عباس شهری‌: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی حسین
پرش به ناوبری پرش به جستجو
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۸۵: خط ۸۵:
==اشعار==
==اشعار==
{{شعر}}
{{شعر}}
{{ب| هر کس شنید واقعه‌ی کربلا گریست‌|بر آن شهید کشته ز تیغ جفا گریست }}
{{ب| هر کس شنید واقعه‌ی [[کربلا]] گریست‌|بر آن شهید کشته ز تیغ جفا گریست }}


{{ب| غمخانه شد بسیط زمین در عزای او|چشم جهانیان همه در این عزا گریست }}
{{ب| غمخانه شد بسیط زمین در عزای او|چشم جهانیان همه در این عزا گریست }}
خط ۱۰۳: خط ۱۰۳:
==منابع==
==منابع==


* [http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&id=700738&pageStatus=1&sortKeyValue1=sortkey_title&sortKeyValue2=sortkey_author دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌ 2، ص: 1174.]
*[http://opac.nlai.ir/opac-prod/search/briefListSearch.do?command=FULL_VIEW&id=700738&pageStatus=1&sortKeyValue1=sortkey_title&sortKeyValue2=sortkey_author دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌ 2، ص: 1174.]


==پی نوشت==
==پی نوشت==

نسخهٔ ‏۳ مهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۰۷:۵۷

عبّاس شهری یکی از شاعران معاصر ایرانی است.

عبّاس شهری
زادروز 1289 ه. ش
تهران
مرگ 1369 ه.ش
تخلص شهری

زندگینامه

عبّاس شهری فرزند اسماعیل متخلّص به «شهری» در سال 1289 ه. ش در «شهرستانک» از توابع تهران به دنیا آمد. او فارغ التحصیل دانشکده‌ی کشاورزی دانشگاه تهران بود، و آنگاه به استخدام وزارت کشاورزی درآمد و در پست‌های مختلفی انجام وظیفه کرد.

وی به سال 1369 شمسی در سن 82 سالگی درگذشت. [۱]

آثار

وی در شعر و شاعری دارای آثار ارزنده‌ای است. وی شاعری خوش ذوق و لطیف طبع بود، و در شعر به سادگی و روانی آن توجه داشت. هنر او در سرودن مثنوی‌های اخلاقی و اجتماعی است و در انواع دیگر شعر نیز مهارت دارد. شهری به غم و شادی مردم زمان آگاه و به روحیّات آنان آشنایی دارد. [۲]

شهری تذکره‌ی منظومی در احوال شعرای زمان خود تألیف کرده است که شاعر باید هدفش گفتن و آگاه کردن باشد نه گمراه کردن. شاعر باید باریک بین و عاقبت بین و اهل خدا و دین باشد تا سخنش به مدد طبع خدا داد نغز و دلپسند افتد و مسلّم سخنی که حالی در اوست، شک نیست که نکوست. استاد سخن شناس «سعید نفیسی» در ضمن گفتاری که درباره‌ی آثار منظوم عباس شهری نوشته چنین می‌گوید: «... در زمان ما سرایندگان بسیارند اما من در میانشان کم کسی را می‌شناسم که نوبری به جهان سخن و بازار معانی آورده باشد؟ و کسانی که از آثار این گروه از سخن سرایان فارسی زبان واقفند گواهی می‌توانند داد که سخنان شاعر بدیع‌گوی نوآور این روزگار عباس شهری یکی از مستثنیات است ...»

اشعار

هر کس شنید واقعه‌ی کربلا گریست‌ بر آن شهید کشته ز تیغ جفا گریست
غمخانه شد بسیط زمین در عزای او چشم جهانیان همه در این عزا گریست
تنها نه چشم عالمیان اشکبار اوست‌ کفرش مخوان اگر که بگویم خدا گریست
در این مصیبتی که خدا صاحب عزاست‌ بی‌شک که دیده‌ی همه‌ی انبیا گریست
آن کشته‌ای که دین خدا پایدار از اوست‌ از من شنو که تا شنوی در کجا گریست
از دور چون نگاه سوی خیمه‌گاه کرد بر بی‌کسیّ عترت آل عبا گریست
بعد از مصیبتی که به آل عبا رسید هرکس گریست بهر غمی، ناروا گریست
«شهری» دل شکسته ز سوز درون خویش‌ چون ابر نوبهار در این ماجرا گریست

منابع

پی نوشت

  1. شاعران تهران از آغاز تا امروز؛ ج 1، ص 654.
  2. سیمای شاعران؛ ص 278.