&gt; ای‌ لشکر خداوند سوار شوید که‌ شما را بشارت‌ به‌ بهشت‌ می‌دهم‌. این‌ سخن‌، یاران ‌عمر بن‌ سعد را تحت‌ تأثیر قرار داد. آفتاب‌ تازه‌ داشت‌ غروب‌ می‌کرد که‌ هجوم‌ به‌ طرف‌ خیام‌ آغاز شد. دشمنان ‌بدون‌ اطلاع‌ قبلی‌ حمله‌‏ور شدند.&lt;ref&gt;- الارشاد فی معرفة حجج‌الله علی‌العباد، شیخ مفید، محمدبن محمدبن نعمان، بیروت: ۱۴۱۴ قمری. &lt;/ref&gt; امام‌ حسین‌ (ع) برادرش حضرت عباس (ع) را برای گفتگو با دشمنان فرستاد. گفتند: آمده‌ایم‌ فرمان‌ امیر را به‌ شما ابلاغ‌ کنیم‌ یا تسلیم‌ شوید و یا با شما خواهیم‌ جنگید. عباس (ع) جواب‌ سپاه‌ را به‌ اطلاع‌ امام‌ رساند. امام برای تأخیر جنگ تا صبح مهلت خواست. ایشان فرمود: به‌ آنان‌ بگو اگر موافقت می‌کنند‌ امشب‌ را به‌ ما فرصت‌ دهند، باشد که‌ برای‌ خدای‌ خود نماز بگزاریم‌ و با او راز و نیاز کرده‌ و به‌ درگاهش‌ استغفار نماییم‌. خدا می‌داند که‌ من‌ تا چه‌ اندازه‌، نماز گزاردن‌، قرآن‌ خواندن‌، نیایش‌ و استغفار را دوست‌ می‌دارم. عباس‌ پیام ‌امام‌ را رساند و توانست یک شب را مهلت بگیرد.&lt;ref&gt;- وقعه الطف، ابومخنف لوط بن یحیی، چاپ محمد هادی یوسفی غروی.، ص۱۹۵-۱۹۶؛ الاخبار‌الطوال، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی؛ تاریخ طبری، ج۵، ص۴۱۸-۴۱۹&lt;/ref&gt; عمر بن سعد نظر شمر را پرسید. شمر گفت: سالار تویی و رأی، رأی تو است. آنگاه رو به کسان دیگر کرد و رأی آنان را پرسید. عمرو بن حجاج گفت: سبحان‌الله! به خدا اگر دیلمیان بودند و این را از تو می‌‏خواستند، می‌‏پذیرفتی. قیس بن‌ اشعث‌ نیز گفت: آنچه را خواسته‌‏اند، بپذیر. به دینم قسم که صبحگاه با تو جنگ می‌کنند. عمر بن سعد گفت: به خدا اگر می‌‏دانستم چنین می‌‏کنند، امشب را مهلتشان نمی‌‏دادم.&lt;ref&gt;- تاریخ طبری، ج۵، ص۴۱۷؛ الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی‌ بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری.، ج۴، ص۵۷. &lt;/ref&gt;<br /> ===روز عاشورا===<br /> در روز عاشورا جنگاوران ربیعه‌ و کنده تحت فرماندهی قیس بن‌ اشعث‌ کندی بودند.&lt;ref&gt;- تاریخ طبری، ج۵، ص۴۲۲. &lt;/ref&gt;<br /> قیس زمانی که به لشکر شام پیوست، مکاتبه با آن حضرت را انکار کرد. صبح روز عاشورا، امام‌ حسین (ع) سران‌ سپاه‌ عمر بن‌ سعد را مورد خطاب‌ قرار داد و فرمود: ای‌ شبث بن‌ ربعی‌، ای‌ حجار بن‌ ابجر، ای‌ قیس بن‌ اشعث‌، ای‌ یزید بن‌ حارث‌! آیا شما برای‌ من‌ نامه‌ ننوشتید که‌: بیا، میوه‌ها‌ رسیده‌ و بوستان‌ها سرسبز و چاه‌ها پرآب شده‌اند. پیش‌آهنگان سپاه مهیا گشته و لشکری‌ آماده‌ و تجهیز شده‌ در اختیار توست، پس به سوی ما روانه شو‌؟ اینک‌ من‌ آمده‌ام‌! اگر آمدنم‌ را ناخوش‌ دارید، برمی‌گردم. <br /> ===گفت‌وگو با امام حسین (ع)===<br /> قیس بن‌ اشعث‌ که‌ آشکارا مورد خطاب‌ قرار گرفته‌ بود و نامردی‌ و بی‌وفایی‌اش در حضور همگان‌ بر ملا شده‌ بود، گویا بر آن بود تا با خاتمه دادن به نبرد دشت نینوا راهی برای نجات شرف خویش بیابد و در ننگ کشتن پسر پیامبر (ص) شریک نشود، به‌ امام گفت: ما نامه‌ ننوشتیم‌ و نمی‌دانیم‌ که‌ تو چه‌ می‌گویی‌؟ فقط‌ یک‌ راه‌ داری و آن‌ این است‌ که‌ به ‌فرمان‌ پسر عموی‌ خود، یزید بن‌ معاویه‌ درآیی‌، تا او با شما جز آن‌چه‌ دوست‌ دارید، عمل‌ نکند و بدان که از ایشان به تو گزندی نخواهد رسید. امام فرمود: تو برادر همان هستی (محمد بن‌ اشعث) که به مسلم بن عقیل امان داد، بر آنی که کاری کنی که بنی‌ هاشم بیشتر از خون مسلم را از تو طلب کنند؟ سوگند به‌ خدا نه‌ دست‌ زبونی‌ به‌ آنان‌ می‌دهم‌ و نه‌ مانند بردگان‌ از جنگ‌ می‌گریزم. ای بندگان خدا! از اینکه سنگبارم کنید، به پروردگار خویش و پروردگار شما پناه می‌برم. من از شرّ متکبرانی که به روز رستاخیز ایمان ندارند، به پروردگار خود و شما پناه می‌برم.&lt;ref&gt;- ر.ک : انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج3، ص۳۹۶-۳۹۷&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ===ربودن قطیفه امام حسین (ع)===<br /> پس از شهادت امام حسین (ع)، قطیفه‌ (جامه‌ پرزدار ـ روپوش‌) خز امام‌ را قیس بن ‌اشعث‌ ربود و از آن زمان به ”قیس قطیفه“ مشهور شد.&lt;ref&gt;- الطبقات الکبری، ابن سعد کاتب واقدی، محمد، چاپ احسان عباس، بیروت: دار صادر، ۱۴۰۵ قمری.، ج۵، ص۴۷۹؛ انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۳، ص۳۹۷ &lt;/ref&gt;<br /> ===جدا کردن سرهای شهدا===<br /> پس از شهادت امام حسین (ع)، سرهای شهدا را از تن جدا کردند و به کوفه نزد عبیدالله بن‌ زیاد بردند. قبیله‌ کنده‌ به‌ ریاست‌ قیس بن‌ اشعث‌ ۱۳ سر را حمل‌ می‌کردند&lt;ref&gt;- ر.ک : انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۳، ص۴۲۱ &lt;/ref&gt; و از او جایزه‌ ناچیزی‌ گرفت.<br /> ==مرگ==<br /> در هنگام قیام مختار، قیس بن‌ اشعث‌ به همراه برادرش محمد بن اشعث و عمر بن سعد و شمر بن ذی‌ الجوشن و عمرو بن حجاج، همراه گروهی از اشراف کوفه، راه بصره را پیش گرفتند تا به مصعب بن زبیر بپیوندند، اما از ترس شماتت مردم بصره از رفتن به آن شهر خودداری کرد و به کوفه برگشت و به عبدالله بن کامل که نزدیک‌ترین مردم به مختار بود، پناهنده شد. عبدالله بن‌ کامل پیش مختار آمد و گفت: ای امیر! قیس بن‌ اشعث‌ به من پناهنده شده است و من او را پناه داده‌ام. امان مرا درباره او بپذیر. مختار سر به زیر انداخت و سکوت کرد و سپس با سخنان دیگر عبدالله را سرگرم کرد و به او گفت انگشترت را به من بده و آن را در انگشت خود کرد و مدتی نگه‌ داشت. آنگاه ابو عمره را احضار کرد و انگشتر را به او داد و پوشیده به او گفت: پیش همسر عبدالله برو و به او بگو این انگشتر شوهرت نشانه این است که مرا پیش قیس بن‌ اشعث‌ ببری که لازم است با او برای خلاصی او از چنگ مختار مذاکره کنم، آن زن ابو عمره را پیش قیس‌ برد و ابو عمره شمشیر کشید و گردن او را زد و سرش را برداشت و آورد و پیش مختار انداخت. مختار گفت این پاداش برداشتن قطیفه امام حسین (ع) بود. عبدالله بن‌ کامل گفت تو پناه‌ دهنده مرا، میهمان و یار قدیمی مرا کشتی؟ مختار گفت: وای بر تو آرام باش آیا روا می‌داری که کشندگان پسر دختر پیامبرت را پناه دهی؟&lt;ref&gt;- الاخبار‌الطوال، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۳۰۱-۳۰۲.&lt;/ref&gt; <br /> ==منبع==<br /> <br /> *[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=2960823&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author مرضیه محمدزاده، دوزخیان جاوید، نشر بصیرت، ص ۱۷۳-۱۸۰.]<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده: تاریخ]]<br /> [[رده: افراد]]<br /> [[رده: قاتلان کربلا]]<br /> [[رده: فرماندهان طوایف و قبایل]]<br /> &lt;references /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}<br /> [[رده:دعوت‌کنندگان امام حسین به کوفه]]</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D9%82%DB%8C%D8%B3_%D8%A8%D9%86_%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87_%D8%B5%D8%A7%D8%A6%D8%AF%DB%8C&diff=36468 2022-04-06T15:03:19Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا<br /> |اطلاعات قاتل =<br /> | تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =قیس بن عبدالله صائدی<br /> | کنیه =<br /> | لقب =<br /> | زادروز/زادگاه =<br /> | محل زندگی =<br /> | نسب/قبیله =<br /> | خویشاوندان سرشناس =<br /> | تاریخ و مکان درگذشت=<br /> | نحوه درگذشت=<br /> | مدفن =<br /> | اقدامات =<br /> | انگیزه =<br /> | نقش‌های برجسته =قاتل عمرو بن عبدالله‌ بن کعب، معروف به ابو ثمامه صیداوی<br /> | دیگر فعالیت‌ها =<br /> | منصب = <br /> }}'''قیس‌ بن عبدالله صائدی،''' یکی از سربازان و نیروهای تحت امر [[عمر بن سعد]] بود که در [[کربلا]] حضور داشت. او قاتل [[ابوثمامه صائدی|عمرو بن عبدالله‌ بن کعب]]، معروف به ابو ثمامه صائدی است.<br /> <br /> ==نقش در واقعه کربلا==<br /> <br /> === قتل ابوثمامه ===<br /> بنا به نقل سماوی، ابو ثمامه بعد از نماز به [[حسین بن على (ع)|امام حسین (ع)]] عرض کرد: «یا ابا عبدالله! قصد کرده‌ام که به دوستان شهیدم ملحق شوم ولی فکر تنهایی شما و خانواده‌ات مرا رنج می‌دهد.» امام فرمود: «قدم در راه شهادت بگذار، من هم بعد از ساعتی به تو ملحق خواهم شد.» <br /> <br /> سپس با اذن امام به میدان شتافت و در حالی‌که رجز می‌خواند، می‌جنگید. او تا آخرین نفس شمشیر زد و سرانجام به دست پسر عمویش قیس‌ بن عبدالله صائدی به [[شهادت]] رسید.&lt;ref&gt;تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ –۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۴۱؛ مقتل الحسین خوارزمی، خوارزمی، حسین، به کوشش الشیخ محمد السماوی، نجف: مطبعه الزهراء، ۱۳۶۷ قمری.، ج۲، ص۱۷؛ مناقب آل ابی طالب، ابن شهر آشوب مازندارنی، ابوجعفر رشیدالدین محمد بن علی، قم: انتشارات علامه.، ج۴، ص۱۱۳؛ ۲.ابصارالعین فی ‌انصارالحسین، سماوی، محمدبن ‌طاهر، تحقیق محمدجعفر طبسی، مرکز الدراسات الاسلامیه لحرس التوره.، ص۶۹. &lt;/ref&gt;<br /> ==منبع==<br /> <br /> *[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=2960823&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author مرضیه محمدزاده، دوزخیان جاوید، نشر بصیرت، ص ۲۱۳.]<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده: تاریخ]]<br /> [[رده: افراد]]<br /> [[رده: قاتلان کربلا]]<br /> [[رده: قاتلان اصحاب و خاندان]]<br /> &lt;references /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D9%82%D8%B9%D9%82%D8%A7%D8%B9%E2%80%8C_%D8%A8%D9%86%E2%80%8C_%D8%B4%D9%88%D8%B1_%D8%B0%D9%87%D9%84%DB%8C&diff=36467 2022-04-06T15:03:04Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا<br /> |اطلاعات قاتل =<br /> | تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =قَعقاع‌ بن‌ شور بن عمرو بن شیبان‌ بن ذهل‌ بن ثعلبه<br /> | کنیه =<br /> | لقب =<br /> | زادروز/زادگاه =<br /> | محل زندگی =<br /> | نسب/قبیله =<br /> | خویشاوندان سرشناس =<br /> | تاریخ و مکان درگذشت=<br /> | نحوه درگذشت=<br /> | مدفن =<br /> | اقدامات =<br /> | انگیزه =<br /> | نقش‌های برجسته =<br /> | دیگر فعالیت‌ها =<br /> | منصب = <br /> }}'''قَعقاع‌ بن‌ شور،''' از عمال و طرفداران [[عبید الله بن زیاد|عبیدالله‌ بن زیاد]] بود.<br /> ==زندگینامه==<br /> قَعقاع‌ بن‌ شور بن عمرو بن شیبان‌ بن ذهل‌ بن ثعلبه، از قبیله بکر بن وائل است.&lt;ref&gt;- الکامل مبرد، محمد، به کوشش محمد ابوالفضل ابراهیم، قاهره: 1376شمسی/ 1956 میلادی.، ج1، ص120؛ الغارات، ثقفی، ابراهیم بن محمد، چاپ جلال‌الدین محدث ارموی، تهران: 1355 شمسی.، ج2، ص899.&lt;/ref&gt;<br /> اولین بار که از قَعقاع‌ بن‌ شور سخن به میان می‌آید، در زمان امام علی (ع) است. بنا به روایتی از ابوذر غفاری از قول پیامبر (ص): هر کس مرا ترک کند، خداوند را ترک گفته و هر کس علی (ع) را ترک گوید، مرا ترک گفته است. مرحوم ثقفی در ادامه می‌نویسد: یکی از کسانی که امام علی (ع) را ترک گفت و به معاویه پیوست و هم‌نشین او شد، قَعقاع‌ بن‌ شور بود.&lt;ref&gt;- الغارات، ثقفی، ابراهیم بن محمد، چاپ جلال‌الدین محدث ارموی، تهران: 1355 شمسی.، ج2، ص521.&lt;/ref&gt;<br /> ==در زمان امام علی (ع)==<br /> یاران امام علی (ع)، هنگام گرفتاری و یا تمایل به مال و منال دنیا با او مکر می‌کردند و مرتکب خیانت می‌شدند. یکی از آنان قَعقاع‌ بن‌ شور بود. امام علی (ع) در مورد او می‌فرماید: من قَعقاع‌ بن‌ شور را والی کسکر کردم. او در آنجا زنی اختیار کرد و صد هزار درهم مهریه به او داد. اگر آن زن کفو او بود که این مقدار مهریه برای او معین نمی‌کرد؛ او نیز فرار کرد و به معاویه پیوست.&lt;ref&gt;- همان، ص532.&lt;/ref&gt;<br /> ==در زمان زیاد بن ابیه==<br /> در زمان ولایت زیاد بن ابیه بر کوفه، در خدمت او بود. زمانی که زیاد بر ضد حُجر بن عَدی (مقتول 51) از سران قریش شهادت گرفت، قَعقاع‌ بن‌ شور نیز در زمره شهادت‌دهندگان بود.&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: 1996 – 2000 میلادی.، ج5، ص263؛ تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: 1382 – 1387 قمری / 1962 – 1967 میلادی.، ج5، ص269.&lt;/ref&gt;<br /> ==نقش در هنگام قیام مسلم بن عقیل==<br /> در هنگام قیام [[مسلم بن عقیل|مسلم‌ بن عقیل]]، او نقش تعیین‌کننده در پراکنده کردن مردم از اطراف مسلم داشت: <br /> هنگام قیام، مسلم‌ بن عقیل، عبدالرحمن‌ بن شریح شبامی را به مقابله با محمد بن اشعث فرستاد. ابن‌ اشعث چون کثرت آن جماعت را که به سویش می‌آمدند، دید، از جنگ کناره گرفت و عقب نشست. قَعقاع‌ بن‌ شور کسی را نزد محمد بن اشعث فرستاد که من از جانب عرا بر ابن‌ عقیل حمله برده‌ام، به من بپیوند، اما با حمله‌ای او نیز عقب نشست و به [[دار الاماره|دارالاماره]] پناه برد.&lt;ref&gt;- تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: 1382 – 1387 قمری / 1962 – 1967 میلادی.، ج5، ص370.&lt;/ref&gt; <br /> مسلم‌ بن عقیل دارالاماره را محاصره کرد. عبیدالله‌ بن زیاد چون‌ خود را گرفتار دید، از راه مکر و حیله وارد شد، او از بیست‌ تن‌ بزرگان‌ کوفه‌ که‌ گرد او را گرفته‌ بودند، تنی‌ چند را میان‌ مردم‌ فرستاد تا به ‌وسیله‌ زر و زور و تزویر جمعیت‌ را پراکنده‌ سازند. آنان‌ می‌دانستند مردم‌ بی‌تدبیر و آشوب‌گر را چگونه‌ می‌توان‌ از هیجان‌ باز داشت‌. یکی از این افراد سرشناس‌ قعقاع‌ بن‌ شور بود. او به میان مردم رفت و آنان را از حمله سپاهیان شام به کوفه ترساند.&lt;ref&gt;- ر.ک : الاخبار الطوال، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: 1960 میلادی.، ص238-239؛ تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: 1382 – 1387 قمری / 1962 – 1967 میلادی.، ج5، ص348-350؛ مروج الذهب و معادن الجوهر، مسعودی، علی بن الحسین، چاپ باربیه دومنار و پاوه دوکورتی، پاریس: 1861-1877 میلادی.، ج2، ص252.&lt;/ref&gt; به این ترتیب در طی یک روز هجده‌ هزار نفر مردمی‌ که‌ بر سر جان‌ خود با مسلم‌ پیمان‌ بسته‌ بودند، از گرد او پراکنده شدند‌.&lt;ref&gt;- ر.ک : انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: 1996 – 2000 میلادی.، ج2، ص336-338؛ الاخبار الطوال، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: 1960 میلادی.، ص238-239؛ تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: 1382 – 1387 قمری / 1962 – 1967 میلادی.، ج5، ص348-350؛ الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: 1395 قمری/ 1975 میلادی.، ج5، ص49-50.&lt;/ref&gt;<br /> پس از تلاش فراوان برای پیروزی عبیدالله‌ بن زیاد در کوفه، دیگر نامی از او برده نمی‌شود. ذهبی در میزان الاعتدال او را فردی ضعیف در حدیث می‌داند.&lt;ref&gt;- الغارات، ثقفی، ابراهیم بن محمد، چاپ جلال‌الدین محدث ارموی، تهران: 1355 شمسی.(تعلیقات)، ج2، ص900.&lt;/ref&gt;<br /> ==منبع==<br /> <br /> * [http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=2960823&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author مرضیه محمدزاده، دوزخیان جاوید، نشر بصیرت، ص 211-213.]<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده: تاریخ]]<br /> [[رده: افراد]]<br /> &lt;references /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}<br /> [[رده:قاتلان کربلا]]</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D9%82%D8%B4%D8%B9%D9%85_%D8%A8%D9%86_%D8%B9%D9%85%D8%B1%D9%88_%D8%AC%D8%B9%D9%81%DB%8C&diff=36466 2022-04-06T15:02:47Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا<br /> |اطلاعات قاتل =<br /> | تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =قشعم (قثعم) بن عمرو جعفی<br /> | کنیه =<br /> | لقب =<br /> | زادروز/زادگاه =<br /> | محل زندگی =<br /> | نسب/قبیله =<br /> | خویشاوندان سرشناس =<br /> | تاریخ و مکان درگذشت=<br /> | نحوه درگذشت=<br /> | مدفن =<br /> | اقدامات =<br /> | انگیزه =<br /> | نقش‌های برجسته =از قاتلین امام حسین (ع)<br /> | دیگر فعالیت‌ها =<br /> | منصب = <br /> }}'''قشعم (قثعم) بن عمرو جعفی،''' یکی از سربازان [[عمر بن سعد]] بود که در [[کربلا]] حضور داشت. <br /> <br /> == نقس در نبرد کربلا ==<br /> <br /> === مشارکت در شهادت امام حسین(ع) ===<br /> قشعم بن عمرو به همراه دیگر سربازان سپاه عمر سعد در قتل [[حسین بن على (ع)|امام حسین (ع)]] دست داشت.<br /> ==منبع==<br /> <br /> *[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=2960823&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author مرضیه محمدزاده، دوزخیان جاوید، نشر بصیرت، ص ۲۴۵.]<br /> {{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}<br /> [[رده: تاریخ]]<br /> [[رده: افراد]]<br /> [[رده: قاتلان کربلا]]<br /> [[رده:قاتلان امام حسین(ع)]]</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D9%81%D9%84%D8%A7%D9%81%D8%B3%E2%80%8C_%D9%86%D9%87%D8%B4%D9%84%DB%8C%E2%80%8C&diff=36465 2022-04-06T15:02:30Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا<br /> |اطلاعات قاتل =<br /> | تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =فلافِس‌ نهشلی<br /> | کنیه =<br /> | لقب =<br /> | زادروز/زادگاه =<br /> | محل زندگی =<br /> | نسب/قبیله =<br /> | خویشاوندان سرشناس =<br /> | تاریخ و مکان درگذشت=<br /> | نحوه درگذشت=<br /> | مدفن =<br /> | اقدامات =<br /> | انگیزه =<br /> | نقش‌های برجسته =پس از شهادت امام حسین (ع)، شمشیر امام‌ را ربود<br /> | دیگر فعالیت‌ها =<br /> | منصب = <br /> }}'''فلافِس‌ نهشلی،''' از بنی‌ نهشل‌ بن دارم یکی از سربازان [[عمر بن سعد]] بود که در [[کربلا]] حضور داشت.‌ <br /> ==نقش در واقعه کربلا==<br /> <br /> === غارت اموال ===<br /> فلافس پس از [[شهادت]] [[حسین بن على (ع)|امام حسین (ع)]]، شمشیر [[امام حسين (ع)|امام‌ حسین(ع)]] را ربود.&lt;ref&gt;الطبقات الکبری، ج۵، ص۴۷۹؛ مروج الذهب، ج۳، ص۶۲؛ ارشاد، ج۲، ص۴۶۸؛ اللهوف، ص۵۳. &lt;/ref&gt;‌<br /> ==منبع==<br /> <br /> *[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=2960823&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author مرضیه محمدزاده، دوزخیان جاوید، نشر بصیرت، ص ۲۵۶.]<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده: تاریخ]]<br /> [[رده: افراد]]<br /> [[رده: قاتلان کربلا]]<br /> &lt;references /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}<br /> [[رده:غارتگران کربلا]]</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D8%B9%DB%8C%D9%87%D9%85%D9%87_%D8%A8%D9%86_%D8%B2%D9%87%DB%8C%D8%B1&diff=36464 2022-04-06T15:02:14Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا<br /> |اطلاعات قاتل =<br /> | تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =عَیهَمَة بن زهیر<br /> | کنیه =<br /> | لقب =<br /> | زادروز/زادگاه =<br /> | محل زندگی =<br /> | نسب/قبیله =<br /> | خویشاوندان سرشناس =<br /> | تاریخ و مکان درگذشت=<br /> | نحوه درگذشت=<br /> | مدفن =<br /> | اقدامات =<br /> | انگیزه =<br /> | نقش‌های برجسته =روز یازدهم محرم رهبری قبیله ازدیان را بر عهده داشت و آنان 5 سر را از کربلا تا کوفه حمل کردند<br /> | دیگر فعالیت‌ها =<br /> | منصب = <br /> }}'''عَیهَمَة بن زهیر،''' یکی از سربازان و نیروهای تحت امر [[عمر بن سعد]] بود که در [[کربلا]] حضور داشت. <br /> <br /> == نقش در نبرد کربلا ==<br /> <br /> ===حامل سرهای شهدا===<br /> عیهمه روز یازدهم [[محرم]] رهبری قبیله ازدیان را بر عهده داشت و آنان ۵ سر را از کربلا تا [[کوفه]] حمل کردند و وارد [[دار الاماره|دارالاماره]] شدند.&lt;ref&gt;- الاخبار الطوال، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۵۹. &lt;/ref&gt; <br /> ==منبع==<br /> <br /> *[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=2960823&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author مرضیه محمدزاده، دوزخیان جاوید، نشر بصیرت، ص ۲۸۳.]<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده: تاریخ]]<br /> [[رده: افراد]]<br /> [[رده: قاتلان کربلا]]<br /> [[رده: حاملین سرهای شهدا]]<br /> &lt;references /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D8%B9%D9%85%D8%B1%D9%88_%D8%A8%D9%86%E2%80%8C_%D8%B5%D8%A8%DB%8C%D8%AD%E2%80%8C_%D8%B5%DB%8C%D8%AF%D8%A7%D9%88%DB%8C%E2%80%8C&diff=36463 2022-04-06T15:01:45Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا<br /> |اطلاعات قاتل =<br /> | تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =عمرو بن‌ صُبَیح‌ صیداوی‌<br /> | کنیه =<br /> | لقب =<br /> | زادروز/زادگاه =<br /> | محل زندگی =<br /> | نسب/قبیله =<br /> | خویشاوندان سرشناس =<br /> | تاریخ و مکان درگذشت=<br /> | نحوه درگذشت=<br /> | مدفن =<br /> | اقدامات =<br /> | انگیزه =<br /> | نقش‌های برجسته =علاوه بر اینکه قاتل عبدالله ‏بن‌ عقیل، موسی‏ بن عقیل‏ و عبدالله ‏بن مسلم ‏بن عقیل بود، پس از شهادت امام حسین (ع)، از جمله ده نفری بود که‌ داوطلب‌ شد تا بر بدن مطهر امام حسین (ع) اسب بتاراند<br /> | دیگر فعالیت‌ها =<br /> | منصب = <br /> }}'''عمرو بن‌ صُبَیح‌ صیداوی‌،''' از سربازان [[عمر بن سعد]] بود که در [[کربلا]] حضور فعال داشت. او علاوه بر اینکه قاتل [[عبدالله بن عقیل|عبدالله ‏بن‌ عقیل]]، [[موسی‏ بن عقیل]]‏ و [[عبدالله بن‌ مسلم بن عقیل|عبدالله ‏بن مسلم ‏بن عقیل]] بود، پس از شهادت [[امام حسین(ع)|امام حسین (ع)]]، از جمله ده نفری بود که‌ داوطلب‌ شد تا بر بدن مطهر امام حسین (ع) اسب بتاراند.&lt;ref&gt;- اللهوف فی قتلی الطفوف (مقتل الحسین)، ابن طاووس، علی بن موسی بن محمد، نجف: الحیدریه، ۱۳۸۵ قمری.، ص۵۴.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==نقش در واقعه کربلا==<br /> بنا به نقل ابو مخنف، طبری و شیخ مفید، [[عبدالله بن‌ مسلم بن عقیل|عبدالله ‏بن مسلم]] دلاورانه جنگید و سه حمله به صفوف دشمن داشت. سرانجام عمرو بن‌ صُبَیح‌ صیداوی‌، تیری‌ به‌ طرف‌ او افکند و عبدالله دستش‌ را سپر پیشانی خود قرار داد.‌ دست‌ و پیشانی‌اش‌ به‌هم‌ دوخته‌ شد، چنان‌ که‌ نتوانست‌ حرکت‌ دهد و با تیر دوم او، عبدالله به شهادت رسید.&lt;ref&gt;- ر.ک : وقعة الطف، ابومخنف لوط بن یحیی، چاپ محمد هادی یوسفی غروی.، ص۲۴۷؛ تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۴۷؛ ارشاد فی معرفة حجج‌الله علی‌العباد، شیخ مفید، محمدبن محمدبن نعمان، بیروت: ۱۴۱۴ قمری.، ج۲، ص۱۱۱. قس الاخبار الطوال ، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۵۷؛ مقاتل الطالبیین، اصفهانی، ابوالفرج علی بن حسین، چاپ احمد صفر، قاهره: ۱۳۶۸ قمری/ ۱۹۴۱ میلادی.، ص۹۸؛ الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی‌ بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری.، ج۴، ص۹۳،۷۴؛ تاریخ بلعمی، تکمله و ترجمه تاریخ طبرری، بلعمی، ابوعلی محمدبن محمد، تهران: انتشارات اداره کل نگارش وزارت فرهنگ، ۱۳۴۱ شمسی.، ج۲، ص۷۰۹.&lt;/ref&gt; اما بنا به نقل بلاذری پس از اینکه عمرو بن‌ صبیح‌ صیداوی اولین تیر را زد‌، لشگر به‌طور گروهی و یا شخص [[زید بن‌ رقاد جنبی|زید بن رقّاد]] او را به شهادت رساند و گفته شده شخص‌ دیگری‌ نیزه‌ای‌ بر قلب‌ او وارد آورد و آن‌ بزرگوار به‌ شهادت‌ رسید.&lt;ref&gt;- ر.ک : انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۳، ص۴۰۶.&lt;/ref&gt; با توجه به روایات فوق الذکر، در منابع از چند نفر به صورت انفرادی (عمرو بن‌ صُبَیح‌ صیداوی‌، [[عامر بن صعصعه]]، [[اسید بن ‌مالک حضرمی‌|اسید بن مالک]] و زید بن رقّاد) و نیز از لشکر کوفه به‌طور دسته‌جمعی به عنوان قاتل عبدالله ‏بن مسلم یاد شده است. لیکن بیشتر آنان عمرو بن‌ صُبَیح‌ صیداوی‌ را قاتل دانسته‌اند.&lt;ref&gt;در تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲– ۱۹۶۷ میلادی.&lt;/ref&gt; <br /> <br /> [[زیارت ناحیه مقدسه]] نام قاتل [[عبدالله بن عقیل|عبدالله ‏بن‌ عقیل]]، پسر عموی [[حسین بن على (ع)|امام حسین (ع)]] نیز عمرو بن صبیح صیداوی ذکر شده است.&lt;ref&gt;- الطبقات الکبری، ابن سعد کاتب واقدی، محمد، چاپ احسان عباس، بیروت: دار صادر، ۱۴۰۵ قمری.، ج۵، ص۴۷۷؛ تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۶۹؛ الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی‌ بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری.، ج۴، ص۹۲.&lt;/ref&gt; همچنین [[موسی بن عقیل|موسی‏ بن عقیل‏ بن ابی‌ طالب (ع)]] نیز پس از کشتن تنی چند، با نیزه عمرو بن صبیح صیداوی که از کمین‌گاه به او حمله کرده بود، به [[شهادت]] رسید.&lt;ref&gt;- رک : ناسخ التواریخ (دوره امام سجاد (ع))، سپهر، لسان الملک میرزا محمد تقی، تهران: کتابفروشی اسلامیه، ۱۳۹۸ قمری.، ج۲، ص۳۱۹؛ ذخیرة الدارین، حائری شیرازی، سید عبدالحمید، نجف: مطبعه المر تضویه، ۱۳۴۵ قمری.، ص۱۶۲-۱۶۴؛ وسیله الدارین فی انصار الحسین، موسوی زنجانی، بیروت: مؤسسه اعلمی، ۱۴۰۲ قمری.، ص۲۳۳؛ عشرة کامله، ص۴۳۱. &lt;/ref&gt; ابو عمرو زاهد او را ‌زنازاده‌ می‌داند.&lt;ref&gt;- اللهوف فی قتلی الطفوف (مقتل الحسین)، ابن طاووس، علی بن موسی بن محمد، نجف: الحیدریه، ۱۳۸۵ قمری.، ص۵۴. &lt;/ref&gt;<br /> <br /> بنا به نقل طبری، عمرو بن صبیح گوید: «من بعضی از خاندان امام را با نیزه زدم و زخمی کردم اما هیچکس را نکشتم.»<br /> <br /> ==مرگ==<br /> شب هنگام یاران [[مختار ثقفى|مختار]] سوی عمرو بن صبیح آمدند و او را دستگیر کردند و پیش مختار بردند. مختار به او گفت: «تو گفتی که آل‌ رسول را با نیزه زدی، پس با ضربات نیزه او را آنقدر بزنید تا کشته شود.» به روایتی دیگر همراه گروهی که بر بدن امام اسب تاراندند، با اسب‌هایی با نعل آهنین که بر بدن او تاختند، به هلاکت رسید. سپس جسدش را سوزاندند.&lt;ref&gt;- اللهوف فی قتلی الطفوف (مقتل الحسین)، ابن طاووس، علی بن موسی بن محمد، نجف: الحیدریه، ۱۳۸۵ قمری.، ص۱۲۱،۱۱۲؛ بحار الانوار الجامعه لدرر الائمه الاطهار (ع)، علامه مجلسی، ملامحمد باقر، تهران: مکتبه الاسلامیه، ۱۳۶۲ شمسی.، ج۴۵، ص۳۷۴،۶۰.&lt;/ref&gt;<br /> ==منبع==<br /> <br /> * [http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=2960823&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author مرضیه محمدزاده، دوزخیان جاوید، نشر بصیرت، ص ۲۶۶-۲۶۷.]<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده: تاریخ]]<br /> [[رده: افراد]]<br /> [[رده: قاتلان کربلا]]<br /> [[رده: کسانی که بر پیکر امام اسب تاراندند]]<br /> &lt;references /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D8%B9%D9%85%D8%B1%D9%88_%D8%A8%D9%86_%D8%B7%D9%84%D8%AD%D9%87_%D8%AC%D8%B9%D9%81%DB%8C&diff=36462 2022-04-06T15:01:19Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا<br /> |اطلاعات قاتل =<br /> | تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =عمرو بن طلحه جُعفی<br /> | کنیه =<br /> | لقب =<br /> | زادروز/زادگاه =<br /> | محل زندگی =<br /> | نسب/قبیله =<br /> | خویشاوندان سرشناس =<br /> | تاریخ و مکان درگذشت=<br /> | نحوه درگذشت=<br /> | مدفن =<br /> | اقدامات =<br /> | انگیزه =<br /> | نقش‌های برجسته =از قاتلین امام حسین (ع)<br /> | دیگر فعالیت‌ها =<br /> | منصب = <br /> }}'''عمرو بن طلحه جُعفی،''' از سربازان [[عمر بن سعد]] بود که در کربلا حضور داشت.<br /> <br /> ==نقش در نبرد کربلا==<br /> <br /> === ضربه زدن به امام حسین(ع) ===<br /> عصر [[عاشورا]]، عمرو بن طلحه از پشت ضربه‌ای سخت به شانه [[حسین بن على (ع)|امام حسین(ع)]] زد.&lt;ref&gt;- ارشاد، ج۲، ص۴۶۶؛ الفتوح، ج۵، ص۱۱۸؛ مقاتل الطالبیین، ص۱۱۸؛ بحار الانوار، ج۴۵5،ص۵۳.&lt;/ref&gt;<br /> ==منبع==<br /> <br /> *[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=2960823&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author مرضیه محمدزاده، دوزخیان جاوید، نشر بصیرت، ص۲۴۵.]<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده: تاریخ]]<br /> [[رده: افراد]]<br /> [[رده: قاتلان کربلا]]<br /> &lt;references /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}<br /> [[رده:قاتلان امام حسین(ع)]]</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D8%B9%D9%85%D8%B1%D9%88_%D8%A8%D9%86_%D8%B3%D8%B9%DB%8C%D8%AF_%D8%A8%D9%86_%D8%B9%D8%A7%D8%B5&diff=36461 2022-04-06T15:01:02Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>در ایّامى که [[حسین بن على (ع)|سیدالشهدا(ع)]] در مکّه بود، [[یزید]]، '''عمرو بن سعید''' را که والى مدینه بود، همراه با سپاهى به مکّه فرستاد و او را امیر الحاج قرار داد و سرپرستى امر حج را در موسم به او سپرد و توصیه کرد که هر جا به [[حسین بن على (ع)|حسین(ع)]] دست یافت، او را ترور کند. امام حسین چون از ماجرا آگاه شد، براى این که حرمت خانۀ خدا با ریختن خونش زیر پا گذاشته نشود و نقشۀ ترور ناکام بماند، به عمره اکتفا کرد و از مکّه بیرون آمد.&lt;ref&gt;مقتل الحسین،مقرّم ص ۱۹۳،بحار الأنوار،ج ۴۵،ص ۹۹.&lt;/ref&gt; <br /> <br /> وى از بدخواهان کین‌توز نسبت به [[اهل بیت (ع)|اهل بیت]] بود. پس از بازگشت اهل بیت به مدینه، وقتى گریه‌ها و ناله‌هاى بازماندگان شهداى کربلا را در سوگ حسین(ع) و کشتگان خود شنید، خندید و از روى شماتت و زخم زبان گفت: «این شیون،مثل شیوه روز مرگ عثمان است!» &lt;ref&gt;ثورة الحسین،مهدى شمس الدین،ص ۲۳۱.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==منبع==<br /> <br /> *[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=654837&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، قم، معارف، ج۱، ص ۳۲۸.]<br /> <br /> ==پی‌نوشت==<br /> &lt;references /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}<br /> [[رده:افراد]]<br /> [[رده:قاتلان کربلا]]</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D8%B9%D9%85%D8%B1%D9%88_%D8%A8%D9%86_%D8%B3%D8%B9%D8%AF_%D8%A8%D9%86_%D9%86%D9%81%DB%8C%D9%84_%D8%A7%D8%B2%D8%AF%DB%8C&diff=36460 2022-04-06T15:00:48Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا<br /> |اطلاعات قاتل =<br /> | تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =عمرو بن سعد بن نفیل ازدی<br /> | کنیه =<br /> | لقب =<br /> | زادروز/زادگاه =<br /> | محل زندگی =<br /> | نسب/قبیله =<br /> | خویشاوندان سرشناس =<br /> | تاریخ و مکان درگذشت=<br /> | نحوه درگذشت=<br /> | مدفن =<br /> | اقدامات =<br /> | انگیزه =<br /> | نقش‌های برجسته =قاتل قاسم،‏ فرزند امام حسن (ع)<br /> | دیگر فعالیت‌ها =<br /> | منصب = <br /> }}'''عمرو بن سعد بن نفیل ازدی،''' یکی از سربازان و نیروهای تحت امر [[عمر بن سعد]] بود که در [[کربلا]] حضور داشت. او قاتل [[قاسم بن حسن (ع)|قاسم بن حسن(ع)]] بود.<br /> ==نقش در واقعه کربلا==<br /> [[حمید بن مسلم ازدی|حُمَید بن مسلم]] وقایع‌‏نگار کوفه در مورد چگونگی به میدان رفتن و وضع ظاهری قاسم ‏بن حسن‏ (ع)، به طور مفصل مطالبی بیان کرده است. او می‌‏گوید: «عمرو بن سعد ازدی به من گفت: به خدا سوگند بر او می‌‏تازم و او را به قتل می‏‌رسانم. گفتم: سبحان‌‏الله! این چه کاری است که می‌‏خواهی بکنی؟ این گروهی که دور او را گرفته‌‏اند، برای او کافی است. گفت: به خدا سوگند بر او حمله می‌‏کنم. پس بر او تاخت و رو برنگردانید تا شمشیر بر فرق آن نوجوان فرود آورد. قاسم به صورت بر زمین افتاد و فریاد زد: ای عمو به فریادم برس! در این هنگام امام که‌ در کنار خیمه‌ ایستاده‌ و عنان اسبش‌ را به‌ دست‌ گرفته‌ و منتظر بود، با سرعت‌ سوار بر اسب‌ شد و مانند عقابی‌ که‌ از بلندای‌ آسمان‌ به‌ زیر آید و از پی شکار رود، خود را به میدان رساند. صف‌ها را شکافت‌ و مانند شیر ژیان‌ حمله‌ کرد تا به‌ ابن‌نفیل‌ -قاتل‌ قاسم- رسید. ششمیری حواله عمرو نمود. عمرو دست خود را سپر کرد و دستش از مرفق (بازو) جدا گردید. فریادی کشید و گریخت.‌ تنی چند از سواران کوفه آمدند تا او را از دست امام نجات دهند، ولی عمرو زیر پای اسبان کشته شد و دستش‌ جدا گشت. چون‌ غبار معرکه‌ فرو نشست،‌ دیدند که‌ امام‌ بر بالین‌ قاسم‌ نشسته‌ و او از درد، پاشنه‌ پا بر زمین‌ می‌ساید و آخرین‌ لحظات‌ عمر خود را می‌گذراند.»&lt;ref&gt;- ر.ک : وقعه الطف، ابومخنف لوط بن یحیی، چاپ محمد هادی یوسفی غروی.، ص۲۴۳-۲۴۴؛ انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۶۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۴۹۸؛ تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۷۷؛ ، ج۲، ص۲۳۹؛ شرح الاخبار فی فضلئل الائمه الاطهار (ع)، قاضی نعمان نعیمی مغربی، نعمان‌بن محمد، تحقیق سید محمدرضا حسینی جلالی، قم: مؤسسه نشر اسلامی، ۱۴۰۹ قمری.، ص۱۷۹-۱۸۰؛ مقاتل الطالبین، اصفهانی، ابوالفرج علی بن حسین، چاپ احمد صفر، قاهره: ۱۳۶۸ قمری/ ۱۹۴۱ میلادی.ص۸۵- ۸۷؛ ۶۸. تجارب الامم و تعاقب الهمم، مسکویه الرازی، ابوعلی، چاپ ابوالقاسم امامی، تهران: دارسروش للطباعة و النشر، ۱۳۶۶ شمسی.، ج۲، ص۷۷. قس الاخبار الطوال، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۵۷ عمروبن سعد بن مقبل ازدی؛ و درالکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی‌ بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری.، ج۴، ص۷۵؛ البدایه و النهایه، ابن‌کثیر دمشقی، عمادالدین اسماعیل‌بن عمر، قاهره: ۱۹۳۲ میلادی. ، ج، ؛ عمربن نفیل ازدی. &lt;/ref&gt;<br /> ==سخن امام حسین(ع) بعد از شهادت قاسم==<br /> در همین‌ حال‌ [[امام حسین(ع)|امام‌ حسین(ع)]] فرمود: ”بُعداً لِقَومٍ قَتَلوکَ وَ مَن خَصمُهُم یومَ القِیامَةِ جَدُّکَ وَ اَبوکَ ثُمَّ قالَ: عَزَّ وَ اللهِ عَلَی عّمِّکَ أن تَدعوهُ فَلا یجیبُکَ اَو یجیبِکَ وَ اَنتَ قَتیلٌ جَدیلٌ فَلا ینفَعُکَ هذا وَ اللهِ یومٌ کَثُرَ واتِرُهُ وَ قَلَّ ناصِرُهُ جَعَلَنِی اللهُ مَعَکُما یومَ جَمعِکُما وَ بَوَّاَنِی“ دور باشند از رحمت خدا آنان که تو را کشتند. در روز قیامت جد تو پیامبر (ص) و پدرت خصم آنان خواهند بود. سپس فرمود: به خدا سوگند بر عمویت سخت و ناگوار است که تو او را بخوانی، اما جوابت را ندهد یا اجابتت کند در حالی‏که کشته شده‏‌ای و این اجابت هیچ سودی به تو نرساند. به خدا سوگند امروز روزی‌ است‌ که‌ مصائب‌ عمویت‌ پی‌درپی‌، دشمنش بسیار و یاورش‌ اندک است‌.&lt;ref&gt;- ر.ک : وقعه الطف، ابومخنف لوط بن یحیی، چاپ محمد هادی یوسفی غروی.، ص۲۴۳-۲۴۴؛ انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۴۹۸؛ تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۷۷؛ الارشاد فی معرفة حجج‌الله علی‌العباد، شیخ مفید، محمدبن محمدبن نعمان، بیروت: ۱۴۱۴ قمری.، ج۲، ص۲۳۹؛الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی‌ بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری.، ج۴، ص۷۵؛ شرح الاخبار فی فضلئل الائمه الاطهار (ع)، قاضی نعمان نعیمی مغربی، نعمان‌بن محمد، تحقیق سید محمدرضا حسینی جلالی، قم: مؤسسه نشر اسلامی، ۱۴۰۹ قمری.، ص۱۷۹-۱۸۰؛ مقاتل الطالبین، اصفهانی، ابوالفرج علی بن حسین، چاپ احمد صفر، قاهره: ۱۳۶۸ قمری/ ۱۹۴۱ میلادی.ص۸۵- ۸۷؛ ۶۸. تجارب الامم و تعاقب الهمم، مسکویه الرازی، ابوعلی، چاپ ابوالقاسم امامی، تهران: دارسروش للطباعة و النشر،۱۳۶۶ شمسی.، ج۲، ص۷۷.&lt;/ref&gt;<br /> ==لعن شدن در زیارت ناحیه مقدسه==<br /> در [[زیارت ناحیه مقدسه]] قاتل او لعنت شده است: «وَ لَعَنَ اللهُ قاتِلَکَ عَمروِ بنَ سَعدِ بنِ نُفَیلٍ الاَزدِی وَأصلاهُ جَحیماً وَ أعَدَّ لَهُ عَذاباً ألیماً خداوند قاتل تو عمرو بن سعد بن نفیل ازدی را لعنت کند و به دوزخ دراندازد و عذاب دردناکی را برایش مهیا کند.»<br /> ==منبع==<br /> <br /> * [http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=2960823&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author مرضیه محمدزاده، دوزخیان جاوید، نشر بصیرت، ص ۲۱۰-۲۱۱.]<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده: تاریخ]]<br /> [[رده: افراد]]<br /> [[رده: قاتلان کربلا]]<br /> [[رده: قاتلان اصحاب و خاندان]]<br /> &lt;references /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D8%B9%D9%85%D8%B1%D8%A7%D9%86%E2%80%8C_%D8%A8%D9%86_%D8%AE%D8%A7%D9%84%D8%AF_%D9%82%D8%B4%DB%8C%D8%B1%DB%8C&diff=36459 2022-04-06T15:00:33Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا<br /> |اطلاعات قاتل =<br /> | تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =عمران‌ بن خالد قشیری<br /> | کنیه =<br /> | لقب =<br /> | زادروز/زادگاه =<br /> | محل زندگی =<br /> | نسب/قبیله =<br /> | خویشاوندان سرشناس =<br /> | تاریخ و مکان درگذشت=<br /> | نحوه درگذشت=<br /> | مدفن =<br /> | اقدامات =<br /> | انگیزه =<br /> | نقش‌های برجسته =جزء کسانی که خیمه‌ها و لباس‌های آن حضرت و خاندان و اصحاب را غارت کردند<br /> | دیگر فعالیت‌ها =<br /> | منصب = <br /> }}'''عمران‌ بن خالد قشیری،''' یکی از سربازان و نیروهای تحت امر [[عمر بن سعد]] بود که در [[کربلا]] حضور داشت. <br /> ==نقش در واقعه کربلا==<br /> عمران جزء کسانی بود که خیمه‌ها و لباس‌های [[حسین بن على (ع)|امام حسین(ع)]] و خاندان و اصحاب ایشان را غارت کردند.<br /> ==مرگ==<br /> عمران‌ بن خالد قشیری در زمان قیام [[مختار ثقفى|مختار ثقفی]] توسط عبدالله‌ بن کامل در میان طایفه عنزه دستگیر شد و به دستور مختار در بازار [[کوفه]] و در ملاعام سرش را از تن جدا کردند.&lt;ref&gt;- تاریخ طبری، ج۶، ص۵۸؛ الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۲۴۰؛ مقتل الحسین خوارزمی، ج۲، ص۲۵۰.&lt;/ref&gt;<br /> ==منبع==<br /> <br /> *[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=2960823&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author مرضیه محمدزاده، دوزخیان جاوید، نشر بصیرت، ص ۲۵۵-۲۵۶.]<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده: تاریخ]]<br /> [[رده: افراد]]<br /> [[رده: قاتلان کربلا]]<br /> &lt;references /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}<br /> [[رده:غارتگران کربلا]]</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D8%B9%D9%85%D8%B1_%D8%A8%D9%86_%D8%B3%D8%B9%D8%AF&diff=36458 2022-04-06T14:59:53Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا<br /> |اطلاعات قاتل =<br /> | تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =عمر بن سعد بن ابی‌وقّاص‌ بن مالک‌ بن اُهَیب (وَهَیب) بن عبدمناف‌ بن زهره‌ بن کلاب‌ بن مُرّه<br /> | کنیه =ابوحفص<br /> | لقب =<br /> | زادروز/زادگاه =<br /> | محل زندگی =<br /> | نسب/قبیله =زُهری، قرشی و مدنی<br /> | خویشاوندان سرشناس =سعد بن ابی‌وقاص<br /> | تاریخ و مکان درگذشت=در 65 یا 66 یا 67ق<br /> | نحوه درگذشت=قیام مختار<br /> | مدفن =<br /> | اقدامات =فرماندهی سپاه کوفه در واقعه کربلا، پرتاب نخستین تیر جنگ به سوی امام حسین (ع) و یارانش، دستور تازاندن اسب بر بدن امام<br /> | انگیزه =رسیدن به حکومت ری<br /> | نقش‌های برجسته =فرمانده سپاه ا بن زیاد<br /> | دیگر فعالیت‌ها =تشویق پدرش به ادعای خلافت در ماجرای حکمیت • شهادت علیه حجر بن عدی<br /> }}'''عمر سعد'''، یکی از سرداران سپاه [[کوفه]] در واقعه [[کربلا]] بود.<br /> ==زندگینامه==<br /> نام کامل عمر بن سعد، عمر بن سعد بن ابی‌وقّاص‌ بن مالک‌ بن اُهَیب (وَهَیب) بن عبدمناف‌ بن زهره‌ بن کلاب‌ بن مُرّه از تیره بنی‌زهره قریش معروف به ابن‌سعد بود.&lt;ref&gt;-الطبقات الکبری، ابن سعد کاتب واقدی، محمد، چاپ احسان عباس، بیروت: دار صادر، ۱۴۰۵ قمری.، ج۳، ص۱۳۸، ج۵، ص۱۶۸.&lt;/ref&gt; از وی با نسبت‌های زُهری، قرشی و مدنی یاد شده است.&lt;ref&gt;- تهذیب الکمال فی اسماء الرجال، مزی، یوسفبن عبدالرحمان یوسفبن عبدالرحمان، چاپ بشار عواد معروف، بیروت: مؤسسه الرساله، ۱۴۲۲ قمری / ۲۰۰۲ میلادی.، ج۲۱، ص۴۵۶.&lt;/ref&gt; پدرش سعد بن ابی‌وقّاص صحابی مشهور پیامبر ‌(ص) بود. مادر عمر بن سعد ماویه (ماریه) دختر قیس‌ بن مَعَدی کَرِب از قبیله کنده است.&lt;ref&gt;-الطبقات الکبری، ابن سعد کاتب واقدی، محمد، چاپ احسان عباس، بیروت: دار صادر، ۱۴۰۵ قمری.، ج۳، ص۱۳۷، ج۵، ص۱۶۸؛ تهذیب التهذیب، ابنحجر عسقلانی، شهابالدین احمدبن علی، نجف: دارالکتب الاسلامیة، ۱۳۷۷ قمری.، ج۶، ص۵۶؛ تهذیب الکمال فی اسماء الرجال، مزی، یوسفبن عبدالرحمان یوسفبن عبدالرحمان، چاپ بشار عواد معروف، بیروت: مؤسسه الرساله، ۱۴۲۲ قمری / ۲۰۰۲ میلادی.، ج۲۱، ص۳۵۶.&lt;/ref&gt; از آنجا که آمنه مادر پیامبر ‌(ص)، از تیره بنی‌زهره بود، پیامبر، سعد را دایی خود می‌خواند.&lt;ref&gt;-الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری.، ج۲، ص۳۶۷. &lt;/ref&gt; <br /> <br /> در مورد تاریخ ولادت عمر بن سعد اطلاع درستی در دست نیست. به گفته برخی وی در زمان پیامبر ‌(ص) و بنا به قول دیگر سال کشته شدن عمر بن خطاب متولد شد.&lt;ref&gt;- تهذیب التهذیب، ابنحجر عسقلانی، شهابالدین احمدبن علی، نجف: دارالکتب الاسلامیة، ۱۳۷۷ قمری.، ج۶، ص۵۶. &lt;/ref&gt; اما گفته شده هنگام فتح جزیره به سال ۱۹، سعد بن ابی‌ وقّاص، گروهی را به فرماندهی عَیاض‌ بن غَنم برای فتح جزیره فرستاد و پسرش را که در آن زمان نوجوان بود، همراه آنان فرستاد. عیاض نیز عمر بن سعد را با گروهی از سواران برای پشتیبانی از مسلمانان به رأس‌ العین روانه کرد.&lt;ref&gt;تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۴، ص۵۳.&lt;/ref&gt; با توجه به این روایت قول اول (تولد در زمان پیامبر ‌(ص)) صحیح به نظر می‌رسد.&lt;ref&gt;الاصابه فی تمییز الصحابه، ابنحجر عسقلانی، شهابالدین احمدبن علی، به کوشش علیمحمد بجاوی، بیروت: مؤسسه التاریخ العربی، ۱۳۲۸ قمری.، ج۵، ص۲۸۶.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> کُنیه عمر بن سعد را به واسطه فرزندش حفص، ابوحفص یاد کرده‌اند.&lt;ref&gt;-الطبقات الکبری، ابن سعد کاتب واقدی، محمد، چاپ احسان عباس، بیروت: دار صادر، ۱۴۰۵قمری.، ج۵، ص۱۶۸؛ المعارف، ابن قتبیه، عبدالله، به کوشش ثروت عکاشه، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۴۳-۲۴۴؛ تهذیب الکمال فی اسماء الرجال، مزی، یوسفبن عبدالرحمان یوسفبن عبدالرحمان، چاپ بشار عواد معروف، بیروت: مؤسسه الرساله، ۱۴۲۲ قمری / ۲۰۰۲ میلادی.، ج۲۱، ص۳۵۶.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> سعد در اواخر عمر نابینا شد و در قصری که در عقیق هفت مایلی مدینه ساخته بود، روزگار می‌گذرانید و سرانجام به سال ۵۵ هجری درگذشت و در بقیع به خاک سپرده شد.&lt;ref&gt;- ر.ک : المعارف، ابن قتبیه، عبدالله، به کوشش ثروت عکاشه، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۴۲-۲۴۳؛ تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابنواضح)، بیروت: دارصادر، ۱۳۷۹ قمری / ۱۹۶۰ میلادی.، ج۲، ص۲۳۷-۲۳۸؛ ۱۲۹. سیر اعلام النبلاء، ذهبی، محمدبن احمد، چاپ شعیب اَرنؤوط و دیگران، بیروت: ۱۴۰۱- ۱۴۰۹ قمری / ۱۹۸۱ – ۱۹۸۸ میلادی.، ج۱، ص۹۷. &lt;/ref&gt;<br /> ==عدم شایستگی روایت حدیث==<br /> عمر بن سعد از پدرش و از ابوسعید خُدری روایت کرده است و از او پسرانش حفص و ابراهیم و نوه‌اش ابوبکر بن حفص و افرادی چون ابواسحاق سبیعی همدانی، یزید بن ابی‌مریم سلولی، سعد بن عبیده، عَیزار بن حُرَیث، قَتادة بن دعامه سدوسی، محمد بن عبدالرحمن‌ بن ابی‌لبیبه، محمد بن مسلم‌ بن شهاب زُهری، مطلب‌ بن عبدالله‌ بن حَنطب و یزید بن ابی‌حبیب مصری روایت نموده‌اند. اما منابع اهل سنت از او با نکوهش یاد کرده و گفته‌اند که او چون از قاتلان امام [[حسین]] (ع) بوده، شایستگی برای روایت حدیث ندارد.&lt;ref&gt;- ر.ک : تهذیب الکمال فی اسماء الرجال، مزی، یوسفبن عبدالرحمان یوسفبن عبدالرحمان، چاپ بشار عواد معروف، بیروت: مؤسسه الرساله، ۱۴۲۲ قمری / ۲۰۰۲ میلادی.، ج۲۱، ص۳۵۷-۳۵۸؛ ج۲۶، ص۳۵۶؛ امتاع الاسماع، مقریزی، تقیالدین احمدبن علی، قاهره: مطبعة الجنة، ۱۹۴۱ میلادی.، ج۱۰، ص۱۳۱؛ تهذیب التهذیب، ابنحجر عسقلانی، شهابالدین احمدبن علی، نجف: دارالکتب الاسلامیة،۱۳۷۷ قمری.، ج۶، ص۵۶؛ الجرح و التعدیل، ابنابی حاتم، عبدالرحمنبن محمد، حیدرآباد دکن: ۱۳۷۱ – ۱۳۷۳ شمسی / ۱۹۵۱ – ۱۹۵۳ میلادی.، ج۶، ص۱۱۱-۱۱۲؛ تاریخ الثقات، عجلی، احمدبن عبدالله، به کوشش عبدالعلی قلعجی، بیروت: ۱۴۰۵ قمری / ۱۹۸۴ میلادی. ، ص۳۵۷.&lt;/ref&gt; ابن‌حجر ضمن اینکه در تقریب او را صدوق شمرده، در تهذیب نوشته است که محدثانی که از عمر بن سعد روایت نقل می‌کرده‌اند، مورد اعتراض دیگر راویان قرار می‌گرفته‌اند.&lt;ref&gt;- ر.ک : تقریب التهذیب، ابنحجر، احمدبن علی، به کوشش عبدالوهاب عبداللطیف، بیروت: ۱۳۹۵ قمری /۱۹۷۵ میلادی. ، ج۲، ص۵۶؛ تهذیب التهذیب، ابنحجر عسقلانی، شهابالدین احمدبن علی، نجف: دارالکتب الاسلامیة، ۱۳۷۷ قمری.، ج۶، ص۵۶.&lt;/ref&gt;<br /> ===خانواده===<br /> عمر بن سعد دوازده پسر و نه دختر از همسران و کنیزان مختلف داشت:&lt;ref&gt;-الطبقات الکبری، ابن سعد کاتب واقدی، محمد، چاپ احسان عباس، بیروت: دار صادر، ۱۴۰۵ قمری.، ج۵، ص۱۶۸. &lt;/ref&gt; فرزندانش عبارت بودند از: حفص، عبدالله، عبدالله اکبر، عبدالله اصغر، عبد الرحمن، عبد الرحمن اصغر، حمزه، حمزه اصغر، محمد، محمد اصغر و دو پسر دیگر با نام‌های مغیره و دخترانی با نام‌های: حفصه، حفصه صغری، حمیده، ام‌ عمرو، ام‌ عمرو صغری، ام‌ یحیی، ام‌ سلمه، ام‌ کلثوم، ام‌ عبدالله؛ از عمر بن سعد نسلی باقی نماند. اسامی همسران او عبارت بودند از: مریم دختر عامر بن ابی‌ وقاص مکنی به ام‌ حفص، ام‌ یحیی دختر عبدالله‌ بن معدی کرب‌ بن قیس از قبیله کنده، زنی ازقبیله کنده.<br /> ==اسلام آوردن==<br /> سعد در هفده و یا نوزده سالگی، با دعوت ابوبکر اسلام آورد. خود گوید: پیش از وجوب نماز و در نخستین روزهای دعوت پیامبر ‌(ص) به آن حضرت ایمان آوردم.&lt;ref&gt;- ر.ک : السیرةالنبویه، ابنهشام، محمدبن عبدالملک، تحقیق مصطفی السقا و دیگران، قم: انتشارات ایران، ۱۳۶۳ شمسی.، ج۱، ص۲۶۸،۲۶۷؛الطبقات الکبری، ابن سعد کاتب واقدی، محمد، چاپ احسان عباس، بیروت: دار صادر، ۱۴۰۵ قمری.، ج۳، ص۱۳۹؛الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری.، ج۲، ص۳۶۶؛ الاستیعاب فی معرفةالاصحاب، ابنعبدالبر، چاپ علیمحمد بجاوی، بیروت: ۱۴۱۲ قمری / ۱۹۹۲ میلادی.، ج۲، ص۶۰۶. &lt;/ref&gt; پس از هجرت به مدینه، در منزل برادرش عتبة بن ابی‌وقاص مسکن گزید و پیامبر ‌(ص) بین او و مصعب‌ بن عمیر پیمان برادری بست.&lt;ref&gt;- السیرةالنبویه، ابنهشام، محمدبن عبدالملک، تحقیق مصطفی السقا و دیگران، قم: انتشارات ایران، ۱۳۶۳ شمسی.، ج۲، ص۱۵۲؛الطبقات الکبری، ابن سعد کاتب واقدی، محمد، چاپ احسان عباس، بیروت: دار صادر، ۱۴۰۵ قمری.، ج۳، ص۱۳۹؛ فتوح البلدان، بلاذری، احمد بن یحیی، به کوشش دخویه، لیدن: ۱۸۶۶ میلادی.، ص۲۷۰. &lt;/ref&gt; <br /> ==در زمان پیامبر ‌(ص)==<br /> در زمان پیامبر ‌(ص) در بیشتر غزوات حضور داشت.&lt;ref&gt;-الطبقات الکبری، ابن سعد کاتب واقدی، محمد، چاپ احسان عباس، بیروت: دار صادر، ۱۴۰۵ قمری.، ج۳، ص۱۳۷؛ الاستیعاب فی معرفةالاصحاب، ابنعبدالبر، چاپ علیمحمد بجاوی، بیروت: ۱۴۱۲ قمری / ۱۹۹۲ میلادی.، ج۲، ص۶۰۶-۶۰۸.&lt;/ref&gt; در غزوه احد از معدود کسانی بود که هنگام حمله مشرکان، در کنار پیامبر ‌(ص) ثابت‌قدم ماند و دشمن را دفع کرد.&lt;ref&gt;- المغازی، واقدی، محمد بن عمر، تحقیق مارسدن جونس، قم: نشر دانش اسلامی، ۱۴۰۵ قمری.، ج۱، ص۲۴۰، ۲۵۵-۲۵۶.&lt;/ref&gt; طبق گزارش‌های تاریخی وی تیر می‌ساخت و در تیراندازی مهارت داشت و بدین طریق در احد چند تن از مشرکان را از پای درآورد.&lt;ref&gt;- المغازی، واقدی، محمد بن عمر، تحقیق مارسدن جونس، قم: نشر دانش اسلامی، ۱۴۰۵ قمری.، ج۱، ص۲۶-۲۷، ۲۴۱-۲۴۲؛ المعارف، ابن قتبیه، عبدالله، به کوشش ثروت عکاشه، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۵۷۵،۲۴۱..&lt;/ref&gt; در غزوه طائف نیز مهارت او در تیراندازی موجب مسرت پیامبر ‌(ص) گردید.&lt;ref&gt;- ر.ک : المغازی، واقدی، محمد بن عمر، تحقیق مارسدن جونس، قم: نشر دانش اسلامی، ۱۴۰۵ قمری.، ج۳، ص۹۲۹-۹۳۰.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> سعد در صلح حدیبیه از شاهدان پیمان‌نامه بود.&lt;ref&gt;- السیرةالنبویه، ابنهشام، محمدبن عبدالملک، تحقیق مصطفی السقا و دیگران، قم: انتشارات ایران، ۱۳۶۳ شمسی.، ج۳، ص۳۳۳؛ المغازی، واقدی، محمد بن عمر، تحقیق مارسدن جونس، قم: نشر دانش اسلامی، ۱۴۰۵ قمری.، ج۲، ص۶۱۲. &lt;/ref&gt; در منابع از سعد در ماجرای سقیفه بنی‌ساعده و بحث مهاجران و انصار بر مسأله خلافت یاد نشده است.<br /> ==در دوران عمر==<br /> پس از شکست مسلمانان در نبرد جسر، عمر، عمر بن سعد را با چهار هزار تن از مدینه روانه عراق کرد. او سردار [[قادسیه]] و فاتح مداین و عراق نیز بود.&lt;ref&gt;- ر.ک : تاریخ خلیفةبن خیاط، خلیفةبن خیاط، ابنعمر، بیروت: دارالکتب العلمیه، ۱۴۱۵ قمری.، ص۷۲-۷۳؛ المعارف، ابن قتبیه، عبدالله، به کوشش ثروت عکاشه، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۴۱ &lt;/ref&gt; چون وارد مداین شد و ایوان کسری را دید، به شکرانه این پیروزی نمازگزارد و در آنجا مسجدی ساخت.&lt;ref&gt;- ر.ک : تاریخ خلیفةبن خیاط، خلیفةبن خیاط، ابنعمر، بیروت: دارالکتب العلمیه، ۱۴۱۵ قمری.، ص۷۲-۷۳؛ تاریخ ۵۶. تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۴، ص۸-۱۶، ۲۴-۳۵.&lt;/ref&gt;<br /> ===پایه‌گذاری شهر کوفه===<br /> عمر به‌ سعد دستور داد تا مداین را ترک و محلی مناسب برای سکونت لشکریان جستجو کند. سعد با همکاری ‌سلمان‌ فارسی‌ و حذیفة‌ بن‌ یمان‌، فلاتی‌ در کنار غربی‌ فرات‌ نزدیک‌ شهر ”الحیره“‌ برگزید و نیروی‌های‌ اسلام‌ درهمان‌جا چادر زده‌ و شروع‌ به‌ خانه‌ سازی‌ کردند و سپس‌ با توسعه‌ آن‌، کوفه‌ نام‌ گرفت&lt;ref&gt;- ر.ک : تاریخ ۵۶. تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۴، ص۴۰ به بعد؛ مروج الذهب و معادن الجوهر، مسعودی، علی بن الحسین، چاپ باربیه دومنار و پاوه دوکورتی، پاریس: ۱۸۶۱-۱۸۷۷ میلادی.، ج۳، ص۶۴.&lt;/ref&gt; که بعدها به صورت شهری بزرگ درآمد و خود نخستین والی آنجا گشت، اما در سال ۲۱ در پی اعتراضهای کوفیان، عمر وی را معزول کرد‌.&lt;ref&gt;- ر.ک : تاریخ خلیفةبن خیاط، خلیفةبن خیاط، ابنعمر، بیروت: دارالکتب العلمیه، ۱۴۱۵ قمری.، ص۸۴؛ الاستیعاب فی معرفةالاصحاب، ابنعبدالبر، چاپ علیمحمد بجاوی، بیروت: ۱۴۱۲ قمری / ۱۹۹۲ میلادی.، ج۲، ص۶۰۸. &lt;/ref&gt; درباره سبب عزل وی روایات مختلف است: منابع او را به اقامه نکردن نماز به شکلی نیکو و پسندیده؛ اتخاذ زندگی اشرافی؛ رعایت نکردن عدالت و مساوات متهم کرده‌اند.&lt;ref&gt;- ر.ک : تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابنواضح)، بیروت: دارصادر، ۱۳۷۹ قمری / ۱۹۶۰ میلادی.، ج۲، ص۱۵۵ &lt;/ref&gt;<br /> ==حمایت سعد در انتخاب عثمان==<br /> سعد در شورای شش نفره‌ای که مسئولیت انتخاب عثمان را داشتند، شرکت جست و از عبدالرحمن‌ بن عوف در انتخاب عثمان به خلافت حمایت کرد.&lt;ref&gt;- ر.ک : تاریخ ۵۶. تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت:۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۴، ص۲۲۷-۲۴۰.&lt;/ref&gt; <br /> ==والی کوفه==<br /> در دوران عثمان، سعد والی کوفه شد اما دو سال بعد عثمان او را عزل کرد، به همین جهت هنگام بروز شورش علیه عثمان از او پشتیبانی جدی نکرد.<br /> ==در زمان امام علی (ع)==<br /> پس از قتل عثمان عمرسعد عزلت‌ گزید و حتی هنگامی که مهاجرین و انصار با امام علی (ع) بیعت کردند، وی از جمله کسانی بود که بیعت نکرد&lt;ref&gt;-الطبقات الکبری، ابن سعد کاتب واقدی، محمد، چاپ احسان عباس، بیروت: دار صادر، ۱۴۰۵ قمری.، ج۳، ص۳۱؛ تاریخ ۵۶. تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۴، ص۴۳۱.&lt;/ref&gt; و حضرت را در سه جنگ جمل، صفین و نهروان یاری نکرد. شیخ مفید سبب اصلی خودداری سعد از یاری امام را حسد می‌داند و می‌نویسد: این موضوع از آنجا سرچشمه گرفت که عمر بن خطاب سعد را هم از اعضای شورای شش نفره قرار داد و شایستگی او را برای رسیدن به خلافت تصویب کرد و سعد هم پنداشت که شایستگی مقام خلافت را دارد و این گمان دین و دنیای او را تباه ساخت.&lt;ref&gt;- الجمل، مفید، محمدبن محمدبن نعمان، به کوشش علی میرشریفی، قم: ۱۳۱۳ قمری.، ص۵۲. &lt;/ref&gt;<br /> ==عدم همراهی با معاویه==<br /> سعد به رغم اصرار شدید [[معاویه]]، با وی نیز همراه نگردید. به همین دلیل گفته‌اند که معاویه وی را مسموم کرد.&lt;ref&gt;- تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابنواضح)، بیروت: دارصادر، ۱۳۷۹ قمری / ۱۹۶۰ میلادی.، ج۲، ص۱۸۷. &lt;/ref&gt;<br /> ==جریان حکمیت==<br /> در زمان خلافت امام علی (ع) و جریان حکمیت در ”دومة الجندل“ حضور داشت و پس از مشاهده اختلافات میان سران سپاه امام علی (ع) و معاویه، آن ‌را برای پدرش تعریف کرد و از او خواست تا به دومة الجندل برود و برای خلافت اعلام آمادگی کند، اما او نپذیرفت.&lt;ref&gt;- وقعه صفین، منقری، نصربن مزاحم، تحقیق عبدالسلام محمد هارون، قم : مکتبه آیت الله مرعشی نجفی، ۱۳۷۶ شمسی.، ص۵۳۸. &lt;/ref&gt;<br /> ==شهادت علیه حُجر بن عَدی==<br /> در سال ۵۰ که [[زیاد بن ابیه]] از طرف معاویه علاوه بر بصره، حکومت کوفه را به دست گرفت، عمر بن سعد به خدمت او پیوست و جزء کسانی بود که در سال۵۱ علیه حُجر بن عَدی شهادت داد که حجر بر ضد معاویه قیام کرده و به فتنه‌انگیزی برخاسته و کافر شده است.&lt;ref&gt;-الطبقات الکبری، ابن سعد کاتب واقدی، محمد، چاپ احسان عباس، بیروت: دار صادر، ۱۴۰۵ قمری.، ج۶، ص۲۱۹؛ انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰میلادی.، ج۴، ص۲۸۲-۲۸۳.&lt;/ref&gt; این گواهی دستاویزی برای معاویه شد تا او نیز دستور قتل حجر و یارانش در ”مرج‌ عذراء“ را بدهد.&lt;ref&gt;- ر.ک : تاریخ 56. تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۲۶۹-۲۷۰،۲۷۲-۲۷۶.&lt;/ref&gt;<br /> ==واقعه کربلا==<br /> عمر بن سعد به جهت جنگ با [[حسین بن علی (ع)|امام حسین (ع)]] و به [[شهادت]] رساندن آن حضرت، در تاریخ اسلام چهره‌ای منفور یافته است. او در حوادثی که منجر به واقعه کربلا شد و حوادث روز [[عاشورا]] نقش مستقیم داشته است:<br /> <br /> عمر بن‌ سعد و افرادی چون محمد بن‌ اشعث‌، عبدالله‌ بن ‌مسلم‌ بن‌ سعید حضرمی جزء کسانی بودند که طی‌ نامه‌ای اوضاع کوفه را به اطلاع‌ [[یزید]] رساندند و او را از ضعف [[نعمان بن بشیر|نعمان‌ بن بشیر‌]] والی کوفه و اقدامات [[مسلم بن عقیل|مسلم‌ بن عقیل]] و اخبار کوفه آگاه نمودند.&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۷۷؛ الاخبار الطوال، دینوری، ابوحنیفه احمدبن داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۳۱&lt;/ref&gt;<br /> <br /> در زمان دستگیری مسلم‌ بن عقیل و قبل از شهادتش، مسلم که مرگ خود را نزدیک دید تصمیم به وصیت‌ گرفت. او عمر بن‌ سعد را که با وی قرابتی داشت، مخاطب‌ ساخت‌ و گفت‌ ما و تو خویشاوندیم‌. بیا و وصیت‌ مرا بشنو! عمر نپذیرفت‌ و برای‌ خوش‌ خدمتی‌ به‌ پسر زیاد درخواست‌ او را نشنیده‌ گرفت‌. تا این‌که‌ [[عبید الله بن زیاد|ابن‌ زیاد]] به‌ او اجازه‌ داد. عمر بن سعد در وصایت نیز خیانت کرد. <br /> <br /> تا از نزد مسلم‌ برگشت‌، درخواست مسلم را به اطلاع عبیدالله‌ بن زیاد رساند. ‌عبیدالله هم با گفتن اینکه گاهی‌ مردم ‌خیانت‌کاری‌ را امین‌ می‌پندارند و او را وصی‌ خود می‌سازند، عمر بن‌ سعد را در آن‌ مجلس‌ و در پیش‌ روی‌ حاضران،‌ رسوا ساخت.&lt;ref&gt;- ر.ک : انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۸۱؛ الاخبار الطوال، دینوری، ابوحنیفه احمدبن داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۴۱.&lt;/ref&gt;<br /> ===حکومت ری و دَستَبی===<br /> عبیدالله‌ بن زیاد، عمر بن سعد را به [[حکومت رى|حکومت ری]] و دَستَبی&lt;ref&gt;- دستبی معرب دشتبی، دشتی پهناور میان ری و همدان که بعدها به قزوین ملحق گردید. ر.ک : البلدان ابن فقیه، چاپ یوسف الهادی، بیروت، ۱۴۱۶ قمری / ۱۹۹۶ میلادی.، ص۲۸۲-۲۸۳. &lt;/ref&gt; منصوب کرد و برای او فرمانی نوشت.&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۴۷۷؛ الاخبار الطوال، دینوری، ابوحنیفه احمدبن داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۵۳. &lt;/ref&gt; <br /> ===پذیرفتن جنگ با امام حسین (ع)===<br /> در آن زمان ری ضمیمه خراسان بود و والیان آن از طرف حکام عراق منصوب می‌شدند. عمر بن سعد با چهار هزار سپاهی از کوفه برای جنگ با دیلمیان که بر دستبی تسلط یافته بودند، در بیرون کوفه اردو زده بود، اما پیش از عزیمت به محل مأموریتش، عبیدالله‌ به او فرمان داد ابتدا به کربلا برود و قیام امام حسین (ع) را با گرفتن بیعت از او برای یزید و یا با جنگ خاتمه دهد، سپس به سوی ری حرکت کند در غیر این صورت او را از این سِمَت برکنار و خانه‌اش را خراب خواهد کرد. عمر بن سعد که از جنگ با امام اکراه داشت، ابتدا نپذیرفت اما به جهت دلبستگی شدید به حکومت ری علیرغم مخالفت افراد خاندانش از جمله خواهرزاده‌اش حمزة بن مغیرة بن شعبه، جنگ با امام را پذیرفت.&lt;ref&gt;-الطبقات الکبری، ابن سعد کاتب واقدی، محمد، چاپ احسان عباس، بیروت: دار صادر، ۱۴۰۵ قمری.، ج۵، ص۱۸۸؛ انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۴۷۷-۴۷۸.&lt;/ref&gt; عمر بن سعد از جمله افراد خائ و خودفروخته‌ای بود که حقایق را به درستی می‌دانست و حق و باطل را به خوبی می‌شناخت و آگاهانه کمر به قتل امام حسین (ع) و خاندان و یارانش بست.<br /> ===ورود به کربلا===<br /> عمر بن سعد یک روز پس از ورود امام حسین (ع) به کربلا، یعنی روز سوم محرم ۶۱ با چهار هزار سپاهی از کوفه وارد کربلا شد.&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق:۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۴۷۷-۴۷۸. &lt;/ref&gt; آنگاه عُروة بن قَیس حَنظلی را نزد امام فرستاد تا علت آمدنش را بپرسد. سپس در نامه‌ای به عبیدالله‌ بن زیاد دلیل آمدن امام حسین (ع) را که به جهت دعوت کوفیان بود، نوشت.&lt;ref&gt;تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۱۱. &lt;/ref&gt;<br /> <br /> عبیدالله‌ بن زیاد که قصدش گرفتن بیعت از امام یا جنگ با وی بود، کسانی را مأمور کرد تا در کوفه بگردند و مردم را به اطاعت فراخوانند و از عواقب شورش بترسانند و آنان را از یاری امام باز دارند. او لشکریان را پی‌درپی به کربلا به یاری عمر بن سعد فرستاد و تحت فرماندهی او قرار داد، به‌گونه‌ای که سپاه عمر در روز ششم محرم به بیست و دو هزار و در روز نهم محرم به سی هزار نفر رسید.&lt;ref&gt;- الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵ میلادی.، ج۵، ص۸۹-۹۰؛ الارشاد فی معرفة حججالله علیالعباد، شیخ مفید، محمدبن محمدبن نعمان، بیروت: ۱۴۱۴ قمری.، ج۲، ص۲۰۲.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> گفته شده امام به عمر بن سعد پیشنهاد کرد تا به مدینه باز گردد. عمر بن سعد که مایل بود کار به صلح بیانجامد، با امام در این‌باره توافق کرد، اما عبیدالله‌ بن زیاد به تحریک [[شمر بن ذی الجوشن|شمر بن ذی‌الجوشن]] پیشنهاد امام را نپذیرفت.&lt;ref&gt;- ر.ک : وقعه الطف، ابومخنف لوط بن یحیی، چاپ محمد هادی یوسفی غروی.، ص۱۸۷-۱۸۸؛ انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۴۸۰، ۴۸۲-۴۸۳.&lt;/ref&gt;<br /> ===مذاکرات‌ محرمانه‌ امام و عمر بن سعد===<br /> امام حسین (ع) که‌ می‌دید پی‌درپی‌ ‌برای‌ عمر بن‌ سعد کمک می‌آید و آنان آماده‌ کارزار هستند، عمرو بن‌ قَرَظَه ‌انصاری‌ را برای تعیین وقت مذاکره با پیامی‌ بدین‌ مضمون‌ نزد عمر بن‌ سعد فرستاد که‌ می‌خواهم‌ چند کلمه‌ای‌ با تو گفتگو نمایم‌. بنابراین‌ شبانگاه‌ در محلی‌ بین‌ دو لشکر منتظر تو هستم‌. عمر بن‌ سعد پذیرفت‌ و شبانه‌ با بیست‌ نفر از همراهان ‌خود حرکت‌ کرد. امام نیز با بیست‌ نفر از یارانش‌ از اردوی‌ خود بیرون‌ آمد. مذاکرات‌ محرمانه‌ بود. لذا امام‌ از یاران‌ خود خواست که‌ دورتر بایستند و فقط‌ عباس‌ بن‌ علی و علی‌اکبر در کنار ایشان‌ بودند. عمر بن سعد نیز به‌ غیر از پسر خود حفص‌ و یکی‌ از خدمت‌گزارانش‌ به‌ نام‌ لاحق‌، دیگران‌ را دور کرد. هر دو، تا پاسی ‌از شب‌ سخن‌ گفتند. <br /> امام‌ فرمودند: وای‌ بر تو ای‌ پسر سعد! آیا از خدایی‌ که‌ سرانجام‌ به‌ دیدارش‌ خواهی‌ شتافت‌، نمی‌ترسی‌؟ آیا با من‌ می‌جنگی‌ در حالی‌ که‌ می‌دانی‌ من‌ کیستم‌؟ بیا با من‌ همراه‌ شو تا بر یزید بشوریم‌ و او راسرنگون‌ کنیم. یا این‌که‌ بیا و این‌ لشکر انبوه‌ را واگذار و با من‌ همراهی‌ کن‌ که‌ در این‌ صورت‌ به‌ خدا نزدیک‌تر خواهی‌ بود.<br /> <br /> - می‌ترسم‌ خانه‌ام‌ را ویران‌ کنند. <br /> <br /> - من‌ خانه‌ را برای ‌تو خواهم‌ ساخت. <br /> <br /> - دارایی‌ و املاکم‌ را خواهند گرفت‌ و چپاول‌ خواهند کرد. <br /> <br /> - بهتر از آن‌ را از اموالی‌ که‌ در حجاز دارم‌ به‌ تو خواهم‌ بخشید. حتی‌ بغیبغه را به‌ تو می‌دهم‌. <br /> <br /> - زن‌ و فرزند دارم‌ و درباره‌ آنان بیمناکم.<br /> <br /> - سلامتی ‌و ایمنی‌ آنان را تضمین‌ می‌کنم‌. <br /> <br /> اما او نمی‌پذیرد و امام‌ چون دانست که او در ضلالت افتاده است، بی‌نتیجه از او جدا شد و در حالی‌ که‌ می‌فرمود: پسر سعد! چه‌ می‌پنداری‌؟ دیری‌ نخواهد گذشت‌ که‌ بر بستر خود کشته‌ می‌شوی‌ و در روز حشر نیز خدا تو را نخواهد آمرزید. حضرت او را نفرین کرد و فرمود: «امیدوارم پس از مرگ من، از [[گندم عراق]]  نخورى مگر اندکى.»<br /> <br /> عمر بن سعد مسخره‌کنان‌ پاسخ‌ می‌دهد: اگر گندم‌ بهره‌ام‌ نشود، از جو استفاده‌ می‌کنم‌.&lt;ref&gt;- ر.ک : الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵ میلادی.، ج۵، ص۹۲-۹۳؛ مقتل الحسین خوارزمی، خوارزمی، حسین، به کوشش الشیخ محمد السماوی، نجف: مطبعه الزهراء، ۱۳۶۷ قمری.، ج۱، ص۲۴۵ &lt;/ref&gt;<br /> <br /> ===دعوت از قبیله بنی‌اسد===<br /> در کربلا حبیب‌ بن مُظاهر، زمانی که کمی یاران امام را دید، عرض‌ کرد که‌ در این‌ منطقه‌ تیره‌ای‌ از بنی‌اسد زندگی‌ می‌کنند. اگر اجازه‌ می‌دهی‌ با آنان‌ صحبت‌ کنم‌ که‌ برای‌ یاری‌ شما به‌ کربلا بیایند. امام حسین (ع) موافقت‌ کرد. حبیب‌ نیمه‌ شب‌ به‌ سوی‌ آنان‌ رفت‌. آنان‌ با او به‌ احترام‌ برخورد کردند. حبیب‌ گفت‌: شما را به‌ شرافت‌ و بزرگی‌ که‌ در روز بازپسین‌ خواهید داشت‌، می‌خوانم‌. پسر دختر پیامبر شما تنها و مظلوم‌ در بیابان‌ کربلا محاصره ‌شده‌ است‌. مردم‌ کوفه‌ او را دعوت‌ کردند تا یاری‌اش‌ کنند، در حالی‌ که‌ به‌سوی‌ آنان‌ آمده‌ است‌، او را رها کرده‌اند و آماده‌ شده‌اند با او بجنگند و او را به‌ قتل‌ برسانند. به‌ خداوند سوگند یاد می‌کنم‌ هر یک‌ از شما در کنار امام حسین (ع)‌ به‌ قتل‌ رسد، در برترین‌ جایگاه‌ها در بهشت‌، دوست‌ و همنشین‌ پیامبر (ص) خواهد بود. عبدالله بن‌ بشر از میان ‌جمع‌ برخاست‌ و گفت‌: من‌ این‌ درخواست‌ را می‌پذیرم‌. دیگران‌ نیز اعلام‌ کردند که‌ آماده‌اند از امام حسین (ع) حمایت‌ کنند. در میان‌ آنان‌ یکی‌ از جاسوسان‌ عبیدالله‌ بن‌ زیاد بود که‌ خبر را به‌ عمر بن‌ سعد رساند. عمر بن‌ سعد، [[ازرق‌ بن‌ حرث‌ صیداوی|ازرق‌ بن‌ حرث‌ صیداوی‌]] را در رأس‌ یک‌ گروه‌ چهار صد نفره‌ مسلح‌ فرستاد تا جلوی‌ آنان‌ را بگیرد. در نزدیکی ‌[[فرات]]&lt;nowiki/&gt;‌ درگیری‌ پیش‌ آمد و قبیله‌ بنی‌اسد مجبور به‌ بازگشت‌ شدند.&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۴۸۰.&lt;/ref&gt;<br /> ===جلوگیری از دسترسی امام به آب===<br /> روز هفتم محرم عمر بن سعد به دستور عبیدالله‌ بن زیاد از دسترسی امام به آب و شریعه فرات جلوگیری کرد.&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۴۸۱. &lt;/ref&gt; زمانی که عمر بن سعد فرمان بستن آب را بر روی کاروان امام حسین (ع) صادر کرد، یزید بن‌ حُصَین‌ همدانی مشرفی با اجازه امام با عمر بن سعد گفتگو کرد تا بلکه او را از این کار زشت بازدارد ولی تأثیری نکرد. امام‌ حسین‌ (ع) به او فرمود: شیطان بر آنان چیره گشته و حزب شیطان زیان‌کارانند.<br /> با آشکارتر شدن سیاست خشونت حاکم کوفه، امام حسین (ع)‌ که شاید تلاش می‌کرد تا نهایت درندگی یزید بن معاویه و عبیدالله‌ بن زیاد را به آیندگان نشان دهد، یک‌بار دیگر پیکی نزد عمر بن سعد فرستاد و سخن خود را تکرار کرد که حاضر است حومه کوفه را به سوی حجاز ترک کند و مانع از درگیری گردد؛ و بنا به نقل حمید بن مسلم از قول عقبة بن سمعان: بگذارید تا در زمین پهناور روانه شوم تا ببینم عاقبت چه می‌شود. پسر سعد که در عین تسلیم به پلیدی، در اعماق قلب خویش به امام احترام می‌گذاشت و به رفعت و علو مقام و شخصیت فرزند پیامبر (ص) واقف بود، از این پیشنهاد مجدد امام استقبال کرد و بار دیگر به عبیدالله‌ بن زیاد نوشت که در باب پیشنهاد امام بیندیشد و فرصت را برای پرهیز از قتل فرزند پیامبر ‌(ص) مغتنم شمارد. اما عبیدالله‌ بنا به پیشنهاد شمر نپذیرفت.<br /> ==ورود شمر به کربلا==<br /> عصر روز نهم محرم شمر با چهار هزار سپاهی و نامه تهدیدآمیزی از سوی عبیدالله برای عمر بن‌ سعد وارد کربلا شد تا امام حسین (ع) را به پذیرش فرمان او وادار کند و تهدید کرد در غیر این صورت فرماندهی را به شمر واگذار کند، عمر بن سعد این بار با دستور اکید و صریح امیر کوفه و فرستاده‌اش، شمر روبه‌روبه شد، در حالی‌که دیگر یقین داشت که تعلل وی تمام دنیایش را از چنگ وی به‌در خواهد آورد، اطاعت نمود تا خود فرماندهی را عهده‌دار باشد و امارت ری را برای خویش به بهای قتل فرزند پیامبر ‌(ص) تثبیت نماید.&lt;ref&gt;- ر.ک : تاریخ 56. تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۱۴-۴۱۶؛ الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵ میلادی.، ج۵، ص۸۹. &lt;/ref&gt; <br /> ==مهلت خواستن امام==<br /> عمر بن سعد شب جمعه نهم محرم ۶۱ با یارانش به سوی امام پیش رفت. امام برای تأخیر جنگ تا صبح مهلت خواست و آنان پذیرفتند.&lt;ref&gt;- الاخبار الطوال، دینوری، ابوحنیفه احمدبن داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۵۷. &lt;/ref&gt; <br /> ==صبح عاشورا==<br /> صبح عاشورا عمر بن سعد فرماندهان سپاه خود را مشخص نمود و پرچم را به دست غلام خود [[درید|دُرَید]] (ذُوَید) داد.&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۴۸۷. &lt;/ref&gt;<br /> ===خطبه امام===<br /> امام حسین (ع) پس از خواندن خطبه و در پایان‌ سخنانش رو به عمر بن‌ سعد کرد و فرمود: تو مرا می‌کشی‌، اما گمان‌ کرده‌ای‌ آن‌ انسان‌ بی‌ریشه‌ حکومت‌ ری‌ را به‌ تو می‌دهد؟ به‌ خداوند سوگند بدان‌ آرزو نخواهی‌ رسید و این‌ عهدی‌ است‌ یقینی‌. پس‌ مرتکب هر چه‌ خواهی‌ شو که‌ تو پس‌ از من‌ در دنیا و آخرت‌، شادمان‌ نخواهی‌ بود و آرام‌ نمی‌گیری‌. سرت‌ را می‌بینم‌ که‌ در کوفه‌ نصب‌ کرده‌ و کودکان‌ آن‌ را هدف ‌قرار داده‌اند و بر آن‌ سنگ‌ می‌زنند. عمر بن‌ سعد خشمگین‌ به‌ یارانش‌ گفت‌: منتظر چه‌ هستید؟ همگی‌ یورش‌ برید. او یک‌ لقمه‌ شما بیشتر نیست‌.&lt;ref&gt;- فرهنگ جامع سخنان امام حسین (ع) ترجمه موسوعه کلمات الامام الحسیت (ع)، حدیث پژوهکده باقر العلوم (ع)، به کوشش علی مؤیدی و دیگران، قم: نشر مشرقین، ۱۳۸۱ شمسی.، ص۴۷۶.&lt;/ref&gt;<br /> ===پیوستن حُرّ بن یزید ریاحی به امام===<br /> حُرّ بن یزید ریاحی که دید سربازان‌ عزیمت جدال با آن حضرت را دارند، پس از پرسش از عمر بن‌ سعد که با این‌ مرد خواهی‌ جنگید؟ و پاسخ عمر بن‌ سعد که آری‌! به‌ خدا سوگند نبرد سختی‌ کنم‌ که‌ کم‌ترین‌ اثرش‌ جداشدن‌ سرها از بدن‌ها و قطع‌ گردیدن‌ دست‌ها خواهد بود، از سپاه کوفه جدا شد و به امام پیوست.&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۴۸۹.&lt;/ref&gt; <br /> ===شروع جنگ===<br /> اگر چه امام بسیار کوشید تا از جنگ جلوگیری نماید، اما عمر بن سعد برای اینکه نشان دهد در عزم خود در جنگ با امام راسخ است، نخستین تیر را به سوی امام و سپاهش پرتاب کرد و از یاران خود خواست تا نزد عبیدالله‌ بن زیاد بر این مطلب گواهی دهند و بدین سان عمر بن سعد آغازکننده جنگ بود.&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۴۹۲-۴۹۴. &lt;/ref&gt; به‌ قول‌ عقاد مصری گویا این‌تیر در سینه‌ او فرو رفته‌ و ناراحتش‌ کرده‌ بود و خواست‌ خود را از این‌ ناراحتی‌ خلاص‌ کند.&lt;ref&gt;- الحسین، ابوالشهداء عقاد، عباس محمود، قم: مشورات شریف ارضی، 1413 قمری.، ص179. &lt;/ref&gt; با پرتاب‌ این‌ تیر جنگ‌ رسماً شروع‌ شد.<br /> ===نخستین تیر===<br /> پدرش سعد بن ابی‌وقّاص در سریه عبیدة بن حارث که در هشتمین ماه هجرت در محل رابغ به وقوع پیوست، نخستین تیر را به سوی مشرکان پرتاب کرد&lt;ref&gt;- المغازی، واقدی، محمد بن عمر، تحقیق مارسدن جونس، قم: نشر دانش اسلامی، 1405 قمری.، ج۱، ص۱۰؛ السیرةالنبویه، ابنهشام، محمدبن عبدالملک، تحقیق مصطفی السقا و دیگران، قم: انتشارات ایران، ۱۳۶۳ شمسی.، ج۲، ص۲۴۱. &lt;/ref&gt; و ۶۰ سال بعد پسرش نخستین تیر را به سوی اهل بیت رسالت پرتاب کرد.<br /> ===حمله همه جانبه===<br /> عمر بن سعد در تمام طول نبرد لشکر را فرماندهی کرد و از آنان خواست تا از میمنه و میسره سپاه بر امام حمله آرند و لشکر امام را آماج تیر قرار دهند.&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۴۹۲-۴۹۴. &lt;/ref&gt; او افرادی‌ را از ناحیه‌ راست‌ و چپ‌ به‌ خیمه‌گاه‌ امام‌ فرستاد تا آن‌ها را نابود کنند. چون‌ تنها از جلو می‌توانستند به‌ سپاه‌ امام‌ نزدیک‌ شوند، یاران‌ امام‌ در بین‌ خیمه‌ها رفته‌ و با نیروی‌ فوق‌العاده‌ای‌ به‌ دفاع‌ پرداختند.&lt;ref&gt;- تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۲۳۰.&lt;/ref&gt;<br /> ===سنگ‌باران یاران و اصحاب===<br /> به‌ دستور عمر بن‌ سعد، چندین نوبت اصحاب و یاران امام حسین (ع) را سنگ‌باران کردند. از شیوه‌های سپاه کوفه در مقابله با یاران شجاع امام، استفاده از سنگ‌باران بود. در روز عاشورا عمر بن سعد به لشکریان خود می‌گفت: ”والله لو لم ترموهم الا بالحجارة لقتلتموهم ...“<br /> ===نبرد مالک بن انس===<br /> مالک بن انس باهلی (کاهلی) چون با اذن امام عازم میدان شد، رو به عمر بن سعد کرد و گفت: اگر پدرت سعد بن ابی‌وقّاص بدانستی که روزی از تو این حرکت صادر خواهد شد و با امام حسین (ع) خواهی جنگید، به دست خویش سر از تنت جدا می‌کرد تا عالم از ننگ وجود ناپاکت پاک گردد. عمر بن سعد خشمگینانه دستور داد تا کوفیان به جنگ او بروند. مالک پس از نبردی شدید به شهادت رسید.&lt;ref&gt;- رک : الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵ میلادی.، ج۵، ص۱۲۱؛ بحار الانوار الجامعه لدرر الائمه الاطهار (ع)، علامه مجلسی، ملامحمد باقر، تهران: مکتبه الاسلامیه، ۱۳۶۲ شمسی.، ج۴۴، ص۳۲۰، ج۴۵، ص۲۴.&lt;/ref&gt;<br /> ===شهادت عابس‌ بن ابی‌شبیب===<br /> به‌ دستور عمر بن‌ سعد، کوفیان از هر سوی [[عابس‌ بن ‌ابی‌ شبیب‌ شاکری‌|عابس‌ بن ابی‌شبیب]] را سنگ‌باران‌ کرده و با ازدحام و یورش او را کشتند و سرش را از بدن جدا کردند. جمعی از آنان ادعای قتل او را کردند. عمر بن سعد که دلاوری و رشادت او را می‌دانست، گفت: او را یک سرنیزه نکشته است.&lt;ref&gt;- تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۴۴.&lt;/ref&gt;<br /> ===پس از شهادت علی‌اکبر===<br /> پس از شهادت [[علی اکبر (ع)|علی‌اکبر]]، امام حسین (ع) بر بالین‌ فرزند شهیدش‌ نشست‌ و صورت‌ بر صورت‌ او نهاد و در حالی‌ که‌ می‌گریست، فرمود: ”قَتَلَ اللهُ قَوماً قَتَلُوکَ یا بنی ما اَجرَ أهُم عَلَی الرَّحمنِ وَ عَلَی اِنتِهاکِ حُرمَةِ الرَّسُولِ عَلَی‌الدُّنْیا بَعْدَک‌َ الْعَفا“&lt;ref&gt;- الاخبار الطوال، دینوری، ابوحنیفه احمدبن داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۵۶؛ الارشاد فی معرفة حججالله علیالعباد، شیخ مفید، محمدبن محمدبن نعمان، بیروت: ۱۴۱۴ قمری.، ج۲، ص۲۳۹.&lt;/ref&gt; فرزندم‌! خدا بکشد قومی‌ که‌ تو را کشتند. اینان‌ چه‌ بسیار بر خدا و هتک‌ حریم‌ رسول‌ خدا گستاخ‌ گشته‌اند، پس‌ از تو، خاک‌ بر سر دنیا. امام‌ فرزندش را به‌ سینه‌ چسباند تا جان‌ داد. آنگاه ‌عمر بن‌ سعد را نفرین کرد که: ” یا بن‌َ سَعْد! قَطَع‌َ اللّه‌ُ رَحِمَک‌َ کما قَطَعْت‌َ رَحِمی“&lt;ref&gt;- اللهوف فی قتلی الطفوف (مقتل الحسین)، ابن طاووس، علی بن موسی بن محمد، نجف: الحیدریه، ۱۳۸۵ قمری.، ص۴۷&lt;/ref&gt; ای‌ پسر سعد! خداوند نسل‌ تو را قطع‌ کند چنان‌ که‌ نسل‌ مرا از این‌ فرزندم‌ قطع‌ کردی. <br /> ===سخن حضرت زینب (س) پس از آنکه امام‌ از اسب‌ به‌ زیر افتاد===<br /> پس از آنکه امام‌ از اسب‌ به‌ زیر افتاد، زینب (س) که‌ نظاره‌گر صحنه‌ بود، خود را به‌ میدان‌ رساند وخطاب‌ به‌ پسر سعد فرمود: ای‌ عمر! آیا سزاوار است‌ اباعبدالله به‌ قتل‌ رسد و تو به‌ نظاره‌ بپردازی‌؟ عمر بن ‌سعد پاسخی‌ نگفت‌.&lt;ref&gt;- ر.ک : انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۵۰۰.&lt;/ref&gt; <br /> ===دستور عمر بن سعد به یارانش===<br /> عمر بن سعد از یارانش خواست تا کار امام را تمام کنند.&lt;ref&gt;- الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵ میلادی.، ج۵، ص۱۱۸-۱۱۹. &lt;/ref&gt; <br /> به دستور او سر امام را از تن جدا کردند&lt;ref&gt;-الطبقات الکبری، ابن سعد کاتب واقدی، محمد، چاپ احسان عباس، بیروت: دار صادر، ۱۴۰۵قمری.، ج۶، ص۴۲۱. &lt;/ref&gt; و همان شب توسط خولی‌ بن یزید و حُمَید بن مسلم برای عبیدالله به کوفه فرستاد.&lt;ref&gt;- ر.ک : کتاب نسب قریش، مصعب بن عبدالله زبیری، چاپ لوی پروونسال، قاهره، ۱۹۵۳ میلادی.، ص۴۰؛ انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۵۰۳.&lt;/ref&gt;<br /> بنا بر فرمان عبیدالله‌ بن زیاد و به دستور عمر بن سعد چند تن بر بدن امام اسب تاختند.&lt;ref&gt;- ر.ک : انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۵۰۲.&lt;/ref&gt; عمر بن سعد فرمان عبیدالله‌ بن زیاد را با دقت تمام و طبق اوامر مستقیم و صریح انجام داد.<br /> ===رفتار عمر بن سعد با خاندان پیامبر (ص)===<br /> پس از حمله به خیمه‌ها و غارت اموال امام، چون عمر بن سعد خود را به‌ خیمه‌ها رساند و خاندان‌ پیامبر ‌(ص) را آشفته‌ دید، دستور داد دیگر کسی متعرض خیمه‌ زنان و غارت پوشش و مال و متاع آنان‌ نشود و عده‌ای‌ را نیز مأمور خیمه‌های‌ غارت‌ شده‌ و زنان‌ و علی‌ بن‌ الامام حسین (ع) قرار داد تا کاملاً از آنان مواظبت و محافظت‌ شود و صدمه‌ای‌ به‌ آنان‌ وارد نشود.&lt;ref&gt;- ر.ک : انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۵۰۱؛ الامامة و السیاسة، ابنقتیبه دینوری، ابومحمد عبداللهبن مسلم، چاپ طه محمد الزینی، بیروت: دارالمعرفه. ، ص۲۵۸؛ المعارف، ابن قتبیه، عبدالله، به کوشش ثروت عکاشه، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۵۸. &lt;/ref&gt;<br /> ==اجساد کشتگان==<br /> در بامداد یازدهم‌ محرم‌، عمر بن‌ سعد دستور داد کشتگان‌ اموی‌ را در نقطه‌ای‌ جمع‌ و پس‌ از برگزاری‌ نماز میت‌، آنان را دفن‌ کردند.&lt;ref&gt;- العبر و دیوان المبتدأ و الخبر (تاریخ ابن خلدون)، این خلدون، عبدالرحمن بن محمد، ترجمه عبدالمحمد آیتی، تهران: مؤسسه مطالعات فرهنگی و تحقیقات فرهنگی، ۱۳۶۳ شمسی.، ج۲، ص36. &lt;/ref&gt; اما اجساد شهیدان‌ خانواده‌ پیامبر (ص) در برابر دیدگان‌ زنان‌ و کودکان‌ عریان،‌ هم‌چنان‌ در صحرا بر خاک‌ افتاده‌ بودند. <br /> ==به سوی کوفه==<br /> عمر بن سعد بی آنکه حداقل مروت انسانی خویش را با دفن جنازه‌ها نشان دهد، سپاه خویش را برگرفت و همراه زنان و کودکان و بازماندگان کاروان حسینی و سرهای شهدای کربلا که بر نیزه کرده بودند، کربلا را به سوی کوفه ترک کرد.&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۵۰۳؛ الاخبار الطوال، دینوری، ابوحنیفه احمدبن داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۵۹-۲۶۰.&lt;/ref&gt;<br /> ===پس از پایان یافتن واقع کربلا===<br /> با پایان یافتن واقعه کربلا، دیگر عمر بن سعد روی آسایش ندید. خود می‌گفت: هیچ‌کس بدتر از من‌ به‌ خانه خویش برنگشته است، زیرا از امیری فاجر و ظالم اطاعت‌ کرده‌ و عدالت‌ را پایمال و قرابت‌ را قطع‌ نموده و مرتکب گناه بزرگی شدم.&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق:۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۵۰۷؛ الاخبار الطوال، دینوری، ابوحنیفه احمدبن داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۶۰.&lt;/ref&gt;<br /> ==نامه عبیدالله به عمر بن سعد==<br /> عبیدالله پس از آشفته شدن اوضاع کوفه، نامه‌ای را که به عمر بن‌ سعد نوشته و دستور قتل امام را صادر کرده بود، از عمر بن‌ سعد مطالبه نمود، اما عمر بن ‌سعد از دادن آن خودداری کرد و گفت‌: آن نامه‌ از بین‌ رفته‌ است.&lt;ref&gt;- ر.ک : انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۳، ص۲۱۱.&lt;/ref&gt;<br /> ===پس از عاشورا===<br /> عمر بن سعد پس از عاشورا نیز در خدمت حکومت اموی بود و بر تحرکات شیعیان در کوفه نظارت داشت.<br /> ==امارت کوفه==<br /> در سال ۶۴ و با مرگ یزید و فرار عبیدالله‌ بن زیاد از کوفه و عزل جانشین او عمرو بن حُرَیث مخزومی، مردم کوفه قصد داشتند عمر بن سعد را به امارت بردارند که با ممانعت زنان قبایل هَمدان، کَهلان، ربیعه و نَخَع روبه‌رو گشتند.&lt;ref&gt;- ر.ک : مروج الذهب و معادن الجوهر، مسعودی، علی بن الحسین، چاپ باربیه دومنار و پاوه دوکورتی، پاریس: ۱۸۶۱-۱۸۷۷ میلادی.، ج۳، ص۲۸۳-۲۸۴.&lt;/ref&gt; <br /> ==قیام توابین==<br /> عمر بن سعد به هنگام قیام [[سلیمان بن صرد خزاعى|سلیمان‌ بن صُرَد خُزاعی]] کوفی در سال ۶۵، از بیم کشته شدن به دست مردم، شب‌ها در [[دار الاماره|دارالاماره]] کوفه می‌خوابید.&lt;ref&gt;- تاریخ۵۶. تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۵۸۶-۵۸۷.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> در هنگام قیام [[توابین]] به رهبری سلیمان‌ بن صرد، عمر بن سعد، شبث‌ بن ربعی و یزید بن حارث‌ بن رویم ستاد تبلیغاتی درست کردند و بر این مهم اصرار داشتند و تبلیغ می‌کردند و توده‌ها را به سوی سلیمان‌ بن صرد دعوت می‌کردند. آنان می‌گفتند: سلیمان می‌خواهد با دشمنانتان (شامی‌ها) درافتد، ولی مختار می‌خواهد خود شما را نابود کند و شهرتان را تصرف نماید.&lt;ref&gt;-الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری.، ج۴، ص۶۷. &lt;/ref&gt; این سخن نشان‌دهنده این است که آنان در ارزیابی بسیار دقیق بوده‌اند.<br /> ==پس از تسلط زبیریان==<br /> پس از تسلط زبیریان بر کوفه، او به همراهی شبث‌ بن ربعی و یزید بن حارث‌ بن رُوَیم، در تشویق عبدالله‌ بن یزید خطمی انصاری حاکم زبیری کوفه، در دستگیری مختار ثقفی و زندانی شدن او نقش داشت. او به عبدالله‌ بن یزید گفت: مختار در نظر دارد فتنه‌انگیزی کند. به من خبر رسیده که گروهی از پیروان ابوتراب به او دل بسته‌اند و من از وی ایمن نیستم. هم‌اکنون دنبالش بفرست و دستگیرش کن و به زندانش افکن.&lt;ref&gt;- تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ –۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۵۸۰؛ الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵ میلادی.، ج۶، ص۷۶. &lt;/ref&gt;<br /> <br /> عمر بن سعد یک‌بار دیگر نیز از ابن‌ مطیع والی زبیری جدید کوفه خواست تا مختار را دستگیر و زندانی نماید اما ابن‌ مطیع ابتدا برای اینکه به خواسته‌های اشراف کوفه و طرفداران ابن‌ زبیر پاسخ مثبت دهد، به گونه‌ای رفتار کرد که قصد دستگیری مختار را دارد، ولی در این‌کار جدی نبود.&lt;ref&gt;- تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲– ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۶، ص۶۰-۶۱؛الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری.، ج۴، ص۸۸.&lt;/ref&gt;<br /> ==قیام مختار==<br /> در سال ۶۶ هجری، [[مختار ثقفى|مختار بن ابی‌ عبیده ثقفی]] در کوفه قیام کرد. او در تعقیب قاتلان امام حسین (ع) بود و اگر چه در ابتدا بنا به درخواست عبدالله‌ بن جَعدة بن هُبَیره مخزومی که به سبب قرابت با امام علی (ع)،&lt;ref&gt;- این فرد برادر طفیل‌ بن جعدة بن هبیره است که با ام‌هانی خواهر امیرالمؤمنین خویشاوندی داشته است. ر.ک : بحار الانوار الجامعه لدرر الائمه الاطهار (ع)، علامه مجلسی، ملامحمد باقر، تهران: مکتبه الاسلامیه، ۱۳۶۲ شمسی.، ج۴۵، ص۳۷۸. &lt;/ref&gt; نزد مختار گرامی بود، امان‌نامه‌ای برای عمر بن سعد نوشت، اما با گنجاندن عبارتی زیرکانه،&lt;ref&gt;- اِنَّکَ اَمِنٌ بِاَمانِ اللهِ. . . اِلاّ اَن تُحدِثَ حَدَثاً &lt;/ref&gt; دست خود را علیه او بازگذاشت.&lt;ref&gt;- تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۶، ص۶۰-۶۱.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> گفته شده محمد بن حنفیه از کوتاهی مختار در مورد عمر بن سعد معترض بود به همین سبب مختار تدبیری اندیشید تا بتواند او را مجازات کند. او دستور داد تا زنانی نوحه‌سرا بر درِ سرای عمر بن سعد بگمارند تا بر امام حسین (ع) نوحه سرایند و گریه کنند.&lt;ref&gt;- بحار الانوار الجامعه لدرر الائمه الاطهار (ع)، علامه مجلسی، ملامحمد باقر، تهران: مکتبه الاسلامیه، ۱۳۶۲ شمسی.، ج۴۵، ص۳۷۸. &lt;/ref&gt;<br /> ==کشتن عمر بن سعد==<br /> بنا به نقل دینوری، عمر بن سعد تا پس از کودتای نافرجام اشراف کوفه علیه مختار پنهان بود. پس از شکست کودتا و فرار اشراف کوفه به بصره، او نیز جزء فراریان بود. مختار ابو قلوص شبامی یکی از خواص خود را با گروهی سواره‌ نظام به دنبالشان فرستاد. ابوقلوص او را هنگام فرار دستگیر کرد و به دارالاماره کوفه آورد. به دستور مختار، ابوعمره او را گردن زد.&lt;ref&gt;- الاخبار الطوال، دینوری، ابوحنیفه احمدبن داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۳۰۱. &lt;/ref&gt; مرگ عمر بن سعد به سال ۶۶ &lt;ref&gt;- ر.ک : تاریخ خلیفةبن خیاط، خلیفةبن خیاط، ابنعمر، بیروت: دارالکتب العلمیه، ۱۴۱۵ قمری.، ص۱۶۴؛ تاریخ ۵۶. تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۶، ص۶۱-۶۲.&lt;/ref&gt; یا سال ۶۷ &lt;ref&gt;- المعرفه و التاریخ، بسوی، یعقوب، به کوشش اکرم ضیاء عمری، بغداد : ۱۳۹۴ قمری/ ۱۹۷۴ میلادی.، ج۳، ص۳۰۳؛ شذرات الذهب فی اخبار من الذهب، ابنعماد حنبلی، ابوالفلاح عبدالحیبن احمد، بیروت: دارالحیاء التراث العربی، ۱۴۰۶ قمری. ، ج۱، ص۲۹۲.&lt;/ref&gt; رخ داد. یعقوبی می‌نویسد: پس از مرگ، جسد او را هم سوزاندند.&lt;ref&gt;- تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابنواضح)، بیروت: دارصادر، ۱۳۷۹ قمری / ۱۹۶۰ میلادی.، ج۲، ص۲۵۹.&lt;/ref&gt; <br /> ==زره امام حسین (ع)==<br /> پس از شهادت امام حسین (ع) و در غارت روز عاشورا، زره امام را عمر بن سعد برای خود برداشت. پس از کشته شدن عمر بن سعد، مختار آن زره را به ابو عمره کیسان قاتل او بخشید. <br /> ==گفتار امام علی (ع) به عمر بن سعد==<br /> گفته شده است امام علی (ع) سال‌ها قبل از واقعه کربلا به عمر بن سعد گفته بود چه خواهی کرد که تو را بین دوزخ و بهشت مخیر کنند و تو دوزخ را اختیار کنی؟&lt;ref&gt;-الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری.، ج۴، ص۲۴۲؛ تاریخ الاسلام و وفیات المشاهیر و الاعلام، ذهبی، محمدبن احمد، چاپ بشار عوّاد معروف، بیروت: ۱۴۲۴ قمری.، حوادث و وفیات ۶۱-۸۰ هجری، ص۱۹۵.&lt;/ref&gt; در همان زمان اصحاب امام علی (ع) چون عمر بن سعد از در مسجد وارد می‌شد به او می‌گفتند او قاتل امام حسین (ع) است.&lt;ref&gt;- الارشاد فی معرفة حججالله علیالعباد، شیخ مفید، محمدبن محمدبن نعمان، بیروت: ۱۴۱۴ قمری.، ج2، ص۱۳۱-۱۳۲؛الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶قمری.، ج۴، ص۲۴۲.&lt;/ref&gt; امام حسین (ع) نیز بر طبق روایتی در گفتگو با عمر او را قاتل خود معرفی نموده بود.&lt;ref&gt;- الارشاد فی معرفة حججالله علیالعباد، شیخ مفید، محمدبن محمدبن نعمان، بیروت:۱۴۱۴ قمری.، ج۲، ص۱۳۲.&lt;/ref&gt;<br /> ==منبع==<br /> <br /> *[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=2960823&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author مرضیه محمدزاده، دوزخیان جاوید، نشر بصیرت، ص ۱۱۱-۱۲۷.]<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده: تاریخ]]<br /> [[رده: افراد]]<br /> [[رده: قاتلان کربلا]]<br /> [[رده: امیر سپاه کوفه]]<br /> &lt;references /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D8%B9%D9%85%D8%B1_%D8%A8%D9%86_%D8%AE%D8%A7%D9%84%D8%AF_%D8%A8%D9%86_%D8%A7%D8%B3%D8%AF_%D8%AC%D9%87%D9%86%DB%8C&diff=36457 2022-04-06T14:59:32Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا<br /> |اطلاعات قاتل =<br /> | تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =عمر بن خالد بن اسد جُهَنی<br /> | کنیه =<br /> | لقب =<br /> | زادروز/زادگاه =<br /> | محل زندگی =<br /> | نسب/قبیله =<br /> | خویشاوندان سرشناس =<br /> | تاریخ و مکان درگذشت=<br /> | نحوه درگذشت=<br /> | مدفن =<br /> | اقدامات =<br /> | انگیزه =<br /> | نقش‌های برجسته =قاتل عبدالرحمن ‏بن‌ عقیل، پسر عموی امام حسین (ع)<br /> | دیگر فعالیت‌ها =<br /> | منصب = <br /> }}'''عمر بن خالد بن اسد جُهَنی،''' یکی از سربازان [[عمر بن سعد]] بود که در [[کربلا]] حضور داشت. <br /> ==نقش در واقعه کربلا==<br /> <br /> === قاتل عبدالرحمن بن عقیل ===<br /> در [[زیارت ناحیه مقدسه]] نام قاتل [[عبدالرحمن‌ بن‌ عقیل‌ بن‌ ابی‌ طالب (ع‌)|عبدالرحمن ‏بن‌ عقیل]]، پسر عموی [[حسین بن على (ع)|امام حسین (ع)]]، عمر بن خالد بن اسد جُهَنی ذکر شده‌است.<br /> ==منبع==<br /> <br /> *[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=2960823&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author مرضیه محمدزاده، دوزخیان جاوید، نشر بصیرت، ص ۲۱۰.]<br /> {{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}<br /> [[رده: تاریخ]]<br /> [[رده: افراد]]<br /> [[رده: قاتلان کربلا]]<br /> [[رده: قاتلان اصحاب و خاندان]]</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D8%B9%D9%84%DB%8C_%D8%A8%D9%86_%D9%82%D8%B1%D8%B8%D9%87_%D8%A7%D9%86%D8%B5%D8%A7%D8%B1%DB%8C&diff=36456 2022-04-06T14:59:16Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا<br /> |اطلاعات قاتل =<br /> | تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =علی بن قرظه انصاری<br /> | کنیه =<br /> | لقب =<br /> | زادروز/زادگاه =<br /> | محل زندگی =<br /> | نسب/قبیله =<br /> | خویشاوندان سرشناس =<br /> | تاریخ و مکان درگذشت= <br /> | نحوه درگذشت=<br /> | مدفن =<br /> | اقدامات =<br /> | انگیزه =<br /> | نقش‌های برجسته =از سپاهیان عمر بن‌ سعد در کربلا<br /> | دیگر فعالیت‌ها =<br /> | منصب = <br /> }}<br /> <br /> '''علی بن قرظه انصاری،''' از سپاهیان [[عمر بن سعد|عمر بن‌ سعد]] در [[کربلا]] بود.<br /> <br /> == نقش در نبرد کربلا ==<br /> علی بن قرظه با عمر سعد به کربلا آمد در حالی که برادرش، [[عمرو بن قرظه]] نزد [[امام حسین(ع)]] بود و در رکاب آن حضرت به [[شهادت]] رسید. چون عمرو شهید شد، علی بن قرظه با گستاخی و بی ادبی به امام و پدر ایشان جسارت کرد و خطاب به حضرت گفت: «برادرم را فریب دادی و به قتل رساندی؟» <br /> <br /> امام فرمود: «خداوند برادرت را گمراه نکرده‌است، بلکه برادرت را هدایت و تو را گمراه نموده‌است.»<br /> <br /> علی بن قرظه به امام گفت: «خداوند مرا بکشد اگر تو را به قتل نرسانم و یا در جنگ با تو کشته نشوم.» <br /> <br /> آنگاه بر امام حمله برد. در این هنگام [[نافع‌ بن‌ هلال بجلی|نافع بن هلال]] به سمت پسر قرظه آمد و با نیزه‌ای او را زد، بطوری که وی را بر زمین افکند ولی همراهانش به نافع حمل کرده و علی بن قرظه را از میدان بیرون بردند و نجات دادند.&lt;ref&gt;تاریخ الامم و الملوک، ج 5، ص 67.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> == منبع ==<br /> <br /> * [http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=729317&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author محمدباقر پورامینی، چهره‌ها در حماسه کربلا، بوستان کتاب قم، 1382، ص 297.]<br /> <br /> == پی‌نوشت ==<br /> [[رده:افراد]]<br /> [[رده:قاتلان کربلا]]<br /> [[رده:قاتلان اصحاب و خاندان]]<br /> &lt;references /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D8%B9%D8%B2%D8%B1%D9%87_%D8%A8%D9%86%E2%80%8C_%D9%82%DB%8C%D8%B3_%D8%A7%D8%AD%D9%85%D8%B3%DB%8C&diff=36455 2022-04-06T14:58:42Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا<br /> |اطلاعات قاتل =<br /> | تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =عُزْرَةِ (عُرْوَة) بْن قَیْس اَحْمَسی<br /> | کنیه =<br /> | لقب =<br /> | زادروز/زادگاه =<br /> | محل زندگی =کوفه<br /> | نسب/قبیله =قبیله بنی دهن<br /> | خویشاوندان سرشناس =<br /> | تاریخ و مکان درگذشت=<br /> | نحوه درگذشت=<br /> | مدفن =<br /> | اقدامات = نوشتن نامه به [[امام حسین (ع)]] و دعوت او به [[کوفه]] • حمل سرهای شهدا نزد [[عبیدالله بن زیاد|ابن زیاد]]<br /> | انگیزه =<br /> | نقش‌های برجسته =فرماندهی سپاه سواره نظام لشکر [[عمر بن سعد]]<br /> | دیگر فعالیت‌ها =<br /> }}'''عُزْرَةِ (عُرْوَة) بْن قَیْس اَحْمَسی،''' فرمانده سواره نظام لشکر [[عمر بن سعد]] در واقعه [[کربلا]] و از نویسندگان نامه‌های کوفیان به [[حسین|امام حسین (ع)]] بود که در روز [[عاشورا]] فرماندهی سپاه سواره نظام لشکر عمر بن سعد را بر عهده داشت و پس از شهادت [[امام حسن (ع)]]، از طرف عمر بن سعد، مامور شد تا به همراه [[شمر بن ذی الجوشن|شمر]]، [[خولی‌ بن یزید اصبحی|خولی]] و دیگران سرهای [[شهدای کربلا]] را نزد [[عبید الله بن زیاد|عبیدالله بن زیاد]] ببرند.<br /> <br /> ==زندگینامه==<br /> عزرة‌ بن‌ قیس از خاندان احمس و از قبیله دهن بود.&lt;ref&gt;- الطبقات الکبری، ابن سعد کاتب واقدی، محمد، چاپ احسان عباس، بیروت: دار صادر، ۱۴۰۵ قمری.، ج۶، ص۲۳۹.&lt;/ref&gt; در زمان خلافت عمر بن خطاب، سعد بن ابی‌وقاص عزره را به همراه جریر بن عبدالله به سوی حلوان فرستاد. جریر پس از تصرف حلوان، والی آن شهر شد. عزره نیز در حلوان ساکن شد.&lt;ref&gt;- فتوح البلدان، بلاذری، احمد بن یحیی، به کوشش دخویه، لیدن: ۱۸۶۶ میلادی.، ص۲۹۵؛ الاصابه فی تمییز الصحابه، ابنحجر عسقلانی، شهابالدین احمدبن علی، به کوشش علیمحمد بجاوی، بیروت: مؤسسه التاریخ العربی، ۱۳۲۸ قمری.، ج۵، ص۹۷.&lt;/ref&gt; زمانی که جریر به دستور عمر بن خطاب به یاری ابوموسی اشعری رفت، عزره را به جانشینی خود بر حلوان گمارد. عزره کوشید تا شهر زور را فتح کند، اما از عهده آن برنیامد و نتوانست کاری پیش برد.&lt;ref&gt;- فتوح البلدان، بلاذری، احمد بن یحیی، به کوشش دخویه، لیدن: ۱۸۶۶ میلادی.، ص۲۹۵؛ الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری.، ج۴، ص۳۸.&lt;/ref&gt; عزرة‌ بن‌ قیس در جنگ‌های خالد بن ولید در شام حضور داشت و از او روایت کرده است.&lt;ref&gt;- الطبقات الکبری، ابن سعد کاتب واقدی، محمد، چاپ احسان عباس، بیروت: دار صادر، ۱۴۰۵ قمری.، ج۶، ص۲۳۹؛ الاصابه فی تمییز الصحابه، ابنحجر عسقلانی، شهابالدین احمدبن علی، به کوشش علیمحمد بجاوی، بیروت: مؤسسه التاریخ العربی، ۱۳۲۸ قمری.، ج۵، ص۹۷.&lt;/ref&gt; <br /> ===در حکومت [[یزید]]===<br /> عزرة‌ جزو افراد سودجویی‌ بود که‌ با سنجیدن‌ توازن‌ قوا موضع‌ خود را مشخص‌ ‌می‌کرد و کفه‌ به‌ هر طرف‌ سنگین‌تر می‌شد به‌ آن‌ سمت‌ متمایل‌ می‌گردید. چون‌ دید [[مسلم بن عقیل|مسلم‌ بن‌ عقیل]]&lt;nowiki/&gt;‌ در [[کوفه]]&lt;nowiki/&gt;‌ پیشرفت‌ خوبی‌ دارد و نیروهای‌ [[امام حسین(ع)|امام‌ حسین ‌(ع)]] هر روز بیشتر و متراکم‌تر می‌شوند، او از جمله بزرگان [[کوفه]] بود، که به [[حسین بن على (ع)|امام‌ حسین ‌(ع)]] نامه نوشتند و از او دعوت کردند که به کوفه بیاید&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۳، ص۳۷۰؛ الاخبار الطوال، دینوری، ابوحنیفه احمدبن داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص ۲۲۹؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۳۵۳؛ الفتوح، ج۵، ص۳۰؛ الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری.، ج۴، ص۲۰-۲۱. &lt;/ref&gt; ولی زمانیکه عبیدالله بر کوفه مسلط شد، به او پیوست.<br /> <br /> ==نقش در واقعه کربلا==<br /> [[عمر بن سعد]] پس از ورود به [[کربلا]] قصد داشت عزرة‌ بن‌ قیس را سوی حسین‌ بن علی (ع) فرستد و به او گفت: «پیش حسین برو و بپرس برای چه هدفی به عراق آمده است و چه می‌خواهد؟» عزرة‌ چون خود از جمله کسانی بود که به امام نامه نوشته بودند، شرم کرد که نزد امام رود. عمر بن سعد از دیگر سران سپاه خواست تا نزد امام‌ حسین ‌(ع) بروند و از ‌او بپرسند، همه آنان از رویارویی با آن حضرت امتناع‌ کردند، تا اینکه [[کثیر بن‌ شهاب‌ بن حصین مذحجی‌|کثیر بن‌ شهاب]] گفت‌: من‌ می‌روم‌.&lt;ref&gt;- تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۱۰. &lt;/ref&gt;<br /> ===موعظه سپاه دشمن توسط حبیب بن مظاهر===<br /> در عصر [[تاسوعا]] دشمن می‌خواست به خیمه‌های امام حمله کند. امام از برادرش [[عباس ابن علی(ع)|عباس (ع)]] خواست تا از آنان‌ بپرسد که برای‌ چه‌ آمده‌اند؟ عباس‌ با بیست‌ نفر که‌ [[زهیر بن‌ قین|زهیر بن‌ قین‌]] و [[حبیب بن مظاهر|حبیب‌ بن‌ مظاهر]] نیز همراه‌ او بودند، به ‌طرف‌ سپاه‌ عمر بن‌ سعد حرکت‌ کرد. گفتند: «آمده‌ایم‌ فرمان‌ امیر را به‌ شما ابلاغ‌ کنیم‌ که یا تسلیم‌ شوید و یا با شما خواهیم‌ جنگید.» <br /> <br /> عباس‌ به‌ سوی امام برگشت تا جریان را به اطلاع ایشان برساند، اما زهیر بن‌ قین‌ و حبیب‌ بن‌ مظاهر و سایر همراهان‌ ماندند. حبیب به قصد موعظه سپاه دشمن به ذکر اوصاف امام و یارانش پرداخت و ایشان را از جنگ برحذر داشت. اما عزرة‌ بن‌ قیس‌ که خود‌ از جمله‌ کسانی‌ بود که‌ به‌ امام‌ نامه ‌نوشته‌ و او را به‌ کوفه‌ دعوت‌ کرده‌ و اکنون‌ در سپاه‌ عمر بن‌ سعد بود، سخنان او را حمل بر خودستایی کرد و گفت‌: «حبیب‌! هر قدر می‌توانی‌ از او تعریف‌ کن.» زهیر به‌ او گفت‌: «ای‌ عزره‌، خداوند او را ستوده‌ و هدایت‌ کرده‌ است‌.»&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۳، ص۳۹۲؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۱۶-۴۱۷؛ الفتوح، ج۵، ص۹۸؛ مقتل الحسین خوارزمی، خوارزمی، حسین، به کوشش الشیخ محمد السماوی، نجف: مطبعه الزهراء، ۱۳۶۷ قمری.، ج۱، ص۳۵۳.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> آنگاه زهیر بن قین نیز با او سخن گفت و او را نصیحت کرد‌: «ای‌ عزره! خداوند حسین (ع) را ستوده‌ و هدایت‌ کرده‌ است‌. از خدا بپرهیز، من‌ که ‌خیرخواه‌ توأم‌. مراقب‌ باش‌ از آنانی‌ نباشی‌ که‌ گمراهان‌ را بر کشتن‌ پاکدامنان‌ یاری‌ می‌کنند.» عزرة به زهیر گفت: «تو خود از طرفداران عثمان بودی و از شیعیان این خاندان نبودی؟» زهیر پاسخ داد: «اکنون من از آنان هستم. به ‌خداوند سوگند که‌ من‌ نه‌ نامه‌ای‌ برای‌ حسین نوشتم‌ و نه‌ پیکی‌ روانه‌ کردم‌ و نه‌ به‌ او وعده‌ دادم‌ که‌ یاری‌اش‌می‌کنم‌. در راه‌ با او مواجه‌ شدم‌ و احساس‌ کردم‌ که‌ باید همراه‌ او باشم‌ و یاری‌اش‌ کنم‌ و برای‌ حفظ‌ حق‌ خدا و حق ‌پیامبر (ص) که‌ شما به‌ تباهی‌ داده‌اید، مدافع‌ وی‌ باشم‌.»&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۳، ص۳۹۲؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۱۷؛ الفتوح، ج۵، ص۹۸؛ البدایة و النهایة، ابنکثیر دمشقی، عمادالدین اسماعیلبن عمر، قاهره: ۱۹۳۲ میلادی، ج۸، ص۱۷۷.&lt;/ref&gt;<br /> ===روز عاشورا===<br /> روز [[عاشورا]]، عمر بن‌ سعد، فرمانده ‌سواره‌ نظام‌ را به‌ عزرة‌ بن‌ قیس‌ سپرد.&lt;ref&gt;- انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶– ۲۰۰۰ میلادی.، ج۳، ص۳۹۵؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۲۲؛ الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری.، ج۴، ص۶۸؛ البدایة و النهایة، ابنکثیر دمشقی، عمادالدین اسماعیلبن عمر، قاهره: ۱۹۳۲ میلادی، ج۸، ص۱۷۷. &lt;/ref&gt; در صبح عاشورا چون عزرة‌ بن‌ قیس دید که سواران وی از هر سو عقب می‌روند، عبدالرحمن‌ بن حصین را نزد عمر بن سعد فرستاد و گفت: «مگر نمی‌بینی که سواران من از این گروه اندک چه می‌کشند؟ پیادگان و تیراندازان را به مقابله آنان بفرست.»&lt;ref&gt;- تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۳۶. &lt;/ref&gt;<br /> ===پس از شهادت امام‌ حسین ‌(ع)===<br /> پس از [[شهادت]] امام‌ حسین ‌(ع) او جزء کسانی بود که سرهای شهدا را به کوفه نزد [[عبیدالله بن زیاد|عبیدالله‌ بن زیاد]] بردند و از او جایزه ناچیزی گرفتند.&lt;ref&gt;- تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۵۶. &lt;/ref&gt;<br /> <br /> از سرنوشت او پس از واقعه [[کربلا]] اطلاعی در دست نیست.<br /> <br /> ==منبع==<br /> <br /> *[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=2960823&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author مرضیه محمدزاده، دوزخیان جاوید، نشر بصیرت، ص ۱۵۱-۱۵۳.]<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده: تاریخ]]<br /> [[رده: افراد]]<br /> [[رده: قاتلان کربلا]]<br /> [[رده: فرماندهان سپاه]]<br /> &lt;references /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}<br /> [[رده:دعوت‌کنندگان امام حسین به کوفه]]</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D8%B9%D8%B1%D9%88%D9%87_%D8%A8%D9%86_%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87_%D8%AE%D8%AB%D8%B9%D9%85%DB%8C&diff=36454 2022-04-06T14:58:27Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا<br /> |اطلاعات قاتل =<br /> | تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =عروة بن عبدالله خثعمی<br /> | کنیه =<br /> | لقب =<br /> | زادروز/زادگاه =<br /> | محل زندگی =<br /> | نسب/قبیله =<br /> | خویشاوندان سرشناس =<br /> | تاریخ و مکان درگذشت=<br /> | نحوه درگذشت=<br /> | مدفن =<br /> | اقدامات =<br /> | انگیزه =<br /> | نقش‌های برجسته =قاتل جعفر بن عقیل، پسر عموی امام حسین (ع)<br /> | دیگر فعالیت‌ها =<br /> | منصب = <br /> }}'''عروة بن عبدالله خثعمی،''' یکی از سربازان [[عمر بن سعد]] بود که در [[کربلا]] حضور داشت. او قاتل [[جعفر بن عقیل بن‌ ابی‌ طالب (ع‌)|جعفر بن عقیل]]، پسر عموی [[حسین بن على (ع)|امام حسین (ع)]] است.<br /> <br /> ==نقش در واقعه کربلا==<br /> <br /> === قتل جعفر بن عقیل ===<br /> بعد از ظهر روز عاشورا، تیر [[بشر بن خوط همدانی|بشر بن خوط (سوط) همدانی]] بر گلوگاه جعفر بن عقیل نشست و عروة بن عبدالله خثعمی او را به قتل رساند. اگر چه در [[زیارت ناحیه مقدسه]] نام قاتل او بشر بن خوط همدانی ذکر شده‌است، اما بنا به نقلی دیگر عروة بن عبدالله خثعمی قاتل جعفر بن عقیل بود.&lt;ref&gt;- ر.ک : الطبقات الکبری، ابن سعد کاتب واقدی، محمد، چاپ احسان عباس، بیروت: دار صادر، ۱۴۰۵ قمری.، ج۵، ص۱۰۵؛ تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص469؛ مقاتل الطالبین، اصفهانی، ابوالفرج علی بن حسین، چاپ احمد صفر، قاهره: ۱۳۶۸ قمری/ ۱۹۴۱ میلادی.، ص۹۷.&lt;/ref&gt; <br /> ==منبع==<br /> <br /> *[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=2960823&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author مرضیه محمدزاده، دوزخیان جاوید، نشر بصیرت، ص ۲۰۸-۲۰۹.]<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده: تاریخ]]<br /> [[رده: افراد]]<br /> [[رده: قاتلان کربلا]]<br /> [[رده: قاتلان اصحاب و خاندان]]<br /> &lt;references /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D8%B9%D8%B1%D9%88%D9%87_%D8%A8%D9%86_%D8%A8%DA%A9%D8%A7%D8%B1_%D8%AA%D8%BA%D9%84%D8%A8%DB%8C&diff=36453 2022-04-06T14:58:13Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا<br /> |اطلاعات قاتل =<br /> | تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =عروة بن بکار<br /> | کنیه =<br /> | لقب =<br /> | زادروز/زادگاه =<br /> | محل زندگی =<br /> | نسب/قبیله =<br /> | خویشاوندان سرشناس =<br /> | تاریخ و مکان درگذشت=<br /> | نحوه درگذشت=<br /> | مدفن =<br /> | اقدامات =<br /> | انگیزه =<br /> | نقش‌های برجسته =قاتل سُوَیدِ بن‌ عَمرو بن‌ اَبی‏ مَطاع انماری آخرین فرد از اصحاب امام حسین (ع)<br /> | دیگر فعالیت‌ها =<br /> | منصب = <br /> }}'''عروة بن بکار،''' یکی از سربازان و نیروهای تحت امر [[عمر بن سعد]] بود که در [[کربلا]] حضور داشت. <br /> ==نقش در واقعه کربلا==<br /> <br /> === قاتل اصحاب امام حسین(ع) ===<br /> عروه بن بکار قاتل [[سوید بن‌ عمرو بن‌ ابی‌ مطاع‌|سُوَیدِ بن‌ عَمرو بن‌ اَبی‏ مَطاع انماری]] آخرین فرد از اصحاب [[حسین بن على (ع)|امام حسین (ع)]] است.&lt;ref&gt;- تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۵۳،۴۴۴؛ اللهوف فی قتلی الطفوف (مقتل الحسین)، ابن طاووس، علی بن موسی بن محمد، نجف: الحیدریه، ۱۳۸۵ قمری.، ص۱۳۷؛ انصار الحسین، محمدمهدی شمس‌الدین، ترجمه سیدناصر هاشم‌زاده، تهران: شرکت چاپ و نشر بین-الملل، ۱۳۸۷ شمسی.، ص ۱۰۳. &lt;/ref&gt; <br /> ==منبع==<br /> <br /> *[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=2960823&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author مرضیه محمدزاده، دوزخیان جاوید، نشر بصیرت، ص ۲۰۸.]<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده: تاریخ]]<br /> [[رده: افراد]]<br /> [[رده: قاتلان کربلا]]<br /> [[رده: قاتلان اصحاب و خاندان]]<br /> &lt;references /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D8%B9%D8%AB%D9%85%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%86%E2%80%8C_%D8%AE%D8%A7%D9%84%D8%AF_%D8%AC%D9%87%D9%86%DB%8C%E2%80%8C&diff=36452 2022-04-06T14:57:58Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا<br /> |اطلاعات قاتل =<br /> | تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =عُثْمان بن خالد بن اُسَیْر دُهْمانی جُهَنی<br /> | کنیه =<br /> | لقب =<br /> | زادروز/زادگاه =<br /> | محل زندگی =<br /> | نسب/قبیله =<br /> | خویشاوندان سرشناس =<br /> | تاریخ و مکان درگذشت=<br /> | نحوه درگذشت=<br /> | مدفن =<br /> | اقدامات =<br /> | انگیزه =<br /> | نقش‌های برجسته =از قاتلان عبدالرحمن‌ بن عقیل و عبدالله‏ بن‌ عقیل، پسر عموهای امام حسین (ع)<br /> | دیگر فعالیت‌ها =<br /> | منصب = <br /> }}'''عُثْمان بن خالد بن اُسَیْر دُهْمانی جُهَنی،''' از قبیله جُهَینه، یکی از سربازان [[عمر بن‌ سعد|عمربن سعد]] بود که در [[کربلا]] حضور داشت. <br /> <br /> ==نقش در واقعه کربلا==<br /> عثمان‌ بن ‌خالد از قاتلان [[عبدالرحمن‌ بن‌ عقیل‌ بن‌ ابی‌ طالب (ع‌)|عبدالرحمن‌ بن عقیل]] و [[عبدالله بن‌ مسلم بن عقیل|عبدالله‏ بن‌ عقیل]]، پسر عموهای [[حسین بن على (ع)|امام حسین (ع)]] بود. او پس از کشتن آن ‏دو سلاح و لباس عبدالرحمن‌ بن عقیل را هم غارت کرد.&lt;ref&gt;- الطبقات الکبری، ابن سعد کاتب واقدی، محمد، چاپ احسان عباس، بیروت: دار صادر، ۱۴۰۵ قمری.، ج۵، ص۴۷۷؛ انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۳، ص۴۰۶؛ مناقب آل ابی طالب، ابن شهر آشوب مازندارنی، ابوجعفر رشیدالدین محمد بن علی، قم: انتشارات علامه.، ج۴، ص۱۰۵؛ الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی‌ بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری.، ج۴، ص۹۲؛ العبر و دیوان المبتدأ و الخبر (تاریخ ابن خلدون)، این خلدون، عبدالرحمن بن محمد، ترجمه عبدالمحمد آیتی، تهران: مؤسسه مطالعات فرهنگی و تحقیقات فرهنگی، ۱۳۶۳ شمسی.، ج۳، ص۳۴؛ انصار الحسین، محمدمهدی شمس‌الدین، ترجمه سیدناصر هاشم‌زاده، تهران: شرکت چاپ و نشر بین-الملل، ۱۳۸۷ شمسی.، ص۱۵۰. &lt;/ref&gt;<br /> ==مرگ==<br /> به دستور [[مختار ثقفى|مختار]]، عثمان‌ بن ‌خالد را دستگیر کردند، گردن زدند و سپس در آتش سوزاندند.&lt;ref&gt;- تاریخ طبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۴۷، ج۶، ص۵۹؛مقاتل الطالبین، اصفهانی، ابوالفرج علی بن حسین، چاپ احمد صفر، قاهره: ۱۳۶۸ قمری/ ۱۹۴۱ میلادی.، ص۹۶؛ الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی‌ بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبه التراث، بیروت: ۱۳۸۵-۱۳۸۶ قمری.، ج۴، ص۹۲،۷۴ . &lt;/ref&gt;<br /> ==منبع==<br /> <br /> * [http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=2960823&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author مرضیه محمدزاده، دوزخیان جاوید، نشر بصیرت، ص ۲۰۷-۲۰۸.]<br /> <br /> ==پی نوشت==<br /> [[رده: تاریخ]]<br /> [[رده: افراد]]<br /> [[رده: قاتلان کربلا]]<br /> [[رده: قاتلان اصحاب و خاندان]]<br /> &lt;references /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}</div>

Faraji https://fa.wikihussain.com/index.php?title=%D8%B9%D8%A8%DB%8C%D8%AF_%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87_%D8%A8%D9%86_%D8%B2%DB%8C%D8%A7%D8%AF&diff=36451 2022-04-06T14:57:37Z

<p>Faraji: </p> <hr /> <div>[[رده: تاریخ]]<br /> [[رده: افراد]]<br /> [[رده: قاتلان کربلا]]<br /> [[رده: والی کوفه]]<br /> '''عبیدالله‌ بن زیاد،''' معروف به ابن‌زیاد حاکم [[بصره]] و خراسان در زمان [[معاویه]] و حاکم عراقین (بصره و کوفه) در زمان [[یزید]] و از والیان اموی و عامل واقعه [[کربلا]] بود.{{جعبه اطلاعات قاتل شهدای کربلا<br /> |اطلاعات قاتل =<br /> | تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =عبیدالله بن زیاد<br /> | کنیه = ابوحفص<br /> | لقب =<br /> | زادروز/زادگاه = <br /> | محل زندگی =<br /> | نسب/قبیله = <br /> | خویشاوندان سرشناس = زیاد ابن ابیه<br /> | نحوه درگذشت=<br /> | مدفن =<br /> | اقدامات = <br /> | انگیزه =<br /> | نقش‌های برجسته =حاکم کوفه، بصره و خراسان (۶۷۳–۶۸۳)<br /> | دیگر فعالیت‌ها =<br /> }}<br /> ==زندگینامه==<br /> <br /> ===پدر===<br /> پدرش زیاد را به جهت ابهام در نسبش به [[زیاد بن ابیه]]، زیاد بن اُمّه، زیاد بن سُمَیه و زیاد بن عُبَید خوانده‌اند.&lt;ref&gt;ر.ک : انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶– ۲۰۰۰ میلادی.، ج۴، ص۲۱۳؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۴، ص۱۸۵؛ الاستیعاب فی معرفة‌الاصحاب، ابن‌عبدالبر، چاپ علی‌محمد بجاوی، بیروت: ۱۴۱۲ قمری / ۱۹۹۲ میلادی.، ج۲، ص۵۲۳.&lt;/ref&gt; <br /> <br /> ===مادر===<br /> مادر عبیدالله‌، مرجانه به قولی شاهدختی‌ ایرانی بود&lt;ref&gt;ر.ک : الامامه و السیاسه، ج۲، ص۱۶؛ مختصر تاریخ دمشق، ابن منظور انصاری، محمد بن مکّرم، دمشق: دارالفکر، ۱۴۰۵ قمری.، ج۳۷، ص۴۳۶.&lt;/ref&gt; که زیاد وی را به ازدواج شیرویه اسواری درآورد و عبیدالله در خانه شیرویه متولد شد و به همین جهت زیاد او را به مرجانه سپرد، از این‌رو عبیدالله در میان اسواران (سپاهیان سواره و آزاده ایرانی) پرورش یافت و عربی را درست ادا نمی‌کرد.&lt;ref&gt;وقعه الطف، ابومخنف لوط بن یحیی، چاپ محمد هادی یوسفی غروی.، ص۲۶۲؛ مقتل الحسین خوارزمی، خوارزمی، حسین، به کوشش الشیخ محمد السماوی، نجف: مطبعه الزهراء، ۱۳۶۷ قمری.، ج۲، ص۴۲؛ الارشاد فی معرفة حجج‌الله علی‌العباد، شیخ مفید، محمدبن محمدبن نعمان، بیروت: ۱۴۱۴ قمری.، ج۲، ص۴۷۲؛ اللهوف فی قتلی الطفوف (مقتل الحسین)، ابن طاووس، علی بن موسی بن محمد، نجف: الحیدریه، ۱۳۸۵ قمری.، ص۱۹۱.&lt;/ref&gt; عبیدالله بن زیاد نیز به طعن گاهی به نام مادرش [[ابن‌ مرجانه]]&lt;ref&gt;وقعه الطف، ابومخنف لوط بن یحیی، چاپ محمد هادی یوسفی غروی.، ص۲۶۲؛ مقتل الحسین خوارزمی، خوارزمی، حسین، به کوشش الشیخ محمد السماوی، نجف: مطبعه الزهراء، ۱۳۶۷ قمری.، ج۲، ص۴۲؛ الارشاد فی معرفة حجج‌الله علی‌العباد، شیخ مفید، محمدبن محمدبن نعمان، بیروت: ۱۴۱۴ قمری.، ج۲، ص۴۷۲؛ اللهوف فی قتلی الطفوف (مقتل الحسین)، ابن طاووس، علی بن موسی بن محمد، نجف: الحیدریه، ۱۳۸۵ قمری.، ص۱۹۱.&lt;/ref&gt; و گاهی به نام مادربزرگش ابن‌ سمیه&lt;ref&gt;ر.ک : الامامه و السیاسه، ج۲، ص۶.&lt;/ref&gt; خوانده می‌شد. [[زینب (س)|زینب(س)]] در [[دار الاماره|دارالاماره]] کوفه او را ابن مرجانه خواند&lt;ref&gt;المعارف، ابن قتبیه، عبدالله، به کوشش ثروت عکاشه، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۳۴۷؛ انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۵، ص۴۰۱؛ سیر اعلام النبلاء، ذهبی، محمدبن احمد، چاپ شعیب اَرنؤوط و دیگران، بیروت: ۱۴۰۱- ۱۴۰۹ قمری / ۱۹۸۱ – ۱۹۸۸ میلادی.، ج۳، ص۵۴۵؛ مختصر تاریخ دمشق، ابن منظور انصاری، محمد بن مکّرم، دمشق: دارالفکر، ۱۴۰۵ قمری.، ج۳۷، ص۴۳۳.&lt;/ref&gt; و با این سخنان تیر خلاصی‌ بر او زد. زینب(س) فخر فروشی قبیله‌ای‌ او و ریشه‌ تباهِ‌ رسوایش‌ را بر باد داد. [[حسین بن على (ع)|امام حسین(ع)]] نیز در روز عاشورا و در صحرای کربلا او را فرزند زن زناکار نامید: <br /> <br /> «اَلا اِن‌َّ الدَّعِی‌َّ بن‌َ الدَّعِی‌ِّ قَدْ رَکزَ اِثنَتَین‌ بَین‌َ السِّلَّة‌ِ وَالذِّلَّة‌ِ وَ هَیهات‌َ مِنّا الذِّلَة‌ یابِی‌َ اللهُ ذ'لِک‌َ لَنا وَ رَسولُه‌ُ وَ الْمُؤْمِنوُن‌َ وَ حُجوُرٌ طابَت‌ْ وَ طَهُرَت‌ لا وَ اللهِ لا اُعْطیهِم‌ بِیدی‌ اِعْطاءَ الذَّلیل‌ِ وَ لا اَفِّرُ مِنْهُم‌ فِرارَ العَبید»&lt;ref&gt;ر.ک : عیون الاخبار، ابن قتیبه دینوری، ابو محمد عبدالله بن مسلم، قاهره: مکتبه التجاریه، ۱۳۷۲ قمری.، ج۱، ص۲۲۹؛ فتوح البلدان، بلاذری، احمد بن یحیی، به کوشش دخویه، لیدن: ۱۸۶۶ میلادی.، ص۴۱۰؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۲۹۷.&lt;/ref&gt; <br /> <br /> «آگاه‌ باشید! آن‌ ناپاک‌ و ناپاک‌زاده‌ مرا میان‌ شمشیر و پستی‌ و خواری‌ قرار داده‌ است‌. ولی‌ برای‌ ما تسلیم‌ به‌ ذلت ‌و خواری‌ محال‌ است‌. خدا و پیامبر (ص) و انسان‌های‌ با ایمان‌ و دامن‌های‌ پاک‌ و پاکیزه‌، از پذیرش‌ آن‌ برای ‌ما امتناع‌ می‌ورزند. نه‌ به‌ خدا سوگند، نه‌ دست‌ زبونی‌ به‌ آنان‌ می‌دهم‌ و نه‌ مانند بردگان‌ از جنگ‌ می‌گریزم.»<br /> <br /> {{خلافت بنی امیه}}<br /> <br /> ===کنیه===<br /> کُنیه عبیدالله‌ بن زیاد، ابوحفص بود.&lt;ref&gt;تاریخ الاسلام و وفیات المشاهیر و الاعلام، ذهبی، محمدبن احمد، چاپ بشار عوّاد معروف، بیروت: ۱۴۲۴ قمری.، حوادث و وفیات ۶۱-۸۰ هجری، ص۱۷۶.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ===تاریخ تولد===<br /> در مورد تاریخ تولد او اختلاف است. چون به روایتی در آخر سال ۵۳ هجری،&lt;ref&gt;انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۱۴۸.&lt;/ref&gt; او ۲۳ ساله و یا در سال ۶۱ هجری،&lt;ref&gt;ر.ک : المحبّر، ابن حبیب، محمد، به کوشش ایلزه لیشتن اشتتر، حیدر آباد دکن: ۱۳۶۱ قمری/ ۱۹۴۲ میلادی.، ص۴۴۷؛ کتاب نسب قریش، مصعب بن عبدالله زبیری، چاپ لوی پروونسال، قاهره، ۱۹۵۳ میلادی.، ص۱۹۶؛ المعارف، ابن قتبیه، عبدالله، به کوشش ثروت عکاشه، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۱۸۸؛ انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۶۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۵، ص۲۰۳؛ اخبار‌الطول، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۹۵.،۲۳۱&lt;/ref&gt; ۲۸ ساله بوده پس باید در سال‌های ۲۸، ۳۰ و یا ۳۳ هجری متولد شده باشد. او در شهر بصره متولد شد.&lt;ref&gt;ر.ک : تاریخ خلیفة بن خیاط، ص۱۳۵؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج ۵، ص۲۹۶-۲۹۷.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ===همسران===<br /> بحریه دختر منذر بن جارود عبدی، اَروی دختر ابومُعَیط، هند دختر اَسماء بن خارجه فَزاری، اُمّ‌مسکین دختر عاصم نوه [[عمر بن خطاب|عمر بن خطّاب]] که در ابتدا همسر یزید بود و پس از طلاق از او همسر عبیدالله شد.&lt;ref&gt;فتوح البلدان، بلاذری، احمد بن یحیی، به کوشش دخویه، لیدن: ۱۸۶۶ میلادی.، ص۴۱۰.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==نبرد بخارا==<br /> در آخر سال ۵۳ هجری، معاویه به او حکومت خراسان را داد و به او نصایحی نمود.&lt;ref&gt;ر.ک : ۱۲۹.➞ سیر اعلام النبلاء، ذهبی، محمدبن احمد، چاپ شعیب اَرنؤوط و دیگران، بیروت: ۱۴۰۱- ۱۴۰۹ قمری / ۱۹۸۱ – ۱۹۸۸ میلادی.، ج۳، ص۵۴۵؛ العبر و دیوان المبتدأ و الخبر (تاریخ ابن خلدون)، این خلدون، عبدالرحمن بن محمد، ترجمه عبدالمحمد آیتی، تهران: مؤسسه مطالعات فرهنگی و تحقیقات فرهنگی، ۱۳۶۳ شمسی.، ج۳، ص۱۸.&lt;/ref&gt; عبیدالله پس از رسیدن به خراسان به سال ۵۴ با لشکری که شمار آن را بیست و چهار هزار تن نوشته‌اند،&lt;ref&gt;ر.ک : تاریخ خلیفة بن خیاط، ص۱۳۷؛ تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابن‌واضح)، بیروت: دارصادر، ۱۳۷۹ قمری / ۱۹۶۰ میلادی.، ج۲، ص۲۳۶-۲۳۷؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج ۵، ص۲۹۷-۲۹۸؛ تاریخ الاسلام و وفیات المشاهیر و الاعلام، ذهبی، محمدبن احمد، چاپ بشار عوّاد معروف، بیروت: ۱۴۲۴ قمری.، حوادث و وفیات ۶۱-۸۰ هجری، ص۱۷۸؛ ۳۵.➞ البدء و التاریخ، مقدسی، مطهربن طاهر، پاریس: چاپ کلمان هوار، ۱۸۹۹ – ۱۹۱۹ میلادی، چاپ افست تهران: ۱۹۶۲ میلادی.، مطهربن طاهر، پاریس: چاپ کلمان هوار، ۱۸۹۹ – ۱۹۱۹ میلادی، چاپ افست تهران: ۱۹۶۲ میلادی.، ج۶، ص۴؛ مختصر تاریخ دمشق، ابن منظور انصاری، محمد بن مکّرم، دمشق: دارالفکر، ۱۴۰۵ قمری.، ج۳۷، ص۴۴۲؛ العبر و دیوان المبتدأ و الخبر (تاریخ ابن خلدون)، این خلدون، عبدالرحمن بن محمد، ترجمه عبدالمحمد آیتی، تهران: مؤسسه مطالعات فرهنگی و تحقیقات فرهنگی، ۱۳۶۳ شمسی.، ج۳، ص۱۸.&lt;/ref&gt; به طخارستان حمله کرد و از جیحون گذشت و با شتر به سوی کوه‌های بخارا پیش رفت. او همچنین نهر بلخ را قطع نمود. گویند او نخستین امیر عرب بود که چنین کرد.&lt;ref&gt;تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج ۵، ص۲۹۷-۲۹۸؛ تاریخ الاسلام و وفیات المشاهیر و الاعلام، ذهبی، محمدبن احمد، چاپ بشار عوّاد معروف، بیروت: ۱۴۲۴ قمری.، حوادث و وفیات ۶۱-۸۰ هجری، ص۱۷۸؛ ۳۵.➞ البدء و التاریخ، مقدسی، مطهربن طاهر، پاریس: چاپ کلمان هوار، ۱۸۹۹ – ۱۹۱۹ میلادی، چاپ افست تهران: ۱۹۶۲ میلادی.، مطهربن طاهر، پاریس: چاپ کلمان هوار، ۱۸۹۹ – ۱۹۱۹ میلادی، چاپ افست تهران: ۱۹۶۲ میلادی.، ج۶، ص۴؛ مختصر تاریخ دمشق، ابن منظور انصاری، محمد بن مکّرم، دمشق: دارالفکر، ۱۴۰۵ قمری.، ج۳۷، ص۴۴۲؛ تاریخ ا بن‌خلدون، ج۳، ص۱۸.&lt;/ref&gt; وی شهرهای رامثین، زامین، نسف و نیمی از بیکند را که از توابع بخارا بودند، فتح نمود.&lt;ref&gt;ر.ک : فتوح البلدان، بلاذری، احمد بن یحیی، به کوشش دخویه، لیدن: ۱۸۶۶ میلادی.، ص۳۷۶؛ معجم البلدان، یاقوت حموی، شهاب الدین ابی عبدالله، بیروت: دار احیاء التراث العربی، ۱۳۹۹ قمری.، ذیل بخاری و بخاریه.&lt;/ref&gt; خاتون شهربانوی بخارا از ترکان کمک خواست. با او سخت جنگیدند، اما عبیدالله آنان را شکست داد و سپس دست به تخریب و غارت زد. خاتون با تعهد پرداخت یک میلیون درهم تقاضای صلح نمود و عبیدالله وارد شهر شد&lt;ref&gt;البلدان، ابن‌فقیه، چاپ یوسف الهادی، بیروت، ۱۴۱۶ قمری / ۱۹۹۶ میلادی. ص۵۷۰.&lt;/ref&gt; و گروه بخاریه را که تیراندازان ماهری بودند از بخارا به بصره آورد&lt;ref&gt;ر.ک : تاریخ خلیفة بن خیاط، ص۱۳۷-۱۳۸؛ البلدان، یعقوبی، احمدبن اسحاق (ابن‌واضح)، بیروت: دارصادر.، ص۲۹۷؛ تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابن‌واضح)، بیروت: دارصادر، ۱۳۷۹ قمری / ۱۹۶۰ میلادی.، ج۲، ص۲۳۷؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۵۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج ۵، ص۲۹۸-۳۰۰، ۳۰۴-۳۰۵.&lt;/ref&gt; و آنان را در محله‌ای که به نام آنان به بخاریه مشهور شد، جای داد و برای آنان خانه‌هایی بنا کرد.&lt;ref&gt;المعارف، ابن قتبیه، عبدالله، به کوشش ثروت عکاشه، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۴۱۰؛ الامامه و السیاسه، ج۲، ص۱۶؛ انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۵، ص۱۸۹-۱۹۳، ۴۱۵-۴۱۶؛ اخبار‌الطول، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۶۹-۲۷۰؛ المنتظم، ج۵، ص۲۹۵-۲۹۶؛ البدایة و النهایة، ابن‌کثیر دمشقی، عمادالدین اسماعیل‌بن عمر، قاهره: ۱۹۳۲ میلادی.، ج۸، ص۸۲.&lt;/ref&gt; عبیدالله حکومت طبرستان را به [[محمد بن اشعث]]&lt;ref&gt;تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۳۲۲.&lt;/ref&gt; و حکومت سیستان را به برادرش عبّاد بن زیاد داد.&lt;ref&gt;ر.ک : انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۵، ص۴۰۵.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==واگذاری حکومت بصره==<br /> در سال ۵۵ معاویه حکومت بصره را نیز به عبیدالله داد. او پس از آنکه دو سال والی خراسان بود و در آنجا اقامت داشت، در سال ۵۶ و به قولی ۵۷ توسط معاویه بر کنار شد. وی اَسلم‌ بن زُرعه کِلابی را به جای خود گمارد و عازم بصره شد.&lt;ref&gt;۱.➞آینه ‌داران آفتاب، سنگری، محمدرضا، تهران: شرکت چاپ و نشر بین‌الملل، ۱۳۸۸ شمسی.، ج۱، ص۲۱۱.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==کشتار خوارج==<br /> عبیدالله در سال ۵۸ نسبت به خوارج شدت عمل به خرج داد و آنان را تعقیب و کشتار کرد و به اتهام خارجیگری مردم را می‌کشت و زندان‌ها را از آنان پر کرد. او در بصره جنگ‌های زیادی با خوارج داشت و بسیاری از آنان را در جنگ و یا در حال اسارت و دست‌بسته کشت. از جمله کشته‌شدگان مِرداس‌ بن اُدَیه و عروَة بن اُدَیه بودند.&lt;ref&gt;اخبار‌الطول، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۸۰؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۳۵۸؛ الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵ میلادی.، ج۵، ص۳۷.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==بیعت با یزید==<br /> عبیدالله به سال ۶۰ با بزرگانی از بصره به شام رفت و در حضور معاویه با یزید به عنوان ولیعهد بیعت کرد&lt;ref&gt;ر.ک : اخبار‌الطول، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۸۸؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۳۵۸؛ الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵ میلادی.، ج۵، ص۳۸-۳۹؛ مقتل الحسین المقرّم، السید عبد الرزاق، بیروت: دارالکتاب اسلامی، ۱۹۷۹ میلادی.، ص۴۱.&lt;/ref&gt; و یزید نیز او را در حکومت بصره باقی گذاشت.&lt;ref&gt;اخبار‌الطول، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۳۱؛ الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵ میلادی.، ج۵، ص۳۵.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==پس از به حکومت رسیدن یزید==<br /> پس از به حکومت رسیدن یزید و هجرت امام حسین (ع) و خاندان و اصحابش به مکه، امام‌ چند ماهی‌ که‌ در مکه‌ حضور داشت‌ دائم‌ در حال‌ گفت‌وگو و رد و بدل‌ کردن‌ نامه‌ و پیک‌ به‌ مردم ‌شهرهای کوفه‌ و بصره‌ بود. در همان‌ روزهایی‌ که‌ سیل‌ نامه‌ از کوفه‌ به‌ مکه‌ روان‌ شده‌ بود، امام حسین (ع)‌ برای‌ فعال‌ کردن‌ شیعیان‌ در بصره،‌ نامه‌ای‌ به‌ سران پنجگانه بصره به‌ اسامی‌ مالک‌‌ بن‌ مِسمَع‌ بَکری‌، اَحنَف‌ بن‌ قیس‌، یزید بن‌ مسعود نَهشَلی‌، مُنذر بن‌ جارود عَبدی‌ و مسعود بن‌ عمرو اَزدی‌ نوشت‌ و آنان‌ را به‌ یاری‌ خود خواند. آن حضرت نامه را توسط سلیمان‌ بن رَزین مکنّی به ابورزین غلام خود که همراه کاروان امام از مدینه به مکه آمده و مردی رشید، مبارز، سخنور، ادیب و از دوستداران اهل بیت (ع) و شمشیرزنی ماهر بود، فرستاد.&lt;ref&gt;اخبار‌الطول، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۳۱-۲۳۲؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۳۵۶-۳۵۷؛ الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵ میلادی.، ج۵، ص۳۶-۳۷.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==دعوت امام حسین (ع) از سران پنجگانه بصره==<br /> سلیمان‌ به‌ خانه‌ ماریه‌ دختر منقذ عبدی از طایفه‌ عبدالقیس‌ که‌ از شیعیان‌ فعال‌ بصره ‌بود، وارد شد. در آستانه‌ قیام‌ امام‌ حسین‌ (ع) خانه‌ وی‌، محل‌ تجمع‌ دوست‌داران‌ اهل‌ بیت بود.&lt;ref&gt;اخبار‌الطول، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: 1960 میلادی.، ص231؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: 1382 – 1387 قمری / 1962 – 1967 میلادی.، ج5، ص356-357، 348؛ الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: 1395 قمری/ 1975 میلادی.، ج5، ص36-37؛ الارشاد فی معرفة حجج‌الله علی‌العباد، شیخ مفید، محمدبن محمدبن نعمان، بیروت: 1414 قمری.، ج2، ص42-43&lt;/ref&gt; یزید بن‌ مسعود از طایفه‌ بنی‌سعد با شماری‌ از بزرگان‌ قبایل‌ جلسه‌ای گذاشت‌ و نامه‌ را برای‌ قبایل‌ بنی‌حمیم‌، بنی‌حنظله‌ و بنی‌سعد قرائت‌ نمود و از آنان‌ خواست‌ تا امام حسین (ع) را یاری‌ نمایند. او وقتی‌ از نهفته‌های افراد قبیله‌ خود آگاهی‌ یافت‌، نامه‌ای‌ برای ‌امام‌ نوشت و حمایت خود و قبیله‌اش را به اطلاع امام رساند آن‌گاه خود را آماده‌ حرکت‌ به‌ سوی‌ امام‌ حسین (ع) کرد، ولی‌ قبل‌ از آن‌که‌ خود و قبیله‌اش‌ از بصره‌ خارج‌ شوند، خبر شهادت‌ امام حسین (ع) به‌ آنان رسید.&lt;ref&gt;ر.ک : انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۳۳۵؛ اخبار‌الطول، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۸۸؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۳ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۳۵۸؛ الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵ میلادی.، ج۵، ص۳۸-۳۹؛ مقتل الحسین المقرّم، السید عبد الرزاق، بیروت: دارالکتاب اسلامی، ۱۹۷۹ میلادی.، ص۴۱.&lt;/ref&gt; در شهر بصره دیگر سران قبایل، دعوت امام حسین (ع) را اجابت نکردند. منذر بن‌ جارود که‌ دخترش‌ بحرّیه‌ همسر عبیدالله‌ بن‌ زیاد بود، به‌ گمان‌ این‌که‌ سلیمان‌، قاصد دروغین ‌امام حسین (ع) است‌ و نقشه‌ای‌ طراحی‌ شده‌ از طرف‌ عبیدالله برای امتحان او است، سلیمان‌ را به‌ همراه‌ نامه‌ امام‌ حسین (ع) به عبیدالله بن زیاد تسلیم کرد و باعث‌ قتل‌ سلیمان‌ شد.&lt;ref&gt;انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۳۳۵-۳۳۶؛ اخبار‌الطول، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۳۲؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۳۵۶-۳۵۷، ۳۴۸؛ الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵ میلادی.، ج۵، ص۳۶-۳۷؛ مروج الذهب و معادن الجوهر، مسعودی، علی بن الحسین، چاپ باربیه دومنار و پاوه دوکورتی، پاریس: ۱۸۶۱-۱۸۷۷ میلادی.، ج۳، ص۲۵۱؛ الارشاد فی معرفة حجج‌الله علی‌العباد، شیخ مفید، محمدبن محمدبن نعمان، بیروت: ۱۴۱۴ قمری.، ج۲، ص۴۲-۴۳؛ مقاتل الطالبین، اصفهانی، ابوالفرج علی بن حسین، چاپ احمد صفر، قاهره: ۱۳۶۸ قمری/ ۱۹۴۱ میلادی.، ص۹۶.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==گفت‌وگوی سلیمان و عبیدالله==<br /> گفت‌وگویی بین سلیمان بن رزین و عبیدالله بن زیاد صورت گرفت و او در جواب عبیدالله که گفت حسین تو را فرستاد تا در امت تفرقه ایجاد کنی، گفت: امام حسین (ع) مصباح هدایت و کشتی نجات است. او مدار وحدت و قطب آسیای دین است و تو و یزید تفرقه‌افکن، ننگ امت اسلام و منهدم کننده ارکان دین و فضیلت هستید.<br /> <br /> ==نامه یزید==<br /> پیش از آن به دنبال ناآرام شدن شهر کوفه، یزید در پی درخواست طرفداران‌ بنی‌امیه‌ که طی‌ نامه‌ای اوضاع کوفه را به اطلاعش رسانده و اقدامات [[مسلم بن عقیل]] و ناتوانی نعمان‌ بن بشیر‌ را خبر داده بودند؛&lt;ref&gt;ر.ک : مقاتل الطالبین، اصفهانی، ابوالفرج علی بن حسین، چاپ احمد صفر، قاهره: ۱۳۶۸ قمری/ ۱۹۴۱ میلادی.، ص۹۶-۹۷.&lt;/ref&gt; و با صلاحدید مشاور رومی خود سرجون، نعمان‌ بن بشیر را عزل و عبیدالله‌ بن زیاد را که‌ والی‌ بصره‌ بود، هم‌زمان به‌ حکومت کوفه‌ منصوب‌ و او را مأمور ساخت تا مسلم‌ بن عقیل فرستاده امام حسین (ع) را از کوفه بیرون راند یا بکشد.&lt;ref&gt;انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۳۳۶؛ اخبار‌الطول، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۳۳؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۳۶۲؛ مروج الذهب و معادن الجوهر، مسعودی، علی بن الحسین، چاپ باربیه دومنار و پاوه دوکورتی، پاریس: ۱۸۶۱-۱۹۷۷ میلادی.، ج۳، ص۲۵۲؛ الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵ میلادی.، ج۵، ص۴۰.&lt;/ref&gt; متن نامه یزید چنین است‌:<br /> <br /> «طرفداران‌ من‌ در کوفه‌، به‌ من‌ گزارش‌ داده‌اند که‌ مسلم‌ بن‌ عقیل‌ در کوفه‌ مردم‌ را گرد آورده‌ و می‌خواهد وحدت‌ مسلمین‌ را بر هم‌ زند. بنابراین‌ پس‌ از قرائت‌ این‌ نامه‌ به‌ سوی‌ کوفه‌ رهسپار شو و مسلم‌ را به‌ هر حیله‌ که‌ مقدور باشد دستگیر کرده‌، سپس‌ وی‌ را به‌ بند افکن‌ یا به‌ قتل‌ برسان‌ و یا از کوفه‌ اخراج‌ نما. والسلام»&lt;ref&gt;ر.ک : انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۳۳۶؛ اخبار‌الطول، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۳۳؛ مقاتل الطالبین، اصفهانی، ابوالفرج علی بن حسین، چاپ احمد صفر، قاهره: ۱۳۶۸ قمری/ ۱۹۴۱ میلادی.، ص۹۶-۹۷؛ الفخری فی الأدااب السلطانیه و الدول الاسلامیه، ابن طقطقی، محمد بن علی بن طباطبا، بیروت: دار صادر، ۱۳۸۵ قمری.، ص۱۱۷.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==جانشینی عثمان در بصره==<br /> عبیدالله پس‌ از کشتن‌ سلیمان،‌ در مسجد بصره‌ سخنرانی‌ تهدیدآمیزی کرد و برادرش عثمان را جانشین خود در بصره قرار داد. سپس‌ همراه‌ خانواده‌ و چند تن از بزرگان بصره (ده تن و اندی) از جمله مسلم‌ بن‌ عمرو باهلی‌، شریک‌‌ بن‌ اعور و منذر بن‌ جارود، به‌ سمت‌ کوفه‌ حرکت‌ کرد.&lt;ref&gt;انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۳۳۷؛ اخبار‌الطول، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۳۳-۲۳۴؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۳۶۰.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==ورود به کوفه==<br /> عبیدالله‌ بن زیاد در حالی‌که چهره خود را پوشانده بود، به‌طور ناشناس وارد کوفه شد و مردم که چشم انتظار ورود امام حسین (ع)‌ بودند، او را حسین پنداشتند و به او خوش‌آمد گفتند و بدین‌گونه توانست بدون مزاحمتی وارد دارالاماره شود.&lt;ref&gt;ر.ک : انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۳۳۷؛ اخبار‌الطول، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۳۴-۲۳۵؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری /۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۳۶۳؛ الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵ میلادی.، ج۵، ص۴۲-۴۳. قس الامامه و السیاسه، ج۲، ص۴؛ تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابن‌واضح)، بیروت: دارصادر، ۱۳۷۹ قمری / ۱۹۶۰ میلادی.، ج۲، ص۲۴۳ معتقدند هانی بن عروه بیمار بود و عبیدالله بن زیاد به عیادت او آمده بود.&lt;/ref&gt; عبیدالله با ورود به کوفه مردم را مرعوب نمود و از همان روزهای نخست با سخنانی تند و با تهدید و تطمیع ابتدا مردم سرشناس کوفه را با خود همراه کرد و بدین‌وسیله دیگران را به تمکین واداشت. او معتقد بود صراحت لهجه از تهدیدها بهتر می‌تواند مردم را به وظیفه‌شان آشنا سازد.&lt;ref&gt;ر.ک : انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۳۳۶-۳۳۷؛ اخبار‌الطول، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۳۵-۲۳۶؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۳۶۳؛ الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵ میلادی.، ج۵، ص۴۲-۴۳؛ الارشاد فی معرفة حجج‌الله علی‌العباد، شیخ مفید، محمدبن محمدبن نعمان، بیروت: ۱۴۱۴ قمری.، ج۲، ص۴۵-۴۶.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==مخفی‌گاه‌ مسلم‌==<br /> مسلم‌ بن‌ عقیل‌ پس‌ از آگاهی‌ از آمدن‌ عبیدالله و سخنان‌ تهدیدآمیز وی‌، خانه‌ [[مختار ثقفى|مختار]] را ترک‌ گفت‌ و به‌ منزل ‌[[هانی بن عروه|هانی‌ بن‌ عروه]]&lt;nowiki/&gt;‌ مرادی‌ که‌ از بزرگان و چهره‌های سرشناس‌ کوفه‌ بود، رفت&lt;ref&gt;تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابن‌واضح)، بیروت: دارصادر، ۱۳۷۹ قمری / ۱۹۶۰میلادی.، ج۲، ص۲۴۳.&lt;/ref&gt; و به‌طور پنهانی با شیعیانش دیدار کرد و خانه او را مرکز فعالیت‌های سیاسی و نظامی خویش قرار داد.&lt;ref&gt;شعار هواداران مسلم بن عقیل در کوفه که شعار مسلمانان در جنگ بدر بود. معنایش این است: ای یاری شده بمیران! این نوعی پیشگویی و فال نیک به مرگ دشمن است. ر.ک : مروج الذهب و معادن الجوهر، مسعودی، علی بن الحسین، چاپ باربیه دومنار و پاوه دوکورتی، پاریس: ۱۸۶۱-۱۸۷۷میلادی.، ج۲، ص۵۸.&lt;/ref&gt; دوستان‌ و یاران‌ وی‌ با هوشیاری‌ تمام‌ مراقب ‌اوضاع‌ بودند و تلاششان‌ این‌ بود که‌ عبیدالله به‌ مخفی‌گاه‌ مسلم‌ پی‌ نبرد. انتخاب خانه هانی شاید به این دلیل بود که او از نظر نفوذ و قدرت اجتماعی توانمندتر از مختار بود.<br /> <br /> ==امتناع مسلم از کشتن عبیدالله==<br /> در همان زمان شریک‌ بن‌ اعور که از بزرگان شیعیان بصره بود و همراه عبیدالله‌ بن زیاد از بصره به کوفه آمده بود، بیمار شد و در‌ خانه‌ هانی‌ بن عروه که از دوستانش بود، اقامت گزید.&lt;ref&gt;ر.ک : اخبار‌الطول، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰میلادی.، ص۲۴۲؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۳۸۱؛ مروج الذهب و معادن الجوهر، مسعودی، علی بن الحسین، چاپ باربیه دومنار و پاوه دوکورتی، پاریس: ۱۸۶۱-۱۸۷۷ میلادی.، ج۲، ص۲۵۲؛ الارشاد فی معرفة حجج‌الله علی‌العباد، شیخ مفید، محمدبن محمدبن نعمان، بیروت: ۱۴۱۴ قمری.، ج۲، ص۶۶،۵۲؛ الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۳۰؛ البدایة و النهایة، ابن‌کثیر دمشقی، عمادالدین اسماعیل‌بن عمر، قاهره: ۱۹۳۲میلادی. ، ج۸، ص۱۵۸؛ العبر و دیوان المبتدأ و الخبر (تاریخ ابن خلدون)، این خلدون، عبدالرحمن بن محمد، ترجمه عبدالمحمد آیتی، تهران: مؤسسه مطالعات فرهنگی و تحقیقات فرهنگی، ۱۳۶۳شمسی.، ج۳، ص۲۹.&lt;/ref&gt; هنگامی که عبیدالله‌ بن زیاد برای عیادت ‌شریک‌ به‌ خانه‌ هانی‌ رفت، فرصت‌ مناسبی برای مسلم پیش آمد تا به پیشنهاد شریک‌ بن اعور، عبیدالله را به طور غافلگیرانه بکشد.‌ اما مسلم‌ از انجام‌ چنین‌ عملی‌ امتناع‌ ورزید و آن‌ را با اصول‌ اسلام‌ ناسازگار خواند و بعد از این‌که‌ عبیدالله از خانه‌ هانی‌ رفت‌، مسلم‌ در جواب‌ شریک‌ که‌ پرسید: چرا این‌ فرصت‌ را از دست‌ دادی‌؟ پاسخ ‌داد: به‌ دو علت: نخست‌ این‌که‌ هانی‌ مایل نبود مهمان در خانه‌اش‌ کشته‌ شود و دیگر یادآوری حدیثی‌ از پیامبر (ص) بود که‌: «اَلایمان‌ُ قَیدُ الفَتْک‌»: مؤمن کسی را غافلگیرانه نمی‌کشد.&lt;ref&gt;اخبار‌الطول، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۳۸؛ الارشاد فی معرفة حجج‌الله علی‌العباد، شیخ مفید، محمدبن محمدبن نعمان، بیروت: ۱۴۱۴ قمری.، ج۲، ص۶۶؛ الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۳۰.&lt;/ref&gt; به‌ این‌ ترتیب‌ بزرگ‌ترین‌ دشمن‌ مسلم‌‌ بن ‌عقیل‌ و امام حسین‌ (ع) از مهلکه‌ای‌ که‌ به‌ پای‌ خود به‌ آن‌ وارد شده بود، نجات یافت‌. تنها به‌ خاطر این‌که‌ مسلمانی‌ پاک‌دین‌ و پاک‌اعتقاد که‌ جز به‌ اجرای‌ درست‌ احکام‌ دین‌ به‌ چیزی‌ دیگر نمی‌اندیشید، نخواست‌ به‌خاطر سلامت‌ خود و پیروزی‌ در مأموریتی‌ که‌ به‌ عهده‌ داشت‌، حکمی‌ از احکام‌ دین‌ را نقض‌ کند، هر چند با رعایت‌ این‌ حکم‌، آینده‌ او و کسی‌ که‌ او را فرستاده‌ است‌ به‌ خطر افتد. امام‌ و نماینده‌اش‌ مسلم بن‌ عقیل‌ به ‌قدرت‌ و پیروزی‌ به‌ هر قیمت‌ و از هر راهی‌ اعتقاد نداشتند.<br /> <br /> ==جست و جوی مسلم==<br /> عبیدالله بن زیاد که اکنون مردم کوفه را مرعوب نموده بود، به جست‌وجوی مسلم پرداخت و توسط یکی از بردگان شامی خود‌ به‌ نام‌ مَعقِل‌ با ترفندی خاص به مخفیگاه او پی برد. او سه‌ هزار درهم‌ به‌ معقل داد و گفت‌: کوشش‌ کن‌ تا با پیروان‌ مسلم‌ آشنا شوی‌ و چون‌ چنین‌ کسی‌ را یافتی‌، به‌ او بگو که‌ مردی‌ از شیعیان هستم‌ و می‌دانم‌ مسلم‌ در چنین‌ روزها به‌ کمک‌ مالی‌ محتاج‌ است‌. می‌خواهم‌ این‌ پول‌ را به‌ او بدهم‌ تا آن‌ را در جنگ‌ با دشمن‌ خود مصرف‌ کند. این‌ مأموریت‌ برای ‌جاسوسی خبره چون او‌ چندان‌ دشوار نبود. چند تن‌ از بزرگان‌ شیعه‌ در کوفه‌ مشهور بودند و او برای‌ انجام‌ مأموریت‌ خود، مسلم‌ بن‌ عوسجه‌ را که‌ مردی‌ زاهد و پارسا بود، انتخاب‌ کرد و بدین‌ وسیله‌ توانست‌ مخفی‌گاه‌ مسلم‌ را بیابد و درخانه‌ هانی‌ بن‌ عروه‌ با مسلم‌ دیدار کند و هر روز پیش‌ از دیگران‌ وارد خانه‌ هانی‌ می‌شد و پس‌ از همه‌ از آن‌جا خارج‌ می‌گشت‌. بدین‌ ترتیب‌ از کار مسلم‌ و شیعیان‌ و تعداد آنان و تصمیماتی‌ که‌ می‌گرفتند، اطلاع‌ کامل‌ پیدا می‌کرد و این‌ خبرها را به‌ عبیدالله می‌داد.&lt;ref&gt;ر.ک : انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۳۳۶-۳۳۸؛ اخبار‌الطول، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۳۸-۲۳۹؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲– ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۳۴۸-۳۵۰؛ الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵ میلادی.، ج۵، ص۴۹-۵۰.&lt;/ref&gt; جاسوسی‌ او ضربه‌ بسیار سختی‌ به‌ نهضت‌ مسلم‌ در کوفه‌ زد. پسر زیاد با دانستن‌ مخفی‌گاه‌ مسلم‌ و اطلاع‌ از سران‌ و یاران‌ و هواداران‌ او به‌ کار پرداخت‌. هانی‌ بن عروه را که به مسلم پناه داده بود، دستگیر و شکنجه نمود.&lt;ref&gt;تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲– ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲– ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۳۷۲؛ الارشاد فی معرفة حجج‌الله علی‌العباد، شیخ مفید، محمدبن محمدبن نعمان، بیروت: ۱۴۱۴ قمری.، ج۲، ص۵۶؛ الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵ میلادی.، ج۵، ص۵۱-۵۲.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==جنگ مسلم==<br /> با دستگیری هانی، مسلم که به وفاداری و حُسن نیت مردم شک نداشت،&lt;ref&gt;اخبار‌الطول، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۴۰؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۳۷۵-۳۷۶؛ الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵ میلادی.، ج۵، ص۵۴-۵۵.&lt;/ref&gt; همین‌که‌ خبر دستگیری‌ و زندانی‌ شدن‌ هانی را شنید،‌ دانست‌ که‌ دیگر درنگ‌ جایز نیست‌ و باید از نهان‌گاه‌ خود بیرون‌ آید و جنگ‌ را آغاز کند. پس در روز هشتم (یا نهم و به قولی سوم) ذی‌الحجه سال ۶۰ با هواخواهان خود‌ که عده آنان را تا چهار هزار تن نوشته‌اند‌ در اطراف‌ خانه‌ هانی‌ و خانه‌های‌ نزدیک‌ گرد آمدند و با شعار «یا مَنْصورُ اَمِت»&lt;ref&gt;تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲– ۱۳۸۷قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۳۷۶.&lt;/ref&gt; قیام کرد.&lt;ref&gt;ر.ک : انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۳۳۹-۳۴۰؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۳۷۶-۳۷۷؛ الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵ میلادی.، ج۵، ص۵۵-۵۷؛ الارشاد فی معرفة حجج‌الله علی‌العباد، شیخ مفید، محمدبن محمدبن نعمان، بیروت: ۱۴۱۴ قمری.، ج۲، ص۶۱-۶۳؛ مقاتل الطالبین، اصفهانی، ابوالفرج علی بن حسین، چاپ احمد صفر، قاهره: ۱۳۶۸ قمری/ ۱۹۴۱ میلادی.، ص۱۰۸-۱۰۹؛ الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۳۴-۳۶&lt;/ref&gt; مسلم‌ ابتدا آنان‌ را به‌ دسته‌هایی‌ تقسیم‌ کرده‌ و برای هر قبیله فرماندهی تعیین نمود&lt;ref&gt;البدایة و النهایة، ابن‌کثیر دمشقی، عمادالدین اسماعیل‌بن عمر، قاهره: ۱۹۳۲ میلادی. ، ج۸، ص۱۵۷.&lt;/ref&gt; و آن‌گاه همگی‌ به‌ سمت‌ قصر عبیدالله بن‌ زیاد حرکت کرده و عبیدالله‌ بن زیاد و یارانش را که حدود ۲۰۰ نفر از اشراف کوفه و نگهبانان بودند، در دارالاماره به محاصره درآوردند. اگر مردمی‌ که‌ قصر را محاصره‌ کرده‌ بودند، مردان‌ جنگ‌ و مطیع‌ مسلم‌ بن‌ عقیل‌ بودند و یا اگر از عاقبت‌اندیشی‌ و تدبیر بهره‌ای‌ داشتند، همان‌ موقع‌ قصر را می‌گرفتند و پسر زیاد را از پای‌ در می‌آوردند.<br /> <br /> ==بی‌وفایی مردم کوفه==<br /> پسر زیاد چون‌ خود را گرفتار دید، از بیست‌ تن‌ بزرگان‌ کوفه‌ که‌ گرد او را گرفته‌ بودند، تنی‌ چند را میان‌ مردم‌ فرستاد تا به ‌وسیله‌ زر و زور و تزویر جمعیت‌ را پراکنده‌ سازند. آنان‌ که‌ مردانی‌ کار آزموده‌ بودند، می‌دانستند مردم‌ بی‌تدبیر و آشوب‌گر را چه‌گونه‌ می‌توان‌ از هیجان‌ باز داشت‌. به این ترتیب در طی یک روز هجده‌ هزار نفر مردمی‌ که‌ بر سر جان‌ خود با مسلم‌ پیمان‌ بسته‌ بودند، از گرد او پراکنده شدند و‌ هنوز تاریکی شب فرا نرسیده بود که فقط سی‌ نفر با او ماندند و چون‌ نماز شام‌ را خواند یک‌ تن‌ از یاران‌ خود را همراه‌ نداشت‌.&lt;ref&gt;مقاتل الطالبین، اصفهانی، ابوالفرج علی بن حسین، چاپ احمد صفر، قاهره: ۱۳۶۸ قمری/ ۱۹۴۱ میلادی.، ص۸۶.&lt;/ref&gt; از این‌جا معلوم‌ می‌شود که‌ مسلم‌ بن‌ عقیل‌ هرگز کوتاهی‌ نکرد و حزم‌ و دوراندیشی‌ را از دست‌ نداد، اما شکست‌ او به‌ سبب‌ بی‌وفایی‌ و ناجوانمردی‌ مردم‌ کوفه‌ بود. یک‌باره‌ اوضاع‌ کوفه‌ دگرگون‌ شد. فعالیت‌های‌ توأم‌ با خشم‌ و خشونت‌ بر ضد مسلم‌ کار خود را کرد و وقتی‌ که‌ بحران‌ به‌ منتهای‌ اوج‌ خود رسید، چرخ‌ حوادث‌ به‌ نفع‌ عبیدالله به‌ گردش‌ درآمد. همان شب عبیدالله به منبر رفت و ضمن تهدید و تطمیع حاضران و دشنام به مسلم‌ بن عقیل از اینکه کسی به مسلم پناه دهد، آنان را ترساند و از آنان خواست ملتزم اطاعت و بیعت خویش باشند.&lt;ref&gt;انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶– ۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۳۴۱-۳۴۲؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲– ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲– ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۳۸۰.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==شهادت مسلم==<br /> سرانجام مزدوران عبیدالله‌ بن زیاد با حمله‌ به ‌مخفی‌گاه‌ [[مسلم بن عقیل|مسلم]]&lt;nowiki/&gt;‌، بر او دست یافتند و پس‌ از درگیری‌ شدید، او‌ را دستگیر کردند و بر خلاف‌ امانی‌ که‌ داده‌ بودند، تصمیم‌ به‌ قتل‌ او گرفتند. مسلم را‌ که‌ پس‌ از جنگی‌ قهرمانانه‌ دستگیر شده بود، با تنی مجروح و لبی‌ تشنه‌ به‌ قصر عبیدالله بن زیاد آوردند.&lt;ref&gt;ر.ک : انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۳۳۹؛ اخبار‌الطول، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۴۱؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۳۷۶؛ الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵میلادی.، ج۵، ص۵۶.&lt;/ref&gt; پسر اشعث‌ به‌ عبیدالله بن زیاد گفت‌: من‌ او را امان ‌داده‌ام‌. عبیدالله بن زیاد گفت‌: تو چه‌ حق‌ داری‌ که‌ به‌ کسی‌ امان‌ بدهی‌ یا ندهی‌! ما تو را برای‌ دستگیری‌ او فرستاده‌ بودیم‌، نه‌ امان‌ دادن‌ به‌ وی‌.&lt;ref&gt;انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۳۳۹.&lt;/ref&gt; گفت‌وگوهایی‌ که‌ در آن‌ لحظات‌ و در چنان‌ اجتماع‌ شوم‌ و غیرانسانی ‌بین‌ این‌ مظلوم‌ شرافتمند و آن‌ ستمکار‌ بی‌شرم‌ رفته‌ است‌، از یک‌ سو تأثرآور و از سوی‌ دیگر حیرت‌انگیز است‌. مسلم‌ هنگام‌ ورود بر عبیدالله سلام‌ نکرد. یکی‌ از ملازمان‌ عبیدالله بن زیاد بانگ‌ بر زد که‌ به‌ امیر سلام‌ کن‌. مسلم ‌خروش‌ برآورد که‌: ساکت‌ باش‌! او امیر من‌ نیست‌.<br /> <br /> <br /> <br /> - چه‌ سلام‌ کنی‌ و چه‌ از سلام‌ کردن‌ اِبا نمایی‌، بالاخره‌ کشته‌ خواهی‌ شد.<br /> <br /> - اگر مرا بکشی‌، مسأله‌ مهمی‌ نیست‌. افراد پلیدتر از تو، انسان‌های ‌ارجمندتر از مرا کشته‌اند.<br /> <br /> - خدا مرا بکشد اگر تو را به‌ قتل‌ نرسانم. هر آینه‌ تو را به ‌شیوه‌ای‌ می‌کشم‌ که‌ تا کنون‌ در اسلام‌ سابقه‌ نداشته ‌است‌.<br /> <br /> - تو شایسته‌ترین‌ فرد برای‌ بدعت‌گذاری‌ در اسلام‌ هستی‌. تو زشتی‌ مثله‌ کردن‌، پلیدی‌ کشتن‌ به‌ ناحق‌، ناپاکی‌ نسل‌ و ناروایی‌ چیرگی‌ ظالمانه‌ را بر کسی‌ که‌ از تو سزاوارتر باشد، باقی‌ نخواهی‌ گذاشت‌ و تو بهترین‌ فرد برای‌ انجام‌ این‌ گونه‌ امور هستی‌.<br /> <br /> - ای‌ مرد نفرین‌ شده‌! ای‌ مرد جدایی‌ افکن‌! تو پیوند مسلمانان‌ را از هم‌ گسستی‌ و آشوب‌ بر پا کردی.<br /> <br /> - دروغ‌ می‌گویی‌. پیوند امت‌ اسلامی‌ را معاویه‌ و فرزندش‌ یزید از هم‌ گسستند و آشوب‌ را تو و پدرت‌ زیاد بن‌ ابیه‌ بر پا کردی‌.<br /> <br /> - آرام‌ باش‌ ای‌ مسلم‌! تو به‌ سوی‌ مردم‌ کوفه‌ آمدی‌ و آنان‌ را که‌ با یکدیگر پیوند داشتند و کارهایشان‌ هماهنگ‌ بود، از یکدیگر دور ساختی‌ و افکارشان‌ را متفرق‌ کردی.<br /> <br /> - چنین‌ نیست‌ و من‌ بدین‌ منظور به‌ کوفه‌ نیامده‌ام‌. شما حکمرانان‌ اموی‌ کارهای‌ نادرست‌ را رواج‌ دادید. امر دین‌ را محو کردید. بر مردم‌ بدون‌ رضایتشان‌ حکومت‌ نمودید و به‌ شیوه‌ قیصر و کسری‌ زیستید. ولی‌ ما به‌ میان‌ ایشان‌ آمدیم‌ تا امر به‌ معروف‌ و نهی‌ از منکر نماییم‌ و این‌ مردم‌ را به‌ سوی‌ کتاب‌ خدا و سنت‌ پیامبر (ص) فرا خوانیم‌. آمدیم‌ تا مردم‌ را امر به‌ عدالت‌ و به‌ حکم‌ قرآن‌ دعوت‌ کنیم‌. آری‌ ما برای‌ چنین‌کاری‌ شایستگی‌ داریم. عبیدالله که از عهده جواب به سخنان درست و به حق ‌مسلم‌ برنیامد، بنای‌ دشنام‌، ناسزا و تهمت را به‌ عقیل، امام علی (ع)، امام‌ حسن‌ (ع) و امام حسین (ع)‌ گذاشت‌. اما مسلم‌ جواب‌ داد: تو و پدرت‌ برای‌ دشنام‌ سزاوارترید. هر کار که‌ می‌خواهی‌ انجام‌ بده‌ ای‌ دشمن‌ خدا! عبیدالله بن زیاد که‌ شکست‌ سختی‌ از مسلم‌ خورده‌ بود، به‌ شیوه‌ مردمان‌ پست‌ رو نهاد که‌ چون‌ به‌ منطق‌ در می‌مانند، به‌ تهمت‌ توسل‌ می‌جویند. پس‌ گفت‌: مسلم‌! مگر تو نبودی‌ که‌ در مدینه‌ شراب‌ می‌خوردی‌؟ مسلم‌ به‌ جای‌ این‌که‌ در خشم‌ شود، از این‌ همه‌ بی‌شرمی‌ در شگفت‌ ماند و گفت‌: پسر زیاد! من‌ شراب‌ بخورم‌؟! سزاوارتر از من‌ به ‌شراب‌خواری‌ کسی‌ است‌ که‌ از نوشیدن‌ خون‌ مسلمانان‌ و کشتن‌ بی‌گناهان‌ و دستگیری‌ و شکنجه‌ آزادمردان‌ به ‌صرف‌ تهمت‌ و گمان‌ باکی‌ ندارد و نه‌ تنها چنین‌ گناهان‌ بزرگ‌ را مرتکب‌ می‌شود و پشیمان‌ نمی‌گردد، بلکه‌ چنان ‌می‌نمایاند که‌ ابداً کار زشتی‌ نکرده‌ است‌. پسر زیاد که‌ دید تیر تهمت‌ وی‌ کارگر نیفتاد، دستور قتل‌ مسلم‌ را داد و گفت‌: او را بر بام‌ قصر برند، سر از بدنش‌ جدا کنند و جسد او را از بالا به‌ پایین‌ بیفکنند.&lt;ref&gt;ر.ک : انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۳۳۹-۳۴۲؛ اخبار‌الطول، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۴۰-۲۴۲؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۳۷۶-۳۸۱؛ مقاتل الطالبین، اصفهانی، ابوالفرج علی بن حسین، چاپ احمد صفر، قاهره: ۱۳۶۸ قمری/ ۱۹۴۱ میلادی.، ص۱۰۳-۱۰۸.&lt;/ref&gt; پس‌ از شهادت‌ مسلم‌، عبیدالله، [[هانی بن عروه|هانی]]&lt;nowiki/&gt;‌ را هم به‌ قتل‌ رساند و دستور داد ریسمان‌ به‌ پای‌ هر دو نعش‌ ببندند و در بازارهای‌ کوفه‌ بگردانند.&lt;ref&gt;ر.ک : تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابن‌واضح)، بیروت: دارصادر، ۱۳۷۹ قمری / ۱۹۶۰ میلادی.، ج۲، ص۲۵۸؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۵۷۰-۵۷۱؛ الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵ میلادی.، ج۵، ص۱۴۵؛ امتاع الاسماع، مقریزی، تقی‌الدین احمدبن علی، قاهره: مطبعة الجنة، ۱۹۴۱ میلادی.، ج۱۱، ص۳۵۰.&lt;/ref&gt; آن‌گاه‌ جسد مطهر این‌ دو شهید را در محله‌ ”[[کناسه|کناسِه]]“&lt;ref&gt;الارشاد فی معرفة حجج‌الله علی‌العباد، شیخ مفید، محمدبن محمدبن نعمان، بیروت: ۱۴۱۴ قمری.، ج۲، ص۷۱؛ انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۳، ص۳۷۸؛ اخبار‌الطول، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۳۴۵.&lt;/ref&gt; به‌ دار بیاویزند&lt;ref&gt;الارشاد فی معرفة حجج‌الله علی‌العباد، شیخ مفید، محمدبن محمدبن نعمان، بیروت: ۱۴۱۴ قمری.، ج۲، ص۷۱.&lt;/ref&gt; ‌سپس‌ سر این‌ دو شهید را توسط [[هانی‌ بن ابی‌ حیه همدانی|هانی‌ بن ابی‌حیه همدانی]] و [[زبیر بن اروج تمیمی|زبیر بن اَروَج تمیمی]] به نزد‌ یزید فرستاد&lt;ref&gt;وقعه الطف، ابومخنف لوط بن یحیی، چاپ محمد هادی یوسفی غروی.، ص۱۶۰؛ انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۳، ص۳۷۸؛ الارشاد فی معرفة حجج‌الله علی‌العباد، شیخ مفید، محمدبن محمدبن نعمان، بیروت: ۱۴۱۴ قمری.، ج۲، ص۷۱.&lt;/ref&gt; و گزارش‌ کار را چنین‌ ارائه‌ نمود:<br /> <br /> «اما بعد، ستایش‌ خدای‌ را که‌ حق‌ امیرالمؤمنین‌ را گرفت‌ و او را از دشمن،‌ آسوده‌ خاطر ساخت‌. به ‌امیرالمؤمنین‌ خبر می‌دهم‌ که‌ [[مسلم بن عقیل|مسلم‌ بن‌ عقیل]]&lt;nowiki/&gt;‌ به‌ خانه‌ هانی‌ بن‌ عروه‌ رفت‌ و من‌ با قراردادن‌ مأموران‌ مخفی‌ و خدعه ‌و فریب‌ توانستم‌ آن‌ دو را از خانه‌ بیرون‌ آورده‌ و گردن‌ بزنم‌ و سرهای‌ آنان را بوسیله‌ هانی‌ بن‌ ابی‌حیه‌ و زبیر بن ‌اروج‌ تمیمی‌ که‌ از سرسپردگان‌ وفادارند، برای‌ تو فرستادم‌. از این‌ دو نفر درباره‌ مسلم‌ و هانی‌ هرچه‌ می‌خواهی ‌سؤال‌ کن‌ که‌ هر دو بصیر و راست‌گو و اهل‌ ورع‌ هستند. والسلام»&lt;ref&gt;وقعه الطف، ابومخنف لوط بن یحیی، چاپ محمد هادی یوسفی غروی.، ص۱۶۰؛ انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۳، ص۳۷۸؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۳۹۵.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> ==نامه یزید به عبیدالله==<br /> یزید سر این‌ دو شهید را بر دروازه‌ دمشق‌ آویخت&lt;ref&gt;ر.ک: انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۳، ص۳۷۸-۳۷۹؛ الاخبارالطوال، ص۳۴۶؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۳۹۴-۳۹۵؛ الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵ میلادی.، ج۵، ص۸۲-۸۳؛ الارشاد فی معرفة حجج‌الله علی‌العباد، شیخ مفید، محمدبن محمدبن نعمان، بیروت: ۱۴۱۴ قمری.، ج۲، ص۷۱؛ البدایة و النهایة، ابن‌کثیر دمشقی، عمادالدین اسماعیل‌بن عمر، قاهره: ۱۹۳۲ میلادی. ، ج۸، ص۱۶۸.&lt;/ref&gt; ‌و از قهر و غلبه‌ عبیدالله، خرسند شد و طی نامه‌ای‌ از او تشکر کرد و او را از تصمیم امام حسین (ع) در حرکت از مکه به عراق آگاه ساخت و از او خواست تا به بهترین وجه در مورد او اقدام کند و به او توصیه کرد به مجرد اتهام، مخالفان را زندانی کن و به محض مشکوک بودن، آنان را بازداشت کن.&lt;ref&gt;تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۳۷۹؛ انصار الحسین، محمدمهدی شمس‌الدین، ترجمه سیدناصر هاشم‌زاده، تهران: شرکت چاپ و نشر بین‌الملل، ۱۳۸۷ شمسی. (ع)، ص۱۳۶.&lt;/ref&gt; در همین ایام عبیدالله دستور داد میثم تمّار از اصحاب امام علی (ع) را نیز به دار آویختند و به [[شهادت]] رساندند و [[مختار ثقفى|مختار ثقفی]] را نیز به جرم همکاری با مسلم به زندان انداخت، اما بعد از شهادت امام حسین (ع)، به خواهش عبدالله‌ بن عمر که شوهر خواهر مختار بود، از زندان آزاد و به طائف تبعید شد.&lt;ref&gt;ر.ک : انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۳، ص۱۶۹؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۳۹۷؛ انصار الحسین، محمدمهدی شمس‌الدین، ترجمه سیدناصر هاشم‌زاده، تهران: شرکت چاپ و نشر بین‌الملل، ۱۳۸۷ شمسی. (ع)، ص۱۳۶-۱۳۷.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==فرستادن حصین بن نمیر به قادسیه==<br /> چون عبیدالله‌ بن زیاد از حرکت امام حسین (ع) به سوی عراق خبر یافت، [[حصین‌ بن نمیر تمیمی|حُصَین‌ بن نُمَیر]] صاحب شرطه (رئیس شهربانی) کوفه را به منطقه [[قادسیه]] فرستاد، تا راه را بر امام ببندد. حُصَین‌ بن‌ نُمَیر در آنجا پُست‌ نظامی‌ نیرومندی‌ بر پا ساخت.<br /> <br /> ==نامه امام حسین (ع) به اهل کوفه==<br /> در همین اثنا امام حسین (ع) نامه‌ای‌ برای‌ اهل‌ کوفه‌ و چهره‌های‌ سرشناس‌ شهر مانند [[سلیمان بن صرد خزاعی|سلیمان‌ بن‌ صُرَد خُزاعی]]&lt;nowiki/&gt;‌، [[مسیب بن نجبه فرازى|مُسَیب‌ بن‌ نجبه]]&lt;nowiki/&gt;‌ و رَفاعة بن‌ شَدّاد نوشت‌ و توسط‌ فرستاده دیگری به نام [[قیس ‌بن‌ مسهر صیداوی‌|قَیس‌ بن مُسَهَّر صَیداوی‌]] به‌ سوی‌ کوفه‌ ارسال‌ فرمود.&lt;ref&gt;الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵ میلادی.، ج۵، ص۴۵.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==گفت‌وگوی عبیدالله و قیس==<br /> هنگامی‌ که‌ قیس‌ به‌ قادسیه‌ رسید، توسط حُصَین‌ بن‌ نُمَیر بازداشت‌ شد. حُصَین‌ دستور تفتیش‌ او را صادر نمود.&lt;ref&gt;انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۴۷۲؛ اخبار‌الطول، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۴۹؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۰۰؛ الارشاد فی معرفة حجج‌الله علی‌العباد، شیخ مفید، محمدبن محمدبن نعمان، بیروت: ۱۴۱۴ قمری.، ج۲، ص۷۸،۶۹؛ مقتل الحسین خوارزمی، خوارزمی، حسین، به کوشش الشیخ محمد السماوی، نجف: مطبعه الزهراء، ۱۳۶۷ قمری.، ج۱، ص۳۳۰،۳۲۷.&lt;/ref&gt; قیس‌ بی‌درنگ‌ نامه‌ را درآورد و پاره‌پاره‌ کرد. حصین‌ او را نزد عبیدالله فرستاد. بین‌ عبیدالله و قیس‌ سؤال‌ و جوابی ‌صورت‌ گرفت‌ که‌ گویای‌ روح‌ پر صلابت‌ قیس‌ است:<br /> <br /> - تو کیستی‌؟<br /> <br /> - من‌ از شیعیان‌ امام علی (ع) و فرزندش‌ امام حسین (ع) هستم.<br /> <br /> - چرا نامه‌ را پاره‌ کردی‌؟<br /> <br /> - برای‌ این‌که‌ تو از محتوای‌ آن‌ مطلع‌ نشوی‌.<br /> <br /> - نامه‌ را به‌ چه‌ کسی‌ نوشته‌ و مخاطب‌ نامه‌ که‌ بوده‌؟<br /> <br /> - این‌ نامه‌ را امام حسین‌ (ع) برای‌ عده‌ای‌ از مردم‌ کوفه‌ مرقوم‌ فرموده‌ بود که‌ من‌ اسامی‌ ایشان‌ را نمی‌دانم‌.<br /> <br /> عبیدالله بن زیاد خشمگینانه‌ او را تهدید کرد که‌ به‌ خدا قسم‌ هرگز از چنگ‌ من‌ رهایی‌ نخواهی‌ یافت‌ مگر این‌ که‌ نام‌ آن ‌افراد را بگویی‌ و یا آن‌ که‌ بر فراز منبر آشکارا بر حسین‌ و پدر و برادرش‌ دشنام‌ دهی‌. در غیر این‌ صورت‌ تو را خواهم‌ کشت‌. قیس که این پیشنهاد را فرصت خوبی برای رساندن پیام امام به کوفیان می‌دید، بی‌درنگ پیشنهاد عبیدالله بن زیاد را پذیرفت. - بر منبر می‌روم‌ و حسین‌ را تکذیب‌ می‌کنم‌.<br /> <br /> ==سخنان قیس با مردم کوفه==<br /> بدین‌گونه‌ قیس‌ بر بالای‌ منبر رفت‌ و پس‌ از حمد و ثنا به‌ درگاه‌ خداوند و درود بر پیامبر (ص) از [[حسین بن علی (ع)|امام حسین (ع)]] و امام علی (ع) به‌ نیکی‌ یاد نمود و بر عبیدالله و پدرش‌ و همه‌ گردن‌کشان‌ و خودکامگان‌ اموی‌ نفرین‌ فرستاد و گفت‌: مردم‌! امام حسین‌ (ع) بهترین‌ خلق‌ خداست‌ و پسر دختر پیامبر (ص) است‌ و من‌ فرستاده‌ اویم‌. درمنطقه‌ حاجر (حاجز) از او جدا شدم‌. او را اجابت‌ کنید و به‌ او بپیوندید و ندایش‌ را لبیک‌ گویید.&lt;ref&gt;انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۴۷۳؛ اخبار‌الطول، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۴۹-۲۵۰؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۰۰؛ الارشاد فی معرفة حجج‌الله علی‌العباد، شیخ مفید، محمدبن محمدبن نعمان، بیروت: ۱۴۱۴ قمری.، ج۲، ص۸۰؛ مقتل الحسین خوارزمی، خوارزمی، حسین، به کوشش الشیخ محمد السماوی، نجف: مطبعه الزهراء، ۱۳۶۷ قمری.، ج۱، ص۳۳۲.&lt;/ref&gt; عبیدالله بن‌ زیاد که‌ خود را باخته‌ بود، بی‌درنگ‌ فرمان‌ داد که‌ قیس‌ را از فراز قصر به‌ پایین‌ پرتاب‌ کنند.&lt;ref&gt;ر.ک : انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۳، ص۴۷۲-۴۷۳؛ الاخبارالطوال، ص۲۴۸-۲۵۰؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج5، ص۴۰۰-۴۰۳؛ الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵ میلادی.، ج۵، ص۷۶-۷۹؛ الارشاد فی معرفة حجج‌الله علی‌العباد، شیخ مفید، محمدبن محمدبن نعمان، بیروت: ۱۴۱۴ قمری.، ج۲، ص۷۸-۸۰؛ مقاتل الطالبین، اصفهانی، ابوالفرج علی بن حسین، چاپ احمد صفر، قاهره: ۱۳۶۸ قمری/ ۱۹۴۱ میلادی.، ص۱۱۰-۱۱۱.&lt;/ref&gt; بدین‌ ترتیب‌ قیس‌ به شهادت رسید.&lt;ref&gt;انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۴۷۲-۴۷۳؛ اخبار‌الطول، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۴۹-۲۵۰؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۰۲-۴۰۳؛ الارشاد فی معرفة حجج‌الله علی‌العباد، شیخ مفید، محمدبن محمدبن نعمان، بیروت: ۱۴۱۴ قمری.، ج۲، ص۷۸-۸۰.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==شهادت عبدالله بن یقطر==<br /> عبیدالله‌ بن زیاد همچنین دستور داد [[عبدالله بن یقطر]] (بقطر)&lt;ref&gt;اخبار‌الطول، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۵۱؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۰۸-۴۰۹؛ الارشاد فی معرفة حجج‌الله علی‌العباد، شیخ مفید، محمدبن محمدبن نعمان، بیروت: ۱۴۱۴ قمری.؛ ج۲، ص۸۱-۸۴؛ مقتل الحسین خوارزمی، خوارزمی، حسین، به کوشش الشیخ محمد السماوی، نجف: مطبعه الزهراء، ۱۳۶۷ قمری.، ج۱، ص۳۳۴.&lt;/ref&gt; برادر رضاعی امام حسین (ع) را بکشند. عبدالله از فرستادگان امام حسین (ع) و حامل‌ پیامی‌ برای‌ مسلم بن‌ عقیل به کوفه بود و رهسپار آن دیار شد. اما توسط حصین‌ بن نمیر در نزدیکی قادسیه دستگیر شد. او را نزد عبیدالله‌ بن زیاد بردند و چون اسرار نامه امام را فاش نکرد، عبیدالله نیز دستور داد او را از بالای قصر به زمین افکندند و استخوان‌هایش خُرد شد. هنوز رمقی در بدن داشت که عبدالملک‌ بن عمیر لخمی با ضربتی او را کشت.&lt;ref&gt;ر.ک : انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۴۷۲-۴۷۳؛اخبار‌الطول، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۵۳؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۰۸-۴۰۹؛ الارشاد فی معرفة حجج‌الله علی‌العباد، شیخ مفید، محمدبن محمدبن نعمان، بیروت: ۱۴۱۴ قمری.؛ ج۲، ص۸۴؛ مقتل الحسین خوارزمی، خوارزمی، حسین، به کوشش الشیخ محمد السماوی، نجف: مطبعه الزهراء، ۱۳۶۷ قمری.، ج۱، ص۳۳۴.&lt;/ref&gt; برخی نیز نوشته‌اند عبدالله سفیر مسلم برای امام حسین (ع) بود تا تحول و انحطاط کوفه را خبر دهد که توسط‌ مالک‌ بن‌ یربوع‌ تمیمی‌ دستگیر و به‌ عبیدالله بن زیاد تحویل‌ داده‌ شد.&lt;ref&gt;انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۴۷۷-۴۷۸؛ اخبار‌الطول، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۵۳.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==رویارویی سپاه حر با امام حسین (ع)==<br /> حُصَین‌ بن‌ نُمَیر، [[حر بن یزید ریاحی|حُرّ بن یزید ریاحی]] را با هزار سپاهی به منزله مقدمه سپاه از قادسیه به سوی کاروان امام روانه کرد. امام حسین (ع) در روز ۲۶ ذی‌الحجه نزدیک کوفه در کنار بلندی‌های ذوحُسُم (ذوجشم) با حُرّ و سپاهیانش روبه‌رو شد.&lt;ref&gt;الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵ میلادی.، ج۵، ص۶۲؛ الارشاد فی معرفة حجج‌الله علی‌العباد، شیخ مفید، محمدبن محمدبن نعمان، بیروت: ۱۴۱۴ قمری.، ج۲، ص۹۰.&lt;/ref&gt; تصریح منابع بر آن است که حُرّ نه برای جنگ بلکه صرفاً برای انتقال امام نزد عبیدالله بن زیاد اعزام شده بود و اینکه به دستور عبیدالله از بازگشت آن حضرت به حجاز جلوگیری کند و از این‌رو با سپاهیانش در حالی‌که‌ قبضه‌ شمشیرها را در دست‌ داشتند، رو در روی توقف‌گاه کاروان امام صف‌آرایی کرد.&lt;ref&gt;ر.ک : اخبار‌الطول، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۵۵؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۱۴؛ الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵ میلادی.، ج۵، ص۹۱-۹۲؛ الارشاد فی معرفة حجج‌الله علی‌العباد، شیخ مفید، محمدبن محمدبن نعمان، بیروت: ۱۴۱۴ قمری.، ج۲، ص۸۶-۸۷؛ مقاتل الطالبین، اصفهانی، ابوالفرج علی بن حسین، چاپ احمد صفر، قاهره: ۱۳۶۸ قمری/ ۱۹۴۱ میلادی.، ص۱۱۳-۱۱۴.&lt;/ref&gt; امام که‌ امید به ‌حمایت‌ کوفیان‌ داشت‌، از حُرّ پرسید که‌ به‌ کمک‌ آنان‌ آمده‌ یا بر ضد آنان است‌؟ حُرّ گفت‌: بر ضد شما. سپاه، ‌متشکل‌ از هزار نفر سواره‌نظام‌ بود. به‌رغم این صف‌آرایی خصمانه، واکنش امام صلح‌آمیز بود. چنان‌که به یارانش دستور داد که‌ سپاهیان حُرّ و اسبانشان را سیراب کنند. آن‌ روز که‌ حُرّ راه‌ را بر امام حسین (ع)‌ گرفت‌، از قادسیه‌ می‌آمد و پسر زیاد برای‌ این‌که‌ هر چه‌ زودتر و بهتر به‌ مقصد برسد، به‌ حصین‌ بن‌ نمیر چنین دستوری داده بود. پس از اقامه نماز چون امام با‌ یاران‌ خویش عزم بازگشت نمود، حُرّ ممانعت کرد. امام به‌جِد قصد بازگشت‌ به‌ حجاز را نمود و حُرّ مانع‌ شد.&lt;ref&gt;انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۴۸۱؛ اخبار‌الطول، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۵۵.&lt;/ref&gt; <br /> <br /> حُرّ گفت‌: من‌ مأموریت‌ ندارم‌ که‌ با تو بجنگم‌، بلکه‌ مأموریتم‌ این‌ است‌ که‌ از تو جدا نشوم‌ تا تو را به‌ طرف ‌کوفه‌ راهنمایی‌ کنم‌ و پیشنهاد نمود که امام راهی غیر از راه‌ کوفه و مدینه در پیش گیرد تا وی بتواند از عبیدالله بن زیاد کسب تکلیف کند و گفت امیدوارم‌ خداوند زمینه‌ای‌ فراهم‌ آورد که‌ من‌ به‌ درگیری‌ با شما مبتلا نشوم‌. آنگاه امام حسین (ع) و یارانش در مسیر عُذَیبُ الهِجانات و قادسیه‌ حرکت‌ کردند و حُرّ نیز همراه آنان بود. <br /> <br /> سرانجام در روز پنجشنبه دوم محرم ۶۱ به سرزمین‌ [[نینوا]] رسیدند. [[مالک بن نسیر کندی|مالک‌ بن‌ نَسرکندی‌]] نامه‌ عبیدالله‌ بن‌ زیاد را به‌ حُرّ داد مبنی بر آن‌ که بر حسین و یارانش‌ سخت‌ بگیرد و آنان را در زمینی بی آب و علف و بی‌حصار متوقف کند و نوشت که فرستاده‌ام‌ مأموریت‌ دارد همراه‌ تو باشد تا ببیند که‌ چه‌گونه‌ فرمان‌ من‌ انجام‌ می‌شود. به این صورت توافق حُرّ با امام در روز دوم محرم پایان یافت. حُرّ امام را ناگزیر ساخت در جایی به نام کربلا نزدیک فرات پیاده شود و حُرّ برای‌ عبیدالله‌ بن‌ زیاد نامه‌ای‌ نوشت‌ که‌ حسین‌ بن علی و خانواده‌ و یاران‌ او در کربلا فرود آمده‌اند.<br /> <br /> ==فرستادن عمر بن سعد به کربلا==<br /> یک روز پس از ورود امام، عبیدالله بن‌ زیاد، [[عمر بن سعد]] را که به وی وعده حکومت ری و دَستَبی را داده بود، پیش از عزیمت به محل مأموریتش با چهار هزار سپاهی از کوفه به کربلا فرستاد و دستور داد تا از امام حسین (ع) و یارانش به نام یزید بیعت بگیرد. اما امام به وی پاسخ رد داد. از آن پس تا روز نهم [[محرم]] عبیدالله هر روز سپاهیانی به همراه فرماندهانی به سوی عمر بن سعد روانه می‌کرد.<br /> <br /> ==فرستادن لشکریان برای یاری عمر بن سعد==<br /> عبیدالله بن زیاد کسانی را مأمور کرد تا در کوفه بگردند و مردم را به اطاعت فراخوانند و از عواقب شورش بترسانند و آنان را از یاری امام حسین (ع) باز دارند. شمار لشکریانی که عبیدالله بن زیاد همراه سرداران خود به یاری عمر بن سعد فرستاد و تحت فرماندهی او قرار داد، ۳۰ هزار سوار و پیاده بود.<br /> <br /> ==بستن شریعه فرات==<br /> روز هفتم محرم به دستور عبیدالله بن زیاد از دسترسی امام به آب و شریعه فرات جلوگیری کردند.&lt;ref&gt;ر.ک : انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۴۸۰، ۴۸۲-۴۸۳؛ اخبار‌الطول، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۵۳-۲۵۵؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۱۴؛ مقاتل الطالبین، اصفهانی، ابوالفرج علی بن حسین، چاپ احمد صفر، قاهره: ۱۳۶۸ قمری/ ۱۹۴۱ میلادی.، ص۱۱۳-۱۱۴.&lt;/ref&gt; اگر چه امام حسین (ع)، برادر دلیرش [[عباس ابن علی(ع)|عباس (ع)]] را با گروهی فرستاد و او توانست با عقب راندن دشمن، مشک‌ها را از آب پر کند و باز گردد،&lt;ref&gt;ر.ک : مقاتل الطالبین، اصفهانی، ابوالفرج علی بن حسین، چاپ احمد صفر، قاهره: ۱۳۶۸ قمری/ ۱۹۴۱ میلادی.، ص۱۱۳-۱۱۴؛ ۳۵.➞ البدء و التاریخ، مقدسی، مطهربن طاهر، پاریس: چاپ کلمان هوار، ۱۸۹۹ – ۱۹۱۹ میلادی، چاپ افست تهران: ۱۹۶۲ میلادی.، مطهربن طاهر، پاریس: چاپ کلمان هوار، ۱۸۹۹ – ۱۹۱۹ میلادی، چاپ افست تهران: ۱۹۶۲ میلادی.، ج۶، ص۱۱.&lt;/ref&gt; اما از صبح [[عاشورا]] خیمه‌های امام حسین (ع) آب نداشت.<br /> <br /> ==پیشنهاد امام حسین (ع) به عمر بن سعد==<br /> گفته شده امام به عمر بن سعد پیشنهاد کرد تا به مدینه باز گردد. عمر بن سعد که مایل بود کار به صلح بیانجامد، با امام در این‌باره توافق کرد، اما عبیدالله‌ بن زیاد به تحریک [[شمر بن ذی الجوشن|شمر بن ذی‌الجوشن]] پیشنهاد امام را نپذیرفت و به عمر بن‌سعد دستور داد در صورت امتناع از بیعت به نام یزید، با او بجنگد.&lt;ref&gt;الارشاد فی معرفة حجج‌الله علی‌العباد، شیخ مفید، محمدبن محمدبن نعمان، بیروت: ۱۴۱۴ قمری.، ج۲، ص۱۱۱.&lt;/ref&gt; امام فرمود که تسلیم پسر مرجانه نخواهد شد.&lt;ref&gt;ر.ک : کتاب نسب قریش، مصعب بن عبدالله زبیری، چاپ لوی پروونسال، قاهره، ۱۹۵۳ میلادی.، ص۴۰؛ اخبار‌الطول، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۵۹؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۵۶؛ الارشاد فی معرفة حجج‌الله علی‌العباد، شیخ مفید، محمدبن محمدبن نعمان، بیروت: ۱۴۱۴ قمری.، ج۲، ص۱۱۲؛ مقاتل الطالبین، اصفهانی، ابوالفرج علی بن حسین، چاپ احمد صفر، قاهره: ۱۳۶۸ قمری/ ۱۹۴۱ میلادی.، ص۱۱۳-۱۱۴.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==واقعه کربلا==<br /> به این ترتیب واقعه کربلا به وقوع پیوست و امام حسین (ع) به شهادت رسید. عبیدالله همچنین فرمان داد تا بر اجساد امام و خاندان و یارانش اسب بتارانند.&lt;ref&gt;ر.ک : انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۲، ص۵۰۴؛ اخبار‌الطول، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۵۹؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۵۷ میلادی.، ج۵، ص۴۴۰، ۴۵۵-۴۵۶. فهرستی از قبایل مختلف و تعداد سرهایی که هر کدام نزد عبیدالله بن زیاد بردند، به‌دست داده‌اند.&lt;/ref&gt; عمر بن‌ سعد همان شب سر امام را توسط [[خولی‌ بن یزید اصبحی|خولی‌ بن یزید]] برای عبیدالله بن زیاد به کوفه فرستاد&lt;ref&gt;اخبار‌الطول، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۵۹-۲۶۰؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۵۶؛ الارشاد فی معرفة حجج‌الله علی‌العباد، شیخ مفید، محمدبن محمدبن نعمان، بیروت: ۱۴۱۴ قمری.، ج۲، ص۱۱۴.&lt;/ref&gt; و فردای آن روز نیز سرهای دیگر شهدا را بر سر نیزه‌ها نزد عبیدالله بن زیاد به کوفه بردند. لشکریان عمر بن سعد برای هر سری که به عنوان کشندهِ آن نزد عبیدالله‌ بن زیاد می‌بردند، جایزه‌ای از او می‌گرفتند.&lt;ref&gt;۳۵.➞ البدء و التاریخ، مقدسی، مطهربن طاهر، پاریس: چاپ کلمان هوار، ۱۸۹۹ – ۱۹۱۹ میلادی، چاپ افست تهران: ۱۹۶۲ میلادی.، مطهربن طاهر، پاریس: چاپ کلمان هوار، ۱۸۹۹ – ۱۹۱۹ میلادی، چاپ افست تهران: ۱۹۶۲ میلادی.، ج۶، ص۱۱؛ البدایة و النهایة، ابن‌کثیر دمشقی، عمادالدین اسماعیل‌بن عمر، قاهره: ۱۹۳۲ میلادی. ، ج۶، ص۲۳۲.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==عبور سرهای شهیدان و کاروان اسیران از شهرها==<br /> عبیدالله می‌خواست‌ در روز دوازدهم‌ از فرصت‌ استفاده‌ کرده‌ و به‌ یک‌ نمایش‌ قدرت‌ و جشن‌ پیروزی‌ دست بزند و با عبور سرهای‌ شهیدان‌ و کاروان‌ اسیران‌ از برابر چشمان مردم‌ کوفه‌ به‌ آنان‌ بفهماند که‌ در مقابل‌ حکومت یزید، هیچ‌ قدرتی‌ یارای‌ مقابله‌ ندارد و هیچ‌ فریاد و مقاومتی‌ باقی‌ نمانده‌ است‌. به‌ همین‌ منظور مسیر عبور کاروان را از مسیر اصلی شهر‌ کوفه‌ تا میدان‌ مرکزی‌ که‌ قصر دارالاماره‌ در آنجا واقع‌ بود، قرار داده‌ و مردم‌ را نیز در طول‌ مسیر جمع‌ کرده‌ بود. مردم‌ کوفه‌ اولاد علی (ع) و خاندان‌ پیامبر (ص) را می‌شناختند. آنان هنوز خاطره‌های‌ حکومت پنج‌ ساله امام علی (ع) در کوفه‌ را در یادها داشتند و به‌ مجرد دیدن‌ خاندان رسالت و سرهای به نیزه‌ رفته‌، بغض‌ها در گلو شکست‌ و گریه‌ آغاز شد.<br /> <br /> ==گفت‌وگوی حضرت زینب (س) و عبیدالله==<br /> در دارالاماره سر امام حسین (ع) را در طشتی روبه‌روی عبیدالله بن زیاد قرار دادند و او با چوب بر صورتش می‌زد که مورد اعتراض صحابی پیامبر (ص)، [[زید بن ارقم]]&lt;ref&gt;تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۵۷؛ الارشاد فی معرفة حجج‌الله علی‌العباد، شیخ مفید، محمدبن محمدبن نعمان، بیروت: ۱۴۱۴ قمری.، ج۲، ص۴۷۲؛ اللهوف فی قتلی الطفوف (مقتل الحسین)، ابن طاووس، علی بن موسی بن محمد، نجف: الحیدریه، ۱۳۸۵ قمری.، ص۱۹۱؛ نهایه الارب فی فنون الادب، نویری، شهاب الدین احمد، ترجمه دکتر محمود مهدوی دامغانی، تهران: انتشارات امیر کبیر، ۱۳۶۵ شمسی.، ج۷، ص۲۰۰.&lt;/ref&gt; یا انس‌ بن مالک&lt;ref&gt;وقعه الطف، ابومخنف لوط بن یحیی، چاپ محمد هادی یوسفی غروی.، ص۲۶۲؛ مقتل الحسین خوارزمی، خوارزمی، حسین، به کوشش الشیخ محمد السماوی، نجف: مطبعه الزهراء، ۱۳۶۷ قمری.، ج۲، ص۴۲؛ الارشاد فی معرفة حجج‌الله علی‌العباد، شیخ مفید، محمدبن محمدبن نعمان، بیروت: ۱۴۱۴ قمری.، ج۲، ص۴۷۲؛ اللهوف فی قتلی الطفوف (مقتل الحسین)، ابن طاووس، علی بن موسی بن محمد، نجف: الحیدریه، ۱۳۸۵ قمری.، ص۱۹۱.&lt;/ref&gt; قرار گرفت. در همان مجلس نیز سخنانی بین [[زینب (س)|حضرت زینب (س)]] و [[زین العابدین «ع»|امام سجاد (ع)]] با عبیدالله بن زیاد رد و بدل شد که باعث خشم و رسوایی عبیدالله بن زیاد گردید. او خطاب به حضرت زینب (س) گفت:<br /> <br /> سپاس‌ خداوندی‌ را که شما را رسوا کرد و کشت و قصه‌ و فتنه شما را دروغ گردانید.<br /> <br /> زینب (س) گویی هیچ اتفاقی رخ نداده و فقط برای یک مناظره علمی به این مجلس آمده، عبیدالله بن زیاد را به چیزی نشمرد و او را پیش روی مردمان تحقیر کرد و فرمود:<br /> <br /> سپاس خداوندی را که‌ ما را به‌ وجود پیامبر (ص) گرامی داشت و ما را پاک‌ و پاکیزه فرمود. نه چنان است‌ که‌ تو می‌گویی، بلکه‌ تبه‌کار و رسوا و بدکار تکذیب می‌شود و آنان ما نیستیم. دیگرانند.&lt;ref&gt;-وقعه الطف، ابومخنف لوط بن یحیی، چاپ محمد هادی یوسفی غروی.، ص۲۶۲؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۵۷؛ الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵ میلادی.، ج۵، ص۱۲۲-۱۲۳؛ الارشاد فی معرفة حجج‌الله علی‌العباد، شیخ مفید، محمدبن محمدبن نعمان، بیروت: ۱۴۱۴ قمری.، ج۲، ص۴۷۳.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> عبیدالله بن زیاد از این پاسخ حیرت کرد و گفت: کار خدا را با خاندانت چگونه دیدی؟<br /> <br /> - ”ما رَأیتُ اِلاّ جَمیلاً“ جز زیبایی‌ ندیدم. سپس در ادامه‌ سخنان‌ خود، مطمئن، کو بنده و با صلابت فرمود: شهید شدن‌ برای‌ ایشان‌ مقدر شده‌ بود. به‌ سوی‌ مقتل خویش رفتند. به زودی‌ خداوند میان آنان‌ و تو را فراهم می‌آورد تا در پیشگاه‌ الهی حجت گویید و از او داوری‌ خواهید. نگاه‌ کن‌ که‌ در آن‌ روز، پیروزی‌ و رستگاری‌ از آن‌ کیست‌؟ مادرت‌ به‌ عزایت‌ بنشیند، ای‌ پسر مرجانه‌!&lt;ref&gt;-وقعه الطف، ابومخنف لوط بن یحیی، چاپ محمد هادی یوسفی غروی.، ص۲۶۳؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۵۸؛ الارشاد فی معرفة حجج‌الله علی‌العباد، شیخ مفید، محمدبن محمدبن نعمان، بیروت: ۱۴۱۴ قمری.، ج۲، ص۴۷۳.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> عبیدالله بن زیاد به‌ شدت‌ خشمگین‌ شد. سخن زینب (س) فخرفروشی قبیله‌ای‌ او و ریشه‌‌ی تباه‌ش را بر باد داد.<br /> <br /> عبیدالله بن زیاد خُرد شده بود. او از شنیدن این پاسخ پایمال شد. با درماندگی از آخرین سلاحش که دشنام بود، استفاده کرد. به زینب (س) گفت:<br /> <br /> - سرانجام‌ خداوند دل‌ مرا از سرکش و دیگر سرکشان‌ خاندان‌ تو خنک‌ کرد.<br /> <br /> - ”لعمری لَقَد قَتَلتَ کَهلی وَ قَطَعتَ فَرعی وَ اجتَثَثتَ اَصلی فَاِن کانَ هذا شَفاؤُکَ فَقَد اِشتَفَیتَ“ به‌ جانم‌ سوگند سالار مرا کشتی‌ و شاخه‌های درخت زندگی‌ مرا بُریدی‌ و ریشه‌ام‌ را برآوردی. اگر این‌ها دل‌ تو را خنک‌ می‌کند، خوشدل‌ باش!<br /> <br /> - این زن‌ سخن‌ به‌ سجع‌ می‌گوید، همان‌گونه‌ که‌ پدرش‌ سخنان مسجَّع‌ می‌گفت.<br /> <br /> - مرا با سجع چه‌ کار؟ کلمات همان‌گونه‌ که‌ از سینه‌ام‌ می‌جوشد، بر زبانم‌ جاری‌ می‌شود.&lt;ref&gt;قرآن مجید، سوره زمر، آیه ۴۲.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==گفت‌وگوی امام سجاد (ع) و عبیدالله==<br /> عبیدالله بن‌ زیاد درمانده و خُرد، از گفت‌وگو با زینب (س) صرف‌نظر کرد. در این‌ هنگام به امام سجاد (ع) نگریست و پرسید: نامت‌ چیست؟<br /> <br /> - من علی پسر حسین (ع) هستم.<br /> <br /> - مگر خداوند علی‌ بن‌ الحسین‌ را نکشت؟<br /> <br /> - برادری داشتم، نام او هم علی‌ بود. مردم‌ او را کشتند.&lt;ref&gt;تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۵۸؛ الارشاد فی معرفة حجج‌الله علی‌العباد، شیخ مفید، محمدبن محمدبن نعمان، بیروت: ۱۴۱۴ قمری.، ج۲، ص۴۷۴؛ ترجمة الامام الحسین (ع) من تاریخ دمشق، ابن‌‌عساکر، ابوالقاسم علی‌بن حسن، تحقیق علامه شیخ محمدباقر محمودی، بیروت: مؤسسه المحمودی، ۱۳۹۸ قمری.، ص۷۹.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> - خداوند او را کشت.<br /> <br /> - «اَللهُ یتَوَفَّی الاَنْفُسَ حینَ مَوْتِها»&lt;ref&gt;ر.ک : انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۳، ص۲۰۷؛ الطبقات الکبری، ابن سعد کاتب واقدی، محمد، چاپ احسان عباس، بیروت: دار صادر، ۱۴۰۵ قمری.، ج۵، ص۱۶۳؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷میلادی.، ج۵، ص۴۵۷-۴۵۸؛ اللهوف فی قتلی الطفوف (مقتل الحسین)، ابن طاووس، علی بن موسی بن محمد، نجف: الحیدریه، ۱۳۸۵ قمری.، ص۱۹۳؛ الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۸۱-۸۲؛ نهایه الارب فی فنون الادب، نویری، شهاب الدین احمد، ترجمه دکتر محمود مهدوی دامغانی، تهران: انتشارات امیر کبیر، ۱۳۶۵ شمسی.، ج۷، ص۲۰۱.&lt;/ref&gt; خداوند جان‌ها را به‌ هنگام‌ مرگ‌ می‌میراند (کنایه‌ از این که‌ قاتل‌ آنان تو هستی).<br /> <br /> عبیدالله بن زیاد خشمگین شده‌ گفت: شگفتا هنوز آن جرأت و توانایی‌ در تو باقی‌ مانده‌ که‌ پاسخ مرا بدهی و گفته مرا زیر پا بیاندازی. سپس به مُرّی بن مَعاذ احمری فرمان داد که امام را به‌ قتل‌ برساند.&lt;ref&gt;مقتل الحسین خوارزمی، خوارزمی، حسین، به کوشش الشیخ محمد السماوی، نجف: مطبعه الزهراء، ۱۳۶۷ قمری.، ج۲، ص۴۲-۴۳.&lt;/ref&gt; زینب (س) برادرزاده‌ را در آغوش گرفت‌ و فرمود: از خون ما سیراب‌ نشده‌ای‌؟ مگر کسی‌ از ما باقی‌گذارده‌ای؟ اگر قصد کشتن او را داری، مرا هم‌ با او بکش‌! امام سجاد (ع) فرمود: در این صورت‌ مردی‌ پرهیزکار را همراه‌ کاروان بفرست‌ که‌ با آنان رفتاری مسلمان‌وار داشته‌ باشد. عبیدالله بن زیاد نگاهی به‌ مردم کرد و گفت: شگفتا از پیوند خویشاوندی! به‌ خدا سوگند خیال‌ می‌کنم‌ دوست دارد که‌ اگر علی را می‌کشم، او را هم همراهش بکشم‌. دست از سر این جوان بردارید. سپس خطاب به امام سجاد (ع) گفت: همراه زنان خودت باش.&lt;ref&gt;تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۵۷-۴۵۸؛ مقتل الحسین خوارزمی، خوارزمی، حسین، به کوشش الشیخ محمد السماوی، نجف: مطبعه الزهراء، ۱۳۶۷ قمری.، ج۲، ص۴۸.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> بنا به روایت دیگر امام فرمود: عمه جان بگذار من پاسخ گویم. سپس گفت: پسر زیاد مرا از کشته شدن می‌ترسانی؟ نمی‌دانی که کشته شدن شعار ما و شهادت کرامت ماست؟&lt;ref&gt;تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۵۹؛ اللهوف فی قتلی الطفوف (مقتل الحسین)، ابن طاووس، علی بن موسی بن محمد، نجف: الحیدریه، ۱۳۸۵ قمری.، ص۱۹۵؛ الارشاد فی معرفة حجج‌الله علی‌العباد، شیخ مفید، محمدبن محمدبن نعمان، بیروت: ۱۴۱۴ قمری.، ج۲، ص۱۱۷؛ نهایه الارب فی فنون الادب، نویری، شهاب الدین احمد، ترجمه دکتر محمود مهدوی دامغانی، تهران: انتشارات امیر کبیر، ۱۳۶۵ شمسی.، ج۷، ص۲۰۱.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> سخنان زینب (س) و گفت‌وگوی‌ عبیدالله بن‌ زیاد با امام سجاد (ع)، عبیدالله بن زیاد را از برگزاری چنان مجلسی‌ پشیمان کرد و پیروزی عبیدالله بن ‌زیاد را بر باد داد. او که قصد داشت امام سجاد (ع) را نیز به شهادت برساند، با دخالت حضرت زینب (س) و سخنان امام سجاد (ع) منصرف شد.&lt;ref&gt;اللهوف فی قتلی الطفوف (مقتل الحسین)، ابن طاووس، علی بن موسی بن محمد، نجف: الحیدریه، ۱۳۸۶ قمری.، ص۱۹۶.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==خطبه عبیدالله در مسجد کوفه==<br /> عبیدالله بن زیاد پس از شکستی که در [[دار الاماره|دارالاماره]] بر اثر سخنان حضرت زینب (س) متقبل شد، ندای‌ نماز جماعت‌ داد، مردم‌ در مسجد جمع‌ شدند. عبیدالله بن زیاد ضمن خطبه‌ای یزید بن‌ معاویه‌ و تبار او را ستود و به امام حسین‌ (ع) و پدرانش دشنام داد که با اعتراض و پاسخ سخت [[عبدالله بن عفیف ازدی|عبدالله‌ بن عفیف ازدی]] روبه‌رو شد.&lt;ref&gt;منطقه شوره زار را گویند و گویا موضعی در کوفه بوده است. ر.ک : مراصد الاطلاع، بغدادی، عبد المؤمن، تحقیق علی محمد سجادی، قم: دار الکتب العربیه، ۱۳۷۲ قمری.، ج۲، ص۶۸۸.&lt;/ref&gt; او برخاست و بر عبیدالله بن‌ زیاد بانگ زد و اهل کوفه را علیه او برانگیخت و گفت: ای پسر مرجانه‌! دروغ‌گوی پسر دروغ‌گو تو و پدرت هستید و آن‌کس که‌ تو را امیر کرده‌ است‌ و پدرش. ای پسر مرجانه! پسران پیامبر (ص) را می‌کشید و سخنی همچون سخن صدیقان‌ می‌گویید؟&lt;ref&gt;تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۵۸-۴۵۹؛ الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵ میلادی.، ج۵، ص۱۲۳-۱۲۶؛ الارشاد فی معرفة حجج‌الله علی‌العباد، شیخ مفید، محمدبن محمدبن نعمان، بیروت: ۱۴۱۴ قمری.، ج۲، ص۱۱۷؛ اللهوف فی قتلی الطفوف (مقتل الحسین)، ابن طاووس، علی بن موسی بن محمد، نجف: الحیدریه، ۱۳۸۵ قمری.، ص۱۹۶؛ نهایه الارب فی فنون الادب، نویری، شهاب الدین احمد، ترجمه دکتر محمود مهدوی دامغانی، تهران: انتشارات امیر کبیر، ۱۳۶۵ شمسی.، ج۷، ص۲۰۱.&lt;/ref&gt; عبیدالله بن زیاد که سخت سراسیمه شده‌ بود، از ترس شورش مردم فریاد زد او را بگیرید! او را گرفتند. عبدالله‌ بن عفیف شعار قبیله ” اَزد“ را که ”یا مبرور“ بود، سر داد. گروهی از جوانان ازد برجستند و او را از دست نگهبانان بیرون‌ کشیدند و به خانه‌اش بردند. در مسجد بین یمنی‌ها و ازدی‌ها برخورد شدیدی اتفاق افتاد. سرانجام یمنی‌ها غلبه کردند و در این میان عبدالله‌ بن حوزه والبی و محمد بن حبیب کبیری کشته شدند. پس از آن یمنی‌ها شبانه با عده‌ای از مأموران عبیدالله بن زیاد به فرماندهی [[محمد بن اشعث]] به‌ خانه عبدالله یورش بردند. او دلاورانه جنگید. دخترش او را در جنگ راهنمایی و یاری می‌کرد. پس از جنگی سخت او را دستگیر کردند و به نزد عبیدالله بن زیاد به دارالاماره بردند. عبیدالله‌ بن زیاد قصد داشت او را مهدورالدم معرفی کند به همین علت از وی در مورد عثمان سؤال کرد و او گفت: ای پسر مرجانه تو را با عثمان چه‌کار؟ اگر خوب و روا عمل کرد یا بد و ناروا، اگر صلاح و آباد کرد و اگر تباه و فساد، خداوند بر خلق خویش چیره و آگاه است و میان آنان و عثمان به عدالت و حق داوری خواهد کرد. عبیدالله بن زیاد که خود را در مقابل عالم متبحر و دانشمندی می‌دید، گفت: طعم تلخ مرگ را به تو خواهم چشاند. [[عبدالله بن عفیف ازدی]] در پاسخ به او گفت: الحمدالله و سپاس و ستایش او راست! ای عبیدالله پیش از تولد تو آرزوی شهادت داشتم و پس از نابینا شدن از شهادت مأیوس شدم. اینک خداوند را سپاسگزارم که دعایم را مستجاب کرد و به آرزویم رساند و اکنون به دست ملعون‌ترین و مغضوب‌ترین افراد به شهادت می‌رسم. به دستور عبیدالله بن زیاد سر او را از بدن‌ جدا کردند و بدنش را در سبخه&lt;ref&gt;تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۶۷؛ الارشاد فی معرفة حجج‌الله علی‌العباد، شیخ مفید، محمدبن محمدبن نعمان، بیروت: ۱۴۱۴ قمری.، ج۲، ص ۱۱۷؛ الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵میلادی.، ج۵، ص۲۳۵.&lt;/ref&gt; کوفه‌ به‌ دار آویختند.&lt;ref&gt;اخبار‌الطول، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۶۰؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۵۹؛ الارشاد فی معرفة حجج‌الله علی‌العباد، شیخ مفید، محمدبن محمدبن نعمان، بیروت: ۱۴۱۴ قمری.، ج۲، ص۱۱۹.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==تاثیر سخنان حضرت زینب (س) و امام سجاد (ع)==<br /> عبیدالله هم‌چنین‌ سر امام حسین (ع) را در کوفه‌ به دار آویخت. سر امام‌ مدتی‌ در کوفه‌ در جایی‌ نصب شد و حتی در شهر گردانده‌ می‌شد.&lt;ref&gt;تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۶۵.&lt;/ref&gt; عبیدالله اسرا را در زندان نگاه داشت. سپس طی نامه‌ای به شام یزید را از شهادت‌ امام حسین (ع) با خبر ساخت‌ و کسب تکلیف نمود. یزید در جواب آن‌ نامه، به عبیدالله دستور داد که‌ سر امام و سرهای‌ سایر شهدا را به‌ همراه اسیران به‌ شام‌ گسیل‌ دارد. او نیز آنان را به همراه سرهای شهدا توسط شمر بن ذی‌الجوشن و [[زحر بن‌ قیس جعفی|زحر بن قیس جعفی]] نزد یزید به شام فرستاد؛&lt;ref&gt;ر.ک : انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۳، ص۲۱۱؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۶۷؛ البدایة و النهایة، ابن‌کثیر دمشقی، عمادالدین اسماعیل‌بن عمر، قاهره: ۱۹۳۲ میلادی. ، ج۸، ص۲۰۸.&lt;/ref&gt; همچنین طی نامه‌ای به عمرو بن سعید بن عاص حاکم مدینه او را از واقعه کربلا آگاه ساخت.&lt;ref&gt;اخبار‌الطول، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۸۴.&lt;/ref&gt; <br /> <br /> عبیدالله می‌خواست‌ مردم‌ کوفه‌ را با نمایش‌ پیروزی‌ مرعوب‌ سازد و خانواده‌ پیامبر (ص) را تحقیر نماید. اما سخنان‌ زینب (س) و امام سجاد (ع) کاملاً صحنه‌ را تغییر داد و پس‌ از اندک‌ آرامشی‌ که‌ از سرکوب‌ و پیروزی‌ نظامی‌ حاصل‌ شده‌ بود، در همان‌ زمان‌ تغییر کرد و مقدمه شکست‌ سپاه‌ پسر سعد آشکار گردید. جوّ شهر کوفه‌ منقلب‌ شد و ندای‌ همدردی‌ با اسیران‌ از گوشه‌ و کنار برخاست‌ و همان‌ها که‌ همسران‌ و پدران‌ و فرزندان خود را به‌ جنگ‌ با نواده پیامبر (ص) فرستاده‌ بودند، عرق شرم‌ و پشیمانی‌ بر جبین خود حس‌ می‌کردند. عبیدالله پس از آشفته شدن اوضاع کوفه نامه‌ای را که به عمر بن‌ سعد نوشته بود و دستور قتل امام را صادر کرده بود، از عمر بن‌ سعد درخواست نمود، اما عمر بن ‌سعد از دادن آن خودداری کرد.&lt;ref&gt;اخبار‌الطول، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۶۱.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> عبیدالله بن زیاد هیچگاه از کشته شدن امام حسین (ع) اظهار ندامت نکرد و خود را مجری فرمان یزید می‌دانست.&lt;ref&gt;مروج الذهب و معادن الجوهر، مسعودی، علی بن الحسین، چاپ باربیه دومنار و پاوه دوکورتی، پاریس: ۱۸۶۱ -۱۸۷۷ میلادی.، ج۳، ص۲۶۴-۲۶۵.&lt;/ref&gt; یزید نیز پس از رسوایی که بر اثر سخنان امام سجاد (ع) و حضرت زینب (س) در شام پیش آمد، بر او لعنت فرستاد و او را به نام ابن مرجانه خواند&lt;ref&gt;تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۴۸۲؛ الفخری فی الأدااب السلطانیه و الدول الاسلامیه، ابن طقطقی، محمد بن علی بن طباطبا، بیروت: دار صادر، ۱۳۸۵ قمری.، ص۱۱۶.&lt;/ref&gt; اما به نظر می‌آید که این ظاهر امر باشد زیرا عبیدالله تا پایان حکومت یزید در سمت خود باقی ماند و نزد او مقام برتر و والاتری یافت و با یزید شراب می‌نوشید.&lt;ref&gt;انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۶، ص۲۹-۳۰؛ ۳۵.➞ البدء و التاریخ، مقدسی، مطهربن طاهر، پاریس: چاپ کلمان هوار، ۱۸۹۹ – ۱۹۱۹ میلادی، چاپ افست تهران: ۱۹۶۲ میلادی.، مطهربن طاهر، پاریس: چاپ کلمان هوار، ۱۸۹۹ – ۱۹۱۹ میلادی، چاپ افست تهران: ۱۹۶۲ میلادی.، ج۶، ص۱۸.&lt;/ref&gt; دو سال پس از واقعه عاشورا، چون خبر شورش مردم مدینه به دمشق رسید، یزید تصمیم گرفت برای سرکوب شورش، لشکری تجهیز کند. او از عبیدالله‌ بن زیاد خواست تا کار مدینه و مکه و فرو نشاندن قیام عبدالله‌ بن زبیر را بر عهده گیرد اما عبیدالله نپذیرفت و گفت: به خاطر این فاسق نمی‌توانم قتل حسین و شکستن حرمت مدینه و کعبه را به گردن بگیرم.&lt;ref&gt;ر.ک : انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۶، ص۲۹-۳۰؛ اخبار‌الطول، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۸۲؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۵۰۳-۵۰۷؛ ۳۵.➞ البدء و التاریخ، مقدسی، مطهربن طاهر، پاریس: چاپ کلمان هوار، ۱۸۹۹ – ۱۹۱۹ میلادی، چاپ افست تهران: ۱۹۶۲ میلادی.، مطهربن طاهر، پاریس: چاپ کلمان هوار، ۱۸۹۹ – ۱۹۱۹ میلادی، چاپ افست تهران: ۱۹۶۲ میلادی.، ج۶، ص۱۸؛ قس ا بن قتیبه در الامامه و السیاسه ج۲، ص۱۶ معتقد است مردم بصره هیچگاه با عبیدالله بن زیاد بیعت نکردند و حتی او را با سنگ زدند و دشنام دادند.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==پس از مرگ یزید==<br /> پس از مرگ یزید درسال ۶۴ و جانشینی پسرش معاویة بن یزید، عبیدالله پس از سخنانی مردم بصره را با خود همراه ساخت و آنان او را به امارت پذیرفتند و از او خواستند تا خوارج را از زندان آزاد کند. عبیدالله بن زیاد آنان را رها کرد اما آنان به سرکشی پرداختند.&lt;ref&gt;ر.ک : الامامه و السیاسه ج۲، ص۱۶-۱۷؛ انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۶، ص۷-۸، ۱۲-۱۶، ۲۹-۳۰؛ اخبار‌الطول، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص ۲۸۲-۲۸۴؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۵۰۳، ۵۰۷-۵۱۳؛ مروج الذهب و معادن الجوهر، مسعودی، علی بن الحسین، چاپ باربیه دومنار و پاوه دوکورتی، پاریس: ۱۸۶۱-۱۸۷۷ میلادی.، ج۳، ص۲۸۳؛ ۳۵.➞ البدء و التاریخ، مقدسی، مطهربن طاهر، پاریس: چاپ کلمان هوار، ۱۸۹۹ – ۱۹۱۹ میلادی، چاپ افست تهران: ۱۹۶۲ میلادی.، مطهربن طاهر، پاریس: چاپ کلمان هوار، ۱۸۹۹ – ۱۹۱۹ میلادی، چاپ افست تهران: ۱۹۶۲ میلادی.، ج۶، ص۱۸.&lt;/ref&gt; پس از چندی مردم بصره از اطاعت امویان سرپیچیدند و شوریدند و عبیدالله بن زیاد را هنگام سخنرانی با سنگ زدند و دشنام دادند و به نام عبدالله‌ بن زبیر بیعت کردند.&lt;ref&gt;اخبار‌الطول، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۸۱.&lt;/ref&gt; عبیدالله بر جان خویش ترسید و توسط حارث‌ بن قیس که از دوستدارانش بود، شبانه از بصره با لباس زنانه فرار کرد و به سوی مسعود بن عمرو رئیس قبیله ازد رفت و چون مسعود کشته شد، به شام گریخت.&lt;ref&gt;الطبقات الکبری، ابن سعد کاتب واقدی، محمد، چاپ احسان عباس، بیروت: دار صادر، ۱۴۰۵ قمری.، ج۵، ص۳۰؛ انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۶، ص۲۶۴؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۵۳۱.&lt;/ref&gt; گویند چون یزید مُرد، برادرزاده‌اش حارث‌ بن عبّاد بن زیاد برای او این اشعار را نوشت: ای عبیدالله! آگاه باش، یزید که به نیروی او مالک رقاب مردم شدی، مُرد. آیا می‌توانی در برابر مردمی که داغدارشان کرده‌ای، پایداری کنی؟ این از رأی پسندیده به دور است، برای تو راهی و پناهی جز قبیله ازد نیست که پدرت را به هنگام شورش آن سرزمین‌ها پناه دادند.&lt;ref&gt;الطبقات الکبری، ابن سعد کاتب واقدی، محمد، چاپ احسان عباس، بیروت: دار صادر، ۱۴۰۵ قمری.، ج۵، ص۴۰؛ تاریخ خلیفة بن خیاط، ص۱۶۱؛ انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۶، ص۲۶۳؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۵۳۱، ۵۴۰-۵۴۱؛ الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۱۵۱؛ تجارب الامم و تعاقب الهمم، مسکویه الرازی، ابوعلی، چاپ ابوالقاسم امامی، تهران: دارسروش للطباعة و النشر، ۱۳۶۶ شمسی.، ج۲، ص۱۰۱؛ البدایة و النهایة، ابن‌کثیر دمشقی، عمادالدین اسماعیل‌بن عمر، قاهره: ۱۹۳۲ میلادی. ، ج۸، ص۲۴۱.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==بیعت با مروان==<br /> هنگام ورود عبیدالله به دمشق، ضحاک‌ بن قیس فهری به نام عبدالله‌ بن زبیر بر آنجا مسلط شده بود&lt;ref&gt;ر.ک : انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۶، ص۲۷۶،۲۷۲؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص ۵۴۱.، ۵۳۹ ،۵۳۷ ،۵۳۴.&lt;/ref&gt; و مروان‌ بن حکم نیز قصد داشت در مکه به فرزند زبیر بپیوندد، اما عبیدالله بن زیاد که دل با مروان داشت، او را از این کار بازداشت و از او خواست تا خود حاکم شود و خود با مروان به خلافت بیعت کرد&lt;ref&gt;تاریخ خلیفة بن خیاط، ص۱۶۳؛ انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۶، ص۳۶۳.&lt;/ref&gt; و در جنگ ” مَرج‌راهط“ با ضحاک‌ بن قیس که به پیروزی مروان و قتل ضحاک و تعداد زیادی از شامیان انجامید، از طرف مروان سالار سواران بود.&lt;ref&gt;تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابن‌واضح)، بیروت: دارصادر، ۱۳۷۹ قمری / ۱۹۶۰ میلادی.، ج۲، ص۲۵۷؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۳۸؛ التنبیه و الاشراف، مسعودی، علی‌بن الحسین، تصحیح عبدالله اسماعیل الصاوی، قاهره.، ص۳۱۱.&lt;/ref&gt; عبیدالله بن زیاد سپس با فرمان مروان به سوی جزیره رفت و یک‌سال با مخالفان مروان جنگید. سپس در سال ۶۵ مروان او را با سپاهی به سوی موصل عراق فرستاد.&lt;ref&gt;الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۱۸۲.&lt;/ref&gt; مروان به او گفته بود که در صورت پیروزی در عراق حاکم آنجا خواهد بود.&lt;ref&gt;ر.ک : تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابن‌واضح)، بیروت: دارصادر، ۱۳۷۹ قمری / ۱۹۶۰ میلادی.، ج۲، ص۲۵۷؛ انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۶، ص۳۶۳-۳۷۱؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۵، ص۵۸۳-۵۸۹؛ مروج الذهب و معادن الجوهر، مسعودی، علی بن الحسین، چاپ باربیه دومنار و پاوه دوکورتی، پاریس: ۱۸۶۱-۱۸۷۷ میلادی.، ج۳، ص۲۹۳-۲۹۶؛ الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵ میلادی.، ج۳، ص۲۴۷-۲۴۸؛ تاریخ الاسلام و وفیات المشاهیر و الاعلام، ذهبی، محمدبن احمد، چاپ بشار عوّاد معروف، بیروت: ۱۴۲۴ قمری.، حوادث و وفیات ۶۱-۸۰ هجری، ص۴۸؛ البدایة و النهایة، ابن‌کثیر دمشقی، عمادالدین اسماعیل‌بن عمر، قاهره: ۱۹۳۲ میلادی. ، ج۸، ص۲۵۷.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==قیام توابین==<br /> در همین زمان توّابین برای گرفتن انتقام از قاتلان امام حسین (ع) به رهبری سلیمان‌ بن صُرَد خُزاعی با چهار هزار سپاهی دست به قیام زدند و عبیدالله با سی هزار شامی به جنگ آنان رفت. در جمادی الاولی ۶۵ در عین‌الورده (رأس‌العین) در ناحیه جزیره نبردی سخت در گرفت. سلیمان از سپاه اموی خواست تا عبدالملک‌ بن مروان را خلع کنند و عبیدالله‌ بن زیاد را به توابین بسپارند و آنگاه هر دو سپاه، زبیریان را از عراق بیرون رانند و حکومت را به یکی از اهل بیت پیامبر (ع)، یعنی امام امام سجاد (ع) بسپارند.&lt;ref&gt;التنبیه والاشراف، ص۲۶۹؛ ۳۵.➞ البدء و التاریخ، مقدسی، مطهربن طاهر، پاریس: چاپ کلمان هوار، ۱۸۹۹ – ۱۹۱۹ میلادی، چاپ افست تهران: ۱۹۶۲ میلادی.، مطهربن طاهر، پاریس: چاپ کلمان هوار، ۱۸۹۹ – ۱۹۱۹ میلادی، چاپ افست تهران: ۱۹۶۲ میلادی.، ج۶، ص۱۹.&lt;/ref&gt; جنگ سه روز به درازا کشید و توابین با شمار اندک خود جنگیدند و رهبران آنان یکی پس از دیگری به شهادت رسیدند و عاقبت رفاعة بن شدّاد با گروهی اندک از توابین شبانگاه عقب نشینی کردند.&lt;ref&gt;تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابن‌واضح)، بیروت: دارصادر، ۱۳۷۹ قمری / ۱۹۶۰ میلادی.، ج۲، ص۲۵۹.&lt;/ref&gt; شکست توابین در عین‌الورده توان تجدید سازماندهی را از ایشان گرفته بود. بنابراین بازماندگان این واقعه و شیعیان به مختار بن ابی‌ عبیده ثقفی متمایل شدند و به نهضت او پیوستند.&lt;ref&gt;ر.ک : التاریخ الصغیر، بخاری، محمدبن اسماعیل، چاپ محمود ابراهیم زاید، بیروت: ۱۴۰۶ قمری / ۱۹۸۶ میلادی.، ص۱۵۵؛ تاریخ خلیفة بن خیاط، ص۱۶۳؛ مختصر تاریخ دمشق، ابن منظور انصاری، محمد بن مکّرم، دمشق: دارالفکر، ۱۴۰۵ قمری.، ج۳۷، ص۴۳۶؛ الوافی بالوفیات، صفدی، خلیل بن ابیک، به کوشش احسان عباس، بیروت: دار صادر، ۱۴۱۱ قمری.، ج۱۹، ص۳۷۱.&lt;/ref&gt; عبیدالله بن زیاد پس از آن به موصل حمله کرد و با عبدالرحمن‌ بن سعید بن قَیس هَمدانی که از طرف مختار ثقفی عامل آنجا بود، جنگید.&lt;ref&gt;ر.ک : المعارف، ابن قتبیه، عبدالله، به کوشش ثروت عکاشه، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۳۴۷؛ انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۶، ص۴۲۳-۴۲۶؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۶، ص۸۸،۸۶؛ شذرات الذهب فی اخبار من الذهب، ابن‌عماد حنبلی، ابوالفلاح عبدالحی‌بن احمد، بیروت: دارالحیاء التراث العربی، ۱۴۰۶ قمری. ، ج۱، ص۷۴؛ تاریخ الاسلام و وفیات المشاهیر و الاعلام، ذهبی، محمدبن احمد، چاپ بشار عوّاد معروف، بیروت: ۱۴۲۴ قمری.، حوادث و وفیات ۶۱-۸۰ هجری، ص۱۷۹؛ البدایة و النهایة، ابن‌کثیر دمشقی، عمادالدین اسماعیل‌بن عمر، قاهره: ۱۹۳۲ میلادی. ، ج۸، ص۲۸۲.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==قیام مختار==<br /> عبیدالله‌ بن زیاد پس از نبرد عین‌الورده در اندیشه تسلط مجدد بر عراق بود. در پی آن، مختار، ابراهیم‌ بن مالک اشتر نخعی یکی از دلاورترین شیعیان کوفه را با دوازده یا بیست هزار سپاهی به مقابله او فرستاد و در جنگ ”خازر“ در نهری نزدیک زاب از اراضی موصل لشکر عبیدالله بن زیاد از ابراهیم بن مالک اشتر نخعی شکست سختی خورد.<br /> <br /> ===جنگاوری ابراهیم===<br /> ابراهیم بن مالک اشتر نخعی چنان قهرمانانه می‌جنگید و ارتش عراق را رهبری می‌کرد که در مدت کوتاهی لشکر عظیم شام را که بیش از هشتاد هزار سواره و پیاده بودند، در مقابل کمتر از بیست هزار نفر که نیمی از آنان سواره اما با روحیه شهادت‌طلبی می‌جنگیدند، شکست دادند. این جنگ روز عاشورای سال ۶۶ هجری&lt;ref&gt;ر.ک : اخبار‌الطول، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۹۵؛ تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابن‌واضح)، بیروت: دارصادر، ۱۳۷۹ قمری / ۱۹۶۰ میلادی.، ج۲، ص۲۵۹.&lt;/ref&gt; و به روایتی سال ۶۷ هجری&lt;ref&gt;ر.ک : اخبار‌الطول، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۳۰۶؛ تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابن‌واضح)، بیروت: دارصادر، ۱۳۷۹ قمری / ۱۹۶۰ میلادی.، ج۲، ص۲۵۹؛ مروج الذهب و معادن الجوهر، مسعودی، علی بن الحسین، چاپ باربیه دومنار و پاوه دوکورتی، پاریس: ۱۸۶۱-۱۸۷۷ میلادی.، ج۳، ص۲۹۸؛ مقتل الحسین خوارزمی، خوارزمی، حسین، به کوشش الشیخ محمد السماوی، نجف: مطبعه الزهراء، ۱۳۶۷ قمری.، ج۲، ص۲۶۵.&lt;/ref&gt; روی داد و هدف ابراهیم این بود که عبیدالله‌ بن زیاد از معرکه سالم نگریزد، بنابراین لشکر خود را تا خیمه عبیدالله بن زیاد و مقر فرماندهی او هدایت کرد. ابراهیم همچنان عبیدالله بن زیاد را تعقیب می‌کرد تا در اوج درگیری در ساحل نهر خازر ناگهان با او مواجه شد و آن‌چنان ضربتی بر پیکر او وارد آورد که از وسط کمر به دو نیم شد. عبیدالله به دست ابراهیم بن مالک اشتر نخعی کشته شد. دیگر فرماندهان شام کشته شدند.&lt;ref&gt;ر.ک : تاریخ خلیفة بن خیاط، ص۶۴؛ المعارف، ابن قتبیه، عبدالله، به کوشش ثروت عکاشه، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۳۴۷؛ انساب الاشراف، بلاذری، احمدبن یحیی، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ میلادی.، ج۶، ص۴۲۳-۴۲۶؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمدبن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ قمری / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ میلادی.، ج۶، ص۸۶-۹۰؛ مروج الذهب و معادن الجوهر، مسعودی، علی بن الحسین، چاپ باربیه دومنار و پاوه دوکورتی، پاریس: ۱۸۶۱-۱۸۷۷ میلادی.، ج۳، ص۲۹۸؛ الوافی بالوفیات، صفدی، خلیل بن ابیک، به کوشش احسان عباس، بیروت: دار صادر، ۱۴۱۱ قمری.، ج۱۹، ص۳۷۱.&lt;/ref&gt; ابراهیم، سر عبیدالله و جمعی از فرماندهان از جمله حُصین‌ بن نمیر فرمانده شامیان در واقعه تلخ حمله به خانه خدا و آتش زدن کعبه،&lt;ref&gt;ر.ک : الطبقات الکبری، ابن سعد کاتب واقدی، محمد، چاپ احسان عباس، بیروت: دار صادر، ۱۴۰۵ قمری.، ج۵، ص۱۰۰؛ تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابن‌واضح)، بیروت: دارصادر، ۱۳۷۹ قمری / ۱۹۶۰ میلادی.، ج۲، ص۲۵۹؛ قس دینوری، اخبار‌الطول، دینوری، ابوحنیفه احمدبن ‌داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ میلادی.، ص۲۹۵ و ا بن اعثم کوفی، الفتوح، ابن اعثم کوفی، احمد، حیدر آباد دکن: ۱۳۹۵ قمری/ ۱۹۷۵ میلادی.، ج۶، ص۲۸۲-۲۸۳؛ مقدسی، ۳۵.➞ البدء و التاریخ، مقدسی، مطهربن طاهر، پاریس: چاپ کلمان هوار، ۱۸۹۹ – ۱۹۱۹ میلادی، چاپ افست تهران: ۱۹۶۲ میلادی.، مطهربن طاهر، پاریس: چاپ کلمان هوار، ۱۸۹۹ – ۱۹۱۹ میلادی، چاپ افست تهران: ۱۹۶۲ میلادی.، ج۶، ص۲۲؛ نزد محمد بن حنفیه. مسعودی، مروج الذهب و معادن الجوهر، مسعودی، علی بن الحسین، چاپ باربیه دومنار و پاوه دوکورتی، پاریس: ۱۸۶۱-۱۸۷۷ میلادی.، ج۳، ص۲۹۸؛ نزد عبدالله بن زبیر به مکه.&lt;/ref&gt; شرحبیل‌ بن ذی‌الکلاع، ا بن‌حوشب؛ غالب باهلی، ابواشرس و تعدادی دیگر را از تن جدا کرد و به سوی مختار به کوفه فرستاد و بدن آنان را سوزاند.&lt;ref&gt;الطبقات الکبری، ابن سعد کاتب واقدی، محمد، چاپ احسان عباس، بیروت: دار صادر، ۱۴۰۵ قمری.، ج۵، ص۱۰۰؛ تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابن‌واضح)، بیروت: دارصادر، ۱۳۷۹ قمری / ۱۹۶۰ میلادی.، ج۲، ص۲۵۹؛ العقد الفرید، ابن عبدربه، احمد بن محمد، چاپ علی شیری، بیرون: داراحیاء التراث العربی، ۱۴۰۹ قمری.، ج۴، ص۳۷۷.&lt;/ref&gt; آتش جنگ با هزیمت کامل ارتش شام و پیروزی چشمگیر یاران مختار، فروکش نمود. ارتش شام با تلفات بسیار سنگین عقب نشست.<br /> <br /> ==فرستادن سر عبیدالله نزد امام سجاد (ع)==<br /> مختار سر عبیدالله را توسط فرستاده‌ای نزد امام سجاد (ع)، محمد بن حنفیه و سایر بنی‌هاشم به مدینه فرستاد&lt;ref&gt;تاریخ الیعقوبی، احمدبن اسحاق (ابن‌واضح)، بیروت: دارصادر، ۱۳۷۹ قمری / ۱۹۶۰ میلادی.، ج۲، ص۲۵۹.&lt;/ref&gt; و به فرستاده‌اش گفته بود هنگامی که امام با مردم مشغول خوردن غذا بود، وارد شود و او چنین کرد. امام سجاد (ع) که کسی او را بعد از شهادت پدرش خندان ندیده بود، خندید و فرمود: دوزخ جای او باد. زمانی که سر پدرم را نزد عبیدالله بردند، او مشغول خوردن بود. همچنین امام سجاد (ع) دستور داد که در میان مردم میوه پخش کنند.<br /> <br /> == جستارهای وابسته ==<br /> <br /> * [[حسین بن على (ع)|حسین بن علی (ع)]]<br /> * [[زین العابدین «ع»|زین العابدین (ع)]]<br /> * [[زینب (س)]]<br /> * [[مسلم بن عقیل]]<br /> * [[حر بن یزید ریاحی]]<br /> * [[مختار ثقفى|مختار ثقفی]]<br /> * [[توابین|قیام توابین]]<br /> * [[یزید]]<br /> <br /> ==منبع==<br /> <br /> *[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&amp;id=2960823&amp;pageStatus=1&amp;sortKeyValue1=sortkey_title&amp;sortKeyValue2=sortkey_author مرضیه محمدزاده، دوزخیان جاوید، نشر بصیرت، ص ۸۱-۱۱۰.]<br /> <br /> ==پی‌نوشت==<br /> &lt;references /&gt;&lt;br /&gt;{{navbox<br /> |name = عاملان واقعه کربلا<br /> |title = عاملان واقعه کربلا<br /> <br /> |group1 = عاملان اصلی<br /> |list1 = [[یزید بن معاویه]] {{*}} [[ابن زیاد]] {{*}} [[عمر سعد]]<br /> <br /> |group2 = لشکر عمر بن سعد<br /> |list2 = {{navbox | child<br /> <br /> |group1 = فرماندهان<br /> |list1 = [[شمر بن ذی الجوشن]] {{*}} [[عمرو بن‌ حجاج‌ زبیدی]] {{*}} [[شبث‌ بن ربعی تمیمی یربوعی ریاحی]]<br /> <br /> |group2 = قاتلان<br /> |list2 = [[سنان]] {{*}} [[شمر]] {{*}} [[خولی]] {{*}} [[حرمله]]<br /> <br /> |group3 = تازندگان بر بدن امام<br /> |list3 = [[هانی]] {{*}} [[اسحاق]]<br /> <br /> |group4 = حاملان سر امام<br /> |list4 = [[خولی]] {{*}} [[شمر]]<br /> }}<br /> |group5 = سایر<br /> |list5 = [[حفص بن عمر]]<br /> }}<br /> [[en:Obayd-Allah Ibn Ziad]]</div>

Faraji